بنام خدا

الهام از طبیعت برای رشد و اعتلای معماری

طبیعت مواد خام را برای شکل گیری وجوه اصلی معماری فراهم آورده و فرمهای معماری هم به شکلی که امروزه می بینیم از درون همین وجوه رشد کرده اند و با آنکه قرنها ست سمت وسوی فعا لیت ما ، عمد تاً پشت کردن به طبیعت و جستجوی الهام در کتابها وچسبیدن کورکورانه و برده وار به فرمولهای خشک و مرده بوده است اما گنجینه الهامات طبیعت تمام ناشدنی است و چنان غنی که هرچه از آن بردارند باز پایانی ندارد.
برای معمار هنرمند هیچ منبع زیبایی شناختی به اندازه درک قانون طبیعت ، الهام بخش و مفید نیست. و البته طبیعت هم هیچوقت حاضر و آماده در دسترس نیست. و در مورد معمار هم ، همین صدق میکند. با این همه ، طبیعت در پس همه اشکال مشهودش ، یک مکتبی عملی دارد. معمار میتواند در همین مکتب درکی از واقعیت را در ذهنش پرورش دهد که وقتی آنرا عملاً در کار خود پیا ده میکند ، فراتر از واقع گرایی درهنر خود میرود. در آنجا احساسی به او الهام میشود که هرگز تا حد احساساتی گری رقیق تنزل نمیکند و یاد میگیرد که با دستی مطمئن تر ، مرز بسیار گیج کننده میان چیزهای عجیب و چیزهای زیبا را ترسیم کند.
معمار باید وحدت را درک کند در کجا میتواند وحدت را چنان که در مکتب طبیعت یافت میشود پیدا کند؟ درچه جای دیگری میتواند این درسهای عینی را که طبیعت با دست و دلبازی تمام آموزش میدهد فرا گیرد؟ درکجا میتواند تمایز فرمها را در درختان که تعیین کننده ی هویت است مطا لعه کند؟
هنر ژاپن بیش از هنر ملتهای دیگر با مکتب طبیعت رابطه صمیمانه دارد . در زبان رایج و معمول روزمره ژاپن کلمات بسیاری همانند " ادابوری " میتوان یافت که اگر بخواهیم خیلی دقیق ترجمه اش کنیم " شکل قرار گیری شاخه های یک درخت" میشود. در فرهنگ ما چنین کلمه ای وجود ندارد و هنوز هم به آن اندازه متمدن نشده ایم که به این چیزها بیندیشیم . اما معمار نه تنها باید اندیشیدن به این چیزها را بیاموزد ، باید تازه کردن گنجینه واژگان خود و تجهیز آن با واژه های مفیدی به، با معنایی این واژه را نیز در این مکتب فراگیرد.
و نهایتاً اینکه معمار باید جهت رشد و اعتلای فرهنگ معماری از طبیعت الهام گرفته و همانند بزرگان و استادان معماری سده های قبل به آغوش طبیعت بازگردد.
متشکرم