در کنار پنجره نشسته بودم و به آسمان پرستاره نگاه میکردم و در عجب خلقت شتاره گان توسط خدا بودم که ناگهان نمیدانم چی
شد چی بود اما هرچه بود خیلی زیبا و درخشان بود به گمونم ستاره نباله داری را دیدم در میان ستارگان بعد در فکر فرو رفتم و
هر شب که میگذشت من بیشتر در انتظار کنار پنجره می نشستم تا شاید دوباره آن را ببینم آنقدر خسته بودم که نمیدانم چه شد
که در کنار پنجره خوابم برد...اما اگه میدونستم همان چیزی را که در بیداری دیدم قراره در خواب ببینم زود تر می خوابیدم.چه
زیبایی . چه روشنایی . چه برازندگی. تا حالا مثل اون تو عمرم ندیدم
همانطور که مات و مبهوت اوشده بودم به من سلام کرد.زبانم سست شده بود با زحمتی زیاد جواب سلام اون رو دادم و
بی اختیار بدانم که چه شد به او گفتم دوستت دارم
به من گفت آری میدانم اما باید کمی صبر کنی این استقامت توست که باعث شده من تسلیم تو شوم و به دیدارت بیایم اما برای
اینکه من هم بتوانم در کنار توباشم باید صبر داشته باشی
من که از این حرفها در تعجب مانده بودم بی اختیار به اون گفتم : هر شرط و یا هر راهی را که باید برای دیدن تو برم میرم تا به تو
برسم
و ناگهان صدایی را شنیدم..تق..تق..صدای در بود از خواب بلند شدم به جایی که ناراحت شوم از دست کسی که در را میزد از
دست خودم ناراحت شدم که نزدیک بود کاری را بکنم که نباید میکردم
از جام بلند شدم و مشتاقانه رفتم تا در را باز کنم وقتی در را باز کردم کسی رو دیدم که هرگز فکرشوهم نمیتونستم بکنم
بی اختیار از او سوال کردم که اینجا شما چیکار میکنید : اون به من گفت تو کاری را که باید انجام میدادی دادی و من هم اکنون
عاشقانه پیش تو میمونم و با عشقی که تو در قلب من قرار دادی با همان عشق از کنار تو میرم
زبونم بند اومده بود نمیتونستم چیزی بگم زندگیم رو با اون شروع کردم همیشه شاد و خرم بودیم و هیچ وقت غم به سراغم
نیومد و من هرگز نپرسیدم که چه کاری را انجام دادم که باید انجام میدادم