مقالات کلوب خانومهای جامعه الزهرا

مقالات کلوب خانومهای جامعه الزهرا 2012-02-12T14:56:35+01:00 text/html 2011-08-11T14:32:31+01:00 دختران شهید شهید احادیث گرانبهایی از امام رضا(ع) http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/2718511/clubname/women_alzahra عن اباالحسن الامام علی الرضا(علیه السلام):من لم یقدر علی ما یکفر به ذنوبه فلیکثر من الصلوات علی محمد و اله فانها تهدم الذنوب هدما _ هر که نمیتواند کاری کند که گناهانش با ان زدوده شود بر محمد و الش زیاد صلوات بفرستد چراکه صلوات گناهان را ریشه کن می کند . جامع الاخبار ص 59 حدیث معروف سلسلة الذهب :حضرت رضا (علیه السلام) فرمودند:حدثنی ابی موسی الكاظم عن ابیه جعفر بن محمد الصادق عن ابیه محمد الباقر عن ابیه زین العابدین عن ابیه الحسین عن ابیه علی بن ابی طالب قال حدثنی رسول الله صلی الله علیه وآله قال حدثنی جبرئیل قال سمعت عن الله تعالی قال كلمة لا آله إلا الله حصنی فمن قال لا اله اا الله دخل فی حصنی ومن دخل فی حصنی امن من عذابی....ولكن بشرطها و شروطها و انا من شروطها.... الامام اباالحسن علـــــــــــــــــــــی ابن موسی الرضا(علیه السلام): من لم یشکر المنعم من المخلوقین لم یشکر الله عز و جل _ هر که در مقابل خوبی مردم تشکر نکند از خداوند عز و جل تشکر نکرده است . وسائل الشیعه ج16 ص 313 الامام اباالحسن الرضا(علیه السلام): من اخلاق الانبیاء التنظف _ پاکیزگی از اخلاق پیامبران است . کافی ج 5 ص 567 قال الامام الرضا(علیه السلام): فی تفسیر قوله تعالی &lt;&lt; فاصفح الصفح الجمیل&gt;&gt; : عفو من غیر عقوبه و لا تعنیف و لا عتب _ امام رضا(ع)در تفسیر ایه شریفه&lt;&lt; فاصفح الصفح الجمیل&gt;&gt; فرمود: مقصود گذشت بدون کیفر دادن و نکوهش و سرزنش کردن است . اعلام الدین ص 307 الامام الرضا(علیه السلام): اذا کنت فی تجارتک و حضرت الصلاة فلا یشغلک عنها متجرک _ هرگاه مشغول کسی و کار بودی و هنگام نماز فرا رسید کار تو را از نماز باز ندارد . مستدرک الوسائل ح 14579 عن کلام الامام الرءوف السلطان ابالحسن الرضا(علیه السلام): الصغائر من الذنوب طرق الی الکبائر و من لم یخف الله فی القلیل لم یخفه فی الکثیر _ گناهان کوچک راهی بسوی گناهان بزرگ هستند و هر که در گناه اندک از خدا نترسد در گناه بسیار هم از او ترسی نخواهد داشت . بحار الانوار ج68 ص 174 الامام الرضا عن اجداده(صلوات الله علیهم اجمعین):من حفظ من امتی اربعین حدیثا ینتفعون بها بعثه الله یوم القیامة عالما فقیها_ هر که از امت من چهل حدیث حفظ نمایید که مردم از مفاد انها بهرمند گردند پروردگار متعال او را در قیامت در زمره علماء و فقها محشور فرماید.عیون اخبار الرضا ع الامام ابوالحسن الرضا(علیه السلام):من ضمن لی واحدة ضمنت له اربعة:یصل رحمه فیحبه الله و یوسع علیه فی رزقه و یزید فی عمره و یدخله الجنة التی وعده_ کسی که محض رضای خاطر من صله رحم بجا اورد چهار پاداش را برای او تضمین می نمایم:1_مورد لطف و عنایت پروردگار قرار گیرد 2_روزیش فراوان شود 3_ عمرش طولانی و زیاد گردد 4_در قیامت به بهشت موعود داخل شود_ عیون اخبار الرضا ع امام رضا علیه السلام فرمود پیوند خـویشـاوندى را بر قرار كنید گر چه با جرعه آبى باشد وبهترین پیوند خـویشـاونـدى، خـود دارى از آزار خـویشـاونـدان است . تحف العقول,ص 445 حضـرت رضا علیه السلام همیشه به اصحاب خـود مـى فـرمود: بر شما باد اسلحه پیامبران پرسیدند : اسلحه پیـامبـران چیست؟ فـرمـود: دعا . اصـول كـافـى , ج 4,ص 214 امام رضا علیه السلام فرمود پنج صفت است كه در هر كس نباشد امید چیزى از دنیا و آخرت به او نداشته باشید ـ كسى كه درنهادش اعتماد نبینى ـ و كسى كه در سرشتـش كرم نیابـى ـ و كسـى كه در آفرینشـش استـوارى نبینى ـ و كسى كه در نفسش نجابت نیابى ـ و كسى كه از خدایش ترسناك نباشد تحف العقـول, ص 446 وبحارالانوار,ج 78,ص 339 قال علی ابن شعیب: دخلت علی ابی الحسن الرضا(علیه السلام): فقال لی:یا علی من احسن الناس معاشا؟ قلت:انت یا سیدی اعلم به منی. فقال:یا علی من حسن معاش غیره فی معاشه_علی بن شعیب گوید: به محضر حضرت رضا(ع)شرفیاب شدم به من فرمود چه كسی از مردم زندگی بهتر ونیكوتری دارد؟عرض كردم شما بر ان داناترید.فرمود:كسی كه در پرتو زندگی او دیگران به خوبی زندگی كنند.تحف العقول ص448 الامام علی ابن موسى الرضا(علیه السلام): احسن الناس ایمانا ٌاحسنهم خلقاً و الطفهم باهله_ بهترین مردم از لحاظ ایمان آنست که خوشخوترین انان باشد و نسبت به خانواده اش با لطف و مهربانی فراوان رفتار کند.عیون اخبار الرضا(ع) الامام علی ابن موسى الرضا(علیه السلام): احسنو جوار النعم فانها وحشیة ما نات عن قوم فعادت الهیم . نعمت هایی که بر شما ارزانی شده نیک قدر بدانید زیرا که امیدی بر دوامشان نیست و اگر از مردمی دور شوند بازگشتی بر ایشان نخوهد بود. تحف العقول الامام علی ابن موسى الرضا(علیه السلام): احفظ لسانک تعز و لا تمکن الشیطان من قیادک فتذل _ زبان خویش را نگاه دار تا عزیز و محترم باشی و زمام نفس و خرد خود را به شیطان مسپار تا خوار و زبون نگردی . اقوال الائمة الامام علی ابن موسى الرضا(علیه السلام): اذا سمیتم الولد محمداً فاکرموه و اسعوا له فی المجالس و لا تقبحوا له وجهاً _ چون فرزندی را محمد نامگذاری نمودید او را گرامی بدارید و در مجالس برای او جا باز کنید و بصورت زننده و ناهنجار با او مواجه نشوید . عیون اخبار الرضا(ع) الامام علی ابن موسى الرضا(علیه السلام): اذا کان یوم القیامة یدعى بالعبد فاول شیء یسئل عنه الصلواة فاذا جاء بها تامةً و الا زخ به فی النار _ موقعی که در روز رستاخیز بنده را می طلبند اول چیزی که از او سئوال می کنند نماز است.اگر کامل بجای اورده باشد مورد عنایت قرار می گیرد و گرنه در اتش افکنده خواهد شد. عیون اخبار الرضا(ع) الامام علی ابن موسى الرضا(علیه السلام):اذا لم تستحی فاصنع ما شئت _ اگر شرم وازرم نداری هر چه میخواهی بکن . عیون اخبار الرضا(ع) الامام علی ابن موسى الرضا(علیه السلام):استعمال العدل و الاحسان موذن بدوام النعمة _ دادگریو نیکوکاری خبر دهنده از پایداری نعمت و جاودانی سعادت است . جامع الاخبار الامام علی ابن موسى الرضا(علیه السلام):اشد الاعمال ثلاثة: اعطاء الحق من نفسک و ذکر الله على كل حال و مواساة الاخ فی المال _ انجام سه کار سخت دشوار می نماید: حق را از جانب خود به صاحب حق دادن و در هر حال به یاد الله بودن و با کمک های مالی برادر دینی را یاوری دادن . حلیة الاولیاء الامام علی ابن موسى الرضا(علیه السلام):من سره ان ینسا فی اجله و یزاد فی رزقه فلیصل رحمه_ انکه مایل است عمرش طولانی شود و روزیش زیاد گردد باید صله رحم(دیدار بستگان)بجای اورد. عیون اخبار الرضا(ع) الامام الرضااباالحسن(علیه الاف التحیة و السلام):اعلم انه لا ورع انفع من تجنب محارم الله و الکف عن اذی المومنین _ هیچ پرهیزگاری مفیدتر از اجتناب از محرمات و خودداری از اذیت و ازار افراد مومن نیست . بحار الانوار الامام علی ابن موسى الرضا(علیه السلام):من سره ان ینسا فی اجله و یزاد فی رزقه فلیصل رحمه_ انکه مایل است عمرش طولانی شود و روزیش زیاد گردد باید صله رحم(دیدار بستگان)بجای اورد. عیون اخبار الرضا(ع) الامام ابالحسن الرضــــــــــــا(علیه السلام):من احبنا اهل البیت حشره الله تعالی امناً یوم القیامة _ کسی که دوستار ما اهل بیت باشد روز قیامت در امان الله متعال خواهد بود . عیون اخبار الرضا(ع) الامام ابالحسن الرضا(علیه السلام): اول عبادة الله معرفته _ اغاز بندگی خدا شناخت اوست . توحید ص 34 الامام ابالحسن علی ابن موسی الرضـــــــــا(علیهم السلام) : هر امامی را عهده و پیمانی بر عهده دوستان وشیعیانش می باشد از مهمترین موارد ایفای به عهد و نیکو بجای اوردن ان زیرات مرقد انان است پس کسی که با ایمان به ثوابهای ان(زیرات مرقد مطهر امامان) با اشتیاق به زیارتشان نائل اید ان بزرگوران در روز رساخیز از او شفاعت خواهند نمود . عیون اخبار الرضا (علیه السلام) حضرت رضا به نقل از پدرانش(علیهم السلام) به نقل از نبی اکرم(صل الله علیه و اله): _ هر گاه امت من به انتظار دیگران از اجرای امر به معروف و نهی از منکر خودداری نماییند بای دمنتظر پیش امد های بسیار ناگوار و وقوع خشم و غضب خداوند باشند . درة البیضاء _ چهار کس در قیامت مورد شفاعت من قرار می گیرند : 1_ ان کس که بعد از من فرزندان و ذریه ام را گرامی بدارد 2_ ان کس که حوائج انان را براورد 3_ انکس که در رفع گرافتاریهایشان سعی و کوشش نماید 4_ ان کس که با دل و زبان دوستار انان باشد . عیون اخبار الرضا(ع) _ اطفال ذریه و امت من مادام مرتکب گناهی نشده باشند دعایشان به اجابت می رسد . صحیفة الرضا(ع) _ نزدیکترین شما در قیامت به من خوشخویترین شماست و خوشرفتارترین نسبت به خانواده اش . عیون اخبار الرضا(ع) _ از سه چیز بعد از خود بر امتم نگرانم : 1_ گمراهی بعد از معرفت و شناسایی 2_ انحراف ناشی از فتنه ها 3_ شکم پرستی و پیروی از شهوات و هواهای نفسانی . عیون اخبار الرضا (ع) _ الله متعال رحمت فرماید بنده ای را که امر ما را زنده کند ! پرسیده شد : چگونه امر شما را زنده نماید؟ فرمود : علوم ما را فرا گیرد و بدیگران بیاموزد اگر مردم سخنان نیکوی ما را بدانند از ما پیروی خواهند کرد. جامع الاحادیث _ کسی که با اهل بیت و عترت من دشمین کند در قیامت از دیدار من محروم خواهد ماند . عیون اخبار الرضا(ع) الامام اباالحسن علی ابن موسی الرضــــــا(علیهم السلام) : در دوستی دوستت جانب اعتادل را نگهدار زیرا ممکن است روزی با تو از در دشمنی در اید و درخصومت با دشمنت نیز از حد مگذر زیرا ممکن است زمانی با تو دوست شود . بحار الانوار الامام الرضــــــــــا(علیه السلام) : نسبت به پروردگارت گمان نیکو داشته باش زیرا الله تعالی می فرماید: من در باره بنده ام چنان خواهم کرد که او می پندارد اگر خوب تصور کند خوب و اگر بد اندیشد بد. عیون اخبار الرضا(ع) الامام السلطان علی الرضا(علیه السلام) : بکوشید اوقات شبانه روزتان به چهار بخش تقسیم شود : 1_ قسمتی مخصوص به عبادت و راز و نیاز با پروردگار 2_ ساعاتی برای تامین امور زندگی 3_ بخشی صرف معاشرت با دوستان مورد اعتمادیکه عیبهایتان را بی شایبه به شما باز گویند و باطناً نیز دوستی مخلص باشند 4_ ساعاتی هم اختصاص به استراحت و بهره مندی از تفریحات سالم و لذت های مشروع .استفاده مطلوب از این قسمت است که شما را بر ان سه دیگر توانائی می بخشد . حیاة الرضا(ع) الامام الرضا(علیه السلام) : احفظ لسانک تعز و لاتمکن الشیطان من قیادک فتذل _ زبان خویش را نگهدار تا عزیز و محترم باشی و زمام نفس و خرد خود را به شیطان گمراه کننده مسپار تا خوار و زبون نگردی . اقوال الائمة(ع) الامام علی ابن موسی الرضا(علیه السلام) : اشد الاعمال ثلاثة : اعطاء الحق من نفسک و ذکر الله علی کل حال و مواساة الاخ فی المال _ انجام سه کار سخت دشوار می نماید : حق را از جانب خود به صاحب حق دادن و در هر حال بیاد الله بودن وبا کمک های مالی برادر دینی را یاری دادن . حلیة الاولیاء الامام ابالجواد علی الرضا(علیه السلام) : اعلم انه لا ورع انفع من تجنب محارم الله و الکف عن اذی المومنین _ هیچ پرهیزگاری مفیدتر از اجتناب از محرمات و خودداری از ایذاء و ازار افراد مومن نیست . بحار الانوار الامام علی ابن موسی الرضا(علیه السلام) : اعمل لدنیاک کانک تعیش ابدا و عامل لاخرتک کانک تموت غدا _ نسبت به امور زندگی و دنیا انچنان باش که گویا همیشه زنده خواهی بود و برای اخرت چنان باش که گویا فردا خواهی مرد . وسائل الشیعة الامام علی ابن موسی الرضا(علیهم السلام) : افضل المال ما وقی به العرض و افضل العقل معرفة الانسان نفسه _ بهترین ثروت انست که ابرو و حیثیت شخص با ان حفظ شود و برترین خرد عقل شناسائی خویشتن خویش است . عیون اخبار الرضا0ع) الامام السلطان اباالحسن الرضا(علیه السلام) : افواهکم طرق من طرق ربکم فنظفوها _ یکی از راههای ارتباط با الله دهان های شماست پس در پاکیزه نگهداشتن ان نهایت دقت را معمول دارید . صحیفة الرضا(ع) text/html 2010-10-14T08:03:53+01:00 قاصدک مهاجر خاطرات شهید برونسی4(خاکهای نرم کوشک4) http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1552201/clubname/women_alzahra <h1 align="center">معیار ازدواج شهید برونسی </h1> قسمت 4 : معصومه سبک خیز (همسر) : سال هزار و سیصد و چهل و هفت بود . روز های اول ازدواج ، شیرینی خاص خودش را داشت. هر چه بیشتر از زندگی مشترکمان می گذشت ، با اخلاق و روحیه او بیشتر آشنا می شدم . <div><img alt="گل رز" align="left" src="http://img.tebyan.net/big/1386/11/112445305916443171137671591483517539.jpg" /></div>  کم کم می فهمیدم چرا با من ازدواج کرده ؛ پدرم روحانی بود و او هم دنبال یک خانواده مذهبی می گشته است. آن وقت ها توی روستا کشاورزی می کرد. خودش زمین نداشت ، حتی یک متر. همه اش برای این و آن کار می کرد. به همان نانی که از زحمت کشی در می آورد قانع بود و خیلی هم راضی. همان اول ازدواج رساله حضرت امام را داشت. رساله اش هم با رساله های دیگری که دیده بودم ، فرق می کرد؛ عکس خود امام روی جلد آن بود، اگر می گرفتند ، مجازات سنگینی داشت. پدرم چند تایی از کتاب های امام را داشت. آنها را می داد به افراد مطمئن که بخوانند. کار های دیگری هم تو خط انقلاب می کرد. انگار این ها را خدا ساخته بود برای عبدالحسین . شب ها که می آمد خانه ، پدرم براش رساله می خواند و از کتاب های دیگر امام می گفت. یعنی حالت کلاس درس بود. همین ها گویی خستگی یک روز کار را از تن او بیرون می کرد. وقتی گوش می داد ، توی نگاهش ذوق و شوق موج می زد. خیلی زود افتاد در خط مبارزه. حسابی هم بی پروا بود. برای این طور چیز ها ، سر از پا نمی شناخت یک بار یک روحانی آمده بود روستای ما. توی مسجد سخنرانی کرد علیه رژیم. شب ، عبدالحسین آوردش خانه خودمان . سابقه این جور کارها ش بعد ها بیشتر هم شد. <div> <div> اخم هاش را کشید به هم . جواب واضحی نداد. فقط گفت: همه چی خراب می شه ، همه چی رو می خوان نجس کنن!</div></div> شاید بیراه نباشد اگر بگویم اصل مبارزه اش از موقعی شروع شد که صحبت تقسیم اراضی پیش آمد. آن وقت ها بچه دار هم شده بودیم ، یک پسر که اسمش را گذاشته بود حسن. بعضی ها از تقسیم ملک و املاک خیلی خوش حال بودند. او ولی ناراحتی اش از همان روز ها شروع شد.  حتی خنده به لبش نمی آمد. خودش، خودش را می خورد. من پاک گیج شده بودم . پیش خودم می گفتم: اگه بخوان به روستایی ها زمین بِدَن که ناراحتی نداره! <div><img alt="رز سرخ" align="right" src="http://img.tebyan.net/big/1386/11/3106479321317125323114182966417310798123.jpg" /></div> کنجکاوی ام وقتی بیشتر می شد که می دیدم دیگران شاد هستند. یک بار که خیلی دمغ بود، بهش گفتم: چرا بعضی ها خوشحال هستن و شما ناراحت؟ اخم هاش را کشید به هم . جواب واضحی نداد. فقط گفت: همه چی خراب می شه ، همه چی رو می خوان نجس کنن! بالاخره صحبت تقسیم ملک ها قطعی شد. یک روز چند نفر از طرف دولت آمدند روستا. گفتند: همه اهالی بیان تو مسجد آبادی. خانه ها را یک به یک می رفتند و مردها را می خواستند. نه اینکه به زور ببرند، دعوت می کردند بروند مسجد . توی همان وضع و اوضاع یک دفعه سر و کله عبدالحسین پیدا شد. نگاهش هیجان زده بود. سریع رفت تو صندوقخانه.  دنبالش رفتم. تازه فهمیدم می خواهد قایم شود. جا خوردم . رفت توی یک پستو و گفت: اگه اینا اومدن، بگو من نیستم. چشم هام گرد شده بود. گفتم: بگم نیستی ؟! گفت: آره، بگو نیستم . اگرم پرسیدن کجاست، بگو نمی دونم. این چند روزه ، بفهمی – نفهمی ناراحت بودم. آن جا  دیگر درست و حسابی جوش آوردم . به پرخاش گفتم: آخه این چه بساطیه ؟! همه می خوان ملک بگیرن ، آب و زمین بگیرن ، شما قایم می شی ؟! <div> <div> خیلی زود افتاد در خط مبارزه. حسابی هم بی پروا بود. برای این طور چیز ها ، سر از پا نمی شناخت .</div></div> جوابم را نداد. تو تاریکی پستو چهره اش را نمی دیدم ، ولی می دانستم ناراحت است. آمدم بیرون ، چند لحظه ای نگذشته بود ، در زدند زود رفتم دم در، آمده بودند پی او گفتم : نیست. رفتند، چند دقیقه بعد ، بزرگتر های ده آمدند دنبالش ، آنها را هم رد کردم ، آن روز راحتمان نگذاشتند. سه، چهار بار دیگر هم از مسجد آمدند ، گفتم : نیست. <div><img alt="رز سرخ" align="left" src="http://img.tebyan.net/big/1386/11/77110933671319017942203248821520312544.jpg" /></div> هر چه می پرسیدند کجاست، می گفتم نمی دونم . تا کار آنها تمام نشد، عبدالحسین خودش را توی روستا آفتابی نکرد. بالاخره هم تمام ملک ها را تقسیم کردند . خوب یادم هست. حتی پدر و برادرش آمدند پیش او ، بزرگتر های روستا هم آمدند که: دو ساعت ملک (1) به اسمت در اومده ، بیا برو بگیر. گفت: نمی خوام. گفتند: اگه نگیری، تا عمر داری باید رعیت باشی ها. گفت: هیچ عیبی نداره. هر چی دلیل و استدلال آوردند ، راضی نشد که نشد. حتی آنها را تشویق می کرد که از زمین ها نگیرند. می گفتند: شما چه کار داری به ما ؟ شما اختیار خودت رو داری. آخرین نفری که آمد پیش عبدالحسین، صاحب زمین بود؛ همان زمینی که می خواستند بدهند به ما. گفت:....  پاروقی : 1- آن طور که آن جا مرسوم بود؛ مقدار زمینی را که معادل یک ساعت آب از 24 ساعت آب تقسیمی ما بین زمین های کشاورزی می شد، اصطلاحاً می گفتند: یک ساعت ملک؛ و دو ساعت ملک، دو ساعت آب تقسیمی از 24 ساعت می شد. text/html 2010-10-14T08:00:27+01:00 قاصدک مهاجر درخواست نصیحت عارفی از یک شهید http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1552169/clubname/women_alzahra <h1 align="center">درخواست نصحیت عارفی</h1> <h1 align="center"> از یک شهید </h1> سال اول جنگ بود. به مرخصی آمده بودیم. با موتور از سمت میدان سرآسیاب به سمت میدان خراسان در حرکت بودیم. ابراهیم (شهید ابراهیم هادی)عقب موتور نشسته بود. <div><img alt="درخواست نصحیت عارفی از یک شهید" align="left" src="http://img.tebyan.net/big/1389/07/16923234158216485045176865188220759992.jpg" /></div> از خیابانی رد شدیم. ابراهیم یک دفعه گفت: امیر وایسا! من هم سریع آمدم کنار خیابان. با تعجب گفتم. چی شده؟! گفت: هیچی، اگر وقت داری بریم دیدن یه بنده خدا!&zwnj; من هم گفتم: باشه، کار خاصی ندارم. با ابراهیم داخل یک خانه رفتیم. چند بار یاالله گفت. وارد اتاق شدیم. چند نفری نشسته بودند. پیرمردی با عبای مشکی و کلاهی کوچک بر سر بالای مجلس بود. به همراه ابراهیم سلام کردیم و در گوشه اتاق نشستیم. صحبت حاج آقا با یکی از جوان&zwnj;ها تمام شد. ایشان رو کرد به ما و با چهره&zwnj;ای خندان گفت: آقا ابراهیم راه گم کردی، چه عجب این طرف &zwnj;ها! ابراهیم سر به زیر نشسته بود. با ادب گفت: شرمنده حاج آقا، وقت نمی&zwnj;کنیم خدمت برسیم. همین طور که صحبت می&zwnj;کردند فهمیدم ایشان، ابراهیم را خوب می&zwnj;شناسد حاج آقا کمی با دیگران صحبت کرد. وقتی اتاق خالی شد رو کرد به ابراهیم و با لحنی متواضعانه گفت: آقا ابراهیم ما رو یه کم نصیحت کن! ابراهیم از خجالت سرخ شده بود. سرش را بلند کرد و گفت: حاج آقا تو رو خدا ما رو شرمنده نکنید. خواهش می&zwnj;کنم این طوری حرف نزنید بعد گفت: ما آمده بودیم شما را زیارت کنیم. انشاء&zwnj;الله در جلسه هفتگی خدمت می&zwnj;رسیم. بعد بلند شدیم، خداحافظی کردیم و به بیرون رفتیم. بین راه گفتم: ابراهیم جون، تو هم به این بابا یه کم نصیحت می&zwnj;کردی. دیگه سرخ و زرد شدن نداره!&zwnj; با عصبانیت پرید توی حرفم و گفت: چی می&zwnj;گی امیر جون، تو اصلاً این آقا رو شناختی!؟ گفتم: نه، راستی کی بود!؟ جواب داد: این آقا یکی از اولیای خداست. اما خیلی&zwnj;ها نمی&zwnj;دانند. ایشون حاج میرزا اسماعیل دولابی بودند. سال ها گذشت تا مردم حاج آقای دولابی را شناختند. تازه با خواندن کتاب طوبی محبت فهمیدم که جمله ایشان به ابراهیم چه حرف بزرگی بوده.   text/html 2010-10-14T07:55:12+01:00 قاصدک مهاجر یادی از شهدای تفحص http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1552139/clubname/women_alzahra <h1 align="center">پرواز سرخ قاصدک ها </h1> <h3 align="center"> یادی از شهدای تفحص</h3> بهانه نوزدهمین سالگرد شهادت شهید مجید پازوکی در  17 مهرماه ،ما را به یاد هزار شهید گروه تفحص انداخت، قاصدکان خونین بالی که اگر چه از کاروان شهدا در دوران هشت سال دفاع مقدس عقب ماندند اما پس از سالها سرانجام به یاران و همرزمان خویش پیوستند. در هشت سال دفاع مقدس نه تنها بسیاری از جوانان و کودکان و نوجوانان و زنان و پیرمردان ایران زمین با سلاحهای اهدایی ابرقدرتهای شرق و غرب توسط صدام معدوم، به خاک و خون کشیده شدند بلکه بسیاری از جوانان در دوران جنگ تحمیلی، برای برگرداندن پیکرهای پاک برادران و همرزمان خویش به عقبه خط مقدم، آماج گلوله های دشمن قرار گرفته و در کنار آنان به شهادت رسیدند. <div><img alt="تفحص" align="right" src="http://img.tebyan.net/big/1389/07/104190182251481481059137160196196123179154183.jpg" /></div> در هشت سال جنگ تحمیلی بسیاری از خانواده های ایرانی که فرزند، برادر، پدر و یا همسرشان در جبهه حضور داشتند بعد از مدتی یا با پیکرهای نیمه جان آنها به عنوان&quot;جانباز&quot; در بیمارستان ها و یا با اجساد مطهر آنان به عنوان &quot;شهید&quot; در معراج شهدا و یا با خبر اسارت آنان به عنوان&quot;اسیر&quot; مواجه می شدند، اما ناگوارترین خبر از آنِ کسانی بود که نمی دانستند عزیزانشان چه سرنوشتی پیدا کرده اند و از آن روز باید در کنار نام آنان صفت &quot; مفقودالاثر&quot; را حک می کردند. اما در این میان هم آزاد مردانی بودند که پس از پایان جنگ تحمیلی، همرزمان خویش را فراموش نکردند و به جستجو و یافتن پیکرهای شهدای مفقودالاثر در میان بیابان ها و ارتفاعات مرزی و مناطق عملیاتی پرداختند که برخی از آنان در این راه بر اثر مین ها و ادوات نظامی به جا مانده از جنگ تحمیلی جانباز شده و یا به شهادت رسیدند. در زمان جنگ تحمیلی از اواخر سال 60 تشکیلات &quot;تعامل رزم&quot; در سپاه پاسداران راه اندازی شد که وظیفه آنها تخلیه تلفات نیروی انسانی بود که مجروحان و شهدا را از منطقه درگیری به عقبه منتقل می کردند و در این راه 950 نفر به شهادت رسیده و 11 نفر آزاده و بیش از 200 نفر قطع نخاع و یا قطع عضو شدند. پس از اعلام آتش بس میان ایران و عراق در سال 67، طی مصوبه شورای عالی امنیت ملی، &quot;کمیته جستجوی مفقودین&quot; در ستاد کل نیروهای مسلح ایران در اواخر سال 69 تشکیل شد و موجب انسجام بیشتری میان تمام نهادها و سازمانهای مربوطه شد و کار جستجوی مفقودان را سرعت بخشید. از آن زمان تاکنون &quot;کمیته جستجوی مفقودین&quot; علاوه بر جذب اعضای &quot;تعامل رزم&quot;، از میان متخصصان داوطلب، نیروهای مردمی، سپاه و ارتش بر اساس مدت معینی عضوگیری می کند. با تشکیل این کمیته عملیات جستجو از فروردین ماه سال 1370 آغاز شد و به صورت گسترده 12 گردان نیروی پیاده در این مسیر سخت و طاقت فرسا گام نهادند و از آن سال تا کنون 50 نفر در این راه به شهادت رسیدند. در این سال ها بر اساس توافقنامه های صورت گرفته میان ایران و عراق ضمن تبادل اجساد، عملیات های مشترکی نیز انجام شد و از سال 70 تاکنون حدود 40 هزار شهید از مناطق عملیاتی تخلیه شده است. <div> <div> در این سالها برخی از پیکرهای سالم شهدا در میان بیابانهای تفتیده جنوب و ارتفاعات غرب کشور توسط این کمیته کشف شد و در سال 81 در جریان تبادل 570 آزاده شهید و 1200 جسد نیروهای عراقی، حدود 72 پیکر شهید سالم در خاک میهن دوباره آرام گرفت و مزار آنان زیارتگاه دلسوختگان و حاجتمندان شد</div></div> در این سالها برخی از پیکرهای سالم شهدا در میان بیابانهای تفتیده جنوب و ارتفاعات غرب کشور توسط این کمیته کشف شد و در سال 81 در جریان تبادل 570 آزاده شهید و 1200 جسد نیروهای عراقی، حدود 72 پیکر شهید سالم در خاک میهن دوباره آرام گرفت و مزار آنان زیارتگاه دلسوختگان و حاجتمندان شد. با تهاجم نظامی آمریکا به عراق و اشغال این کشور در ماه مارس سال 2003 (فروردین 82) امکان ادامه کار &quot;کمیته جستجوی مفقودین&quot; در خاک عراق فراهم نشد اما همچنان این کار در خاک ایران ادامه دارد. به دلیل وجود بیش از هزار کیلومتر گستره درگیری میان ایران و عراق، وجود میدان های مین، آلودگی زمین به انواع ادوات نظامی و نیز تغییرات شدید زمین هنوز &quot;کمیته جستجوی مفقودین&quot; به پاکسازی صد در صد مناطق درگیری دست پیدا نکرده است و از آنجایی که پاکسازی مناطق آلوده به مین از مأموریتهای دولت و وزارت دفاع است، این کمیته مواقعی در مناطق آلوده به مین برای دستیابی به پیکر شهدا مجبور به زدن معبر می شود. &quot;کمیته جستجوی مفقودین&quot; ضمن تعامل با مراکز علمی و دانشگاهی داخلی، با برخی از مراکز علمی دنیا، صلیب سرخ و سازمان ملل نیز برای گذراندن دوره های تخصصی مربوطه و دستیابی به علوم پیشرفته در این حوزه همکاری های متعددی دارد. با گذشت 20 سال از پایان جنگ تحمیلی با اینکه تلفات نیروی انسانی ایران بیش از عراق بوده است اما به دلیل تلاش مجاهدانه اعضای &quot;کمیته جستجوی مفقودین ایران&quot; آمار مفقودان ایران کمتر از عراق است و آمار 65 هزار مفقود عراقی و 13 هزار مفقود ایرانی مؤید این مسئله می باشد. text/html 2010-10-14T07:49:37+01:00 قاصدک مهاجر به بهانه شهادت جستجو گر نور شهید مجید پازوکی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1552108/clubname/women_alzahra <h1 align="center">و اما انتظار ... </h1> <h1 align="center"><img alt="شهید مجید پازوکی" src="http://img.tebyan.net/big/1387/06/7210490621097041942175038611686510929.jpg" /></h1> جستجوگر نور شهید مجید پازوکی که پس از شهادت یار دیرینش شهید علی محمودوند ، او را به عنوان فرمانده تفحص لشکر 27 محمد رسول الله برگزیده بودند، پس از مرارت فراوان و تفحص در رمل های سوزان خوزستان ، در 17مهر 80 بر اثر انفجار در میدان مین به جمع یاران شهیدش پیوست و اکنون پس از گذشت 3سال از شهادتش همه به دنبال آنند که او که بود. اکنون که چند سال از شهادت مجید پازوکی در قتلگاه  فکه می گذرد، با مروری کوتاه بر زندگی اش به دنبال آنیم که بدانیم او چه داشت که لایق شهادت شد و ما چه چیز نداریم که در اسارت دنیا مانده ایم. <div align="center">به حق خون علی اصغر و آه زینب ؛ به خون چشم مهدی در یوم عاشورا، خدایا هر چه از شهرت فرار کردم ، شهرت به سراغم آمد.</div> روز اول فروردین ماه سال 1346 خداوند عیدی خانواده پازوکی را پسری به نام مجید قرار داد که عطر حضورش اهالی خانه پلاک 6 کوچه بزرگمهر در خیابان خاوران را سرمست کرد. هر سال که شکوفه های بهار با باز شدنشان گذر ایام را نوید می دادند ، مجید هم بزرگتر می شد تا این که مجید با همکلاسی های کلاس اولی اش با نیمکت های مدرسه آشنا گشت. از همان اول گویا در رگهایش خون انقلابی جوشش داشت چرا که با اوج گرفتن مبارزات مردمی ، اونیز مبارزی کوچک نام گرفت و در روز 17شهریور مجید چون ژاله ای بر شاخه درخت قیام مردمی نشست. انقلاب که پیروز شد مجید یازده ساله برای دیدن امام سر از پا نشناخته و به مدرسه رفاه رفت تا معشوقش را زیارت کند و این آغاز ورق خوردن دفتر عشق سربازی حضرت روح الله بود. مجید پازوکی بعدها به عضویت بسیج درآمد و برای گذراندن دوره آموزشی در سال 1361 رنگ و بوی جبهه گرفت و زخم های تنش دفتر خاطراتی از رزم بی امانش گردید. یک بار از ناحیه دست راست مصدوم شد ، بار دیگر از ناحیه شکم و وضعیت جسمی اش اصلا خوب نبود ولی او همه چیز را به شوخی می گرفت  و درد را با خنده پذیرایی می کرد. <div align="center">واینک حدود5 سال است که انتظار مجید پازوکی به پایان رسیده است اما انتظار مادران مفقودالاثرها همچنان باقیست...</div> پس از پایان جنگ در سال 1369، منطقه کردستان، کانی مانگا و پنجوین حضور مجید پازوکی را به خاطر سپردند و دفاع همچنان برای او ادامه داشت و این سرباز خمینی ، با بیش از هفتاد ماه حضور در جبهه ها و شرکت در بیست عملیات ، جبهه را آوردگاه عشق خود کرده بود. <img alt="شهید مجید پازوکی" src="http://img.tebyan.net/big/1387/06/73541739138139174206247130471198540200254.jpg" /> مجید در سال 70 در برابر سنت نبوی سر تعظیم فرود آورده و پس از آن ، دو پسر به نام های علی و مرتضی را از خود به یادگار گذاشت. وی در سال 1371 با آغاز کار تفحص لشکر 27محمدرسول الله (ص) در خیل جستجوگران نور در منطقه جنوب مشغول جستجوی گلهای گمگشته و فرزندان عاشورایی ایران شد و در این راه سختی ها و مرارت های بسیاری را به جان خرید تا این که پس از شهادت یار دیرینه اش علی محمودوند، در برگریزان روزگار ، او در استقبال وصال یار بهاری شد و هفدهم مهر ماه سال 1380 دعای سرهنگ جانباز مجید پازوکی در فکه مستجاب شد و اونیز به خیل یاران شهیدش پیوست. اما او رهرو عشق بود و عشق خود را این چنین در قسمت هایی از دست نوشته اش که بعد از شهادت &quot; نامه ای به خدا &quot; نام گرفت، نگاشته است:  سلام به بلندای آفتاب و گرمای محبت عشق؛ عشق به همه خوبی ها ، به مهدی (عج) آن ماه پنهان و خمینی روح بلند خدا که پدری خوب بود و بر خامنه ای رهبر صابران بعد از پیامبر (ص). یا زهرا ؛ فدای مظلومیت شویت امیرالمومنین و لب عطشان حسین(ع) . ای مادر حسن و ای جده سادات ، ای حوض کوثر، ای فریاد رس عباس در کربلا ، ادرکنی ادرکنی ادرکنی ؛ الساعه الساعه الساعه ؛  العجل العجل العجل. به حق خون علی اصغر و آه زینب ؛ به خون چشم مهدی در یوم عاشورا، خدایا هر چه از شهرت فرار کردم ، شهرت به سراغم آمد. آیا کسی که از کاروان شهدا جامانده، لیاقت سربلند کردن دارد؟ کسی که در دریای معنویت جنگ مردود شده ، دیگر روی عرض اندام دارد که بیاید و خاطره بگوید؟ <a href="http://www.blogfa.com/bigimage.aspx?img=http://img.tebyan.net/big/1387/06/53181191161911851501716512947145018618684.jpg"><img alt="تفحص" src="http://img.tebyan.net/big/1387/06/85112150312082281611901742034414618815113531.jpg" /></a>   ای امام زمان عزیز، تو را قسم به خون دوستان شهید ، از ما بگذر که تقصیر کردیم. ای پدر بزرگ ملت، مرا ببخش که کمکاری کردم و شایسته سربازی تو نبودم.... والسلام- غلام ونوکر بچه های فاطمه(س)، مجید پازوکی واینک حدود5 سال است که انتظار مجید پازوکی به پایان رسیده است اما انتظار مادران مفقودالاثرها همچنان باقیست... *یکبار من و مجید پازوکی و دو سه تا دیگر از بچه ها داشتیم به منطقه می رفتیم؛ از جایی رد شدیم که زمین زیر پایمان پوک بود و صدا می داد. پا را که برزمین کوبیدیم، احساس کردیم این خاک دست خورده است. مجید با بیل دستی شروع کرد به کار کردن. خیلی کار کرد. با وجودی که جانباز بود و از لحاظ جسمی توان چندانی نداشت، آنقدر زمین را کند تا شش شهید پیدا کردیم. text/html 2010-10-07T08:35:35+01:00 قاصدک مهاجر خاطرات شهید برونسی3(خاکهای نرم کوشک3) http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1533494/clubname/women_alzahra <h1 align="center">ویلای جناب سرهنگ</h1> قسمت 3 : سید کاظم حسینی : یک بار خاطره ای برام تعریف کرد از دوران سربازی اش . خاطره ای تلخ و شیرین که منشأ آن، روحیه الهی خودش بود. می گفت:  اول سربازی که اعزام شدیم ، رفتیم «صفر - چهار» بیرجند 1. بعد از تمام شدن دوره آموزش نظامی ، صحبت تقسیم و این حرفها پیش آمد. یک روز ، تمام سربازها را به خط کردند، تو میدان صبحگاه. هنوز کار تقسیم شروع نشده بود که فرمانده پادگان خودش آمد ما بین بچه ها. قدم&rlm;ها را آهسته برمی داشت و با طمأنینه. به قیافه&rlm; ها با دقت نگاه می کرد و می آمد جلو. تو یکی از ستون&rlm;ها یکدفعه ایستاد. به صورت سربازی خیره شد. سرتا پای اندامش را قشنگ نگاه کرد. آمرانه گفت: بیرون. <div><img alt="شهید عبدالحسین برونسی" align="left" src="http://img.tebyan.net/big/1386/09/190109757924018112672120229162362201513165.jpg" /></div> همین طور دو - سه نفر دیگر را هم انتخاب کرد. من قد بلندی داشتم و به قول بچه ها: هیکل ورزیده و در عوض، قیافه روستایی و مظلومی داشتم. فرمانده پادگان هنوز لا بلای بچه ها می گشت و می آمد جلو. نزدیک من یکهو ایستاد. سعی کردم خونسرد باشم. توی چهره ام دقیق شد و بعد هم از آن نگاه&rlm; های سر تا پایی کرد و گفت: توأم برو بیرون. یکی آهسته از پشت سرم گفت: خوش به حالت! تا از صف برم بیرون، دو، سه تا جمله دیگر هم از همین دست شنیدم: - دیگه افتادی تو ناز و نعمت! - تا آخرخدمتت کیف می کنی! بیرون صف یک درجه دار اسمم را نوشت و فرستاد پهلوی بقیه. حسابی کنجکاو شده بودم .از خود پرسیدم : چه نعمتی به من می خوان بدن که این بچه شهری ها دارن افسوسش رو می خورن؟! خیلی&rlm;ها با حسرت نگاهم می کردند . بالاخره از بین آن همه، چهار- پنج نفر انتخاب شدیم. یک استوار بردمان دم آسایشگاه. گفت: سریع برین لوازمتون رو بردارین وبیاین بیرون، لفتش ندین&rlm;ها. باز کنجکاوی&rlm;ام بیشتر شد. با آنهای دیگر هم رفاقت نداشتم که موضوع را ازشان بپرسم. لوازمم را ریختم تو کیسه انفرادی و آمدم بیرون. یک جیپ منتظر بود. کیسه ها را گذاشتیم عقبش و پریدیم بالا. همراه آن استوار رفتیم تو شهر بیرجند. چند دقیقه بعد جلوی یک خانه بزرگ ویلایی، ماشین ایستاد.استوار پیاده شد. رو کرد به من و گفت: بیا پایین. خودش رفت زنگ آن خانه را زد. کیسه&rlm;ام را برداشتم و پریدم پایین . به ام گفت: از این به بعد در اختیار صاحب این خونه هستی، هر چی بهت گفتن، بی چون و چرا گوش می کنی. <div> <div> مردد و دو دل بودم . زیر لب گفتم: خدایا توکل برخودت. رفتم تو. از چیزی که دیدم چشمام یکهو سیاهی رفت. کم مانده بود نقش زمین شوم . فکر می کنی چه دید م ؟ گوشه اتاق، روی مبل، یک زن بی حجاب و ...</div></div> مات و مبهوت نگاهش می کردم. آمدم چیزی بگویم، در باز شد. یک زن تقریبا مسن و ساده وضعی، بین دو لنگه در ظاهر شد. چادر گلدار و رنگ و رو رفته اش را رو سرش جابجا کرد. استوار بهش مهلت حرف زدن نداد. به من اشاره کرد و گفت: این سرباز رو خدمت خانم معرفی کنید.از شنیدن کلمه خانم خیلی تعجب کردم. استوار آمد برود، گفتم: من اینجا اسلحه ندارم، هیچی ندارم ؛ نگهبانی می خوام بدم، چکار می خوام بکنم. خنده تمسخرآمیزی کرد و گفت: برو بابا دلت خوشه! از امروز همین لباسهات رو هم باید در بیاری و لباس شخصی بپوشی ! تو دوره آموزشی، به قول معروف تسمه از گرده مان کشیده بودند. یاد داده بودند به &rlm;مان که اگر ما فوق گفت: بمیر، بی چون و چرا باید بمیری. رو همین حساب حرف او را گوش کردم و دنبال زنه رفتم تو. ولی هنوز در تب و تاب این بودم که تو خانه یک خانم می خواهم چه کار کنم؟ روبروی در ورودی، آن طرف حیات یک ساختمان مجلل ، چشم را خیره می کرد . وسعت حیات و گل&rlm;های رنگارنگ و درخت&rlm;های سربه فلک کشیده هم زیبایی دیگری داشت. زن گفت: دنبالم بیا. <div><a href="http://www.blogfa.com/bigimage.aspx?img=http://img.tebyan.net/big/1388/12/1131588167616224624783652121931952387026.jpg"><img alt="شهید برونسی" align="right" src="http://img.tebyan.net/big/1388/12/30498810618316315312225315332647923113194.jpg" /></a></div> گونی به دست دنبالش راه افتادم . رفتیم تو ساختمان. جلوی راه پله&rlm;ها زن ایستاد. اتاقی را تو طبقه دوم نشانم داد و گفت: خانم اونجا هستن. به اعتراض گفتم : معلوم هست می خوام چکار کنم؟ این نشد سربازی که برم پیش یک خانم. ترس نگاهش را گرفت. به حالت التماس گفت: صدات رو بیار پایین پسرم! با اضطراب نگاهی به بالا انداخت و ادامه داد: برو بالا، خانم بهت می گن چه کار باید بکنی، زیاد بد اخلاق نیست. باز پرسیدم : آخه باید چه کار کنم؟ انگار ترسید جواب بدهد، تا تکلیفم را یکسره کنم، از پله ها بالا رفتم. در اتاق قشنگ باز بود ، جوری که نمی توانستم در بزنم . نگاهی به فرش&rlm;های دستباف و قیمتی کف اتاق انداختم. بند پوتینهام را باز کرد و بیرونشان آوردم . با احتیاط یکی ، دو قدم رفتم جلوتر. گفتم : یا الله . صدایی نیامد .دوباره گفتم : یا الله ، یا الله! این بار صدای زن جوانی بلند شد: سرت رو بخوره! یا الله گفتنت دیگه چیه؟ بیا تو! مردد و دو دل بودم . زیر لب گفتم: خدایا توکل برخودت. رفتم تو. از چیزی که دیدم چشمام یکهو سیاهی رفت. کم مانده بود نقش زمین شوم . فکر می کنی چه دید م ؟ گوشه اتاق، روی مبل، یک زن بی حجاب و به اصطلاح آن زمان : مینی ژوب نشسته بود ، با یک آرایش غلیظ و حال به&rlm;هم زن! پاهاش را هم خیلی عادی و طبیعی انداخته بود روی هم . تمام تنم خیس عرق شد. <div> <div> اگر سطل بدی دستم و بگی همه این کثافت ها رو خالی کن تو بشکه، بعد که خالی کردی تو بشکه، ببر بریز تو بیابون، و تا آخر سربازی هم کارم همین باشه، با کمال میل قبول می کنم، ولی تو او خونه دیگه پا نمی گذارم.</div></div> چند لحظه ماتم برد. زنیکه هم انگار حال و هوای مرا درک کرده بود، چون هیچی نگفت. وقتی به خودم آمدم، دنده عقب گرفتم و نفهمیدم چطوراز اتاق زدم بیرون. پوتین&rlm;ها را پام کردم. بندها را بسته نبسته، گونی را برداشتم . زن بی&rlm;حجاب با عصبانیت داد زد: آهای بزمجه کجا داری می&rlm;ری؟ بر گرد! گوشم بدهکارهارت و هورت او نشد. پله ها را دو تا یکی آمدم پایین. رنگ از صورت زن چادری پریده بود. زیاد بهش توجهی نکردم و رفتم توی حیات. دنبالم دوید بیرون. دستپاچه گفت: خانم داره صدات می&rlm;زنه. گفتم: اینقدر صدا بزنه تا جونش در بیاد! گفت:اگر نری، می کشنت ها! عصبی گفتم : بهتر! من می رفتم و زن بیچاره هم دنبالم تقریباً داشت می دوید. دم در یادم آمد آدرس پادگان را بلد نیستم . یکدفعه ایستادم. زن هم ایستاد .ازش پرسیدم: پادگان صفر- چهار کدوم طرفه؟ حیران و بهت زده گفت: برای چی می خوای؟! گفتم : می خوام از این جهنم- دره فرارکنم. گفت:به جوونیت رحم کن پسر جان، این کارا چیه؟ اینجا بهترین پول، بهترین غذا، و بهترین همه چیز رو به تو می دن، کیف می کنی. <div><a href="http://www.blogfa.com/bigimage.aspx?img=http://img.tebyan.net/big/1388/12/177204167175219977811618480654765104120154.jpg"><img alt="شهید برونسی" align="left" src="http://img.tebyan.net/big/1388/12/671172118144564424856131117173622476521.jpg" /></a></div> با غیظ گفتم : نه ننه، می خوام هفتاد سال سیاه همچین کیفی نکنم. وقتی دیدم زن می خواهد مرا منصرف کند که دوباره برگردم، بی خیال آدرس گرفتن شدم و از خانه زدم توی خیابان، خیابانی که خلوت بود و پرنده پرنمی زد. فقط گاهگاهی ماشینی می آمد و با سرعت رد می&rlm;شد. آن روز هر طور بود، بالاخره  پادگان را پیدا کردم . از چیزهایی که آنجا دستگیرم شد، خونم بیشتر به جوش آمد. آن خانه، خانه یک سرهنگ بود که من آنجا حکم گماشته را پیدا می کردم. می شدم خدمتکار مخصوص آن زن که همسریک جناب سرهنگ طاغوتی و بی غیرت بود! به هر حال، دو سه روزی دنبالم بودند که دوباره ببرنم همان جا، ولی حریفم نشدند. دست آخر آن سرهنگ با عصبانیت گفت: این پدرسوخته روتنبیهش کنید تا بفهمه ارتش خونه ننه - بابا نیست که هر غلطی دلش خواست، بکنه. هجده تا توالت آن جا داشتیم که همیشه چهار نفر مأمور نظافتشان بودند، تازه آن هم چهار نفر برای یک نوبت ، نوبت بعدی باز چهار نفر دیگر را می بردند. قرار شد به عنوان تنبیه، خودم تنهایی همه توالتها را تمیز کنم. یک هفته تمام این کار را کردم، تک و تنها پشت سرهم . صبح روز هشتم، گرم کار بودم که سرگرد آمد سر وقتم . خنده غرض داری کرد و به تمسخر گفت: ها، بچه دهاتی! سرعقل اومده یا نه؟ جوابش را ندادم . با کمال افتخار و سربلندی توی چشماش نگاه می کردم. کفری تر از قبل ادامه داد: قدر اون ناز ونعمت و اون زندگی خوش را حالا می فهمی، نه؟ برّ و بر نگاهش می کردم. گفت: انگار دوست داری برگردی همون جا، نه؟ <div> <div> یک هفته تمام این کار را کردم، تک و تنها پشت سرهم . صبح روز هشتم، گرم کار بودم که سرگرد آمد سر وقتم . خنده غرض داری کرد و به تمسخر گفت: ها، بچه دهاتی! سرعقل اومده یا نه؟ جوابش را ندادم . با کمال افتخار و سربلندی توی چشماش نگاه می کردم.</div></div> عرق پیشانی&rlm;ام را با سر آستین گرفتم. حقیقتاً تو آن لحظه خدا و امام زمان ( سلام الله علیه) کمکم می&rlm;کردند که خودم را نمی باختم . خاطر جمع و مطمئن گفتم: «این هیجده تا توالت که سهله جناب سرگرد، اگر سطل بدی دستم و بگی همه این کثافت ها رو خالی کن تو بشکه، بعد که خالی کردی تو بشکه، ببر بریز تو بیابون، و تا آخر سربازی هم کارم همین باشه، با کمال میل قبول می کنم، ولی تو او خونه دیگه پا نمی گذارم. عصبانی گفت: حرف همین؟ گفتم: اگر بکشیدم، اونجا نمی رم. بیست روز مرا تنبیهی همان جا گذاشتند. وقتی دیدند حریف اعتقاد و مسلکم نمی شوند، آخرش کوتاه آمدند و فرستادنم گروهان خدمات 2. text/html 2010-10-07T08:31:53+01:00 قاصدک مهاجر به خدا طلا ییه، طلائیه http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1533469/clubname/women_alzahra <h1 align="center">طلائیه ،خاکی که زمین گیرت می کند</h1> <h3 align="center">با نگاهی به سخنان علمدار روایتگری ، استاد معظمم شهید حجت الاسلام حاج عبدالله ضابط</h3> شهید به مثابه شیشه عطری است كه در آن را باز كرده اند. بوی آن می&zwnj;پیچد و همه جا را معطر می&zwnj;كند . تو را فرا می&zwnj;خواند و وقتی به سوی او می &zwnj;روی، زمین&zwnj;گیرت می&zwnj;كند . <img style="width:608px;height:138px;" border="2" hspace="2" alt="" vspace="2" align="middle" src="http://ravayatgar.org/images/stories/slideshow/4.jpg" width="499" height="121" />  طلائیه اگر رفته باشی می&zwnj;دانی . پاها التماس می&zwnj;كنند بنشین. گرد و غبار وقتی روی لباست می&zwnj;نشیند، بوی عطر در مشامت می&zwnj;پیچد و تازه می&zwnj;فهمی كه آسمان &zwnj;گیر شده&zwnj;ای.  به محض اینكه روی خاک زانو زدی، اولین درس از رشته عشق را می&zwnj;آموزی . صورتت كه خاكی می&zwnj;شود، آنچه آموخته&zwnj;ای با جانت در می&zwnj;آمیزد . این همان خاكی است كه نیمه&zwnj;های شب از اشک سجده&zwnj;های شهید گل شده است .صدای باد ناله&zwnj;های دلش را در گوشت می &zwnj;پیچاند و درس را مرور می&zwnj;كنی؛ هر چه ادب و تواضعت بیشتر باشد، در آستان دوست محبوب&zwnj;تر خواهی شد.دست&zwnj; هایت ناخودآگاه به سوی آسمان بلند می&zwnj;شود. پرده دل می&zwnj;لرزد. اشک فرو می&zwnj;غلتد و می&zwnj;گویی : ای رؤوف مهربان حی قدیر، جان زهرا و علی دستم بگیر و او درس دوم را به تو آموخته است؛ تمنـّـا. هنوز دست&zwnj;ها را پایین نیاورده&zwnj;ای كه غوغا می&zwnj;شود. بطن آسمان به لرزه در&zwnj;می&zwnj;آید. گرد و غبار بلند می شود. صاعقه&zwnj;ای می&zwnj;زند. دلت آرام می&zwnj;گیرد و تازه می&zwnj;یابی آنكه تو را فرا&zwnj;خوانده و ضمانتت را كرده است، چه منزلتی در این آستان دارد. حالا دیگر بوی عطر تمام فضای دلت را تسخیر كرده است. آرامش غریبی را حس می&zwnj;كنی كه تا آن زمان نیافته بودی. گویی با دلت تنهای تنها شده&zwnj;ای و باد هرچه غریبه بوده را با خود برده است. <img style="width:375px;height:184px;" alt="طلائیه ،خاکی که زمین گیرت می کند" src="http://img.tebyan.net/big/1389/03/612441921481812921178141196119252244118818.jpg" width="375" height="143" /> شهید به مثابه شیشه عطری است كه در آن را باز كرده اند. بوی آن می&zwnj;پیچد و همه جا را معطر می&zwnj;كند . تو را فرا می&zwnj;خواند و وقتی به سوی او می &zwnj;روی، زمین &zwnj;گیرت می&zwnj;كند چقدر خودت را آشنا می&zwnj;یابی. لذت این حس در وجودت پیچیده كه ناگهان یاد&zwnj;آوری خاطره&zwnj;ای كه آن راوی در كنار اروند برایت گفته احساست را در هم می پیچد: «در روایت داریم هركسی كه در آب شهید شود، اجر دو شهید را دارد. یک &zwnj;بار برای یكی از دوستان غواصم این روایت را تعریف كردم. گفت راست می&zwnj;گویی، از فرط ترسی كه جنگ در آب دارد. آن هم شب، در آب ارونـد خروشـان، زیر آتش سنگینی كه از بالای سرت می&zwnj;ریزد. شب عملیات والفجر8 معنای این جمله را یافتم كه هر كسی می&zwnj;خواهد به امام&zwnj; زمانش برسد، باید خودش را به آب و آتش بزند و در آن شب هم آب بود و هم آتش.» و درس سوم را می آموزی؛ مجــاهدت. باید صداقتت را اثبات كنی و این كار سختی است. خیلی باید خودت را آماده كنی. ابتلا لازمة عشق است و خطر شرط عاشقی. اما نترس. آنكه تو را به آغاز این راه خوانده، می&zwnj;تواند به پایان این مسیر نیز برساندت. آنكه در آن عالم برایش حكم شفاعت زده&zwnj;اند، سهل است در این دنیا كه نگاهش حكم مسیحا كند text/html 2010-10-07T08:29:22+01:00 قاصدک مهاجر اطاعت از امام خامنه ای (حفظه الله)اطاعت از امام است http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1533460/clubname/women_alzahra <div> <h1 align="center">بخشی از وصیتنامه</h1> <h1 align="center">سید احمدخمینی (ره) به سید حسن</h1> <ul><li> <div></div> <div align="left"><img style="width:422px;height:314px;" border="0" hspace="0" alt="ذوب در ولایت - سید احمد خمینی (ره)" src="http://media.farsnews.com/Media/8712/ImageReports/8712230420/1_8712230420_L600.jpg" width="460" height="317" /></div></li></ul></div> <div> «به حسن و برادرانش این توصیه را می&zwnj;نمایم كه همیشه سعی كنند در خط رهبری حركت كنند و از آن منحرف نشوند كه خیر دنیا و آخرت در آنست و بدانند كه ایشان موفقیت اسلام و نظام و كشور را می&zwnj;خواهند.هرگز گرفتار تحلیل&zwnj;های گوناگون نشوند كه دشمن در كمین است!»   «امروز باید در كنار نظاممان پشت سر رهبری قرار بگیریم. رهبر ما شاگرد امام است. رهبر ما از چهره&zwnj;های شناخته شده انقلاب كه سالیان سال در زندان&zwnj;های رژیم سفاك پهلوی به سر برده» «هیچكس حق شكستن حریم رهبری را ندارد. حرمت رهبری نظام اسلامی، از اصول خدشه ناپذیر انقلاب اسلامی ماست. همه باید به دستورات رهبری عمل كنند.» <img style="width:413px;height:417px;" border="0" hspace="0" alt="سید حسن و خاتمی" src="http://www.khatami.ir/public/frontend/gallery_files/Ardakan870830ak4.jpg" width="580" height="502" />   «ما امروز موظف هستیم پشت سر مقام رهبری حضرت آیت الله خامنه&zwnj;ای حركت كنیم. هر چه ایشان گفت گوش كنیم، اگر روزی حركت ما با حركت ولی نخواند، بدانید كه نقص از ماست!»«قاطع&zwnj;تر پشت سر رهبری باشیم و نگذاریم رهبرمان احساس تنهایی كنند. همانطور كه نگذاشتید امام احساس تنهایی كند. اطاعت از خامنه&zwnj;ای، اطاعت از امام است. هر كس منكر این معنا شود، مطمئن باشید در خط امام نیست و هر كس بگوید كه اطاعت از امام غیر از اطاعت از حضرت آیت الله خامنه&zwnj;ای است در خط آمریكاست! من بعد از رحلت امام، با خدا و امام عهد كرده&zwnj;ام كه كوچكترین قدمی را علیه رهبری و برخلاف رهبری و حتی برخلاف میل رهبری برندارم و اگر شما مردم هم چنین پیمانی را تجدید كنید، مطمئن باشید كه ما در تمام زمینه&zwnj;ها بر آمریكا پیروز می شویم» </div> text/html 2010-10-07T08:26:08+01:00 قاصدک مهاجر کرامات شهدا http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1533443/clubname/women_alzahra <h1 align="center">گزارشی از کرامت </h1> <h1 align="center">شهید حسین&zwnj;اکبر عرب&zwnj;نژاد</h1> <a href="http://www.blogfa.com/bigimage.aspx?img=http://img.tebyan.net/big/1387/05/157117569012325019581216249982463236167.jpg"><img alt="مقبره پنچ شهید گمنام.تهران.خیابان ایران.کوچه شهید فیاض بخش" src="http://img.tebyan.net/big/1387/05/202191199146213715512414919113210894524203.jpg" /></a> <div align="center"> مسجدی است در تهران، خیابان ایران، کوچه شهید فیاض بخش. در محوطه این مسجد، بنایی زیبا پنج نگین را در خود جای داده است؛ پنج شهید گمنام از دوران دفاع&zwnj;مقدس. شاید برای بعضی&zwnj;ها باورش سخت باشد که یکی از این شهدای گمنام در خوابی کسی آمده باشد و خود را معرفی کرده باشد و نشانی خانواده خود را داده باشد. شاید آنها می&zwnj;خواهند با این کار حجت را بر ما تمام کنند که ما غرق شدگان دیار ناپیدای دنیا، معنای «عندربهم یرزقون» را بفهمیم. آنجا مامن و جایگاهی است که من و تو به راحتی می&zwnj;توانیم تا ملکوت آسمان&zwnj;ها با آبروی آن شهیدان و دست&zwnj;گیری آنها صعود کنیم و راه را پیدا کنیم. هر چه باشد، بالاخره این واقعیت اتفاق افتاده و این معنا در چشم خیلی&zwnj;ها روشن شده که شهدا زنده&zwnj;اند و دنیا زدگانی چون ما مرده&zwnj;ایم و هفتاد کفن در همین چند روزه دنیا پوشانده&zwnj;&zwnj;ایم.</div> <h2>مسجد فائق، خیابان ایران کوچه شهید فیاض&zwnj;بخش</h2> اینکه مردم این محله، برای پنج شهید گمنام مزار و بارگاه زیبایی ساخته&zwnj;اند کاری است ستودنی. آقای یدالله یزدی&zwnj;زاده، ساکن روستای کاظم&zwnj;آباد کرمان، مداح اهل بیت علیهم&zwnj;السلام است. می&zwnj;گوید در شب 22 ماه مبارک رمضان 1427 (24 مهرماه 1385) در شبکه 3 تلویزیون مراسم تشییع پیکر شهید گمنام را دیدم و با خودم گفتم  این شهیدان اهل کجا هستند و چه کسانی هستند؟! همان شب در خواب دیدم آن پنج شهید را تشیع می&zwnj;کردند و به من گفتند تو باید شهید سوم را تشییع و داخل قبر دفن کنی. گفتم از میان این همه مردم چرا من؟! بالاخره جنازه را برداشتم و داخل قبر رفتم و دیدم که قبر مانند اتاقی بزرگ شد در کنار اتاق تختی بود. شهید را روی تخت گذاشتم با خود گفتم: خدایا چه کنم؟ دیدم شهید از جا برخاست. ترسیدم و از او دور شدم، اما دوباره برگشتم و نزدیک رفتم و با شهید صحبت و درد دل کردم. روضه قتل&zwnj;گاه امام حسن علیه&zwnj;السلام را خواندم و سینه زدم و شهید هم با من سینه می&zwnj;زد شهید گفت: من یک درخواست  از تو دارم، برو به روستای خانوک، مرا آنجا به اسم حسین&zwnj;اکبر عرب&zwnj;نژاد می&zwnj;شناسند از قول من به پدر و مادرم بگو من دیروز در تهران در اینجا در قبر سوم دفن شده&zwnj;ام. سپس گفت: هر حاجتی داری بگو من برآورده می&zwnj;کنم. من تو را در روز قیامت شفاعت می&zwnj;کنم. آقای یدالله یزدی&zwnj;زاده در ادامه می&zwnj;گوید: صبح برخاستم و نماز صبح را خواندم و در تعجب از خوابی که دیده بودم، آن را برای همسرم تعریف کردم. <a href="http://www.blogfa.com/bigimage.aspx?img=http://img.tebyan.net/big/1387/05/91572026113677183194289010323524638220134.jpg"><img alt="شهیدان گمنام" src="http://img.tebyan.net/big/1387/05/7810524333476330246932408181604818154.jpg" /></a> گفتم: به خانوک بروم و چه بگویم؟ بگویم شهید حسین&zwnj;اکبر را در خواب دیده&zwnj;ام؟ مگر از من قبول می&zwnj;کنند! ما خانواده فقیری هستیم. ممکن است فکر کنند این خواب را ساخته&zwnj;ام که از آنها کمکی بگیرم. همسرم گفت: شما پیام شهید را برسان، کاری نداشته باش که آنها چه فکر می&zwnj;کنند، باور می&zwnj;کنند یا نمی&zwnj;کنند. آقای یزدی&zwnj;زاده می&zwnj;گوید: موتور خود را برداشتم و به طرف روستای خانوک حرکت کردم. روستای خانوک با کاظم&zwnj;آباد، سی&zwnj; کیلومتر فاصله دارد. همسرم را هم سوار کردم و با من آمد و به روستای خانوک رسیدیم. پس از جستجوی بسیار، دایی شهید را پیدا کردیم. در همین حال پدر شهید هم سررسید. خود را معرفی کردم و خواب را برای آنها گفتم. آنها با تعجب به من نگاه می&zwnj;کردند می&zwnj;خواستم خداحافظی کنم اما آنها مرا به خانه&zwnj;شان دعوت کردند. آنها مرا به خانه خود بردند و بعد از پذیرایی مختصر از من پرسیدند در خواب صورت شهید ما را دیده&zwnj;ای، آیا یادت هست فرزند ما در خواب چه شکلی بود؟ آن&zwnj;گاه عکس پنج شهید را آوردند و گفتند اینها شهیدان ما هستند، بگو کدامیک را در خواب دیده&zwnj;ای؟ به عکس شهیدان نگاه کردم. پدر شهید هم زیر چشم با دقت به من نگاه می&zwnj;کرد. چهره شهیدی را که در خواب دیده بودم، در بین عکس&zwnj;ها ندیدم. بالاخره گفتم چهره شهیدی که من در خواب دیدم در میان این عکس&zwnj;ها نیست. گویا می&zwnj;&zwnj;خواستند صداقت مرا بسنجند که چنین روشی را به کار بستند در مرحله دوم رفتند و یک عکس دیگر را آوردند، تا عکس را دیدم گفتم: بله، همین است. اعضای خانواده با چشمان اشک&zwnj;بار برای شهیدشان صلوات فرستادند و اظهار خوشنودی و شادی می&zwnj;کردند و به این ترتیب صداقت مرا تایید کردند. من هم خدا را شکر کردم که پیام شهید را رساندم. بعداز ساعتی به روستای خود بازگشتم. <a href="http://www.blogfa.com/bigimage.aspx?img=http://img.tebyan.net/big/1387/05/245240167451211911137751381801592408123088.jpg"><img alt="شهید گمنام" src="http://img.tebyan.net/big/1387/05/14810061018119713221113420813313822425238218.jpg" /></a> آقای حاج حسین اسدی، همرزم شهید و از خویشاوندان اوست که هم اکنون با درجه سرهنگی در سپاه کرمان خدمت می&zwnj;کند و مسئول شهیدان خانوک است. او می&zwnj;گوید: از آن روزی که خواب را شنیدم، برای اطمینان بیشتر به تحقیق پرداختم. همه نشانی&zwnj;ها با شهید ما، حسین&zwnj;اکبر، تطبیق می&zwnj;کرد محل شهادت و سن شهید همه مطابقت داشت و شهید در منطقه&zwnj;ای پیدا شده بود که لشکر کرمان در آن منطقه عملیات داشته و من نیز در آن عملیات بودم. آقای یزدی&zwnj;زاده در حضور نمازگزاران مسجد فائق گفت: خدا را شکر می&zwnj;کنم که به برکت این شهید، بیماری من و همسرم  شفا گرفت. روستای خانوک در فاصله 56 کیلومتری کرمان، نرسیده به شهر زرند قرار دارد و پدر و مادر شهید و اقوام او، مکرراً به زیارت این شهید در تهران آمده&zwnj;اند. text/html 2010-10-07T08:17:14+01:00 قاصدک مهاجر نا گفته هایی از تفحص شهدا http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1533388/clubname/women_alzahra <h1 align="center">شهید ایرانی و </h1> <h1 align="center">جنازه عراقی درتفحص</h1>  اگر کسى مى خواهد تفحص را بفهمد، زیارت ناحیه را با معرفت بخواند. اولین تفحص کننده حضرت سجاد علیه السلام و حضرت زینب علیها السلام بوده اند. شما اگر به تفحص بیایید حال آن حضرات را مى فهمید...   از هنگامى که تن پاره پاره فرزندان فاطمه علیها السلام در کربلا به همت قبیله بنى اسد کفن و خاکسپاری گردید. هزاران سال مى گذرد؛ اما پس از گذشت قرن ها بچه هایى از جنس قبیله نورانى بنى اسد پاره هاى تن ملت و امت حسین بن على علیه السلام را پس از سال ها از زیر خروارها خاک فراموشى، بیرون مى آورند و نسل امروز را به گنجینه هاى ارزشمند و گرانقدر مدفون شده در زیر خاک، رهنمون مى سازند. سردار «حسین کاجى» عضو گردان تخریب لشگر 17 علی بن ابیطالب و  بسیجى دلسوخته اى است که بسیارى از بسیجیان قم چه در دوران جنگ و چه پس از جنگ با چهره و صداى گرم و حسینى او آشنایند. او سال هاست که با بچه هاى تفحص به جست وجو در میان مناطق عملیاتى مى پردازد. <div><img alt="تفحص" align="left" src="http://img.tebyan.net/big/1389/04/65521672152401061257119121120120754216247.jpg" /></div> خاطرات تفحص ایشان- مربوط به زمستان سال 79 - را تقدیم خوانندگان محترم می کنیم. نمى دانم از کجا شروع کنم، اما باید بگویم که آغاز و پایان این کار همه اش وابسته به اخلاص و توسل به اهل بیت علیهم السلام است. قبلا ما تفحص را در مناطق عملیاتى خودمان انجام مى دادیم. در مراحل بعدى که در حال حاضر انجام مى گیرد، داخل خاک عراقى با توافقاتى که انجام شده است، انجام مى گیرد. این کار از جهتى جالب است، مدت ها با هم جنگیده ایم و حالا مى خواهیم باهم کار کنیم و ارتباط داشته باشیم. اولین بار که در اتوبوس نشسته بودیم، همه از همدیگر روى برمى گرداندند. خوب بچه ها حق داشتند کنار کسانى نشسته بودند که بهترین دوستانشان را تکه تکه کرده بودند. همه خاطرات داشت زنده مى شد و بغض تمام وجودمان را فرا گرفته بود. یک لحظه به ما الهام شد که باید با همان روحیه بسیجى دوباره در این عرصه وارد شد و بسیجى وار عمل کرد. چرا که هر کجا بسیجى ماندیم و مانند بسیجى عمل کردیم، پیروز شدیم، همان جا بى اختیار زیارت عاشورا را شروع کردم به خواندن. به فرازهایى چون «انى سلم لمن سالمکم » که رسیدیم، دیدم همه عراقى ها دارند زمزمه مى کنند. آخرهاى زیارت یادم رفت. این وقت بود که به شهدا متوسل شدم و گفتم که آبرویمان را جلوى عراقى ها حفظ کنید. نمى دانم چه طور شد که آخر زیارت را خواندم و از آن لحظه متن کامل زیارت را حفظ هستم. در ایام کار، مایه اصلى فعالیتمان توسل به اهل بیت علیهم السلام بود. روز سوم کار من زیارت نخواندم. دیدم که عراقى ها خودشان درخواست مى کنند. روزهاى بعد، سینه زنى هم اضافه شد. تصور کنید سرباز عراقى مشروب خوار، آمده بود کنار بچه هاى انقلاب و نشسته بود و براى امام حسین علیه السلام اشک مى ریخت و سینه مى زد. آن قدر با بچه ها انس گرفته بودند که خودشان به دنبال شهداى ما مى گشتند. حالا ببینید اثر خون شهدا را. یک روز در محلى ایستاده بودم که نزدیک 15 نفر از بچه ها شهید شده بودند. بغض گلویم را مى فشرد. یک عراقى کنارم آمد و پاهایش را نشانم داد و گفت: حاج حسین این جاى تیرها را ببین! کار شماست! اما... بعد دستش را با اشاره به طرف عکس آقا (مقام معظم رهبرى) برد که در کنار ماشین ما نصب شده بود. با دست اشاره کرد و با احساس گفت: یابن الزهرا ! تمام بدنم سرد و مو به تنم سیخ شد. گفتم: تا به حال آقا را دیده اى؟ گفت: نه، فقط یک بار از تلویزیون. <div> <div style="text-align:center;">اولین تفحص کننده حضرت سجاد علیه السلام و حضرت زینب علیها السلام بوده اند</div></div> تعجب کردم از اثر خون شهدا و بچه هاى حضرت امام قدس سره در خاک دشمن، یک روز عراقى ها گفتند: حاج حسین بخوان. من برایشان این شعر را مى خواندم: حیدرى ام، حیدرى ام، من عاشق سیدعلى ام و عراقى ها هم آن را تکرار مى کردند.  این که در تفحص چه مى گذرد باید بگویم هر روز آن جا عاشوراست. عالم آن جا با عالم شهر خیلى فرق مى کند. از هر چه که در آن جا مى گذرد، مى شود یک کتاب بنویسیم. متاسفانه در این زمینه تا به حال کسى کارى انجام نداده است. واقعا تکان دهنده است. یک روز جنازه اى دیدم که لاى پتو شهید شده بود. استخوان هاى او را شمردم، نزدیک 250 تکه استخوان در لاى پتو به همراه یک تکه از قرآن جیبى اش را یافتم. متحیر شدم از این که هنوز این بچه ها با قرآن مانوس اند. در این دفعه آخر در نقطه اى بودیم در نزدیکى «نهر کتیما» در یک نقطه اى مشغول کار شدیم. وقتى به جنازه بچه ها رسیدیم تعداد زیادى از لباس هاى غواصى پیدا شد. بیشتر جست وجو کردیم و متوجه شدیم همه لباس ها در واقع حاوى استخوان هاى بچه هاست. اما این جا کجا و غواصى کجا؟ بعد از مدتى فهمیدیم اینها بچه هاى خط شکن در کربلاى پنج بوده اند که در اروند دستگیر شده بودند و به عنوان اسیر به پشت جبهه عراق منتقل شده بودند. در آنجا همه را دست و پا بسته نشانده بودند. برخى از آن ها مشخص شد که مجروح بوده اند. مثلا روى برانکارد خوابیده بوده و یا بر روى پایش باند بسته شده بود. <div><img alt="تفحص" align="right" src="http://img.tebyan.net/big/1387/06/179124123974010622122921224621865202254677.jpg" /></div> آن جا 25 کیلومتر بیرون از منطقه عملیاتى بود و طبق قانون باید به عنوان اسیر زنده مى ماندند، اما متوجه شدیم با طرز فجیع اعدام شده بودند. مثلا یک خشاب کلاش روى مجروح خوابیده در برانکارد خالى شده بود. در نزدیکى شهر تنومه، حدود 16 شهید را در کانال پیدا کردیم. همه شهدا را جمع آورى کردیم. متوجه شدیم هیچ یک از آن ها سر ندارند. کانال را ادامه دادیم و مسیر را دنبال کردیم. حدود 50 متر جلوتر آمده بودیم که تعدادى سر بدون بدن پیدا کردیم. تعداد جمجمه ها دقیقا برابر شهداى بى سر بود. مشخص شد که سر شهدا را بریده اند. حالا این ظاهر قضیه است، این ها چگونه جان داده اند و شهید شده اند؟ چگونه شاهد بریده شدن سر دوستان خود بوده اند؟ خدا مى داند! آنجا گفتم: اى کاش مسؤولان و سیاسیون مى آمدند این جا و مى دیدند در این زمین چه گذشته. اى کاش حداقل یک روز سیاسیون مى آمدند تفحص، تا دیگر بر سر غنیمت با یکدیگر نمى جنگیدند. آن وقت مى فهمیدند اصلاحات یعنى چه؟! تا به حال 48 هزار مفقود پیدا شده که براى هر هزار نفرشان یک شهید داده ایم. هنوز بوى خون بچه ها به مشام مى رسد. یک روز در محوطه اى نشسته بودیم در میان هزاران هزار قطعه استخوان. تخمین زدم تقریبا 600 هزار استخوان افتاده بود. هر لحظه که نگاهم به یک تکه استخوان مى افتاد یک فراز و یک سلام از زیارت ناحیه به ذهنم خطور مى کرد. واقعا اگر کسى مى خواهد تفحص را بفهمد، زیارت ناحیه را با معرفت بخواند. اولین تفحص کننده حضرت سجاد علیه السلام و حضرت زینب علیها السلام بوده اند. شما اگر به تفحص بیایید حال آن حضرات را مى فهمید. از این جهت در میان آن استخوان ها شروع کردم به سلام دادن. سلام بر سرهاى جدا شده، سلام بر غریبان دشت، سلام بر جسم هاى بى کفن، سلام بر سینه هاى کوبیده شده، سلام بر لب هاى خشکیده و.. . هر سلام 10 دقیقه اشک مى گرفت. این ها کم چیزى نیست. مظلومیت شهدا امروز دارد کار خودش را مى کند. در همین عملیات تفحص اخیر عراقى ها به ما کمک مى کردند. داشتیم جنازه اى را بیرون مى آوردیم. همه ذکر مى گفتند و دیدیم یکى از همه بیشتر تلاش مى کند و گریه مى کند و اشک مى ریزد. نگاه کردم سرباز عراقى است. آن ها اگر خودشان شهداى ما را پیدا کنند بر روى آن مى نویسند: «شهید ایرانى » اما بر روى جنازه هاى خودشان مى نویسند: «جنازه عراقى ». خیلى از حرف ها را نمى شود زد. یعنى اصلا مردم باورشان نمى آید. <div> <div style="text-align:center;">گریه ام درآمد و گفتم شما براى حضرت زهرا علیها السلام جان مى دادید پس چه شد؟ من نفهمیدم چه شد، فقط دیدم یک نفر انگار کفش این شهید را جلوى من گذاشت. گوشه کفش او را دیدم که نوشته حسین اردکانى از یزد</div></div> در پنجوین عراق بودیم. کلى گشتیم اما چیزى نیافتیم. گفتم امروز باید شهید پیدا کنیم و شروع کردم به خواندن این شعر: دست من و عنایت و لطف و عطاى فاطمه، منم گداى فاطمه. آمدم جلوتر و کلنگ را زدم. اولین ضربه را که به دل خاک زدم و خاک را بیرون آوردم. نماى عکس امام روى لباس شهید پیدا شد. اشکم سرازیر شد. گفتم امروز حضرت زهرا علیها السلام دست ما را گرفت و آورد سرجنازه شهید. به خدا قسم اینها افسانه نیست. یک روز یک گروه شهید تکه پاره پیدا کردیم. یعنى از نصف به بالا بدنشان نبود. هر سه ایرانى بودند. این را از روى کفش و لباسشان مى شد فهمید. ولى هویت آن ها معلوم نبود. دو تا از آن ها را بچه ها شناسایى کردند. سومى ماند. حالا هوا گرم و بالاى 50 درجه شلمچه، داشت روى سرمان مى بارید. به یاد آقا اباعبدالله علیه السلام بودم و به یاد مادرش. قبل از من شش نفر از بچه ها که در تشخیص هویت شهدا متخصص هستند، شهید را بررسى کردند، اما موفق نشدند. نشستم پاى شهید، شروع کردم با شهید خودمانى صحبت کردن و به او گفتم: صدای مرا مى شنوى مى دانم!  ولى به جان مادرت فاطمه علیها السلام خودت را بشناسان. کمکمان کن! دیدم خبرى نشد. ادامه دادم و گفتم: براى شادى روح حضرت زهرا علیها السلام نذر مى کنم باز خبرى نشد. ادامه دادم و گفتم که اگر مى خواهى به یک آدم با اخلاص مى گویم بیاید بالاى سرت. بعد شروع کردم به خواندن روضه فاطمه زهرا علیها السلام دیدم خبرى نشد. گریه ام درآمد و گفتم شما براى حضرت زهرا علیها السلام جان مى دادید پس چه شد؟ من نفهمیدم چه شد، فقط دیدم یک نفر انگار کفش این شهید را جلوى من گذاشت. گوشه کفش او را دیدم که نوشته حسین اردکانى از یزد. شما ببینید شش نفر آدم متخصص بررسى کردند، اما متوجه نشدند، اما نمى دانم... هر چه هست آن چه که ما مى گوییم فقط یک قطره از آن چیزى است که در آن جا وجود دارد. آن چه که در آن جا مى بینى همین یک جمله است: لا یدرک و لا یوصف.