بنام خدا

ارزیابی دیدگاه های هنر

رابطه اثر هنری با آدمی رابطه ای است ضروری و بی واسطه ، یعنی از یك طرف پس از خلق اثر هنری ، چه هنرمند بخواهد و چه نخواهد ، اثر از حوزه مالكیت او بیرون میاید و از طرف دیگر درگیری آدمی با هنر و آثار هنری اجتناب ناپذیر است.
آنچه در این رویارویی رخ میدهد كلیت اثر است كه روح و روان آدمی را متاَثر میسازد و این تاثیر در اجزاء یك اثر هویدا میشود.
معمولا هنرمند در خلال تجزیه یك اثر به عوامل تشكیل دهنده آن ، به محض مشاهده نوعی تفاوت در عوارض ، مثلا در اشكال ، رنگها ، فضاها ، سازه ها و یا مصالح ، اعلام نو آوری میكند. و با این اعلام آن اثر را مشخص كرده و یا سبك و دوره جدیدی را برای آن در نظر میگیرد. حتی اگر این اثر فاقد جنبه های هنری باشد و جالب اینكه آن اثر را به صرف نو آوری هنرمندانه قلمداد میكنند.
با این شیوه برخورد ، آثار گذشته به طبقه آثار تاریخی ، قدیمی و سنتی تبدیل میگردد. و این دیدگاه خواسته یا ناخواسته ، تاریخ مصرف بسیاری از آثار هنری را سپری شده اعلام میكند.
عواقب فرهنگی این شیوه ، عبارت است از توقع نوآوری !. كه در نزد هواداران هنر ، مقوله ای هست مقبول ، كه از پیش مسلم فرض میشود.
و همه نوآوری را ضرورت میدانند ، تا جائیكه به صرف نو بودن و متفاوت بودن ، هنرمندانه نیز ارزیابی میشود.
حامیان این دیدگاه ها عمدتاً دانشگاه ها هستند. مراكزی كه بزرگترین بازار مصرف تولیدات مورخان و منتقدان هنر به حساب می آیند. و تولید مطلب برای تدریس ، بازار نامگذاری و اعلام نوآورها را هر چه داغتر كرده است.
در سراسر جهان مراكز دانشگاهی، به ندرت بوجود آورنده جریانات هنری و خالق آثار هنری بوده اند ، در حالی كه دانشگاه ها میتوانند مهمترین مرجع آگاهی و بسط فرهنگی و اجتماعی باشند و با اشاعه احساس های هنری كل جامعه را متحول سازند.
فرار هنرمندان از دانشگاه ها و جدال هنرمندان حرفه ای با این مراكز بهترین گواه این مهم میباشد.
متشكرم