شهر اصفهان در زمانی كه به عنوان‌پایتخت دولت صفویه برگزیده شد با حمایت و ذوق و هنر دوستی صفویان به یكی از مراكز هنری ایران به ویژه در حوزه موسیقی انتخاب شد.

در این عصر،موسیقیدانان و موسیقی شناسان برجسته‌ای پرورش یافتند كه در تثبیت مكتب موسیقیایی دوره صفویه نقش مهمی ایفا را كردند.

برخی از مستشرقین و اساتید باا شاره به نقش هنر موسیقی در دوره صفویه، به تاثیراین هنر در درمان پزشكی و همچنین نقش موسیقی ایرانی از زمان صفویه و تلفیق آن با هنرهای دیگر اشاره دارند.

"ژان دورینگ "پژوهشگر و موسیقیدان فرانسوی روز پنجشنبه در همایش موسیقی اصفهان در دوره صفویه، گفت : هنر در فرهنگ فارسی بر خلاف فرهنگ غرب به طور مشخص مجزا و محدود نیست.

وی در مقاله خود با موضوع "وحدت هنرهای ایرانی "، افزود: به نظر می‌رسد، كه این مساله به گونه‌ای از نوعی تمایل درونی و درك از جهان نشات می‌گیرد، كه در قالبهای گوناگون همچون شعر،خوشنویسی ،نقاشی و یا موسیقی‌بیان می‌شود.

وی به ارتباط و هماهنگی زیبایی شناختی و ساختاری مشترك در موسیقی، شعر و نگارگری اشاره كرد وافزود: دانشمندان بر این باورند كه نقش مشترك این موارد قابل ردیابی در دوره صفویه‌است.

"مارینا دورشین" استاد دانشگاه و محقق موسیقی از روسیه در مقاله خود با موضوع " بررسی دو نوع حرفه‌ای در فرهنگ موسیقی ایران" در این همایش گفت:
دو نوع موسیقی حرفه‌ای در فرهنگ موسیقی معاصر كشورهای شرقی به چشم می‌خورد، كه می‌توان به شیوه آهنگسازی (مبتنی بر مدل اروپایی )و شیوه سنتی (مبنتی بر ردیف ) اشاره كرد.

وی خاطر نشان كرد: چنین مدل از فرهنگ موسیقی را سنت گرایی می‌نامیم.

وی گفت :نخستین خصوصیات نوع اروپایی در ایران به دهه