خوشه اشك
قفسی باید ساخت
هرچه در دنیا گنجشك و قناری هست
با پرستوها
و كبوترها
همه را باید یكجا به قفس انداخت
روزگاری است كه پرواز كبوترها
در فضا ممنوع است
كه چرا
به حریم جت ها خصمانه تجاوز شده است
روزگاری است كه خوبی خفته است
و بدی بیدار است
و هیاهوی قناری ها
خواب جت ها را آشفته است
غزل حافظ را می خواندم
مزرع سبز فلك دیدم و داس مه نو
تا به آنجا كه وصیت می كرد
گر روی پاك و مجرد چو مسیحا به فلك
از فروغ تو به خورشید رسد صد پرتو
دلم از نام مسیحا لرزید
از پس پرده اشك
من مسیحا را بالای صلیبش دیدم
با سرخم شده بر سینه كه باز
به نكو كاری پاكی خوبی
عشق می ورزید
و پسر هایش را
كه چه سان پاك و مجرد به فلك تاخته اند
و چه آتش ها هر گوشه به پا ساخته اند
و برادرها را خانه برانداخته اند
دود در مزرعه سبز فلك جاری است
تیغه نقره داس مه نو زنگاری است
و آنچه هنگام درو حاصل ماست
لعنت و نفرت و بیزاری است
روزگاری است كه خوبی خفته است
و بدی بیدار است
و غزل های قناری ها
خواب جت ها را آشفته است
غزل حافظ را می بندم
از پس پرده اشك
خیره در مزرعه خشك فلك می نگرم
می بینم
در دل شعله و دود
می شود خوشه پروین خاموش
پیش خود می گویم
عهد خودرایی و خود كامی است
عصر خون آشامی است
كه درخشنده تر از خوشه پروین سپهر
خوشه اشك یتیمان ویتنامی است