زبان "سیوندی" چیست؟

زبانهای ایرانی غربی به دو دسته تقسیم می شوند:

شمال غربی:

باستان: مادی

میانه: زبان پارتی (پهلوی اشکانی)

نو: آذری | گیلکی | مازندرانی | تالشی | کردی(کررمانجی، سورانی، لکی، کلهری) | زازا-گورانی | سمنانی | زبان‌های ایران مرکزی | بلوچی | سیوندی

جنوب غربی:

باستان: پارسی باستان

میانه: پارسی میانه (پهلوی)

نو: فارسی | لری | بختیاری | بشاکردی | کمزاری | تاتی اران

زبان مادی زبان مادها بوده‌است. از این زبان نوشته‌ای در دست نیست و فقط تعدادی واژه در نوشته‌های پارسی باستان و یونانی به جا مانده‌اند.از آن جمله‌اند:

wazarka:بزرگ، zba:اعلام کردن، asen:سنگ، miora:مهر.

زبان "سیوندی":

اهمیت این زبان دراین است که در استان فارس تنها اهالی سیوند (حدود ۷۰۰۰ نفر) هستند و تمایز زبانی مردم سیوند که نزدیکترین روستاها به سیوند روستای قوام آباد در ۴ کیلومتری شمال غربی آن و روستای دشت آباد در ۶ کیلومتری جنوب شرقی آن است؛ لیکن هیچ یک از اهالی این دو روستا زبان خاص اهالی سیوند را متوجه نمی‌شوند که به این گویش سخن می‌نمایند و به گفته ارانسکی زبان شناس معروف در کتاب «مقدمه لغه ایرانی» ؛همچون جزیره‌ای در دریای زبان فارسی استان فارس مهجور مانده‌است. زبان سیوندی تنها گویشی است که در استان فارس و جنوب غربی ایران که از زبانهای ایرانی و "شمال غربی" است.

یا حق