اگرچه در حال حاضر این باتری کوچک نمی‌تواند افزاره‌های الکترونیکی کنونی را توان بدهد، اما این محققان آن را برای ساخت یک نانوموتور خودتوان‌دهنده که فوق‌العاده سریع و کارآمد است، استفاده کرده‌اند.

این باتری شامل یک نانوسیم منفرد با یک انتهای مسی به طول سه میکرومتر و یک انتهای پلاتینی به طول ۶۰۰ نانومتر است. هنگامی که این نانوباتری در یک محلول رقیق اکسیدکننده (از قبیل برم یا ید) قرار می‌گیرد، انتهای مسی به عنوان آند عمل کرده و اکسید می‌شود، در حالی که انتهای پلاتینی به عنوان کاتد عمل می‌کند.

هنگامی که این نانوباتری خودش را در این محلول تخلیه می‌کند، پدیده الکتروفورز ضربه‌ای به آن وارد می‌کند، به طوری که میدان الکتریکی تولیدشده به وسیله واکنش‌های اکسایش – کاهش این باتری سبب حرکتش می‌شوند.

«ران لیو»، یکی از این محققان گفت: نکته مهم علمی این یافته این است که یک نانوباتری مدار کوتاه، برای مثال نانومیله قطعه‌ای مس – پلاتین را می‌توان به وسیله خود-الکتروفورز ناشی از واکنش‌های اکسایش و کاهش اتفاق افتاده به ترتیب در این دو فلز حرکت داد.

پدیده خود-الکتروفورز، این افزاره را با سرعت‌های بیش از ۱۰ میکرومتر بر ثانیه معادل سه برابر طولش به جلو می‌راند.

«لیو» توضیح داد:‌ در این حالت، جهت حرکت این نانوموتور در مقیاس‌های زمانی طولانی تصادفی است. به طور بالقوه می‌توان جهت حرکت آن را کنترل کرد. برای مثال، اگر یک قطعه فلز مغناطیسی در این باتری قرار دهیم، می‌توانیم جهت حرکت را به وسیله میدان مغناطیسی کنترل کنیم.

این نانوموتور پیوسته عمل می‌کند تا این‌که قطعه مسی به طور کامل به وسیله «برم» اکسید می‌شود یا به وسیله «ید» به یدید مس تبدیل می‌شود؛ بنابراین طول عمرش به طول قطعه مسی و غلظت اکسیدکننده بستگی دارد.

این محققان در آزمایش‌های خود با تغییر این پارامترها برای این نانوباتری طول ‌عمرهایی بین ۴۰ ثانیه تا یک دقیقه مشاهده کردند. آنها همچنین متوجه شدند که سرعت این نانوموتور نیز به طول قطعه مسی بستگی دارد، به طوری که هر چه طول آن کوتاه‌تر باشد، نانوموتور سریع‌تر حرکت می‌کند.

این محققان، جزئیات نتایج کار تحقیقاتی خود را در مجله‌ی «Journal of the American Chemical Society» منتشر کرده‌اند.