بهرام رادان بازیگر سینما و برگزیده‌ی سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد جشنواره‌ی بیست و پنجم، طی نمابری به ایسنا نسبت به واكنش خود در هنگام دریافت جایزه توضیحاتی را ارائه داد.

به گزارش سرویس هنری خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این توضیحات كه طی نمابری به این خبرگزاری ارسال شده است به شرح زیر است:

«چشمها را باید شست .... جور دیگر باید دید...

پیشا پیش از محضر استاد عزیزم جناب نصیریان و هم‌چنین دوست گرامی آقای هنرمند و سایر اعضای هیات محترم داوری و تمامی جامعه‌ی سینمایی كشور پوزش می‌طلبم ( چنان چه از رفتار من برداشتی اهانت‌آمیز داشته‌اند، شاید به‌قول برخی این نكات در جای دیگری باید گفته می‌شد) گرچه به دلایل ذیل یقین دارم كه رفتار من نه تنها اهانت‌آمیز نبوده، بلكه درجهت حمایت از سینمای ملی بوده است.

در پایان قضاوت را به خود این عزیزان واگذار می‌كنیم:

ــ هر كس كه اثری خلق می‌كند، دوست دارد كه اثرش مورد قضاوت عادلانه قرار گیرد. در اكثر مواقع پس از داوری‌ها عده‌ای كه جایزه نگرفته‌اند، سر به عصیان برمی دارند و داوری‌ها را نقد می‌كنند و از این كه جایزه نگرفته‌اند، شكایت دارند. اما دوستان، حكایت من حكایت دیگری بود.

زمانی كه برای فیلم سنتوری كاندیدا شدم، حقیقتا تعجب نكردم! اما زمانی كه دیدم این فیلم فقط در دو رشته نامزد دریافت جایزه شده، شگفت زده شدم. چرا كه بنا به گفته‌ی بسیاری از كارشناسان این فن، سنتوری بهترین فیلم آقای مهرجویی است. حالاچرا هیات محترم داوران امسال نظر دیگری داشت، بحث سلیقه است و این مقال، مجال آن نیست.

درخواست این جانب از هیات محترم داوران برای بازبینی فیلم در خلوتشان نه طعنه بود و نه كنایه. تنها درخواستی بود و طرح این مساله كه اگر یكبار دیگر در خلوت خود و به دور از هیاهو و با آرامش بیشتر سنتوری را ببینید، آیا هم‌چنان بر رأی خود هستید و این فیلم را شایسته‌ی كاندیداهای بیشتر می‌دانید یا خیر؟ آیا این توهین است؟ اگر تشكیك در رأی صادره وجود داشته باشد، توهین به حساب می‌آید... !

- آن چه از وانهادن سیمرغ برروی زمین بیان شد، سخنی مبهم بود در باب بی‌احترامی به سیمرغ !!!

اولا كه من اصولا با مقدس كردن هر چیزی و شی و اسمی مخالفم و آن را توهین آشكار به مقدسات واقعی می‌دانم. در ثانی نمی‌خواستم موقع صحبت كردن سیمرغ را در آغوش بگیرم، چون آن را متعلق به همه‌ی عوامل فیلم می‌دانستم. از طرفی دیگر چون در كنار میكروفون میزی تعبیه نشده بود، در این فكر بودم كه جایی برای جایزه‌ام پیدا كنم . بعد از آن كه خسروی(شكیبایی) نازنینم هنگام رفتن روی سن، آن را بوسید، به این فكر كردم كه سن برای اهل هنر مكان با ارزشی است و بسیاری از بزرگان و پیشكسوتان زیباترین تواضعشان بوسیدن خاك صحنه بوده، پس قراردادن جایزه روی سن و فرش قرمز پهن شده روی آن نه تنها توهین نیست، بلكه كاری ست درباب احترام و ارزش گذاشتن به سیمرغ !!!

- گفتم مهرجویی بزرگ بی‌نیاز از جایزه است و برخی ناراحت شدند! هنوز هم این باورم كه جایزه نیازمند مهرجویی ست.

- دوستان عزیز و منتقدان محترم، خوب می‌دانند كه در این هفت سالی كه در خانواده‌ی سینما هستم، هیچ وقت عضو فرقه‌ای و گروهی و باندی نبوده و نیستم و همیشه مستقل فكر كردم و مستقل حرف زدم و مستقل كار كردم. از این به بعد هم این چنین خواهد بود.

- در انتها با ایمان و یقین به آن چه گفته‌ام، از خداوند متعال تقاضا دارم، كمالات و اداراك و انسانیت را آن چنان در نهاد ما پرورش دهد تا همیشه از سوء تفاهم ها بدور باشیم و خوش بینانه به وقایع اطراف نگاه كنیم و به یاری هم در راه تعالی فرهنگمان بكوشیم.

آمین . بهرام رادان.26 بهمن 85 »

=D>=D>=D>=D>=D>=D>=D>=D>

------------------------

با تشکر از آقای رضا مهران نژاد