بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک بر

داشت....

بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد...

بعد از رفتنت آسمان چشمانش خیس باران شد و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت...

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد...

و بعد از رفتنت دریاچه بغضی کرد. کسی فهمید که تو نام مرا از یاد خواهی برد. کسی از پشت پنجره آرام و غریب گفت تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم و من مابین اشک و حسرت و تردید کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل میان غصه ای از جنس بغض کوچک ابر نمی دانم چرا؟

شاید به رسم عادت پروانگیمان باز برای شادی خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم..