بانو مجتهده امین از جمله بانوانی است که مراحل تحصیل دروس علمی حوزوی را تا درجه اجتهاد پیگیری کرد.

توجه بانو امین به درس به گونه‌ای بود که در زندگینامه خود نوشته‌اش چنین آورده است: «تقریبا از 9 سالگی

عشق خواندن و نوشتن در من پیدا شده بود. همبازی‏هایم به من ایراد می‏گرفتند که چرا تو نمی‏آیی بازی کنی.

ولی من عشقم فقط درس بود».

استاد وی آیت‏الله حاج میرسیدعلی نجف‏آبادی می‌گوید: «روزی که شنیدم فرزند ایشان فوت کرده، فکر کردم خانم

دیگر درس را تعطیل خواهد کرد ولی برعکس، دو روز بعد دیدم خدمتکار ایشان به سراغ من آمد و از من خواست

که برای تدریس به منزل ایشان بروم و من از این علاقه او به تحصیل سخت حیرت کردم و وقتی رفتم با کمال تعجب

او را آماده‏تر از همیشه دیدم.»

 بانو مجتهده امین موفق به گرفتن اجازه اجتهاد و نقل روایت از «آیت‌الله‏ حائری یزدی» موسس حوزه علمیه قم،

«آیت‌الله‏ آقا محمدرضا نجفی»، «آیت‌الله‏ سیدمحمدکاظم شیرازی» و «آیت‌الله‏ اصطهباناتی» شد. او خود نیز به

«آیت‌الله‏ مرعشی‌نجفی»، «زهیرالحسون» و «بانو علویه‌همایونی» اجازه نقل روایت داد.

سیده نصرت بیگم امین در سال ???? شمسی در اصفهان متولد شد. طبیعی بود که شرایط آن زمان (اواخر قاجاریه

و ابتدای پهلوی) اجازه تحصیل را به دختران نمی‌داد اما وضعیت خوب مالی و فرهنگی خانواده نصرت بیگم باعث

شد، مادرش در چهارسالگی وی را برای آموزش قرآن به مکتب بفرستد. پس از آن نیز به دلیل علاقه شخصی امین

و عدم ممانعت خانواده، دروس حوزوی را آغاز کرد و ادامه داد. وی تحصیل حوزوی را نزد استادانی چون شیخ

ابوالقاسم زفره‏ای معروف به حاج آخوند (از اساتید معروف اخلاق بود که به زهد شناخته می‌شد)، حسین

نظام‏الدین کچویی، سیدابوالقاسم دهکردی(از شاگردان شیخ زین‌العابدین مازندرانی و حاج میرزاحسین نوری)،

میرزا علی آقا شیرازی (از شاگردان درس آیات عظام شیخ‌الشریعه اصفهانی، آقا سیدمحمد کاظم یزدی و آخوند

خراسانی)، میرسیدعلی نجف‏آبادی و شیخ مرتضی مظاهری فراگرفت.(3)

بانو امین توجهش را صرفا به فقه و اصول محدود نکرد. او تحت تأثیر اساتید خود به عرفان، حکمت و فلسفه

اسلامی نیز روی آورد. از دیدگاه آیت‌الله جوادی آملی«این بانو با حرکت جوهری عمر کرد، یعنی کوشید از درون

متحول شود.»(4) او در این زمینه مورد توجه عالمانی چون علامه طباطبایی بود.

مرحوم علامه جعفری نیز درباره بانو امین می‌گوید: «با توجه به آثار قلمی که از خانم امین در دسترس ما قرار

گرفته است، به طور قطع می‏توان ایشان را یکی از علمای برجسته عالم تشیع معرفی نمود و روش علمی ایشان

هم کاملا قابل مقایسه با سایر دانشمندان بوده، بلکه با نظر به مقامات عالیه روحی که ایشان [به درک آن] موفق

شده‏اند، باید ایشان را از گروه و نخبه‏ای از دانشمندان به شمار آورد.»

وصایای اخلاقی متعددی از وی به جای مانده است: «اول چیزی که بایستی متذکر شویم و در اطراف آن کنجکاوی

نماییم این است که آیا ما کی هستیم و از کجا آمده‏ایم؟ خدا رحمت کند کسی را که بداند از کجا آمده و در کجا نشو

و نما می‏کند و به کجا بازگشت می‏نماید. زیرا کسی که خود را شناخت؛ البته مبدا و منتها و خط سیر و نقطه‏

قرارگاه وجود خود را هم می‏شناسد و می‏داند که در نردبان ترقی و تکامل حائز چه مقام و مرتبه‏ای گشته و در چه

پله‏ای از درجات و مراتب صعود به سوی حق تعالی سیر می‏نماید.»

بانو امین به فرهنگ‌سازی در عرصه عمومی توجه خاصی داشت. بر همین اساس بود که به مقابله با موافقان

بی‌حجابی در سال‌های پیش از انقلاب پرداخت. نوشته‌های او در باب دفاع از پوشش دینی با عنوان «یک بانوی

ایرانی» منتشر می‌شد. علاوه بر حضور در صحنه فکری، وی در سال 1344 با سرمایه شخصی‌اش دبیرستان

مکتب فاطمه(س) را در اصفهان تاسیس کرد تا زمینه تحصیل دختران در محیطى سالم را فراهم کند. توجه این

بانوی مجتهد ایرانی به حضور زنان در جامعه در محیطی عاری از فساد البته در بزنگاه‌های تاریخی مانند کشف

حجاب نیز نمایان است. دغدغه فکری وی در این زمینه، موجب نگارش کتاب روش خوشبختی شد. وی در این کتاب

متذکر می‌شود: «همانگونه که اگر عضوی از اعضای بدن به بیماری مبتلا شود، سایر اعضا سالم نمی‌مانند، اگر

زنان یک جامعه ـ که از ارکان آن هستند ـ فاسد شوند، جامعه‌ای را به فساد می‌کشند، به‌خصوص اگر فساد یا

گناهشان علنی باشد.» بانو امین در خرداد 1362 شمسی مصادف با رمضان 1403 قمری درگذشت. مرقد وی در

http://www.cloob.com/clubname/dolabiclub