در نقش‌های حكاكی شده خرابه‌های نینوا پایتخت كشور باستانی آشور در بین نوازندگان نوازنده‌ای مشغول به نواختن نوعی ساز كوبه‌ای دایره شكل كه احتمالاً دف است می‌باشد.‏

این نقش حكایت از رواج دف نوازی در امپراتوری آشور كه خود زمانی مستعمره‌ی امپراتوری بابل بود دارد. مشخص نیست كه در كشور باستانی آشور از دف جز در پیشگاه پادشاهان (كه شاید خود نوعی مراسم مذهبی باشد) چه استفاده‌ی دیگری می‌شده است.‏

اما در ایران زمین دف جایگاهی خاص یافت و در نزد ایرانیان هم‌چون در نزد قوم بنی‌اسراییل از منزلتی ویژه برخوردار گردید، در ایران زمین دف دارای همان كاربردهایی گردید كه در نزد قوم بنی‌اسراییل، ایرانیان دف را در شادی‌ها و جشن‌های بزرگ خود مانند نوروز می‌نواختند (امروزه نیز بسیاری از اقوام ایرانی مراسم سنتی و آیینی خود را با نوای دف به همراهی چند ساز دیگر مانند نی و تنبور انجام می‌دهند) و هم‌چنین در مراسم مذهبی خود در پیشگاه مؤبدان و شاهان از دف برای اجرای سرودهای مذهبی استفاده می‌نموده‌اند.‏

بعدها در تاریخ صدر اسلام می‌خوانیم كه در زمان ورود حضرت ختمی مرتبت (ص) به شهر مدینه مردان و زنان با نوای دف به خوش‌آمد گویی حضرت رسول (ص) شتافتند.‏

فرستنده : n .a .s. i. m ?(62)