در زندگی همه آدمها دقایق لجوجی هستند که تو هر چه اصرارشان کنی بگذارند و بگذرند ،

  باز میخکوب بر شانه خستگیهای تو می نشینند .

دقایقی که نه می شود خندید و نه حتی بغض های سنگین را راهی کرد .  

هرچه فکر نمی کنی نمی فهمی چه باید کرد و هیچ ﮐس هم کلامی به تو نمی گوید ،

  تو تنها می شوی و باز کسی چیزی نمیگوید .

دنیایت آنقدر تنگ می شود که حتی نفسهایت در آن جا نمی گیرد .

 خستگی امان صبرت را می گیرد .

  قلبت خالیست ، ذهنت پر . قلبت پر ضربان و ذهنت مغشوش .

 دلت هوای آرامش مرگ را می کند

  اما قلب هنوز مامور حیات توست ...

تو در به در ، به دنبال معجزه می گردی

 اما راستش را بخواهی هیچ ﮐس جز تو برای تو

  معجزه نخواهد کرد و تو اینگونه

اعجاز کن :

  در اوج خستگی این لحظه ها ، لبهایت را مجبور کن

 برایت بخندند و قلبت را راضی کن

  که دوست بدارد و به چشمانت بگو اگر نمی بایست گریست ،

خدا مجرای اشک را نمی آفرید

 . دست و پایت را از چسبناکی این لحظهای آهسته

رهاکن .

بی شک کسی در وچود تو زمزمه می کند ، حوصله اش نیست بخواب ...

 اما تو به نشانه ی زندگی چشمانت را باز کن ،

  دریچه های قلبت را بگشا ... قدمهایت که به رفتن مایل شوند

 دیگر هیچ چیزی سخت نیست ،  
 

تنها تو اولین قدم را بردار ...