ماجرای فیلم حول و حوش دل باختن فرزند شهید و رزمنده ی جوان دهه گذشته – میراث دار ارزش ها – به دختری جنوبی به نام آهو شریفی ست كه بر اثر جنگ كاشانه از دست داده و با پدری موجی و برادری خرد اكنون در تهران در اندشت جهت گذران زندگی و دادن خرج تحصیل برادر و آسایشگاه روانی پدر و دادن مخارج دانشگاه آزاد آقای جاسبی به روسپیگری شرعی! یعنی متعه مردان ثروتمند در قدرت بوده و از قدرت طرد شده مشغول است.

رزمنده مجروح حالا بر اثر گازهای شیمیایی و عشق /رفیقی نیز دارد آهنگر و تئوریسین كه یا در آهنگرخانه و پای كوره است یا در گوشه عزلت و زیر عكس قاب گرفته هایدگر و كناری هم در كتابخانه دیوان حافظ از دور هویداست .

 آن دو چیزی كه فردید دل در گرو آنان داشت و نیز ضلع سومی كه اندیشه های محی الدین ابن عربی اندلسی ست كه در این فیلم كارگردان نتوانسته آن را نمایش دهد – شاید به دلیل عدم آشنایی -

آهنگر هیدگری در پستو فتوا می دهد و عده ای نیز گوش به فرمان و مرید و مقلد دارد كه برخی از مریدان فاقد قدرت تشخیص و تشكیك و حتا تردید اند و برخی دیگر نیز مانند مجروح عاشق در كشاكش بحث كردن با وی در می آیند تا آنكه مراد به وی اسلحه ای داده و وظیفه كشتن آن تر دامن را به وی محول می كند.

قهرمان آرمان گرا و ارزش مدار در قالب راننده تاكسی سرویس به سر وقت تر دامن می رود و او را كه در ساعت هشت و بیست دقیقه با سرمایه دار سابقا دولتی قرار دارد از میانه ی راه به قصد كشتن می رباید لیكن نمی تواند وظیفه خود را به انجام برساند - كه البته پلانی كه در اتومبیل از داخل و سمت سرنشین باز نمی شود به نوعی یادآور قتل زنان بدست خفاش شب است-

الوند تلاش می كند تا نشان دهد در حالی كه مقصران اصلی فساد ثروت مندان و قدرت مداران اند هایدگر مابان و فردیدیان به ظواهر می پردازند. علت ها را واهشته اند و معلول ها را گرفته اند و سعی دارد كه سطحی نگری آنان را نشان دهد اما خود وی نیز نمی تواند حرف مربوط خود را بزند و ساده ترین راه را برمی گزیند یعنی آنكه فقط نمایش می دهد و طرح پرسش می كند اما از ارائه راهكار عاجز می ماند و در نهایت نیز فیلم را در تعلیق رها می می كند. پس از آنكه تر دامن شوهر موقت خود را راس ساعت هشت و بیست دقیقه در آپارتمان مجردی مجلل می كشد و عاشق آرمانی نیز كه به سروقت معشوق آمده وقتی با صحنه قتل مواجه می شود قاتل را متواری می كند و خود در صحنه می ماند تا در سكانس پایانی در راه پله عاشق از بالا و معشوق در پایین به یكدیگر بنگرند.  

فیلم تلاش دارد تا نقبی بر یكی از عمده ترین مسائل سیاسی عصر حاضر كشور ما بدست دهد : محفل گرایی و پدیده آمریت خود اتكا و خود بسنده كه پیش از آنكه سیاسی یا دینی باشد فلسفی ست / نیز فحشا و در انحصار گرفتن ازدواج موقت توسط قدرت مداران كه البته چاشنی اجتماعی و كش دار و جذاب فیلم است / بهانه ای ست تا تماشاگر عام را تا انتها با خود بكشاند و در نهایت وی را در تعلیق رها كند ورنه مقصد و مقصود اصلی رستگاری كالبدشكافی همان تم فلسفی هایدگریسم در ایران است آن هم بدون نام بردن و فقط با ارائه نشانه های تصویری مانند نشان دادن تصویر قاب گرفته هایدگر در كتابخانه مراد محفل گرا و ایستادن وی در زیر قاب عكس و فرمان های بی انعطاف ضرب و جرح و حذف صادر كردن.

ضعف بینشی فیلم بیشتر تاثر از نگاهی ژورنالیستی ست كه در این سال ها سعی داشته مكافات ها و گرفتاری ها و حذف های صورت گرفته پس از انقلاب را به فردیدیان ربط دهد آنگونه كه دكتر عبدالكریم سروش در مصاحبه ای با ابراهیم نبوی - شریرترین آدم های جمهوری اسلامی در نیم قرن اخیر را از جمله شاگردان مستقیم و غیرمستقیم فردید می داند – و قس علی هذا اظهارنظرهای فراوان دیگری از بزرگان فكر و فلسفه معاصر در حمله به فردید و حلقه اطراف وی...

برای من جذاب ترین بخش فیلم شخصیت پردازی آهنگر هایدگری ست كه در قالب مراد عرفانی ایرانی / اسلامی – پیشوای فاشیستی آلمانی حلقه ای تشكیل داده و مشغول فرمان راندن بر آنها و در نتیجه تطهیر محیط به زعم خود است.

رستگاری همچنین سعی در توضیح غیرمستقیم این نكته دارد كه پدیده آمریت بیشتر جنبه فلسفی و غیرحكومتی ست تا دینی و حكومتی و در نتیجه شاید به نوعی تلاش می كند تا سیگنال هایی ارائه دهد كه معمای قتل های زنجیره ای سیاسی و قتل های زنجیره ای زنان مشهد و همچنین آتش زدن مراكز مختلف را نیز بگشاید اما به هیچ وجه وارد این حیطه ها نمی شود.

رستگاری در... اندیشه های خود را با احتیاط و گریز و ایما و اشاره عنوان می دارد . از دستگاه نشانه شناسی قوی برخوردار نیست اما دائم نشانه گزاری می كند و حتا از به پایان بردن فیلم نیز عاجز است. فیلم پایانی ندارد و با روایت فیلم آمرها مصون می مانند و  همچنان در حلقه های بسته و  مطیع پیرامونی خود سرگرم مكاشفه و فرمان راندن اند در حالی كه تحول و دگردیسی فقط به سراغ معلول ها می آید و نه علت ها.همچنین می خواهد با زبان بی زبانی و دیالوگ های گنگ بگوید كه صاحبان ثروت های افسانه ای با حكومت در تعامل بوده و بعد در قالبی محافظه كارانه سریعا اعلام می دارد كه این عناصر البته طرد هم شده اند...

رستگاری در ... اثری پدیده شناختی نیست آنگونه كه فیلم پدرخوانده و در سطحی ژورنالیستی باقی می ماند / محافظه كار است انگار كه اسرار را می داند اما از واگویه ی آنها ابا می كند .

در مجموع با آنكه نمره من به این فیلم نمره الفی نیست لیكن تلاش های الوند برای نشان دادن فلسفه در پس پشت جامعه ایرانی را گرامی می دارم.

امید حلالی