تك درخت 

تک درختی هستم،

بر سر راه حقیقت، ُپربار

در زمین خوش عشق ،

ریشه در خاک وفا

آبشخورم از رود صفا،

آفتابم ایمان

سبز و سرشارم من،

ز شهامت، ز امید،

از توکل وزعشق

پرشکوفه ز ُگل یکرنگی ،

بر و بارم شادی

گر تو پویند ۀ این ره هستی ،

بکنارم بنشین یک چندی

سخنم را بشنو،

سایه و میوۀ من ارزانیت

غم مخور گر تو،

تک و تنها هستی،

یاری حقّ با توست

چون باو پیوستی ،

تو ز محنت رستی ،

تو ز محنت رستی...

***
 

فریب

او ترا به عشق میخواند،

عشق پاک و خدائی و رخشان

لیک نفس اماره ( این من کوچک)،

چون سرابی شود ز ره پیدا

میزند ره ترا بصد فریب و ریا

زاهدی عابدانه، دلبری عیار

ظاهری دلکش و درون عجوزۀ زشت

دور سازد ترا زعشق آن رحمان

گر که خواهی شناسی این عجوزۀ دهر،

بنگر درپس ظواهر امر

دل رها کن زعشق پوشالی،

تا به اوج عرش سر سائی

تا به اوج عرش سر سا ئی...

***