بنام خدا

تكنیك درمعماری

تكنیك به خودی خود و بطور قطع به خلق یك بنای زیبا نمی انجامد ، اما چارچوبی ایجاد میكند كه خود بنیانی بدست میدهد ، دارای وحدتی ارگانیك ، كه تخیل معمار میتواند با آن كارها كند و در عین حال در گنجینه ای از الهامهای هنری طبیعت را به روی او می گشاید و اصلی راهنما در اختیار او میگذارد كه به مدد آن هر گز ممكن نیست كارش یكسره ، ریاكارانه و ناساز یا فاقد مایه اصلی معقولی باشد و ظرافتها و هارمونیهایی كه اوج میگیرند و در هم می آمیزند ، فرودهای مكرر و زیر و بمها ، دیگر بستگی به طبیعت خود او ، حساسیتها و توانایی های معمار دارند .
اگر معمار آنگونه است كه باید باشد ، با تكنیك آماده خود و با وجدان تمام برای مشتری كار میكند ، شخصیت مشتری خود و سلایق او را به شكلی آرمانی عرضه میكند و كاری میكند كه احساس كند بنا ، خانه اوست و واقعا هم هست . به حدی كه بتواند از ته دل بگوید ، خانه خود را به تمام خانه هایی كه تا بحال دیده است ترجیح میدهد.
و در نهایت اینكه یك معمار نمی تواند جزئیات مهم و تعیین كننده مفهوم ذهنی خود را بر عهده دستیاران خود بگذارد. هر قدر هم كه این دستیاران همدل و توانا باشند ، باز هم معمار فقط میتواند همان قدر ملاحظه آنان را بكند كه استاد آداب دان نقاشی ، ملاحظه شاگردش را میكند و به او اجازه میدهد جزئیات تابلوی استاد را بكشد .
معماری كه كار فردی میكند ، باید تكنیكی داشته باشد ، كاملا شكل یافته و خاص خودش . كه اگر بارور شد ، به همراه خود او رشد میكند و این كار با تعمیق درك و قدر شناسی از زندگی ، شخصیت فرد را كه برای خدمت به او گرفته شده است ، صمیمانه تر پیشگویی و آرمانی خواهد كرد.