1-جهت یابی :

شرایطی را تصور کنید که شما نقشه و قطب نما در اختیار ندارید (در مقاله ای دیگر کار با نقشه و قطب نما را توضیح می دهیم)، پیدا کردن جهات اصلی به جهت حرکت در سوی مناسب برای شما ضروری خواهد بود. در این جا به چند طریق پیدا کردن جهات اصلی اشاره می کنیم. لازم به ذکر است که روش های ذیل سمت و سوی کلی را به شما نشان خواهد داد و نه راستای دقیق جهت مورد نظر.

به نکات زیر توجه کنید:
1- سعی کنید قبل از شروع سفر، نقشه ها و عکس های موجود منطقه را بررسی نموده و نیز مسیر جریان رودخانه های بزرگ و سمتی که  در آن کوه ها و یا سلسله جبال امتداد دارند و موقعیت نقاط مشخص روی زمین را نسبت به هم نشان کنید.
2- اگر سوار کشتی یا قایقی بودید در صورت بودن فرصت؛ نکات زیر را بررسی کنید:
الف) سمت و مسیر حرکت شما به سمت خشکی
ب) طول و عرض جغرافیایی
ج) پیش بینی سمت وزش باد
د) سمت حرکت جریانات آب اقیانوس
 
جهت یابی با استفاده از خورشید و ستارگان

متد سایه
این متد ساده، دقیق و شامل چهار مرحله است. در شروع یک چوب یک متری به عنوان شاخص بیابید سپس:
1- شاخص را در زمین فرو کنید. بر روی سایه انتهایی شاخص تکه سنگی برای علامت گذاری بگذارید.
2- به مدت 10 الی 15 دقیقه صبر کنید تا سایه چند سانتی متر حرکت کند. انتهای شاخص را به همان طریق قبلی نشان کنید.
3- یک خط مستقیم میان این دو نقطه بکشید. این خط امتداد شرقی غربی را نشان می دهد.
4- حالا پای چپ خود را بر روی سنگ اول و پای راست خود را بر روی سنگ دوم قرار دهید، روبروی شما سمت شمال را نشان می دهد.
البته برای جلوگیری از هرگونه اشتباه لازم است به نکته توجه کنید که صبح زود و یا نزدیک غروب، زمان مناسبی برای تعیین جهت از این طریق نیست.

جهت یابی به کمک ساعت
از ساعت معمولی می توان به طور تقریب برای تعیین شمال حقیقی استفاده کرد. در نیمکره شمالی عقربه ساعت شمار سمت خورشید قرار می گیرد که در این موقع نیمساز زاویه بین عقربه ساعت شمار و ساعت 12 معرف امتداد شمال و جنوب خواهد بود. البته این طریق در مورد وقت های محلی صدق می کند و در مورد وقتهای غیر محلی بهترین گزینه، تنظیم ساعت به وقت محلی است.
اگر در تعیین شمال مردد شدید به خاطر بیاورید که خورشید قبل از ظهر در سمت مشرق و هنگام عصر در سمت مغرب قرار می گیرد.
در نیمکره جنوبی روش کمی تفاوت دارد، بدین ترتیب که ابتدا ساعت 12 را به سمت خورشید گرفته و نیمساز زاویه بین ساعت 12 و عقربه ساعت شمار را رسم کنید. این نیمساز امتداد شمال- جنوب را نشان خواهد داد.

جهت یابی به کمک ستارگان
اگر خط فرضی از طرف شخص ناظر به سوی ستاره جدی (یا ستاره قطبی) در نیمکره شمالی کشیده شود با شمال حقیقی بیش از یک درجه اختلاف نخواهد داشت. برای پیدا کردن ستاره قطبی در ابتدا باید دب اکبر را بیابید. دب اکبر یا آب گردان (ملاقه) مجموع هفت ستاره پر نور است که به سادگی در آسمان قابل تشخیص است. با یک خط فرضی دو ستاره پایین دب اکبر را پنج برابر امتداد داده تا به ستاره جدی (قطبی) برسید. ستاره قطبی؛ ستاره ای کم نور (در مقایسه با ستارگان دب اکبر) می باشد، به همین دلیل برای یافتن آن کمی باید تلاش کنید.
در نیمکره جنوبی با پیدا کردن ستارگان صلیبی می توان سمت جنوب را تعیین کرد. این ستارگان شبیه بادبادک می باشند. طول آن را از سر تا انتها حساب کرده و از ناحیه دم به اندازه 5/4 برابر طول بادبادک بوسیله خط فرضی امتداد دهید. در این موقع می توان سمت تقریبی جنوب را معین نمود.

2_تهیه آتش :

بسیاری از موقعیت ها شما احتیاج به روشن کردن آتش دارید. روشن کردن آتش بسیاری از خواسته های ما را برآورده می سازد. آتش نه تنها برای پختن و آماده کردن غذا به کار می رود، بلکه باعث گرم شدن و آسایش شما شده و از این جهت کالری بدن شما را که جهت گرم شدن شما به کار می رود، حفظ خواهد کرد. شما از آتش می تواند برای خالص کردن آب، استریل کردن بانداژ، پیغام های معنی دار جهت نشان دادن جا و وضعیت حال حاضر و حفاظت خود در برابر حیوانات سود ببرید. وجود آتش در روحیه افراد تاثیر مثبتی داشته و کما اینکه در مواقع خطر می توان از آن به عنوان یک ابزار دفاعی هم سود برد. البته باید در نظر داشته باشید که روشن کردن آتش می تواند منجر به آتش کردن گرفتن جنگل و یا منابع طبیعی شود؛ به همین دلیل همواره باید به نکات ایمنی در این زمینه دقت نمایید.

اصول اولیه آتش
یکی از اصول مهم در تئوری آتش؛ آشنایی با عنوان "مثلث آتش"است. مثلث آتش عنوانی فرضی است که به جهت فراموش نکردن چند عامل مهم ابداع شده است. اضلاع این مثلث شامل ماده سوختنی، حرارت و اکسیژن است. چنانچه یکی از این موارد را حذف کنیم آتش وجود خارجی نخواهد داشت. درست کردن یک آتش خوب بسته به نسبت مناسب ترکیب این موارد است که بسته به این کار، آتش بهتری خواهیم داشت.

انتخاب محل و آماده سازی
 1-قبل از درست کردن آتش ببینیم و فکرکنیم درباره:
    الف-عوارض زمان و آب و هوای منطقه درست کردن آتش
    ب-مواد و وسایل در دسترس
    ج-زمان در دسترس برای  آماه سازی و روشن کردن آتش
    د-چرایی روشن کردن آتش
 2-دنبال مکان خشکی بگردید که این شراط را داشته باشد:
    الف-حفاظی در برابر باد باشد
    ب-مکان مناسبی برای زدن سرپناه باشد
    ج-حرارت را در جای مورد نظرتان به شما بدهد
    د- ترجیحا نزدیک به چوب یا مداد سوختنی دیگر باشد

محل انتخابی را از زوائد پاک کرده و تا شعاع 1 متری موادی که احتمال گسترش دادن آتش را دارند، بردارید. چنانچه زمان دارید؛ یک دیواره چوبی یا سنگی ایجاد کنید تا حفاظی در برابر باد، جرقه و ایجاد جهت ورد نیاز آتش باشد.
توجه: از سنگ های خیس و سنگ های متخلخل که احتمال ترکیدگی دارند استفاده نکنید.

دو نمونه از دیواره ها آتش

یکی از مکان های ایمن و موثر برای ایجاد آتش؛ چاله آتش است. چاله آتش فضایی مناسب است که هم هوا به اندازه کافی به آتش می رسد و هم می توان آتش را در آن متمرکز نمود. اگر یک چاله آتش پیدا کردید؛ آدم خوش شانسی هستید چون فضای مناسبی برای آتش و غذا درست کردن پیدا کرده اید. برای درست کردن یک چاله آتش یا چاله ی داکوتا بایستی:
سوراخ بزرگی در زمین بکنید و چاله دیگری جهت ورود هوا ایجاد نموده و طبق شکل آتشی در چاله ایجاد نمایید.

چاله آتش داکوتا

تهیه آتش در مکان های برفی نیز یکی از مسائلی است که نیاز به بررسی و پیش بینی دارد. اگر در یک جای برفی بودید باید یک بستر چوبی مهیا کنید. درخت هایی به اندازه مچ دست براحتی شکسته می شوند. مطابق شکل آنها را بچینید و آتش را روشن کنید.

چیدمان چوب در مکان های پوشیده از برف

طرق افروختن آتش
طرق مختلفی وجود دارند و این شما هستید که تشخیص می دهید که از کدام روش استفاده کنید.

خیمه سرخپوستی
دسته های چوب را به صورت خیمه و مخروطی شکل بچینید و مواد اولیه جهت روشن کردن را در وسط قرار دهید و آتش را روشن کنید. در این روش به مرور آتش توسط لایه های بیرونی چوب تغذیه می شود و برای چوب های تر هم شرایط را برای سوختن فراهم می نماید.
 

روش خیمه سرخپوستی

تکیه گاهی
برای شروع، تکه چوب سبزی را با زاویه 30 درجه در زمین ثابت کنید. این زاویه در نقطه اتصال به زمین در جهت باد باشد. مواد آتش زا را در زیر آن قرار داده با چوب هایی روی آن را به صورت نشانداده شده در شکل بپوشانید. آتش را روشن کنید و به تناسب بر روی آن چوب ها را قرار دهید.

روش تکیه گاهی

گودال تقاطعی
گودال متقاطعی به اندازه 30 سانتی متر و عمق 7.5 سانتی متر مطابق شکل ایجاد کنید. مواد آتش گیر اولیه را در چاله به صورت طولی انباره کنید. چوب ها را برروی آنها بگذارید. در این روش باد به صورت هدایت شده به سمت مرکز آتش هدایت می شود. 

روش گودال تقاطعی

هرم
دو چوب به عنوان پایه بر روی زمین گذاشته و به صورت متقاطع بر روی آن چوب ها را بچینید، هر چه بالاتر؛ ردیف چوب ها هم کوچکتر. آتش را بالای چوب ها روشن کنید و دیگر فکر تغذیه آتش را هم نکنید. این روش برای روشن نگه داشتن آتش در شب مناسب است.

روش هرم

طرق ایجاد آتش
کبریت
کبریتهای ضدآب به همراه داشته و در کیسه ضد آب از آنها نگهداری کنید. از سالم بودن قاب و بسته کبریت اطمینان حاصل کنید.

عدسی محدب
در روزهای صاف و آفتابی از این روش می توانید استفاده کنید. از عدسی دوربین دوچشمی، دوربین معمولی، قطب نما و بعضی از انواع ساعت ها می توان استفاده کرد.

استفاده از عدسی (لنز)

باروت
اگر گلوله به همراه داشتید با مراقبت مرمی آن را خارج و با دقت باروت آن را خارج کرده و به عنوان یک ماده سوزنده خوب استفاده کنید. همراه داشتن فندک و کپسول های گازی و بنزینی کوچک و یا همراه داشتن نفت جهت کمک به ایجاد آتش هم نیازی به توضیح ندارد.

روشها قدیمی
استفاده از سنگ چخماغ  و تیغه فولادی، کمان و مته، تسمه آتش و اره آتش بسیار ابتدایی بوده و به تجربه بالا احتیاج دارد، بنابراین از توضیح آن صرف نظر می کنم.
در صورت درخواست دوستان این بخش را هم می توانیم به مقاله اضافه کنیم.

نکات کاربردی:
 سعی کنید قادر به روشن کبریت در تمام شرایط جوی باشید – البته نه جهت روشن کردن سیگار- این کار به تمرین و ممارست احتیاج دارد.
1- در هوای سرد دور تا دور خودتان آتش روشن کنید نه یک آتش تنها
2- در مناطق بدون درخت از علف ها، پشکل خشک حیوانات، پیه حیوانی، ذغال سنگ استفاده کنید
3- صمغ درخت کاج در هوای مرطوب هم آتش میگیرد
4- هیزم را کم کم به آتش اضافه کنید
5- در منطقه کویری؛ پشکل حیوانات ممکن است سوخت منحصر به فرد شما را تشکیل دهد

3_ گرمازدگی:

گرمازدگی یکی دیگر از مشکلاتی است که مسافران و طبیعت گردان با آن گریبانگیر می شوند. البته در اکثر موارد این گرمازدگی ها اصولا گرمازدگی نیست و با استراحت کوتاهی برطرف می گردد. اما گاهی گرمازدگی های کاملا جدی روی می دهد که عدم برخورد صحیح با آنها به راحتی می تواند عوارض جبران ناپذیری را ایجاد نماید.

گرمازدگی به طور کلی می تواند باعث عوارض زیر گردد:
1- كرامپهای عضلانی ناشی از گرما
2- خستگی مفرط
3- هیپوترمی

كرامپهای عضلانی ناشی از گرما
این وضعیت شامل اسپاسم عضلات ارادی به دلیل تخلیه الكترولیتها بوده، معمولا زمانی رخ میدهد كه فرد در اثر قرارگرفتن در معرض گرما، دچار تعریق شدید شده، مقداری زیادی آب و نمك از دست بدهد. سپس توسط نوشیدن آب، كمبود مایعات خود را بدون در نظر گرفتن كمبود نمك جبران نماید. در این موارد کمک های اولیه شامل خنك نگهداشتن بیمار و خوراندن نمك و در صورت نیاز تزریق سرم می باشد.

خستگی مفرط ناشی از گرما
این وضعیت معمولا زمانی رخ میدهد كه فرد در اثر قرار گرفتن در معرض گرما، مقادیر زیادی آب و نمك را از طریق تعریق شدید از دست بدهد. شكایات بیمار معمولا شامل سردرد، تهوع، سرگیجه و اختلال در بینایی است. در این موارد کمک های اولیه شامل قرار دادن بیمار در جای خنك و خوراندن آب و نمك به او می باشد. در  صورت وجود حالت تهوع و استفراغ و یا بیهوش بودن بیمار، تزریق سرم ضروری است.

هیپوترمی در گرمازدگی
در موقعیت های بسیار گرم، به خصوص در هوای مرطوب و بدون باد (شرجی)، ممكن است هیپوترمی ظاهر گردد. در چنین وضعیتی درجه حرارت بدن به بالای 40 درجه سانتیگراد رسیده، تنظیم حرارت مختل می شود. علائمی همچون اغما و تشنج نیز ممکن است ظاهر شود. در هیپوترمی، هیپوتالاموس دچار بدكاری می شود و چون بیمار عرق نمی كند (بدلیل شرایط محیطی)، پوست گرم و خشك است. معمولا در این شرایط كاهش آب و الكترولیتها شدید نیست. در این موارد اقدام به خنك كردن بیمار باید هر چه سریعتر صورت گیرد. مهمترین مسئله، كاهش سریع درجه حرارت بدن است. در صورت پایین نیامدن دما ممکن است پیامدهای خطرناک و حتی مرگ متوجه مصدوم باشد، به همین دلیل از هر راه ممکن باید دمای بدن را پایین آورد.

4-سرمازدگی:

در صورتی که شما جزء آن دسته از طبیعت گردانی هستید که به کوهستان و جنگل علاقه دارید احتمالا می توانید معنای وافعی سرما را بفهمید. بسیاری از ما فکر می کنیم که می دانیم سرما چیست، اما واقعا نمی دانیم. اصلا نمی توان تصور کرد که سرمای زیر منفی 30 درجه با لباس های خیس چه معنایی دارد! بگذریم... به عنوان کسی که زیاد مسافرت می روید لازم است بدانید سرما چیست و چه بلایی سر انسان می آورد و کمک های اولیه در مقابله با آن چیست.

علائم و نشانه های یک فرد سرمازده عبارت است از:
1- ابتدا بدن آنها دچار لرز می شود
2- پوست سرد و خشك می شود
3- نبض كند می گردد
4- تعداد تنفس بیمار كمتر از حالت طبیعی می شود
5- درجه حرارت بدن به 35 درجه یا كمتر می رسد
6- خواب آلودگی ظاهر می شود كه ممكن است به كُما منجر شود
7- ممكن است ایست قلبی رخ دهد

لرز اولین واكنش دفاعی بدن برای گرم كردن خود است و بدن بطور خودكار سعی می كند تا با افزایش كار عضلات حرارت بیشتری تولید كند و دمای قسمت مركزی خود را ثابت نگه دارد. اما با پیشرفت آسیب و كاهش بیشتر دمای بدن، این واكنش دفاعی نیز مختل می شود.  گیج و منگ شدن مصدوم و از دست دادن قدرت قضاوت و تصمیم گیری و از دست دادن هماهنگی حركات و فعالیتهای بدنی، اشكال در تكلم و صحبت كردن و همچنین سفتی و انقباض عضلانی از دیگر علائم هیپوترمی می باشد.

كمك های اولیه
1- همانند سایر سوانح، ابتدا ارزیابی صحنه ی حادثه، دور كردن یا پرهیز از خطر و درخواست كمك را فراموش نكنید.
2- ارزیابی اولیه مصدوم و انجام مراحل ABC  (كنترل راه هوایی، تنفس، ضربان قلب) و دیگر كمكهای اولیه ی ضروری در صورت لزوم
3- انتقال مصدوم به مكان گرم و خشك  و ترجیحا سربسته (مانند ساختمان، چادر و ماشین)
4- خارج كردن لباس های مرطوب، خیس یا تنگ مصدوم و در صورت امكان پوشاندن لباس خشك به مصدوم و قرار دادن وی در داخل كیسه خواب یا انداختن چند پتوی گرم و خشك بر روی او

نکته:
توجه داشته باشید که هیچگاه بدن مصدوم را با مالش گرم نكنید و او را نیز تشویق به انجام فعالیتهای بدنی و راه رفتن نكنید.

بدلیل كاهش درجه حرارت بدن و بروز اختلال در سیستم الكتریكی قلب، هر ضربه ی ناگهانی ممكن است منجر به بی نظمی های بسیار شدید و كشنده در ضربان قلب فرد گردد. بنابراین حتی برای خارج كردن لباس های مصدوم ابتدا آنها را قیچی و سپس از بدن مصدوم خارج كنید.

در صورتی كه فرد هوشیار است و دچار تهوع و استفراغ شدید نیست  می توانید، نوشیدنی و غذای گرم به وی بدهید. البته فراموش نکنید که میزان گرمایی که از طریق نوشیدن به بدن وارد می شود قابل توجه نیست و سعی کنید روی گرم کردن های کلی تر متمرکز شوید.

حتی در صورت فقدان هوشیاری و دیگر علائم حیاتی مثل تنفس و نبض نباید فرد را مرده قلمداد كرد. هر فرد دچار هیپوترمی باید حتما به مراكز درمانی منتقل گردد و تحت درمانهای لازم از جمله گرم كردن بدن قرار گیرد.

اگر اندامی در بدن مصدوم کاملا یخ زده است، فقط و فقط در صورتی اقدام به گرم کردن آن نمایید که مطمئن هستید آن عضو مجددا در معرض سرما و یخ زدن قرار نخواهد گرفت

5- گزیدگی ها :

گزیدگی ها از جمله اتفاقاتی است که ممکن است در طول مسافرت های طبیعت گردی با آن برخورد کنید. به همین خاطر لازم است تا حد امکان با نحوه برخورد با فرد گزیده شده آشنا شوید. در این قسمت سعی کرده ایم شما را با انواع گزش ها آشنا کرده و راه های کمک به فرد مصدوم را معرفی نماییم.

مارگزیدگی

مارگزیدگی از مواردی است كه خیلی باید در مورد آن هوشیارانه و با دقت عمل كرد؛ چرا كه هرگونه غفلت ممكن است منجر به عوارض خطرناكی برای فرد شود. بنابراین لازم است مصدوم را حتما و در اسرع وقت به مراكز درمانی منتقل كنیم تا تحت مراقبت های لازم قرار گیرد.

همانطور كه میدانید كلیه مارها سمی نبوده ودر واقع به دو دسته سمی و غیر سمی تقسیم می شوند. مارهای سمی خود از نظر میزان سمی بودن یكسان نبوده و با هم فرق دارند. همچنین از نظر شكل ظاهر نیز مارهای سمی و غیر سمی تفاوتهای آشكاری دارند. روشهای گوناگونی برای شناخت مارهای سمی و غیر سمی وجود دارد که در اینجا از ذکر این روشها خودداری می کنیم. شاید مناسب ترین و مفیدترین رویکرد این باشد که همه مارها را سمی قلمداد کنیم. در نزدیک شدن به مارها دقت کنیم و به هیچ عنوان خود را در شرایط خطر قرار ندهیم.
در صورتی که خود شما و یکی از همراهان دچار گزش یک مار شد، چه باید بکنیم و چه نباید؟ اولین و مهمترین نکته چه در مارگزیدگی و چه در تمام آسیب دیدگی های دیگر لزوم حفظ آرامش است. استرس درصد بالایی از کارایی شما را از بین می برد. لزومی ندارد بترسید. شما گام در راهی گذاشته اید که پر از خطر است. قطعا شما انسان خطرپذیری بوده اید که پا در جنگل، کویر و یا کوهستان گذاشته اید. آرامش خود را حفظ کنید و مطمئن باشید که می توانید خود و یا دوست خود را نجات دهید.

اطراف را به دقت نگاه کنید و مطمئن شوید که مار یا مارهای دیگر در محل وجود ندارند. در صورت وجود، ترجیحا به جای سعی در کشتن مار سریعا از محل دور شوید. در صورتی که خطری وجود ندارد به هیچ عنوان مصدوم را وادار به حرکت نکنید. به دقت محل گزش را بررسی کنید. در مارهای سمی محل گزش به صورت یک یا دو سوراخ نسبتا عمیق است. در صورتی که محل گزش به صورت یک ردیف دندان بود می توانید خیالتان از بابت سمی نبودن مار راحت باشد و مطمئن شوید که شما یا دوستتان از گزش مار نخواهد مرد! سوزش، تورم، قرمزی محل، تهوع، استفراغ، سرگیجه، کاهش فشار خون، ضعف و بسیاری علائم دیگر ممکن است در اثر گزش مار سمی ایجاد شود. البته وجود این علائم و علائم دیگر و شدت و ضعف آنها به عواملی همچون میزان سم، نوع مار و حساسیت فرد دارد.

اكثر گزیدگی ها در ناحیه دست و پاها اتفاق می افتد. بنابراین توصیه می شود (در مورد مارهایی كه سم آنها از طریق اختلال در عملكرد دستگاه عصبی عمل می كند مانند مار كبری و مار مرجانی) با استفاده از پارچه یا باندی كه حدود 4 تا 5 سانتی متر عرض داشته باشد، بالا و پایین محل گزیدگی را ببندید كه البته این كار باید با رعایت اصول انجام شود. باند یا پارچه را طوری ببندید كه یك انگشت براحتی از زیر آن عبور كند و مانع مصدود شدن خون سرخرگی نشود.

توجه: در صورتی كه محل گزش در نزدیكی مفاصل است، از قرار دادن نوار در دو سمت مفصل خودداری كنید و نوار مورد نظر را فقط در بالای زخم (سمتی كه به تنه مصدوم نزدیك تر است) ببندید.

انتهای زخمی را پایین تر یا هم سطح قلب قرار دهید. زیور آلات، ساعت یا لباس های تنگ را از اندام گزیده شده خارج كنید. استفاده از دستگاه پمپ مكنده ی مخصوص در 30 دقیقه اول مارگزیدگی توصیه می شود. در صورتی كه پس از 5 تا 10 دقیقه بعد از گزیدگی به بیمار رسیدید، توسط ساكشن كردن می توانید 25-50% زهر را خارج كنید. در صورت در اختیار داشتن محلول آنتی سپتیك یا صابون سطح زخم را با آن شستشو دهید.

در نقطه گزیدگی و درست با همان عمقی كه نیش مار فرو رفته است (سطحی و حدود 4 میلی متر) یك برش خطی بدهید. هیچ گاه روی ناحیه را برش ضربدری ندهید زیرا این كار ریسك بریده شدن اعصاب و عروق خونی را افزایش می دهد. زخم باید حدود 20 دقیقه ساكشن شود. در صورتی كه نجات دهنده خود زخم بازی در دهان یا اطراف دهان داشته باشد، باید از این كار اجتناب نماید. مایع زخم كه توسط ساكشن دهانی خارج می گردد، باید مرتبا دور ریخته شود. با این حال اگر احتملا بلعیده شد، جای نگرانی نیست؛ زیرا زهر در معده بی اثر می شود. بسیاری از متخصصین با ساکشن دهانی مخالفند. اما احتمالا شما هم با این نظر موافقید که هر کاری برای نجات جان خود و یا دوستتان که می توانید باید انجام دهید.

در صورت امكان اطلاعات صحیحی در مورد شكل مار به دست آورید. هرگز به بیمار اجازه ندهید كه راه برود. بعد از انجام اقدامات گفته شده مصدوم را سریعا به مراكز درمانی منتقل كنید. به یاد داشته باشد که حتی با انجام یک ساکشن به موقع و دقیق باز هم مقداری از سم در خون مصدوم وجود دارد که باید با کمک پادزهر مناسب حذف شود.

نكته:  سم بعضی از مارها (مثل ماركبرا و مار مرجانی) بر روی سیستم عصبی اثر می گذارد و با فلج كردن عضلات تنفسی باعث خفگی و مرگ فرد می گردد. ارایه ی كمك های اولیه مناسب، به ویژه انجام تنفس مصنوعی (احیای قلبی – ریوی) در نجات زندگی این افراد از اهمیت خاصی برخوردار است.

6- غذا :

مسافرت بدون برنامه ریزی غذایی درست، قطعا مسافرت موفق و لذت بخشی نخواهد بود. بدن انسان در همه حال نیاز به غذا دارد و در طول مسافرت به دلیل تحرک بالاتر این نیاز افزایش پیدا می کند. حال اگر این نیاز به درستی شناخته نشود و به درستی با آن برخورد نشود نتیجه ای جز خستگی و ضعف بعد از مسافرت و حتی مریضی در پی نخواهد داشت.

چه باید کرد؟ آیا تمام مواد خوراکی مورد نیاز یک سفر را باید به همراه ببریم؟ آیا می توانیم به غذاهای بین راه اعتماد کنیم؟
آنوبانینی بعد از سالها تجربه و آزمون و خطا چند راه حل ساده یافته است. بهتر است در مسافرت های بیش از دو روز؛  دو تا سه وعده غذای آماده مثلا کنسرو یا مائده به همراه داشته باشید. کنسروها را در صورت امکان قبل از مسافرت بجوشانید که اگر در طول مسافرت فرصت جوشاندن نداشتید، مشکلی پیش نیاید. این کنسروها به عنوان احتیاط پیشنهاد می شود، زیرا برخی مواقع در شرایطی قرار می گیرید که واقعا به آنها نیاز پیدا می کنید.

برای یک یا دو وعده اول مسافرت می توانید غذای خانگی با خود ببرید. کتلت، الوبه، کباب و... به راحتی قابل تهیه است و امکان فساد آنها در طی چند ساعت کم می باشد. علاوه بر این، جدیدا ظروف خاصی تحت عنوان ظروف آنتی باکتریال عرضه می شود که امکان رشد باکتری در آنها کمتر شده و با قیمت مناسب می توانید تهیه کنید. البته هنوز اظهار نظرهای قطعی در مورد عوارض جانبی این ظروف بر غذاها وجود ندارد.

در طول مسافرت بهتر است تا حد امکان از غذاهای محلی استفاده کنید. شمال و جنوب کشور، معدن ماهی است. با خیال راحت می توانید با قیمت مناسب ماهی تهیه کنید و با وسایل ساده کباب و یا سرخ کنید. در صورتی که وسایل پخت و پز شما مناسب است می توانید خوراکی های دیگر مانند مرغ که سریع قابل پختن هستند نیز تهیه کنید. دیزی سراها، کله پاچه ای ها، رستوران های سنتی را فراموش نکنید. قبل از مسافرت به هر شهر در مورد غذاهای محلی آنجا حتما بپرسید.

منابع:
anobanini