اسارت بازماندگان شهدای كربلا

پس از شهادت ابا عبدالله الحسین علیه‌السلام و ارسال سر مقدس آن حضرت در عصر عاشورا به كوفه، عمر بن سعد در روز یازدهم محرم دستور داد كه سرهای سایر شهیدان را شستشو داده و در میان سركردگان سپاه خویش تقسیم كنند. تا آنان، آن سرها را به نزد عبیدالله برده و پاداش بگیرند.

همچنین وی دستور داد كه كشته‌های خود را گردآوری كرده و بر آنان نماز بخوانند و سپس دفن كنند. ولی بدن‌های بی‌سر شهیدان را در آن بیابان رها كرد. آن‌گاه دستور داد زنان، كودكان و بازماندگان واقعه عاشورا را اسیر و به همراه خود به كوفه ببرند.

هنگام خروج آنان از سرزمین كربلا، به خواسته اسیران و یا به دستور عمر بن سعد جهت تازه كردن داغ اسیران و عزیز از دست‌دادگان، آنان را از كنار پیكرهای شهیدان عبور دادند. لحظه وداع بازماندگان با بدن‌های بی‌سر شهیدان، محشری بود و دل هر سنگی را آب می‌كرد.

در همین روز آنان را وارد شهر بزرگ كوفه كرده و جمعیت فراوانی به دیدن اسیران آمدند، كه برخی اظهار خوشحالی و شادمانی كرده و برخی دیگر در مظلومیت اهل بیت علیهم‌السلام و در عزای سید شهیدان، می‌گریستند و ضجه می‌كشیدند.

عبیدالله بن زیاد در قصر دارالاماره كوفه، بار عام داد و تعداد زیادی از اشراف و أعیان و هواداران بنی‌امیه در آن گرد هم آمده و سپس سرهای شهیدان كربلا و اسیران و بازماندگان را بر مجلس عبیدالله وارد كردند.(1)

پی نوشت

(1). نك: الارشاد (شیخ مفید)، ص 470؛ الفتوح (ابن اعثم كوفی)، ص 913؛ منتهی الآمال (شیخ عباس قمی)، ج 1، ص 407

منابع بیشتر:

 وقایع الایام شیخ عباس قمی، 11 محرم