شایسته است ، آنان كه مرتكب گناه نشده‏اند و از معصیت در امان مانده‏اند ، به گناهكاران و عاصیان رحمت آورند . و همواره به درگاه خداوندى سپاس گزارند تا سپاس خداوندى ، آنان را از عیبجویى گناهكاران باز دارد . پس چگونه است حال غیبت‏كننده‏اى كه زبان به غیبت برادر خود مى‏گشاید و او را به سبب گرفتار شدنش در چنگ گناه سرزنش مى‏كند . آیا به یاد ندارد كه خداوند گناهان او را مستور داشته ،

آن هم گناهانى ، كه از گناهان كسى كه زبان به غیبتش گشاده ، بسى بزرگتر بوده است . و چگونه او را به گناهى نكوهش مى‏كند كه خود نیز همانند آن را مرتكب مى‏شود . و اگر آن گناه را ، عینا ، مرتكب نشده ، خداوند را در مواردى كه از آن گناه عظیمتر بوده است ، نافرمانى كرده است . به خدا سوگند ، اگر گناه بزرگى مرتكب نشده ولى نافرمانى كوچكى از او سر زده است ، جرأت او در عیبجویى و غیبت مردمان گناهى بزرگتر است .

اى بنده خدا ، به عیبجویى گناهكار مشتاب ، شاید خداوند او را آمرزیده باشد و از خردك گناهى هم كه كرده‏اى ، ایمن منشین ، بسا كه تو را بدان عذاب كنند . هر كس از شما كه به عیب دیگرى آگاه است ، باید از عیبجویى باز ایستد . زیرا مى‏داند كه خود را نیز چنان عیبى هست .

باید به سبب عیبى كه دیگران بدان مبتلا هستند و او از آن در امان مانده است ،

خدا را شكر گوید و این شكرگزارى او را از نكوهش دیگران به خود مشغول دارد .