مرگ خاموش یك قهرمان آسیا.
خسرو حق گشا در ۵۳ سالگی پس از عمری تلاش و ایثار خستگی ناپذیر در دوران قهرمانی و مربیگری تیم ملی، به یك باره در اثر عارضه قلبی دارفانی را وداع گفت.
خسرو حق گشا، در بازیهای آسیایی سال ۱۳۵۳ تهران، چهره شاخص رشته دوچرخه سواری بود. او را در همان زمان، كلكسیونر مدال مسابقه ها نامیدند.
خسرو حق گشا به همراه حسن فرد، اسماعیل زینعلی و غلامحسین كوهی در ۱۰۰ كیلومتر تایم تریل تیمی پس از این كه چهار سال قبل یعنی در بازیهای آسیایی بانكوك در ۱۹۷۰ مقام دوم را بدست آورده بودند در این دوره با تلاشی مثال زدنی و خستگی ناپذیر، بهترین های آسیا در این رشته یعنی تیم های ژاپن، تایلند، فیلیپین، پاكستان، مغولستان، مالزی و كره جنوبی و... را پشت سر قرار داده و مدال طلا را بدست آوردند. مدالی كه برابر نظر كلیه خبرگان و اهل فن، حق ایران بود.
اما حق گشا، در ۴ كیلومتر تعقیبی پیست در قسمت انفرادی تلاش زیادی به خرج داد تا در پیستی كه به تازگی در مجموعه آزادی ایجاد شده بود، بتواند ویژگی های خود را به نمایش گذارد كه به رغم رقابتی دیدنی، مدال برنز را بدست آورد و در ۴ كیلومتر تعقیبی تیمی نیز به همراه حسین بهارلو، منوچهر دانشمند وعلی پورمهر - جوانان باغیرت و متعصب آن روزگار - مقام دوم و مدال نقره را تصاحب كردند.
بدین ترتیب خسرو حق گشا بهترین دوچرخه سوار ایرانی بود كه سه مدال طلا و نقره و برنز را به دست آورد و سالها برای سربلندی و افتخار كشورمان هم در مقام قهرمان و هم در كسوت مربیگری تلاش كرده اما اكنون خسرو حق گشا از میان ما رفته است.
تفاوت حق گشا با یك فوتبالیست كه هرگز افتخارات او را هم نداشته است، در چیست؟ چرا برای بازیكن پیش كسوت رشته فوتبال با اعلامی چند باره توسط مراكز ذینفع مراسم تشییع جنازه مثلا از مقابل استادیوم امجدیه (شهید شیرودی) می گذارند و همه را به این مراسم دعوت می كنند، ولی برای كسی كه سالها با كسب مدالهای قهرمانی در آسیا برای كشورش افتخار كسب كرده است، مراسمی برگزار نمی شود. در حقیقت، این سرنوشت همه قهرمانان رشته های ورزشی به غیر از فوتبال است كه این چنین غریبانه به خاك سپرده شوند.
خسرو حق گشا و سایر قهرمانان تیم ملی دوچرخه سواری ایران در آن سالها، بدون داشتن امكاناتی كافی و مدرن و بدون داشتن مربی خارجی، خود ركاب زدند و تلاش كردند تا به مرز آمادگی لازم برسند و برای میهن خود افتخار كسب كنند.
هنوز هم تفاوت های موجود در مقایسه با امكاناتی كه در اختیار ركابزنان جهان است را می بینیم و به آن توجه نمی كنیم. دوچرخه سواران ما از حداقل امكاناتی كه دوچرخه های مدرن به ابزار جدید دارا هستند، بی بهره اند. دوچرخه سواری ما از بابت ابزار و لوازم از زمان عقب است، لیكن از بابت قهرمانان، هیچ چیز از دنیا كمتر نداریم.
برای پیشرفت و گسترش ورزش دوچرخه سواری، قبل از هر چیز نیاز داریم به دانش روز جهان و وسایل پیشرفته مجهز شویم، سپس در فكر پرورش قهرمانان باشیم و آخر این كه به قهرمانانمان به یك چشم بنگریم و همه آنها را عزیز و گرامی بداریم. دور نیست زمانی كه تك تك این قهرمانان از پیش ما بروند و فقط نامی از آنها باقی بماند. نگذاریم یاد آنها را باد با خود ببرد و تا هستند، گرامیشان بداریم.
عمر و عزت قهرمانان ایران زمین مستدام باد.


منبع :
www2.hamshahri.net
چهارشنبه ۱۴ آبان ۱۳۸۲ - شماره ۳۲۱۶- Nov. 5, 2003