2012-02-12T11:40:28+01:00 text/html 2011-08-25T20:52:37+01:00 مرضیه http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/2800639/clubname/skyclub <span style="font-family:tahoma;"><span style="font-family:tahoma;"></span> مریخ و ماه؛ یک آسمان و دو ماه؛ شق القمر در 5 شهریور 90 شایعه ای بیش نیست ... ! سالهای پیش در بسیاری از سایتهای اطلاع رسانی بزرگ و همینطور وبلاگ ها شایعه ای نجومی پخش شده بود و البته علیرغم اینکه تکذیب این قضیه هم بازتاب گسترده ای داشت، جالب اینحاست که ترویج این شایعه هنوز هم بصورت ایمیلی ادامه دارد و امسال هم منتشر کنندگان این خبر سعی دارند همه را به اشتباه بیندازند. بدینصورت که اینباکس ایمیل بنده نمونه های جدید این شایعه را با عنوان "شق القمر تکرار می شود " دریافت کرده است !!! ایمیلی با این شرح و توضیحات مشابه: Enjoy remember the day این روز را بخاطر بسپارید Two moons on 27th August 2011 دو کره ماه در تاریخ 27 آگوست 2011 (5 شهریور 90) 27th Aug the Whole World is waiting for روز 27 آگوست (5 شهریور) تمام دنیا در انتظار Planet Mars will be the brightest in the night sky starting August کره مریخ به بالاترین درجه درخشش در آسمان شب در 5 شهریور خواهد رسید It will look as large as the full moon to the naked eye اون به اندازه کره ماه تمام بزرگ با چشم غیر مسلح به نظر خواهد رسید This will cultivate on Aug. 27 when Mars comes within 34.65M miles off earth این وقتی است که در روز 5 شهریور کره مریخ به فاصله 34.6 مایلی خود به زمین میرسد Be sure to watch the sky on Aug. 27 12:30 am حتما در راس ساعت 12:30 بعد از ظهر (نیمه شب) آسمان را تماشا کنید It will look like the earth has 2 moons به نظر خواهد رسید که آسمان دو ماه دارد The next time Mars may come this close is in 2287 این امر 1200 سال دیگر دوباره اتفاق خواهد افتاد Share this with your friends as NO ONE ALIVE TODAY will ever see it again این لحظه را با دوستان خود شریک شوید زیرا هیچ فرد زنده ای دوباره این اتفاق نادر را نخواهد دید<span style="font-family:tahoma;"> <b><font color="#ff0000"><br /> امــــــــــــا ؛</font><font color="#000079"><br /><br /> شایعه ی جالبی بود آنهم به زبان انگلیسی و متن ترجمه شده که تا حدودی باعث می شد باورش برای خیلی از افراد امکان پذیرتر باشد. خبری بی پایه و اساس که توجه بسیاری را به خود جلب کرده بود. البته جدای اینکه ناسا هم آن را تکذیب کرده اگر کمی فکر کنید و مطالب زیر رو بخونید به دلایل شایعه بودنش پی میبرید و مهمتر از همه اینکه هیچگاه چنین اتفاقی نخواهد افتاد و تحت هیچ شرایطی در 5 شهریور امسال (1390) منتظر ماه دوم در آسمان نباشید ...<br /><br /> اصل شایعه را حتما همه شما خوانده اید. ایمیل سرگردانی با تصویر دو ماه یکی نقره گون و دیگری سرخ فام در آسمان این روزها به سرعت در اینترنت و بین دوستان می چرخد که چه نشسته اید که 5 شهریور ماه برای نخستین بار در طول حیات ما و آخرین بار تا 1200 سال دیگر مریخ در نزدیکی زمین قرار می گیرد و می توانید آن را به اندازه ماه شب 14 در آسمان ببینید!</font></b><br /></span> <b><font color="#000079">احتمالا هم انتظار دارید در آن شب چنین منظره ای پیش رویتان نقش ببندد که البته هیچ آرزو و انتظاری بر جوانان عیب نیست. مسلما اگر چنین اتفاقی رخ می داد منظره با شکوهی بوجود می آمد. اما واقعیت این است که مریخ در شامگاه 5 شهریور در زیر افق قرار دارد و اصلا در آسمان شب دیده نمی شود که بخواهد به اندازه ماه باشد یا هر اندازه دیگری. اگرچه اگر مریخ در شب هم قابل رویت می بود به هیچ وجه چنین اندازه ای نمی داشت.<br /><br /> مریخ در آن شب حدود 250 میلیون کیلومتر از زمین فاصله دارد یعنی نه تنها نزدیکترین فاصله اش با زمین نیست که آن قدر دور هست که اگر در شب دیده می شد به اندازه یک ستاره معمولی در آسمان شب به چشم می آمد.<br /></font><font color="#ff0000"><br /> اما پس این همه داستان از کجا آمده ؟</font><font color="#000079"><br /><br /> داستان به هشت سال پیش باز می‌گردد. ۲۷ آگوست ۲۰۰۳ نوید شبی زیبا را برای مردم سراسر کره زمین داشت. چراکه در آن سال مریخ به نزدیکترین فاصله اش با زمین می رسید. سیل عظیمی از رصدگران و مشتاقان خود را آماده‌ی عکاسی، رصد و ثبت پدیده‌ای نادر کرده بودند. پدیده‌ای که پیش از این حدود ۶۰ هزار سال قبل غارنشینان ساکن زمین نیز تجربه کرده بودند. تجربه بی‌نظیر درخشان شدن خدای جنگ!<br /><br /> آن قدر در این چند وقت در باره شایعه دو ماه در آسمان 5 شهریور یا شایعه مریخ نوشته شده است که فکر می کردم موضوع کاملا منتفی شده است. اما شایعه ای که توانسته 8 سال دوام بیاورد ممکن است این چند وقت را هم دوام بیاورد. حتی شنیده شده که برخی آژانس های مسافرتی در تکاپوی راه اندازی تور گردش گری برای دیدار مریخ سرخ فام هستند! حالا کجا و به چه شکلی بماند ...<br /><br /> خبر از این قرار بود؛ سیاره بهرام (سیاره سرخ فام مریخ) به اوج درخشش و نزدیکترین فاصله مداری ممکن خود به ما می‌رسد! تمام ماجرا همین بود و فقط مریخ قرار است نسبت به قبل قدری پرنورتر دیده شود. اتفاقی که اگر قرار بود تفاوتش را به اشخاص عادی در دو شب متوالی نشان دهیم، شاید آنقدرها هم متوجه امر نمی‌شدند. از همان سالها بود که شایعه‌ای مبنی بر پدیدار شدن دو ماه در آسمان دهان به دهان گشت و متاسفانه تعداد کثیری از رسانه‌های داخلی و خارجی آن را برای میلیونها بیننده و خواننده پخش کردند. با اعلام این خبر در رسانه‌ها، خبرگزاری‌ها نیز به میدان آمدند و کاملا ناآگاهانه تیتر خبری روز خود را به این موضوع اختصاص دادند "شب ۲۷ آگوست را از دست ندهید، مریخ به اندازه ماه بزرگ دیده می‌شود." ولی نه تنها اتفاقی بر این مبنا حادث نشد بلکه این شایعه از سال 2003 تابحال هنوز در اینترنت چرخ می زند و مصیبت از آنجایی آغاز شد که کاربران اینترنت دیدند فشار دادن کلید فوروارد چندان هم سخت نیست و اطلاع رسانی هم امریست ثواب !</font></b><br /></span><div style="text-align:center;"><span style="font-family:tahoma;"> <img src="http://persian-star.net/1390/6/01/p01.jpg" alt="" border="0" /></span><br /></div> <b><font color="#000079">بدین ترتیب عطف به این شایعه مطمئن باشید نه این 5 شهریور و نه هیچ 5 شهریور دیگری مریخ به اندازه ماه کامل در آسمان ما دیده نخواهد شد. مگر فاجعه ای عظیم در منظومه شمسی رخ دهد و مدار مریخ تغییر کرده و به سمت ماه کشیده شود</font></b><b><font color="#000079">.</font></b><br /><div style="text-align:center;"><b><font color="#000079"> ***</font></b></div> <b> <font color="#ff0000">پی نوشت: </font> <font color="#000079">اما داستان مریخ و ماه نکته دیگری هم دارد و آن اینکه در عصر پرشتاب اینترنت (منظورم سرعت اینترنت ایران نیست) و جریان سیال اطلاعات، الزاما همه اطلاعات درست نیستند. لطفا وقتی ایمیلی دریافت می کنید پیش از فورارد آن به دیگران چند ثانیه فکر کنید و ببینید چقدر ممکن است این داستان واقعی باشد! اگر اندکی شک کردید کمی تحقیق کنید و بعد دکمه ارسال مجدد برای همه دوستان را فشار دهید. (قابل توجه دوستانی که این قضیه رو باور کردند و نمونه ایمیل های بیشمارشون در اینباکس من هست). </font></b><span style="font-family:tahoma;"><font color="#9d0000"><b> چه خوب است که بیاموزیم هر مطلبی كه خواندیم دیدیم یا شنیدیم بی دلیل نپذیریم</b></font></span><font color="#9d0000"><b> چراکه می توانیم با کمی تحقیق از وقوع یک شایعه در جامعه به راحتی جلوگیری کنیم</b></font><b><font color="#9d0000">.</font></b> text/html 2011-02-01T16:21:57+01:00 http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1940056/clubname/skyclub <div><div style="text-align:center;margin-top:4px;margin-bottom:10px;"><br /><br />این عکاس نجومی در این خصوص توضیح داد: «من از صبح 30 دسامبر 2010 با دوربین خود که روی سه پایه مستقر بود، شروع به گرفتن این عکس‌ها کردم. دقیقا هر 15 دقیقه با استفاده از یک مسافت‌سنج و یک فیلتر آستروسولار که به روی لنز دوربینم نصب کرده بودم، از موقعیت خورشید عکس می‌گرفتم.</div> <div style="text-align:justify;"> <div style="text-align:justify;"> یک عکاس نجومی یونانی به مدت 24 ساعت از آسمان منطقه‌ای در نزدیکی آتن عکس گرفت و با کنار هم قرار دادن این تصاویر با کمک رایانه، تصویر کروی پانورامایی را از تغییرات آسمان در یک شبانه‌روز تهیه کرد.<br /><br />به گزارش باشگاه خبرنگاران به نقل از لارپوبلیکا، کریس کوتسیوپلوس، عکاس نجومی یونانی این تصویر شگفت‌انگیز کروی پانوراما را از دماغه سوینو واقع در 100 کیلومتری جنوب‌غربی آتن، پایتخت یونان گرفته است. این تصویر کروی پانوراما در طول 24 ساعت گرفته شده و در مجموع حاصل ترکیب 35 تصویر از خورشید و 25 تصویر از مناظر است.<br /><br />  <div style="text-align:center;"><img style="border:medium none;" src="http://www.pcparsi.com/uploaded/pcf47a3dedd18d8478adf6625a1863be71_164421_331.jpg" title="عکس بی ‌نظیری که عکاس برای گرفتن آن یک شبانه ‌روز نخوابید" alt="عکس بی ‌نظیری که عکاس برای گرفتن آن یک شبانه ‌روز نخوابید" width="500" height="490" /><br /> </div><br />این عکاس نجومی در این خصوص توضیح داد: «من از صبح 30 دسامبر 2010 با دوربین خود که روی سه پایه مستقر بود، شروع به گرفتن این عکس‌ها کردم. دقیقا هر 15 دقیقه با استفاده از یک مسافت‌سنج و یک فیلتر آستروسولار که به روی لنز دوربینم نصب کرده بودم، از موقعیت خورشید عکس می‌گرفتم.<br /><br /> در یکی از این عکس‌ها وقتی خورشید به نزدیکی حداکثر ارتفاع خود رسید (هنگام ظهر)، فیلتر را در آوردم و عکس‌هایی گرفتم که درخشندگی خورشید را نشان می‌داد».<br /><br />  <div style="text-align:center;"><a href="http://www.pcparsi.com/"><img style="border:medium none;" src="http://www.pcparsi.com/uploaded/pc0bf8231c1bdecce77fb4143804ef55ef_164422_733.jpg" title="عکس بی ‌نظیری که عکاس برای گرفتن آن یک شبانه ‌روز نخوابید" alt="عکس بی ‌نظیری که عکاس برای گرفتن آن یک شبانه ‌روز نخوابید" width="500" height="500" /></a><br /> </div><br />وی افزود: «بعد از غروب آفتاب، من عکس‌های مختلفی گرفتم تا بتوانم عبور از روز به شب را به روش طبیعی‌تری نشان دهم. شب نیز 12 عکس از منظره اطراف و آسمان گرفتم که از غرب به شرق انجام شد. در ساعت 19:30 دوربین را به طرف شمال گرداندم و شروع به گرفتن عکس‌های شب کاملا تاریک کردم که حداکثر 11 ساعت طول کشید. سپس دوربین را به جهت شمال غربی برگرداندم و به مدت نیم‌ساعت از مسیر حرکت ستارگان عکس گرفتم».<br /><br /><br /><br /></div></div></div> text/html 2010-08-26T15:08:43+01:00 رز آبی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1408888/clubname/skyclub <div> <div><strong></strong><div><a href="http://www.tebyan.net/bigimage.aspx?img=http://img.tebyan.net/big/1389/06/109319717522213211771881291707117129866.jpg"><img alt="جمعه شب، سه ماه در آسمان؟" src="http://img.tebyan.net/big/1389/06/17550121105254214165171191976923621120249167.jpg" align="right" /></a></div><p>آی مردم چه نشسته اید که قرار است جمعه شب، پنجم شهریور ماه، سیاره مریخ به حدی به زمین نزدیک شود که در آسمان هم اندازه ماه دیده شود. در واقع آن شب ما دو ماه در آسمان خواهیم داشت. پدیده ای که تا هزاران سال دیگر هیچ موجود زنده ای آن را نخواهد دید. اگر می خواهید این رویداد استثنایی را از دست ندهید، 5 شهریور به آسمان نگاه کنید و از دیدن دو ماه لذت ببرید!</p><h4>ما که گیج شدیم، جریان چیست؟!</h4><p>ماجرا بر می گردد به نوشته ای که چند وقتی است ایمیل به ایمیل به تمام نقاط کره زمین و به زبان های مختلف فرستاده می شود. در این ایمیل که متن آن را در زیر مشاهده می کنید گفته شده است در روز 27 آگوست (مطابق با 5 شهریور) <a href="http://www.tebyan.net/Science_Technology/Astronomy/Planetary_Science/2010/3/30/119254.html">سیاره مریخ</a> به اندازه ماه در آسمان رویت خواهد شد. </p><p>در این نوشته قصد داریم این ادعا را که بسیاری آن را باور کرده اند مورد بررسی قرار دهیم.</p><p>متن ایمیل فرستاده شده:</p><span><span><span></span>این روز را بخاطر بسپارید!  </span><span></span>دو کره ماه در تاریخ  5 شهریور 1389</span><span></span><p align="center">  روز 5 شهریور  تمام دنیا در انتظار .......</p><p align="center">کره مریخ  به بالاترین درجه درخشش در آسمان شب در 5 شهریور خواهد رسید</p><p align="center">و به اندازه کره ماه تمام بزرگ با چشم غیر مسلح  به نظر خواهد رسید</p><p align="center">این وقتی است که در روز 5 شهریور کره مریخ  به فاصله  34.6 مایلی خود به زمین میرسد.</p><p align="center">حتما در راس ساعت 12:30  بعد از ظهر ( نیمه شب) آسمان را تماشا کنید .</p><p align="center">به نظر خواهد رسید که آسمان  دو ماه دارد !!!</p><p align="center">این امر 1200 سال دیگر دوباره اتفاق خواهد افتاد</p><p align="center">این لحظه  را با دوستان خود شریک شوید  زیرا هیچکس زنده ای دوباره این اتفاق را نخواهد دید.</p><h4></h4><p>آشنایی با یک اصطلاح نجومی</p><p>برای این که صحت این مطلب را بررسی کنیم ابتدا باید با اصطلاحی به نام «مقابله» در <a href="http://www.tebyan.net/Science_Technology/Astronomy/2010/4/22/121745.html">علم نجوم</a> آشنا شویم. هنگامی که در آسمان زمین، یک سیاره و خورشید درست در مقابل هم قرار بگیرند یعنی یکی در یک سو و دیگری در سوی دیگر، گفته می شود که سیاره در حالت مقابله است. به عبارت علمی تر، مقابله زمانی روی می‌دهد که دو سیاره در یک طرف خورشید به گونه‌ای قرار داشته باشند که مراکز جرم دو سیاره و خورشید روی یک خط قرار گیرد.</p><div><a href="http://www.tebyan.net/bigimage.aspx?img=http://img.tebyan.net/big/1389/06/19710231149566518915315611884234212250135255.jpg"><img alt="نمایی از مقابله یک سیاره با زمین" src="http://img.tebyan.net/big/1389/06/332557311172861894584204221252170652118.jpg" align="left" /></a></div><p>در چنین حالتی سیاره خارجی (سیاره دورتر نسبت به خورشید) از دید ناظر ایستاده بر سیاره داخلی (سیاره نزدیک‌تر نسبت به خورشید یا همان زمین)، شب هنگام همزمان با <a href="http://www.tebyan.net/science_technology/astronomy/star_gazing/2010/8/25/134934.html">غروب خورشید</a> طلوع کرده و به شکل قرص کاملی دیده می‌شود. </p><p>با توجه به مطلبی که در بالا عنوان شد زمانی که یک سیاره در مقابله با زمین قرار دارد:</p><p>1. در تمام طول شب قابل رصد است. </p><p>2. <strong>در نزدیک‌ترین فاصله با زمین قرار دارد و بنابراین اندکی بزرگ‌تر و درخشان‌تر به نظر می‌آید. </strong></p><p>3. قرص کامل آن رؤیت می‌شود. </p><h4>مقابله مریخ</h4><p>مریخ مانند زمین در مداری بیضی شکل به دور خورشید حرکت می‌کند. حدود 689 روز زمینی طول می‌کشد تا مریخ یک بار به دور خورشید بچرخد که تقریبا" دو برابر مدت گردش انتقالی زمین (یک سال) است. </p><p>با توجه به مدت زمان سال مریخی (689 روز) و سال زمینی (365 روز) مشخص می شود که فاصله زمانی هر تقابل حدود دو سال و دو ماه است. اما با عنایت به بیضی بودن مدار هر دو سیاره می‌توان انتظار داشت که فاصله بین زمین و مریخ در هر مقابله متفاوت باشد. کمترین فاصله، زمانی رخ می‌دهد که زمین در اوج و مریخ در حضیض مدار خود باشد. در این حالت زمین و مریخ تا 56 میلیون کیلومتر به هم نزدیک خواهند شد. </p><p>کمترین فاصله بین زمین و مریخ در مقابله‌هایی رخ می‌دهد که در دوره‌های 15 تا 17ساله تکرار می‌شوند. اما آنچه حائز اهمیت است توجه به این نکته می‌باشد که فاصله دو سیاره در مقابله‌های نزدیک الزاما یکی نیست و به همین دلیل  نزدیک‌ترین مقابله‌ها در فواصل زمانی بسیار طولانی رخ می‌دهند. </p><h4></h4><p>بازگشت به گذشته</p><p>درست 7 سال پیش در 27 آگوست سال 2003 میلادی مریخ به نزدیکترین فاصله اش با زمین می رسید. در شب 5 شهریور آن سال مریخ در نزدیک ترین فاصله خود در یک بازه زمانی چند هزار ساله نسبت به زمین قرار داشت و تنها 55.7 میلیون کیلومتر با زمین فاصله می گرفت. در آن زمان خبر‌های زیادی منتشر شد مبنی بر این كه مریخ به كمترین فاصله (و بالطبع بزرگ‌ترین اندازه) در طول تاریخ رسیده است. همین مورد باعث شد تا همگان فکر کنند که قرار است چه پدیده ای خارق العاده ای در آسمان اتفاق بیافتد. اتفاقی که اگر قرار بود تفاوتش را به اشخاص عادی در دو شب متوالی نشان دهیم، شاید آنقدرها هم متوجه امر نمی‌شدند: مریخ نسبت به گذشته قدری پرنورتر شده بود.</p><div><a href="http://www.tebyan.net/bigimage.aspx?img=http://img.tebyan.net/big/1389/06/10733213180641631221616914677200252823150.jpg"><img alt="این تصویر آخرین شش باری را که مریخ در وضعیت مقابله با زمین بوده است را نشان می‌دهد. انتظار می‌رود در مقابله‌های بعدی فاصله زمین و مریخ همچنان افزایش پیدا کند.تصاویر مریخ در هر مقابله توسط تلسکوپ فضایی هابل برداشته شده است." src="http://img.tebyan.net/big/1389/06/106585714820490182197248641269921545150234.jpg" align="right" /></a></div><p>در این بین برخی دست به شایع پراکنی زدند و در اطلاع رسانی این خبر شیطنت به خرج دادند. از همان زمان بود که شایعه‌ پدیدار شدن دو ماه در آسمان دهان به دهان گشت و متاسفانه "شب 27 آگوست را از دست ندهید، مریخ به اندازه ماه بزرگ دیده می‌شود" تبدیل به تیتر یک بعضی از خبرگزاری ها شد. دیری نپایید که این خبر گریبان کاربران دنیای اینترنت را گرفت و همه با ارسال نامه های الکترونیکی سعی در باخبر کردن یکدیگر  نسبت به این رخداد به ظاهر باورنکردنی داشتند.</p><p> همان سال در ایران هم برنامه های بسیاری برای آشنا ساختن مردم با این پدیده برگزار شد. سیاوش صفاریان پور (مجری برنامه آسمان شب) برنامه ای با کارشناسی <a href="http://www.tebyan.net/Science_Technology/Astronomy/Star_Gazing/2009/10/7/103878.html">بابک امین تفرشی</a> و پوریا ناظمی (دو تن از منجمان آماتور شناخته شده) روی آنتن برد. در <a href="http://www.tebyan.net/Science_Technology/Astronomy/2009/5/11/91345.html">رصدخانه آموزشی زعفرانیه تهران</a> هم بیش از 3000 نفر به تناوب گردهم آمدند تا مریخ را در كمترین فاصله‌اش از زمین رصد كنند. ترافیک اطراف رصدخانه به قدری بود که رادیو پیام اعلام کرد تمام خیابان های اطراف سرلشکر فلاحی بسته شده اند و چند هزار نفری به دیدار مریخ سرخ فام آمده اند.</p><h4>و شد آنچه نباید می شد</h4><p>بدین ترتیب از سال 2003 تا به امروز عده ای گمان می کنند هر سال وقتی <a href="http://www.tebyan.net/science_technology/astronomy/2010/7/10/129878.html">5 شهریور ماه</a> فرا می رسد مریخ به حدی به زمین نزدیک می شود که هم اندازه ماه دیده خواهد شد. البته عده ای نیر معتقدند در آن ایمیل معروف سال 2003 یک خط توضیح اضافه وجود داشته است که حذف آن ریشه همه این داستان ها در سال های بعد شد. آن جمله این بود که «اگر تلسکوپ مناسبی در اختیار داشته باشید و با بزرگنمایی مناسب به مریخ نگاه کنید قطر ظاهری مریخ در تصویر بزرگ شده به اندازه ماه خواهد بود.» این جمله را افرادی که کلید فوروارد را فشار می دادند بدین ترتیب ساده کردند که در آن شب ماه به اندازه مریخ در آسمان دیده می شود! و این گونه بود که کابوس 5 شهریور را آغاز کردند.</p><p>جالب است بدانید که پس از سال 2003، مریخ تا سال‌های سال به این مقدار نزدیكی نخواهد رسید. شاید بتوان سال 2050 (یعنی درست 40 سال بعد) را با ‌آن مقایسه كرد. در آن هنگام فاصله زمین تا مریخ به حدود 9‌/‌55 میلیون كیلومتر خواهد رسید. در دیگر مقابله‌ها، فاصله مریخ و زمین خیلی بیشتر از 55 میلیون كیلومتر خواهد بود.</p><h4></h4><div><a href="http://www.tebyan.net/bigimage.aspx?img=http://img.tebyan.net/big/1389/06/122112257317224177422556125492222395217.jpg"><img alt="فرض کنید وقتی از پنجره آسمان را نظاره می کردید به جای ماه، مریخ را می دیدید" src="http://img.tebyan.net/big/1389/06/12299948823318147250411519278207103147.jpg" align="left" /></a></div>اگر می شد، چی می شد؟<p>دکتر نوروزی، یکی از فعالان عرصه نجوم آماتوری کشور، در مطلبی که پیرامون این موضوع نوشته است آورده است: «بیایید فرض كنیم واقعا روزی می‌آمد كه مریخ را هم اندازه ماه در آسمان می دیدیم ، آن‌وقت چه می‌شد؟ برای این كه مریخ هم اندازه ماه در آسمان دیده شود باید فاصله‌اش تا زمین به 000‌/‌600 كیلومتر برسد. آن‌وقت با توجه به جرم مریخ و فاصله‌اش، اولین و قطعی‌ترین اثری كه بر زمین و زمینیان خواهد گذاشت جذر و مدهای شدید روی زمین خواهد بود.</p><p>اگر چنین شود، بسیاری از مناطق ساحلی زمین در اثر چنین جزر و مدهای هولناكی خالی از سكنه خواهد شد (حواشی خلیج‌فارس تا ده‌ها كیلومتر از این پدیده متاثر خواهدشد). از سوی دیگر به‌هم‌ریختگی مداری <a href="http://www.tebyan.net/Science_Technology/Astronomy/Planetary_Science/2007/7/9/43271.html">منظومه شمسی</a> آنچنان شدید خواهد شد كه مثلا <a href="http://www.tebyan.net/Science_Technology/Astronomy/2010/3/13/118451.html">ایستگاه‌های فضایی</a> و ماهواره‌های جی‌پی‌اس و مخابراتی دیگر در مدار زمین باقی نخواهند ماند و... شك نكنید كه زندگی روی زمین با خطر نابودی مواجه می‌شود... مریخ دور است و چه خوب كه اینقدر دور است».</p><h4>یک نکته جالب</h4><p>بیایید با هم سری به آسمان جمعه شب بزنیم و وضعیت چند سیاره و ماه را بررسی کنیم.</p><p>5 شهریور امسال همزمان با 16 ماه مبارک رمضان است. پس اندکی از ماه شب 14 (ماه کامل) گذشته است و ماه تقریبا در طول شب حضور دارد. ( ماه در حدود ساعت 20:36 از سمت شرق طلوع می کند.) تا اینجا مطمئن هستیم که 5 شهریور یک ماه در آسمان وجود دارد! بر اساس این شایعه باید به دنبال ماه دوم که همان سیاره مریخ است بگردیم. اما متاسفانه مریخ در حدود ساعت 21:30 در سمت غرب غروب خواهد کرد. یعنی در ساعت 00:30 بامداد شنبه که این ایمیل وعده داده است اصلا مریخی در آسمان حضور ندارد که بخواهد به اندازه ماه باشد!</p><div><a href="http://www.tebyan.net/bigimage.aspx?img=http://img.tebyan.net/big/1389/06/12496483534119234501473721715710399.jpg"><img alt="وضعیت مشتری و ماه در ساعت 11 جمعه شب" src="http://img.tebyan.net/big/1389/06/1532291511267321218143178142223107131897755.jpg" align="right" /></a></div><p>اگر جمعه شب به ماه نگاه کنید جرم پر نوری را در اطراف آن خواهید دید که توجه شما را به خود جلب می کند. آن جرم نورانی سیاره مشتری است که در فاصله تقریبی 606 میلیون کیلومتری از ما قرار دارد. امیدوارم همه از دیدن این سیاره زیبا در کنار ماه لذت ببرند و حداقل به سراغ شایعه سازی برای مشتری نروند. شایعه ای که شاید این گونه باشد: <strong>5 شهریور سه ماه در آسمان!</strong></p><p> </p><p> </p><p> </p><p><strong>تنظیم برای تبیان:</strong> م.ح.اربابی فر</p></div> </div> text/html 2009-09-19T20:53:13+01:00 یاس پاییزی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/479443/clubname/skyclub <b>سردترین نقطه ی عالم</b> <br />منجمان سردترین نقطه در عالم را شناسایی کرده اند. این مکان، توده گازی است که در فاصله ی دور، از ستاره ای که در مرحله ی دوم زندگی اش قرار دارد، خارج می شود. <br />این توده ی گاز که سحابی بومرنگ نامیده می شود، جزء جوانترین گروه از سحابی هاست و جزئیات آن توسط تلسکوپ فضایی هابل مشاهده شده است. <br />به نظر می رسد ستاره ی مرده ی مرکزی، این گاز را با چنان سرعتی از خود خارج کرده که گاز، سرد شده و دمای آن به اندازه ای رسیده که حتی سردتر از اشعه ی زمینه ای کیهانی است که کل عالم را می پوشاند. <br /><img style="border:1px solid;" alt="Boomerang nebulae: The coolest place in space" src="http://spaceflightnow.com/news/n0302/22coolest/coolest.jpg" width="220" align="left" border="0" height="220" />تصویر تلسکوپ هابل، سحابی سیاره ای جوانی را در صورت فلکی قنطورس نشان می دهد که 5000 سال نوری از ما فاصله دارد. سحابی سیاره ای در اطراف یک ستاره ی مرکزی روشن، زمانی که ستاره در آخرین مرحله از زندگی خود گازهایی را به خارج می فرستد، شکل می گیرد. <br />در سال 1995 منجمان دریافتند که این مکان سردترین نقطه ای است که تا کنون خارج از یک آزمایشگاه زمینی کشف شده، به طوریکه دمای آن -272 درجه سانتیگراد، یعنی یک درجه گرمتر از صفر مطلق است. حتی پرتوهای زمینه ای کیهانی -270 درجه ی سانتیگرادی هم گرمتر از این سحابی است. به این ترتیب، این سحابی تنها جرمی است که دمایی پایین تر از اشعه ی زمینه ای کیهانی دارد. <br />تصویر اخیر هابل، کمانهای کمرنگ و میله های شبح مانندی را در گاز منتشر شده از سحابی مشخص می کند. این سحابی کاملا متفاوت با دیگر انواع خود که مشاهده شده اند به نظر می رسد. محققان تصور می کنند این توده ی گاز آن قدر جوان است که زمان کافی برای شکل گیری ساختار متقارن آن وجود نداشته. آنها احتمال می دهند سرمای قابل ملاحظه ی ابرهای گازی، اثر هسته ی غیر عادی ستاره باشد. به نظر می آید این ابرها توسط باد شدیدی باسرعت 500000 کیلومتر در ثانیه، که گازهای بسیار سرد را در فاصله ای دور از ستاره ی مرکزی جا به جا می کند، به وجود آمده باشد. این ستاره ی مرده، هر سال مقداری از جرم خود را به اندازه ی یک هزارم جرم خورشید از دست می دهد و این فرآیند، احتمالا تا یک هزار سال ادامه دارد. مقدار جرم از دست رفته، ده تا صد برابر بیشتر از جرمی است که در اجرام مشابه دیگر از بین می رود. این توسعه ی سریع و سرد شدنهای بعدی باعث شده تا ناحیه کشف شده ، سردترین منطقه از کیهان خوانده شود. text/html 2009-06-11T05:23:49+01:00 یلدا http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/294050/clubname/skyclub <h2><a href="http://mazjin.blogfa.com/post-175.aspx">خوراک پزهای خورشیدی</a></h2> <div> <p>در اواسط قرن هجدهم، یک ناتورالیست اروپایی به نام Horaco de Saussure یک دستگاه کوچک برای مهار کردن انرژی خورشید ساخت. دانشمندان در آن زمان با تبدیل کردن خورشید به گرما کارهای بسیار زیادی انجام می دادند، اما آنها بیشر، نور خوشید را با استفاده از یک آینه بر یک نقطه متمرکز می کردند تا داغ شود.</p> <p style="text-align:center;"><img src="http://mazjin.parsaspace.com/image/optic/suncooker/131105 (1).jpg" alt="131105 (1).jpg" /></p>ساسر بر ظرفیت به دام اندازی گرما توسط شیشه متمرکز شده بود.<br /><p>چیزی که ساسر ساخت؛ اولین خوراک پز خورشیدی شناخته شده بود. قابل قیاس ترین چیز با چیزی که ما الآن جعبه ی پزنده ی خورشیدی می نامیم. او 5 جبعه ی شیشه ای را درون همدیگر قرار داد، و آنها را بر روی یک نوار باریک سیاه از چوب قرار داد. پس از چندین ساعت قرار دادن در معرض نور خورشید، دمای داخل جعبه به 88 درجه سانتی گراد رسید. او از این وسیله برای خشک کردن میوه استفاده می کرد.</p> <p><br /></p>خوراک پز های سهمی وار می توانند از خورشید برای رسیدن به دمای 200 درجه سانتی گراد استفاده کنند.<br />چیزی که در قرن هجدهم به عنوان یک آزمایش علمی آغاز شد، تلاشی برای فهمیدن چگونگی به دام انداختن نور خورشید توسط شیشه برای تولید گرما بود و الآن یک وسیله ای امیدبخش برای آرام کردن بیماری و گرسنگی در فقیرترین کشورهای جهان است. (اینها، همچنین یک جانشین خیلی خنک و دوستدار محیط زیست برای کباب پزهای معروف حیاط پشتی خانه های ماست). مفهوم مدرن پخت و پز با خورشید برای اولین بار در سالهای دهه ی 1950 وارد صحنه شد، اما نتوانست به محبوبیت دست یابد. شاید علت آن تکنیک های ناقص بازاریابی سازمان ملل متحد بود. با یک دستگاه درست، انرژی پرتوهای خورشید می تواند مهار شود و دما را به حدی برساند که بتوان با آن غذا سرخ کرد.<br /><br />یک خوراک پز خورشیدی تقریباً می تواند هر کاری را که یک پلوپز یا اجاق انجام می دهند را انجام دهد، در حالی که فقط از انرژی طبیعی غیرآلاینده، رایگان و فراوان خورشید استفاده می کند. در این مقاله خواهیم فهمید که چگونه نور خورشید تبدیل به گرما می شود، مروری بر خوراک پزهای مختلف در بازار و تفاوت های آنها خواهیم داشت، می فهمیم که چه چیزی آشپزی با نور خورشید را یک نجات دهنده ی بالقوه ی جان انسانها در بسیاری از نقاط جهان می کند و به بررسی برخی از نقص های آن می پردازیم.<br /><p><strong>آشپزی با نور:</strong></p>با استفاده از پلوپزها و اجاق ها ما می توانیم غذاهایی مثل گوشت، سبزیجات، حبوبات، نان، برنج و میوه ها را به هر شکلی بپزیم. ما می توانیم، برشته کنیم، دم کنیم، بخارپز کنیم، سرخ کنیم و گرم کنیم. با استفاده از یک خوراک پز خورشیدی، می توانیم همان کارها را انجام دهیم منتهی به جای استفاده از برق و گاز از نور خوشید استفاده کنیم.<br /><br />نور خورشید به خودی خود داغ نیست. فقط تشعشع یا امواج نوری است. به طور اصولی انرژی حاصل از بالا و پایین رفتن میدان های الکتریکی و مغناطیسی است. شما بر روی پوست خود نور خورشید را گرم احساس می کنید اما این بدان خاطر است که این نور با مولکول های پوست شما برخورد می کند. این فعل و انفعالات شبیه مفهومی است که موجب تولید دمای بالا و توسط یک نمونه از خوراک پزهای خورشیدی (خوراک پز جعبه ای) می شود.<br /><br /><p>به ساده ترین شکل ممکن اگر بخواهی توضیح دهیم، تبدیل نور خورشیدی به گرما وقتی اتفذاق می افتد که فوتون هایی (بسته های نور) که در حال حرکت در محیط ار طریق امواج نوری هستند، متقابلاً با مولکولهای مواد برخورد می کند. امواج الکترومغناطیس که توسط خورشید ساطع شده اند، دارای انرژی فوق العاده ای در درون خود هستند. وقتی که به یک ماده برخورد کنند، حالا چه مایع یا جامد باشد، موجب می شوند که مولکولهای درون آن ماده شروع به نوسان کنند. آنها تهییج می شوند و شروع به پریدن می کنند. این فعالیت گرما تولید می کند. خوراک پزهای خورشیدی دو سه راه مختلف برای مهار کردن این گرما استفاده می کنند. <br /></p>خوراک پز جعبه ای نمونه ای ساده از خوراک پز خورشیدی است با حدود 1 تا 1/5 متر عرض، ذاتاً یک اجاق با توان خورشیدی است. یک جعبه ای که درب دارد و گرما را درون خودش نگه می دارد. اگر دقیق تر بخواهیم توضیح دهیم، خوارک پز جعبه ای یک جعبه ی از بالا باز است که درون آن به رنگ سیاه است. و یک تکه شیشه یا پلاستیک شفاف در بالای آن قرار دارد. این خوراک پز همچنین چندین منعکس کننده (سطوح تخت، فلزی یا صیقلی) در بیرون خود دارد که نور خورشید بیشتری را جمع آوری و به سمت شیشه هدایت می کند. <br /><p align="center"><img src="http://mazjin.parsaspace.com/image/optic/suncooker/131105 (2).jpg" alt="131105 (2).jpg" /></p>برای پختن غذا، شما جعبه را در حالی که یک قابلمه درون آن قرار دارد در نور خورشید می گذارید. قابلمه بالای قسمت مشکی رنگ ته جعبه قرار می گیرد. وقتی که نور خورشید از طریق شیشه ی بالایی وارد جعبه می شود، امواج نوری به ته آن برخورد می کنند و موجب داغ شدن آن می شوند. رنگ های تیره برای جذب کردن گرما بهتر عمل می کنند، این همان دلیل سیاه بودن درون جعبه است. مولکولهای سازنده جعبه تهییج (برانگیخته) می شوند و گرمای بیشتری تولید می کند. جعبه گرما را بدام می اندازد و اجاق داغ تر و داغ تر می شود. نتیجه همان است که در یک اجاق معمولی رخ می دهد. غذا پخته می شود.<br /><br />خوراک پزهای جعبه ای می تواند به دمای 300 درجه ی فارنهایت (150 درجه ی سانتی گراد) برسد. این دما برای پختن گوشت به صورت با سلامتی کامل، کافی است. <br /><br />یک خوراک پز سهمی وار می تواند حتی داغ تر از این باشد و به دمای 400 درجه فارنهایت (204 درجه سانتی گراد) برسد. این دما برای سرخ کردن غذا یا برشته کردن نان کافی است. طراحی سطوح صیقلی منحنی وار برای متمرکز کردن نور خورشید در یک ناحیه ی کوچک کمی پیچیده است. این دستگاه بسیار شبیه به فر خوراک پزی کار می کند و بعضی مواقع چندین فوت عرض دارد. <br /><br />یک قابلمه ی غذا بر روی یک بازو که آن را در مرکز سطح منحنی قرار می دهند، جای می گیرد. این قابلمه یک کمی بالاتر از نقطه ی پایینی اجاق یعنی جایی که تمام نور متمرکز شده است، قرار دارد. این نقطه ی کوچک آنقدر داغ می شودـ و مولکولها آنقدر نوسان می کنندـ که امواج گرمایی مثل یک رودخانه یکنواخت رو به بالا می روند و به ته قابلمه برخورد می کند. <br /><p align="center"><img src="http://mazjin.parsaspace.com/image/optic/suncooker/131105 (3).jpg" alt="131105 (3).jpg" /></p>هر دو خوراک پز جعبه ای و سهمی گون کاملاً بزرگ هستند و این موجب ایجاد مشکل برای حمل آنها به اطراف می شود و خوراک پز جعبه ای به علت شیشه اش سنگین است. یک خوراک پز پانلی از یک منعکس کننده سهمی وار که در بالای یک اجاق جعبه ای شکل قرار دارد، استفاده می کند، کوچک تر و سبک تر است. <br /><br />قابلمه ی خوارک پزی هنگام پختن غذا درون یک کیسه س پلاستیک قرار می گیرد که وظیفه ی به دام انداختن گرما را دارد. (همانند قسمت شفاف بالای یک خوارک پز جعبه ای). برخی مواقع مردم از این نوع خوراک پز در پیک نیک ها استفاده می کنند. <br /><br />پیک نیک یک کار فرعی برای خوراک پزهای خورشیدی به حساب می آید. هدف اصلی این خوراک پزها، فقر، گرسنگی و بیماری است.<br /><p>چگونه با کمک نور خوشید می توان آشپزی کرد؟</p><strong>مزایای پخت و پز با نور خوشید:<br /></strong>در سراسر جهان میلیون ها نفر وجود د ارند که به سوخت های مناسب جهت پختن غذا دسترسی ندارند. در بیشتر موارد اصلاً حرفی از برق و گاز نیست، فقط ذغال چوب و چوب در دسترس است که ذغال هم می تواند خیلی گران باشد. بنابراین فقط چوب برای ما می ماند. مشکل این است که درمناطق فقیرنشین و حومه ای در جاهایی مثل آفریقا و هند، درختان کم یاب هستند. برای پختن غذای روزانه برای یک خانواده کامل به مقدار زیادی چوب نیاز است و همان مقدار کم درختان هم رو به کاهش است. خانواده ها باید ساعت ها راه بروند تا چوب مورد نیاز برای پخت و پز را جمع کنند و نهایتاً هم مقدار خیلی کم پول را که دارند برای خرید سوخت استفاده می کنند و پول کمتری برای خرید غذا باقی می ماند. نتیجه تنها گرسنگی نیست بلکه بیماری هم به آن اصافه می شود. <br /><br />وقتی یک میلیارد نفر دسترسی به آب آشامیدنی سالم ندارند، توانایی دست یابی راحت به روش پاستوریزه کردن (گرمایی که در آن نقطه، میکروهای می میرند) بسیار تعیین کننده است. 2 میلوین نفر سالانه بر اثر بیماریهای باکتریایی می میرند، در حالی که می شد آب را تصفیه و بهداشتی کردد و از این آمار جلوگیری کرد. گرم کردن گوشت مثل سبزیجاتی که با آب آلوده رشد کرده اند، برای سلامتی انسان حیاتی است. تمام نیازمندی های تغذیه ای می تواند دارای باکتری های مضر، کرم ها یا ویروس هایی باشند که پتانسیل ایجاد بیماری های کشنده ای مثل هپاتیت A و giardia را دارند.<br /><p align="center"><img src="http://mazjin.parsaspace.com/image/optic/suncooker/131105 (4).jpg" alt="131105 (4).jpg" /></p>خوراک پزهای خورشیدی گران نیستند به راحتی هم ساخته می شوند. حداکثر چیزی که نیاز دارید مقوای نازک، زرورق و قابلمه است. <br /><br />گرمای خیلی زیادی برای پاستوریزه کردن (رساندن غذا به دمایی که میکروبها بمیرند) نیاز نیست. آب در دمای 65 درجه ی سانتی گراد پاستوریزه می شود و غذا در دمای 82 درجه. خوراک پزهای خورشید، که می تواند به ارزانی، 10دلار باشند، یک واحد باطراحی ساده هستند. آنها می توانند به راحتی به دماهای بالاتر از این هم برسند و یک وعده ی عذایی را در 1 الی 2 ساعت بپزند (البته بستگی به نوع خوارک پز و نوع غذا نیز دارد). از همه بهتر آن است که نیازی نسیت مردم چندین کیلومتر برای سوخت مورد نیازشان پیاده بروند. آنها به سادگی بیرون می روند و از آفتاب استفاده می کند. آنهم رایگان. استفاه از خواک پزهای خورشیدی برای یک سال نیاز شما را برای استفاده از 900 کیلوگرم چوب برای غذا پختن را برطرف کند.<br /><br />یک مشکل دیگر که می توان آن را با پختن به وسیله ی نورخوشید برطرف کرده مشکلی است که از واکنش ساده ی سوختن چوب به وجود می آید. آتش موجب انتشار آلودگی درهوا می شود. این دود که پر از ذرات است برای محیط زیست مضر است اما برای افرادی که این هوا را استنشاق می کنند بدتر است. وقتی که افراد از آتش روباز برای پختن غذا در فضای بسته استفاده می کنند، آنها میکروذراتی را که می توانند موجب همه نوع بیماری را استنشاق می کند. از جمله ی این بیماری ها بیماری های ریوی و قلبی هستند.<br /><br />یک تخمین تعداد افرادی را که به وسیله ی این نوع از آلودگی هوا در سال می میرند، را 1/5 میلیون نفر اعلام کرده است. یک خوارک پز خورشیدی نیاز به داشتن شعله ی روباز را برطرف می کند، بنابراین آلودگی هوا هم دیگر وجود ندارد.<br /><br />در حالی که خوراک پزهای خورشیدی یک راه حل عالی برای کشورهای در حال توسعه است، اما تعداد کمی هم اشکالاتی دارد. ویژگی خیلی عالی خوارک پزهای خورشیدی که آنها را واقعاً مفید می کند ـ نور خورشید ـ همچنین یک مشکل است. غذا پختن با خورشید در مقیاس وسیع فقط در کشورهایی دوام دارد که برای حداقل نصف سال هوای خشک و آفتابی داشته باشند. مناطقی از هند، برزیل، کنیا، و اتیوپی برخی از مناطق ایده آل برای این روش پخت و پز است.<br /><br /><p>شاید مشکل بزرگتر آن است که درمناطقی حتی مثل هند، خورشید در تمام سال در حال درخشش نیست. خوراک پزهای خورشید در زمان های شبانگاهی و روزهای ابری کار نمی کنند. این بدان معنی است که هیزم همچنان یک نیاز برای ساعاتی است که آفتاب وجود ندارد.</p><span>منبع:  Howstuff works<br /></span>نویسنده: Julia Layton<br /><div>مترجم: محمود کریمی<br />به نقل از: راسخون</div></div> text/html 2009-05-17T14:22:30+01:00 سعید صداقت http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/264462/clubname/skyclub <p dir="rtl" style="margin:0cm 0cm 0pt;"><font size="3"><font face="Times New Roman"><b><span lang="fa" xml:lang="fa">دستگاه سمتی و ارتفاعی: </span></b><b><span dir="ltr">Altitude and Azimuth System </span></b></font></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 0cm 0pt;"><span lang="fa" xml:lang="fa"><font size="3"><font face="Times New Roman">در این دستگاه افق، سمت الراس وجهت ستاره ی قطبی نسبت به ناظر مهم است.</font></font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 0cm 0pt;"><font size="3"><font face="Times New Roman"><b><span lang="fa" xml:lang="fa">ارتفاع،</span></b><span lang="fa" xml:lang="fa"> نسبت به افق تعیین می شود و از افق تا جسم زاویه بندی شده است. ارتفاع یک جسم در افق برابر صفر درجه و ارتفاع جسمی در بالای سر شما 90 درجه است. نقطه ای که دقیقا در بالای سر شما قرار دارد (ارتفاع 90 درجه) سمت الراس (بالاترین نقطه در آسمان) نامیده می شود و خطی که از شمال به جنوب از سمت الراس می گذرد نصف النهار محلی نامیده می شود. <b>سمت،</b> زاویه در نزدیکی افق، از شمال به سوی شرق است یعنی جسمی در شمال سمتی برابر صفر درجه دارد سمت جسمی در غرب برابر 270 درجه است. ارتفاع و سمت یک جسم ویژه است و به مکان ناظر و زمان رصد بستگی دارد. امروزه در بسیاری از تلسکوپ ها از این سیستم استفاده می شود و کار با این سیستم کمی دشوار است، زیرا با حرکت جسمی که مشغول رصد آن هستید همزمان باید سمت و ارتفاع را با هم تغییر داد ولی در تلسکوپ های متصل به کامپیوتر و موتوردار این مشکل رفع شده است.</span></font></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 0cm 0pt;"><span lang="fa" xml:lang="fa"></span> </p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 0cm 0pt;"><font size="3"><font face="Times New Roman"><b><span lang="fa" xml:lang="fa">دستگاه بعد و میل: </span></b><b><span dir="ltr">Right ascension and declination System</span></b></font></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 0cm 0pt;"><font size="3"><font face="Times New Roman"><b><span lang="fa" xml:lang="fa">میل (</span></b><b><span dir="ltr">dec</span></b><span dir="rtl"></span><b><span lang="fa" xml:lang="fa"><span dir="rtl"></span>)، </span></b><span lang="fa" xml:lang="fa">همانند عرض های جغرافیایی بر روی زمین و واقع بر کره ای فرضی است که ستارگان در آن قرار دارند، و با زاویه های شمالی و جنوبی نسبت به استوای سماوی (خط فرضی که هم راستا با خط استوای زمین و واقع بر کره سماوی فرضی است.) اندازه گیری می شود. استوای سماوی در زاویه صفر درجه و قطب شمال سماوی ( امتداد محور چرخش زمین) در زاویه 90 درجه قرار دارند. میل برای اجسامی که در آسمان نیمکره جنوبی واقع اند منفی است و در قطب جنوب سماوی برابر 90 درجه است.</span></font></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 0cm 0pt;"><font size="3"><font face="Times New Roman"><b><span lang="fa" xml:lang="fa">بعد (</span></b><b><span dir="ltr">RA</span></b><span dir="rtl"></span><b><span lang="fa" xml:lang="fa"><span dir="rtl"></span>)، </span></b><span lang="fa" xml:lang="fa">همانند طول جغرافیایی است. دایره البروج صفحه ای فرضی در منظومه خورشیدی یا مسیر که خورشید از دید ناظر زمینی در آن حرکت می کند است. به دلیل کج بودن محور چرخش زمین، دایره البروج و استوای سماوی در یک صفحه واقع نمی شوند، اما در دو مکان باهم برخورد می کنند که به آنها اعتدالین می گویند. یکی از این مکان ها «اعتدال بهاری» به عنوان نقطه ی بعد صفر درجه انتخاب شده است. بعد با ساعت ها، دقیقه ها و ثانیه ها به سمت شرق استوای سماوی اندازه گیری می شود. 24 ساعت بعدی در آسمان در طی 24 ساعت یک روز زمینی موجودند، و تمامی آنها قابل مشاهده هستند. هر ساعت بر روی زمین بعد نصف النهاری را نزدیک به یک ساعت تغییر می دهد.</span></font></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 0cm 0pt;"><span lang="fa" xml:lang="fa"><font size="3"><font face="Times New Roman">در شکل نموداری که نقاط مهمی از آسمان را نشان می دهد مشاهده می کنید. فرض کنید که آسمان را همانند یک نقشه از زمین باز کرده اید. تمام چیز هایی که در ادامه آمده در نقشه علامتگذاری شده و برخی از جزییات در گفته های بعدی بیان خواهند شد:</font></font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 0cm 0pt;"><b><span lang="fa" style="font-size:10pt;" xml:lang="fa"></span> </b></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 54pt 0pt 0cm;text-indent:-36pt;"><font face="Times New Roman"><b><span style="font-size:10pt;"><span>(a)<span style="font:7pt 'times new roman';">                 </span></span></span></b><span dir="rtl"><b><span lang="fa" style="font-size:10pt;" xml:lang="fa">دایره البروچ</span></b></span></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 54pt 0pt 0cm;text-indent:-36pt;"><font face="Times New Roman"><b><span style="font-size:10pt;"><span>(b)<span style="font:7pt 'times new roman';">                 </span></span></span></b><span dir="rtl"><b><span lang="fa" style="font-size:10pt;" xml:lang="fa">استوای سماوی در صفر درجه </span></b></span><b><span dir="ltr" style="font-size:10pt;">dec</span></b></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 54pt 0pt 0cm;text-indent:-36pt;"><font face="Times New Roman"><b><span style="font-size:10pt;"><span>(c)<span style="font:7pt 'times new roman';">                 </span></span></span></b><span dir="rtl"><b><span lang="fa" style="font-size:10pt;" xml:lang="fa">اعتدال پاییزی در ساعت 12 </span></b></span><b><span dir="ltr" style="font-size:10pt;">RA</span></b></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 54pt 0pt 0cm;text-indent:-36pt;"><font face="Times New Roman"><b><span style="font-size:10pt;"><span>(d)<span style="font:7pt 'times new roman';">                 </span></span></span></b><span dir="rtl"><b><span lang="fa" style="font-size:10pt;" xml:lang="fa">اعتدال بهاری در ساعت صفر </span></b></span><b><span dir="ltr" style="font-size:10pt;">RA</span></b></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 54pt 0pt 0cm;text-indent:-36pt;"><font face="Times New Roman"><b><span style="font-size:10pt;"><span>(e)<span style="font:7pt 'times new roman';">                 </span></span></span></b><span dir="rtl"><b><span lang="fa" style="font-size:10pt;" xml:lang="fa">انقلاب تابستانی در ساعت 6 </span></b></span><b><span dir="ltr" style="font-size:10pt;">RA</span></b></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 54pt 0pt 0cm;text-indent:-36pt;"><font face="Times New Roman"><b><span style="font-size:10pt;"><span>(f)<span style="font:7pt 'times new roman';">                  </span></span></span></b><span dir="rtl"><b><span lang="fa" style="font-size:10pt;" xml:lang="fa">انقلاب زمستانی در ساعت 18 </span></b></span><b><span dir="ltr" style="font-size:10pt;">RA</span></b></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 54pt 0pt 0cm;text-indent:-36pt;"><font face="Times New Roman"><b><span style="font-size:10pt;"><span>(g)<span style="font:7pt 'times new roman';">                 </span></span></span></b><span dir="rtl"><b><span lang="fa" style="font-size:10pt;" xml:lang="fa">جهت حرکت خورشید در سراسر سال</span></b></span><b><span dir="ltr" style="font-size:10pt;"></span></b></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 0cm 0pt;"><b><span lang="fa" xml:lang="fa"></span> </b></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 0cm 0pt;"><b><span lang="fa" xml:lang="fa"></span></b></p> <p dir="rtl" style="margin:0cm 0cm 0pt;"><b><span lang="fa" style="font-size:10pt;" xml:lang="fa"><font face="Times New Roman"><img alt="یک نمودار از آسمان. مسیر حرکت فرضی خورشید در آسمان با خط منحنی نشان داده شده است." hspace="0" src="http://www.myimagehosting.com/7533HSxfX-65128.pic" border="0" /></font></span></b></p> text/html 2009-03-23T10:27:46+01:00 یلدا http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/216130/clubname/skyclub <font color="#3399ff" size="2"> </font> <p align="right"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ffcc00" size="3"><img style="width:525px;height:324px;" height="446" alt="" hspace="0" src="http://www.dreamview.net/dv/new/photos/101108.jpg" width="673" border="0" /></font></p> <p dir="rtl"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">صورت فلکی قوس یکی از صورت های فلکی دایره البروج می باشد که در اساطیر کماندار یونانی نامیده شده و برای پیدا کردن راحت ، آن را به صورت یک قوری چای تشبیه کرده اند که در نجوم جدید هم به همین نام خوانده می شود. از نظر شکل صورت فلکی قوس به صورت یک انسان بوده که نیمی از آن به صورت اسب است. قوس ( کمان ) در زبان لاتین ( ساگیتاریوس ) نامیده می شود. قوس یا تیر انداز همیشه همراه صورت فلكی عقرب است ، زیرا تیرانداز تیرش را به سوی قلب عقرب نشانه رفته است.</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">این صورت فلکی به این دلیل که در محدوده ی مرکز راه شیری واقع است دارای اجرام بسیار زیادی از جمله سحابی های گسترده ,سیاره نما و ... و خوشه های ستاره ای باز و کروی است که عبارتند از:</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">1<font color="#ff3300"> - ام 8 یا ان جی سی 6523</font></font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">2 - ام 24 یا ان جی سی 6603</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">3 - ام 20 یا ان جی سی 6514</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">4 - ام 21 یا ان جی سی 6531 </font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">5 - ام 17 یا ان جی سی 6618</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">6 - ام 18 یا ان جی سی 6613</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">7 - ام 23 یا ان جی سی 6494</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">8 - ام 25 یا ای سی 4725</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">9 - ام 22 یا ان جی سی 6656</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">10 - ام 28 یا ان جی سی 6626</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">11 - ام 54 یا ان جی سی 6715</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">12 - ام 70 یا ان جی سی 6681</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">13 - ام 69 یا ان جی سی 6637</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">14 - ام 75 یا ان جی سی 6864</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">15 - ام 55 یا ان جی سی 7099</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">16 - ان جی سی 6822</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#ff3300">17 - ان جی سی 6818</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">بعضی از این اجرام به دلیل درخشندگی و اندازه ی زاویه ای مناسب با چشم غیر مسلح قابل رویت هستند که در این زمینه می توان از ( ام 8 ) و ( ام 24 ) نام برد.</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff"></font> </p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">( ام 8 ) یا سحابی مرداب یک سحابی گسیلشی با قدر 5/4 است که 60 دقیقه قوسی از مساحت آسمان را پوشانده است. این سحابی 6000 سال نوری با ما فاصله دارد و یک خوشه ی ستاره ای با نام ان جی سی 6530 در کنار آن واقع است. در ابزار های مختلف از جمله تلسکوپ بسیار زیباست.</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff"></font> </p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">( ام 24 ) یک خوشه ی ستاره ای بسیار زیبا با قدر ظاهری 4 و اندازه ی زاویه ای بسیار زیاد ( در حدود 100 دقیقه قوسی ) است که در آسمان صاف و تاریک با چشم غیر مسلح قابل رویت است. این خوشه ی ستاره ای 8000 سال نوری با ما فاصله دارد . در دوربین دوچشمی به خوبی واضح است و در تلسکوپ می توان انبوه ستارگان را مشاهده کرد.</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff"></font> </p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">( ام 20 ) که از آن به عنوان سحابی سه تکه نیز یاد می شود با قدر 7 و اندازه ی زاویه ای 20 دقیقه قوسی در بالای سحابی مرداب واقع است. این سحابی همانند سحابی مرداب 6000 سال نوری با ما فاصله دارد. این سحابی به سه بخش با سه پرتوی گرد و غبار تقسیم می شود و با تلسکوپ می توان آن را به راحتی مشاهده کرد. </font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">در کنار این سحابی زیبا خوشه ی ستاره ای ( ام 21 ) با ستارگانی از قدر 5/6 قابل رویت است که این خوشه 4000 سال نوری تا زمین فاصله دارد و اندازه زاویه ای آن 10 دقیقه قوسی است.</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff"></font> </p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">در دوربین های دو چشمی کوچک و متوسط به دلیل میدان دید باز و گسترده این 3 جرم ( ام 8 – ام 20 – ام 21 ) را می توان با هم دید.</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff"></font> </p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">از اجرام قابل توجه این صورت فلکی می توان به سحابی اومگا و عقاب اشاره کرد.</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">سحابی اومگا یا (  ام 17 ) با اندازه ی زاویه ای 35 دقیقه قوسی و قدر ظاهری 6 در بالای خوشه ی ستاره ای     (  ام 24 ) خودنمایی می کند. این سحابی 6000 سال نوری با ما فاصله دارد و در ابزار های کوچک قابل تشخیص است. </font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">در کمی بالاتر از این سحابی ، سحابی دیگری وجود دارد.</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">( ام 16 ) یا سحابی عقاب که قدر ظاهری آن برابر با 6 است و 25 دقیقه قوسی از مساحت آسمان را اشغال می کند. سحابی عقاب 20 ستاره را در خود جای داده است و 7000 سال نوری با ما فاصله دارد. این سحابی در محدوده ی صورت فلکی حوا ( مار افسای ) قرار دارد ولی بیشتر رصدگران آن را به دلیل نزدیکی با مرز صورت فلکی قوس و ( ام 17 ) مربوط به صورت فلکی قوس می دانند.</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff"></font> </p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">( ام 18 ) یک خوشه ی ستاره ای باز و کوچک است که مابین ( ام 17 ) و ( ام 24 ) قرار دارد. این خوشه 10 دقیقه قوسی از مساحت آسمان را می پوشاند و قدری برابر با 7 دارد.</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff"></font> </p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">( ام 23 ) و ( ام 25 ) دو خوشه ی ستاره ای باز ، با اندازه ی نسبتا بزرگ هستند که اندازه ی زاویه ای آن ها به ترتیب 25 و30 دقیقه قوسی است. قدر آن ها نیز به ترتیب 6 و5 می باشد و در ابزارهای کوچک هم براحتی قابل تشخیص و تفکیک هستند.</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff"></font> </p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">در این صورت فلکی خوشه های کروی بسیاری وجود دارد که از مهمترین آن ها می توان به ( ام 22 ) اشاره کرد. این خوشه ی ستاره ای 10000 سال با ما فاصله دارد. قدر آن 2/5 و 20 دقیقه ی قوسی اندازه ی زاویه ای آن است.</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">در محدوده ی این صورت فلکی اجرام کم فروغ و کوچک بسیار مشاهده می شوند ؛ مانند :</font></p> <p dir="rtl"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">( ام 28 ) - ( ام 54 ) - ( ام 70 ) - ( ام 69 ) - ( ام 75 ) - ( ام 55 ) که همگی خوشه ی کروی هستند و به دلیل اندازه ی زاویه ای کم ، رصد آن ها با مشکل روبروست. </font></p> <p dir="rtl"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff"></font> </p> <p dir="rtl"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">( ام 28 ) خوشه ای با قدر 7 است که شکلی نامتقارن و هسته ای درخشان داشته و با تلسکوپ کاملا قابل تفکیک است.</font></p> <p dir="rtl"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">( ام 54 ) بسیار نامحسوس با قدری برابر با 7.7 است که هسته ی درخشان و مترکز داشته و با تلسکوپ های قوی خوب دیده می شود.</font></p> <p dir="rtl"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">(ام 70 ) با قدر 7 نسبتا نامحسوس بوده و مرکز مجزا و واضحی دارد و فقط قسمت های خارجی آن قابل تفکیک است.</font></p> <p dir="rtl"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">خوشه ی ( ام 69 ) با قدر 8 هم بسیار تیره و کم نور در این صورت فلکی واقع است. شکل نامتقارنی داشته و قسمت بیرونی آن با تلسکوپ تقریبا قابل تفکیک است.</font></p> <p dir="rtl"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">( ام 75 ) خوشه ای تقریبا دور با قدر 8.6 ، کوچک و کروی بوده و به این دلیل کمرنگ است. قابل تفکیک به ستاره های مجزا نیست و هسته ی فوق العاده درخشانی دارد.</font></p> <p dir="rtl"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">M55  خوشه ای با قدر 6.3 است که با دوربین نسبتا بزرگ دیده می شود و با تلسکوپ کاملا قابل تفکیک است. شکل نامتقارنی دارد و در قسمت جنوب شرقی آن شکاف تبره ای وجود دارد. پیدا کردن آن کمی دشوار است.</font></p> <p dir="rtl"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff"></font> </p> <p dir="rtl"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">اطلاعات این اجرام سخت در جدول پائین درج گردیده است.</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff"></font> </p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff"></font> </p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff"></font> </p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">    نام جرم                         قدر      اندازه ی زاویه ای         فاصله                         </font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff"></font> </p> <p><font color="#3399ff"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">1 - ( ام 28 )                       7                   6                   20000                             خوشه کروی</font></font></p> <p><font color="#3399ff"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">2 - ( ام 54 )                      7/7                 4                   80000                             خوشه کروی </font></font></p> <p><font color="#3399ff"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">3 - ( ام 70 )                       7                   4                   30000                             خوشه کروی</font></font></p> <p><font color="#3399ff"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">4 - ( ام 69 )                       8                   4                   30000                             خوشه کروی</font></font></p> <p><font color="#3399ff"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">5 - ( ام 75 )                      6/8                 3                   60000                             خوشه کروی</font></font></p> <p><font color="#3399ff"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">6 - ( ام 55 )                       7                   15                 18000                             خوشه کروی</font></font></p> <p><font color="#3399ff"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">7 - ( ان جی سی 6822 )       9                   12                  2 میلیون سال نوری              کهکشان بارنارد</font></font></p> <p><font color="#3399ff"><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">8 - ( ان جی سی 6818 )       5/9                4/0                6000                                 سحابی سیاره نما</font></font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff"></font> </p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">بارز ترین ستاره ی این صورت فلکی ستاره ( اپسیلون ) با قدر 8/1 و کم فروغ ترین آن ستاره ی ( مو ) با قدر 8/3 است.</font></p> <p><font face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color="#3399ff">این صورت فلکی با بیشترین تعداد جرم مسیه منطقه ی زیبایی از آسمان برای رصد است. حتما این رصد را تجربه کنید</font></p> text/html 2009-02-02T19:48:29+01:00 یلدا http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/181119/clubname/skyclub <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2"></font> تجربه فراموش نشدنی بی وزنی در پرواز گرانش صفر یکی از آموزش‌های اصلی فضانوردان پیش از پرتاب به فضا، فعالیت در محیط شبیه‌سازی‌شده گرانش ناچیز است. اما روش‌های عملی ایجاد شرایط بی‌وزنی و گرانش ناچیز بر روی زمین که حضور و فعالیت انسان هم در آن محیط امکان‌پذیر باشد، چندان زیاد نیست. آنچه که انسان به عنوان وزن حس می‌کند، واقعاً کشش گرانشی زمین نیست؛ بلکه در حقیقت، نیروی عکس‌العمل عمودی سطح زمین بر فرد است. از آنجا که حذف نیروی گرانش زمین عملاً امکان‌پذیر نیست، روش‌های ایجاد شرایط گرانش ناچیز بر روی زمین باید شرایطی مشابه سقوط آزاد فراهم آورند.</p> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">در این مطالعه، ویژگی شرایط بی‌وزنی، نحوه ایجاد آن و در نهایت، جزئیات پرواز گرانش صفر با هدف شناخت بهتر این نوع پروازها و چگونگی به کارگیری آنها در جهت بهره‌برداری علمی- تحقیقاتی و تجاری مورد بررسی قرار می‌گیرد. </font></p> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">بی‌وزنی احساسی است كه فرد در حین سقوط آزاد بدون داشتن وزن ظاهری تجربه می‌كند. عبارت گرانش صفر اغلب به عنوان یك واژه مترادف با بی‌وزنی به كار می‌رود. بی‌‌وزنی در مدار در نتیجه حذف گرانش یا حتی كاهش قابل توجه آن نیست. در حقیقت شتاب ناشی از گرانش در ارتفاع صد كیلومتری نیز تنها سه درصد كمتر از مقدار آن بر روی سطح زمین است؛ به معنای دیگر، شخص ساكن در آن ارتفاع با نرخی تقریباً مشابه فرد نزدیك به زمین، شتاب سقوط می‌گیرد. بی‌وزنی در اصطلاح عام به حالتی اتلاق می‌شود كه شخصی یا جرمی آزادانه سقوط كند؛ این حالت ممكن است در مدار، فضای ماورای جوّ (نواحی دوردست یك سیاره، ستاره یا اجرام عظیم دیگر)، یك هواپیما با مانوری منطبق بر یك مسیر پروازی سهموی خاص و یا دیگر روش‌ها و چارچوب‌های نامتعارف روی دهد. <br /><br />آنچه كه انسان به عنوان وزن احساس می‌كند، واقعاً نیروی گرانشی كه وی را به سمت مركز زمین می‌كشد نیست؛ هرچند این عبارت، تعریف فنی وزن به شمار می‌رود. آنچه كه ما به عنوان وزن حس می‌كنیم، در حقیقت نیروی عكس‌العمل عمودی زمین (یا هر سطح دیگری كه روی آن قرار داریم) است كه ما را به سمت بالا هل می‌دهد تا نیروی گرانش كه باعث كشیده شدن به سمت پایین می‌شود را خنثی كند. این همان چیزی است كه وزن ظاهری خوانده می‌شود. به عنوان مثال، قطعه فلزی كه داخل یك ظرف قرار دارد، در صورت رها شدن ظرف به شكل سقوط آزاد بی‌وزنی را تجربه می‌كند. دلیل این پدیده آن است كه هنگامی كه قطعه و ظرف هر دو با سرعت یكسان به سمت پایین كشیده می‌شوند، هیچ نیرویی از جانب ته ظرف در مقابل نیروی گرانش به قطعه وارد نمی‌شود. در حالی كه وقتی ظرف روی زمین ساكن است، نیروی گرانش پایین‌كشنده دقیقاً با نیروی وارده از ته ظرف، به همان اندازه و در جهت مخالف، خنثی می‌شود. <br /><br />از آنجا كه می‌توان قطعه فلز‌ی ساكن بر روی زمین را تقریباً صلب فرض كرد، هر برش عرضی افقی قطعه نه تنها نیروی ناشی از گرانش را تجربه می‌كند بلكه وزن بخش‌های بالای خود را نیز تحمل می‌كند. در مورد یك شیء كه از بالا آویخته شده و از زیر تكیه‌گاهی ندارد، فشار منفی یا گرادیان كشش وجود دارد؛ زیرا هر برش عرضی از جسم آویخته (مثلاً از یك ریسمان)، باید وزن بخش زیر خود را تحمل كند. بدین ترتیب، در بدن انسان نیز مركز احساس وزن چنین گرادیان فشاری را حس می‌كند. به عنوان مثال، هنگام ایستادن بر روی یك پا، پای واقع بر روی زمین نیروی وزن تمامی بدن را حس خواهد كرد، در حالی‌كه پای دیگر و هر دو بازو در معرض گرادیان‌های تنش وزن خود به سمت پایین كشیده می‌شوند. <br /><br />یك شخص به هنگام سقوط آزاد، وزن قابل‌ اندازه‌گیری خود را حس نمی‌كند؛ چرا كه تمامی بخش‌های بدن وی به‌طور یكسان در حال شتاب‌گیری هستند. با استفاده از این ویژگی، می‌توان شرایطی را ایجاد كرد كه شخص بتواند حالت بی‌وزنی را تجربه كند. اگر در شرایط عادی از یك ارتفاع پنج متری بپرید، حدود یك ثانیه طول می‌كشد تا به زمین برسید. در محیطی كه گرانش آن یك درصد گرانش زمین است، طی همان ارتفاع حدود 10 ثانیه طول می‌كشد. اگر گرانش به یك میلیونیم گرانش زمین كاهش یابد، پرش از ارتفاع پنج متری تا رسیدن به سطح، 1000 ثانیه یا حدود 17 دقیقه به طول خواهد انجامید! این در حالی است كه با توجه به قانون گرانش و رابطه گرانش با عكس مجذور فاصله، برای رسیدن به جایی كه گرانش زمین به یك میلیونیم مقدار آن در سطح زمین كاهش یابد، باید 37/6 میلیون كیلومتر از زمین فاصله بگیریم (حدود 17 برابر دورتر از ماه!). <br /><br />تصور كنید در یك آسانسور روی باسكول قرار دارید. اگر آسانسور بدون شتاب حركت كند، شما وزن عادی خود را می‌بینید. اگر آسانسور با شتاب به سمت بالا حركت كند، وزن شما بیشتر از معمول نشان داده می‌شود. ولی اگر آسانسور با شتاب به پایین حركت كند، وزن ظاهری شما كاهش می‌یابد. در صورتی كه كابل آسانسور ناگهان پاره شود، شما برای چند لحظه سقوط آزاد و بی‌وزنی را تجربه خواهید كرد.<br /><br />در حال حاضر، استفاده از روش‌های گوناگون برای كم كردن وزن ظاهری و رسیدن به شرایط بی‌وزنی با اهداف تحقیقاتی و تجاری در سراسر جهان انجام می‌شود. از سوی دیگر، ایجاد شرایط گرانش صفر بر روی زمین، امری حیاتی برای آزمایش‌های مقدماتی فضایی است. این آزمایش‌ها می‌تواند در پیشبرد اهداف و موفقیت پروژه‌های فضایی نقش تعیین‌كننده‌ای را ایفا كند و دقت عملكرد تجهیزات مختلف را در سفرهای فضایی به میزان قابل‌توجهی بهبود بخشد. مطالعه حالت مواد و برهم‌كنش آنها در شرایط گرانش ناچیز، فرصتی است تا مرزهای علم گسترش یابد. این تحقیقات شامل بیوفناوری، علوم احتراق، فیزیك سیالات، فیزیك پایه و علم مواد می‌شود. در مقابل، هزینه صرف شده برای چنین آزمایش‌هایی در مقایسه با هزینه‌های سرسام‌آور سفرهای فضایی، با توجه به نتایج با ارزش آنها بسیار ناچیز است. <br /><br />روش‌های گوناگونی برای ایجاد بی‌وزنی بدون خروج از جوّ زمین وجود دارد. یكی از روش‌های كارآمد كاهش وزن، استفاده از پروازهای گرانش صفر است. در این نوع پروازها، شرایط بی‌وزنی با استفاده از هواپیما و طی مانورهای سهمی‌شكل ویژه‌ای حاصل می‌شود. پیش از پرواز، تغییرات لازم در فضای داخلی هواپیما را جهت انجام مناسب آزمایش‌ها اعمال می‌كنند. پروازهای گرانش صفر با توجه به هزینه، مدت زمان ایجاد شرایط بی‌وزنی در هر مانور، امكان انجام انواع آزمایش‌ها و دیگر ویژگی‌های منحصر به‌فرد، روش بسیار مؤثری برای ایجاد بی‌وزنی محسوب می‌شوند؛ به‌ویژه كه با استفاده از آنها، حتی افراد عادی نیز می‌توانند شرایط بی‌وزنی را تجربه كنند. <br /> </font></p> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2"><br /></font><span lang="en-us" xml:lang="en-us"><b><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">. . .</font></b><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">   </font></span><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2">ایجاد بی‌وزنی و تأثیرات آن</font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2"><br />بسیاری از بازدیدكنندگان مراكز فضایی، سراغ اتاق ویژه‌ای را می‌گیرند كه گرانش در آن با زدن دكمه‌ای ناگهان ناپدید شده و فضانوردان می‌توانند در محیط آن معلق شوند! حقیقت این است كه گرانش زمین هیچ‌گاه از بین رفتنی نیست. برای كاهش وزن و در نهایت رسیدن به شرایط بی‌وزنی، باید به طریقی بر گرانش زمین غلبه كرد. تجربه بی‌وزنی در شرایط گرانش صفر و یا گرانش ناچیز حاصل می‌شود.<br /><br />غالباً عبارت گرانش صفر یا گرانش كاهش‌یافته برای توصیف حالت بی‌وزنی استفاده می‌شود، اما در واقع، فرض صفر بودن گرانش از نظر علمی نادرست است. یك فضاپیما و محتویاتش توسط نیروی گرانش سیاره‌ای كه به دور آن می‌چرخند، در مدار خود نگاه داشته می‌شوند و همگی تقریباً در معرض نیروی گرانش برابری قرار می‌گیرند. <br /><br />فلسفه باقی ماندن ماهواره‌ها در مدار این است كه به دلیل چرخش آنها به دور زمین با سرعتی خاص، نیروی گریز از مركز به آنها وارد می‌شود كه این نیرو، نیروی گرانش زمین را خنثی می‌كند. از نظر فیزیكی، عبارت گرانش صفر برای توصیف شرایط سقوط آزاد درون وسایل فضایی واقع در مدار استفاده می‌شود. البته همان‌گونه كه ذكر شد، گرانش همچنان در فضا وجود دارد و مانع از پرواز آزادانه ماهواره در فضای تهی بین‌‌سیاره‌ای می‌شود. سرعت مماسی بسیار زیاد ماهواره‌ها به آنها اجازه می‌دهد كه با وجود كشش اجتناب‌پذیر به سوی میدان گرانش زمین، به پایین سقوط نكنند. بنابراین آنچه كه ماهواره‌ها را بالای زمین نگه‌ می‌دارد، ناشی از فقدان گرانش نیست بلكه سرعت چرخش فضاپیماست. <br /><br /><br /></font><span lang="en-us" xml:lang="en-us"><b><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">. . .</font></b><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">  </font></span><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2">گرانش ناچیز</font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2"><br />عبارت گرانش ناچیز نیز در كنار گرانش صفر به كار می‌رود، چرا كه بی‌وزنی در یك فضاپیما تمام و كمال نیست. دلیل خنثی نشدن كامل گرانش در حالت چرخش ماهواره در مدار زمین یا سفر یك فضاپیما را می‌توان موارد زیر ذكر كرد: <br /> </font></p> <ul dir="rtl"><li dir="rtl" style="color:#ffffff;" type="circle"> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">نیروی گرانش برای جرم واحد، به ازای هر سه متر افزایش ارتفاع تقریباً به میزان یك میكرونیوتن كاهش می‌یابد. اجسامی كه جرم متمركز یا نقطه‌ای ندارند، نیروی كشش متغیری به بخش‌های مختلفشان وارد می‌شود.<br /> </font></p> </li><li dir="rtl" style="color:#ffffff;" type="circle"> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">نیروی جانب مركز در فضا‌پیمای واقع در مدار در بخش فوقانی بیشتر از قسمت‌های پایینی آن است.<br /> </font></p> </li><li dir="rtl" style="color:#ffffff;" type="circle"> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">اشیای رها شده در فضاپیما به سوی متراكم‌ترین بخش فضاپیما سقوط می‌كنند تا اینكه در نهایت سطوح فضاپیما را لمس كرده، حركتشان متوقف شده و احساس وزن كنند.<br /> </font></p> </li><li dir="rtl" style="color:#ffffff;" type="circle"> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">در ارتفاع مداری شاتل فضایی یعنی 185 تا 1000 كیلومتر، هوا با وجود اینكه بسیار رقیق است، ولی همچنان باعث كاهش سرعت وسیله بر اثر اصطكاك می‌شود. از این نیروی پسآ، به عنوان وزن در راستای حركت وسیله نام برده می‌شود. در ارتفاعات بالاتر از 1000 كیلومتر، این نیرو در مقایسه با اثر بادهای خورشیدی قابل صرفنظر كردن است.</font></p></li></ul><p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">در سال 2003، علامت گرانش ناچیز به عنوان نشان رسمی مأموریت اس‌تی‌اس-107 شاتل فضایی مورد استفاده قرار گرفت؛ زیرا كه این مأموریت فضایی به تحقیقات جاذبه ناچیز اختصاص داشت. در داخل فضاپیما، گرانش ناچیز ممكن است در مدت زمان‌های طولانی پس از رها شدن سفینه در فضا، به شرطی كه نیروی پیشرانی اعمال نشود و فضاپیما در حال چرخش نباشد، روی دهد. این شرایط هنگامی كه فضاپیما راكت‌های خود را روشن می‌كند و نیروی پیشران بر اثر خروج گازهای حاصل از احتراق به فضاپیما اعمال می‌شود، از بین می‌رود. در چنین شرایطی، گرانش ناشی از شتاب فضاپیما، همه چیز را به سمت نیروی پیشران پرتاب می‌كند. <br /><br /><br /></font><span lang="en-us" xml:lang="en-us"><b><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">. . .</font></b><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">  </font></span><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2">تأثیرات بی‌وزنی بر سلامت<br /></font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">با آزمایش بر روی فضانوردانی كه برای مدت زمان‌های طولانی در ایستگاه‌های فضایی زندگی كرده‌اند، به اثبات رسیده است كه شرایط بی‌وزنی در بلندمدت می‌تواند برخی اثرات نامطلوب بر بدن و روان انسان داشته باشد. در حقیقت بدن آدمی با شرایط حاكم روی زمین تطابق كامل پیدا كرده است؛ از این رو، قرار گرفتن در حالت بی‌وزنی باعث تغییر در فعالیت فیزیولوژیكی بدن به صورت موقت یا بلندمدت می‌شود. <br /><br />شایع‌ترین حالتی كه انسان در چند ساعت اولیه بی‌وزنی تجربه می‌كند، فضازدگی است. از علایم این بیماری می‌توان به حالت تهوع، سرگیجه، سردرد و بی‌حالی اشاره كرد كه اولین بار توسط گرمن تیتوف كیهان‌نورد روس در سال 1961 گزارش شد. از آن تاریخ به بعد، تقریباً در مورد 45 درصد فضانوردان این حالت مشاهده شده است. مدت این بیماری در افراد گوناگون متفاوت است، اما معمولاً بیش از 72 ساعت به طول نمی‌انجامد و پس از آن، فرد به شرایط عادت می‌كند. <br /><br />در این میان، مهم‌ترین اثر نامطلوب قرارگیری بلندمدت در شرایط بی‌وزنی، تحلیل عضلانی و تضعیف اسكلت استخوانی بدن است كه می‌توان آن را با انجام فعالیت‌های ورزشی ویژه در فضا كاهش داد. از دیگر تأثیرات مهم شرایط بی‌وزنی می‌توان به تغییر در توزیع مایعات در بدن، كاهش سرعت گردش خون، كاهش تولید گلبول‌های قرمز، از بین رفتن توازن بدن و كاهش قدرت تدافعی اشاره كرد. همچنین گرانش صفر اثرات نامطلوبی بر چشم فضانوردان می‌گذارد كه از میان آنها می‌توان به تورم چشم و افزایش فشار داخل چشم در ساعات اولیه حضور در فضا اشاره كرد. بسیاری از اثرات سوء بی‌وزنی مشابه اثرات پیری است. بنابراین دانشمندان بر این عقیده‌اند كه با بررسی شرایط بی‌وزنی می‌توان تأثیرات افزایش سن را شناسایی و در صورت امكان بهبود بخشید. <br /><br />روند تضعیف استخوان و كاهش روند استخوان‌سازی در بدن در شرایط گرانش صفر هنوز به طور دقیق شناخته نشده است. این فرایند در فضا بر روی تمام اندام‌ها به طور یكسان اثر نمی‌گذارد. حتی مشخص شده است كه برخی استخوان‌ها در یك سفر فضایی ممكن است تقویت شوند. در واقع، استخوان‌هایی كه بیشترین فشار ناشی از گرانش را تحمل می‌كنند، در معرض تضعیف بیشتری قرار دارند. یكی از دلایلی كه جلوگیری از فرایند تحلیل رفتن استخوان‌ها را با مشكل مواجه می‌كند، افت محسوس فشار خون در پاها در شرایط گرانش صفر است. <br /><br />تحلیل رفتن استخوان‌ها اندكی پس از حضور فضانوردان در فضا آغاز می شود. شرایط ویژه‌ای چون گرانش صفر، نور كم و تجمع درصد بالای دی‌اكسیدكربن اثرات نامطلوبی بر اسكلت بدن دارد. در چنین شرایطی، نرخ كاهش وزن برخی استخوان‌ها در حدود یك تا دو درصد در ماه، یعنی شش برابر نرخ تحلیل استخوان‌ها در بدترین حالت بر روی زمین است. تاكنون تمام فضانوردان درصدی كاهش وزن استخوان را پس از بازگشت به زمین تجربه كرده‌اند. در یكی از وخیم‌ترین موارد، دیوید ولف پس از چهار ماه و نیم حضور در ایستگاه فضایی میر، 40 درصد از وزن عضلات و 12 درصد از وزن استخوان‌های خود را در برخی اندام‌‌ها از دست داده بود. <br /><br />در شرایط بی‌وزنی، تمهیدات ویژه‌ای مثل ورزش كردن، استفاده از دستگاه‌های ارتعاش‌دهنده اندام‌ها با فركانس پایین و یا داروهای تقویت استخوان آزمایش شده است. در عین حال، تا هنگام كشف روشی مؤثر برای جلوگیری از تضعیف استخوان‌ها و تحلیل عضلانی، عملاً سفرهای بلندمدت سرنشین‌دار مانند سفر به مریخ میسر نخواهد بود. دانشمندان همچنین در تلاشند تا با به كارگیری روش‌هایی مانند چرخش فضاپیما به دور خود و یا استفاده از تجهیزات مكانیكی پیشرفته، نوعی گرانش مصنوعی در فضاپیما ایجاد كنند تا اثرات سوء بی‌وزنی بر بدن فضانوردان به حداقل برسد. <br /><br /><br /></font><span lang="en-us" xml:lang="en-us"><b><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">. . .</font></b><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">  </font></span><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2">روش‌های ایجاد بی‌وزنی</font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2"><br />به منظور بهره بردن از مزایای گوناگون محیط گرانش ناچیز، روش‌های مختلفی برای ایجاد این شرایط وجود دارد. محیط گرانش صفر افزون بر كاربردهای آموزشی و تجاری، برای انجام آزمایش‌های گوناگون، از آزمایش‌های فیزیولوژی بر روی بدن انسان گرفته تا تغییرات مولكولی در مایعات، استفاده می‌شود. مدت زمانی كه لازم است تا این نمونه‌ها‌ در شرایط گرانش صفر قرار گیرند نیز از چند ثانیه تا چند سال ممكن است تغییر كند. زمان لازم برای انجام آزمایش یا فعالیت در شرایط گرانش ناچیز، محل و شیوه ایجاد بی‌وزنی را تعیین می‌كند؛ اگر این مدت زمان در حد چند ثانیه باشد، از برج‌ها و دالان‌های سقوط، هواپیمای گرانش صفر و یا بالون‌ها استفاده می‌شود. در مواردی كه نمونه‌ها‌ باید زمان بیشتری را در حالت بی وزنی سپری كنند، آزمایش در راكت‌های كاوش، شاتل فضایی یا ایستگاه فضایی انجام می‌شود. <br /><br />به طور كلی، روش‌های ایجاد شرایط گرانش ناچیز را كه با هدف كاربردهای تحقیقاتی و تجاری توسعه یافته‌اند، می‌توان به تسهیلات كاهش وزن زمینی، پرنده‌های هوایی و پرنده‌های فضایی دسته‌بندی كرد. <br /><br /><br /></font><span lang="en-us" xml:lang="en-us"><b><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">. . .</font></b><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">  </font></span><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2">تسهیلات كاهش وزن زمینی<br /></font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">تسهیلات زمینی كه توسط آنها امكان كاهش وزن برای مقاصد تحقیقاتی فراهم می‌شود، به دو دسته كلی برج‌ها و دالان‌های سقوط و تسهیلات شناوری خنثی تقسیم می‌شوند.<br /><br /><br /><br /></font><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2">الف) برج و دالان‌‌های سقوط </font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2"><br />ایجاد گرانش ناچیز بر سطح زمین تنها با قرار دادن اجسام در شرایط سقوط آزاد قابل دستیابی است. با استفاده از برج‌های سقوط می‌توان نمونه‌های آزمایش را برای چند ثانیه در شرایط بی‌وزنی قرار داد. این روش كم‌هزینه بیشتر برای آزمایش نمونه‌های تحت سرمایش و یا در حال جامد شدن استفاده می‌شود.<br /><br />تسهیلات تحقیقات گرانش صفر از سال 1966 توسط بخش آزمایش‌های فضایی مركز تحقیقات جان گلن ناسا برای محققان علوم و كاربردهای گرانش ناچیز ناسا اداره می‌شود. این تسهیلات منحصر به‌فرد، نقش مهمی را در طراحی، توسعه و آزمایش سخت‌افزارهای پروازهای فضایی و همچنین چگونگی تعریف مأموریت‌های فضایی ناسا ایفا می‌كند. بخش‌های گوناگون این مركز شامل برج سقوط دارای محفظه آزمایش، سامانه كنترل و داده‌برداری، دوربین‌های عكاسی، سامانه تأمین نیرو برای آزمایش‌ها و امكانات فیلمبرداری است. جدا از تحقیقات ناسا برای توسعه تجهیزات فضایی با كمترین هزینه، كاربردهای تجاری این برج در مواردی مانند آزمایش‌های مربوط به ذخیره سیالات برودتی، تحقیقات علوم پایه، امكان‌پذیری انجام آزمایش‌های گوناگون در شرایط گرانش ناچیز ایستگاه فضایی، طراحی و توسعه تجهیزات فضایی و تحقیق اثرات گرانش ناچیز بر پدیده‌های فیزیكی مانند احتراق، فیزیك سیالات، زیست‌فناوری و علم مواد انجام می‌شود. </font></p> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><span lang="fa" style="font-size:9pt;color:#000000;font-family:tahoma;" xml:lang="fa"></span> نمای برج و دالان سقوط در مركز پروازهای فضایی مارشال ناسا   بازیافت كپسول سقوط پس از انجام آزمایش در تسهیلات برج سقوط</p> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">برج سقوط مركز دارای یك محفظه سقوط خلاء بوده كه در آن می‌توان وسیله مورد آزمایش را برای مسافت 132 متر، در حدود 18/5 ثانیه در حالت سقوط و بی‌وزنی قرار داد. در انتهای مسیر، نمونه آزمایش در تپه‌ای از ذرات پلی‌اسیترن فرو رفته و شتاب بازدارنده‌ای معادل g 65 را تجربه می‌كند. برای شروع آزمایش در برج‌های سقوط، تجهیزات آزمایش را در محفظه آزمایش استوانه‌ای‌شكل قرار می‌دهند و با مكش هوا در محفظه، خلاء ایجاد می‌كنند تا اثرات شتاب ناشی از نیروهای پسای ایرودینامیكی كاهش یابد. حین سقوط، دوربین‌های داخل محفظه تحولات را ضبط و داده‌های اندازه‌گیری‌شده در اختیار آزمایش‌كنندگان قرار می‌گیرد. در عین حال، از این فناوری نمی‌توان برای آزمایش بر روی انسان استفاده كرد، چرا كه شتاب بازدارنده در انتهای مسیر مرگ‌آور خواهد بود. بیشترین شتابی را كه یك انسان به طور آنی می‌تواند بدون آسیب تحمل كند، در حدود g 20 است. از دیگر كشورهایی كه دارای تسهیلات سقوط آزاد هستند، می‌توان به ژاپن، فرانسه و آلمان اشاره كرد. <br /><br />مركز پروازهای فضایی مارشال ناسا در هانتسویل آلاباما نیز دالان سقوطی به ارتفاع 105 متر و قطر 4/25 سانتیمتر دارد و می‌تواند سقوط آزادی 6/4 ثانیه‌ای را در شرایط نیمه‌خلاء فراهم سازد. برای آزمایش‌های جامدشوندگی مواد، ابتدا با بمباران الكترونی یا كوره الكترومغناطیس، نمونه را ذوب كرده و سپس در دالان رها می‌كنند. <br /><br />در ژاپن، یك لوله حفاری 490 متری تبدیل به یك دالان سقوط شده كه شرایطی با گرانش 5-10 برابر گرانش زمین را برای 10 ثانیه فراهم می كند. <br /> </font></p> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2"><br /></font><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2">ب) شناوری خنثی </font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2"><br />كاهش وزن را همچنین می‌توان با استفاده از شناوری خنثی شبیه‌سازی كرد. در این فناوری، انسان و تجهیزات در آب و در حالت شناوری قرار داده می‌شوند. ناسا در آزمایشگاه‌های خود از شناوری خنثی برای تحقیق و آزمایش در مورد فعالیت‌های بیرون از فضاپیما مثل راهپیمایی فضایی استفاده می‌كند. این روش یكی از شیوه‌های اصلی آموزش و آماده‌‌سازی فضانوردان برای حضور در شرایط بی‌وزنی است. در واقع، موفقیت در یك عملیات راهپیمایی فضایی تا حد زیادی به تمرین‌های پیش از پرتاب فضانوردان در شرایط بی‌وزنی به‌ویژه در آزمایشگاه‌های شناوری خنثی بستگی دارد. گرچه تمرین در استخرهای آب زمینی دو تفاوت عمده با شرایط بی‌وزنی در فضا دارد. اول اینكه در شناوری خنثی، فضانوردان در شرایط بی‌وزنی كامل نیستند و در لباس‌های ویژه، وزن خود را همچنان احساس می‌كنند. مورد دوم به نیروی پسای آب و مقاومت آن در برابر حركت بازمی‌گردد كه برخی فعالیت‌ها آسان‌تر و برخی را سخت‌تر می‌كند. </font></p> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="center"><span lang="fa" style="font-size:9pt;font-family:tahoma;" xml:lang="fa"><img title="تست نمونه اولیه مدول كلمب ایستگاه فضایی بین‌المللی در آزمایشگاه شناوری خنثی ناسا" src="http://www.spacescience.ir/images/posts/45_neutral.jpg" border="0" alt="45_neutral.jpg" /><br /><font color="#ffffff">تست نمونه اولیه مدول كلمب ایستگاه فضایی بین‌المللی در آزمایشگاه شناوری خنثی ناسا</font></span></p> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">این آزمایش‌ها همچنین در آزمایشگاه سیستم‌های فضایی دانشگاه مریلند انجام می‌شود كه تنها دانشگاه دارنده فناوری شناوری خنثی در جهان است. در برنامه‌های تجاری نیز كه توسط شركت اسپیس‌ادونچر با مسئولیت محدود عرضه می‌شود، علاقه‌مندان می‌توانند زیر نظر كارشناسان، چگونگی یك راهپیمایی فضایی را در استخرهای مخصوص تجربه كنند. <br /><br /></font><span lang="en-us" xml:lang="en-us"><b><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">. . .</font></b><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">  </font></span><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2"> پرنده‌های هوایی</font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2"><br />مهم‌ترین روش‌های ایجاد شرایط گرانش ناچیز بدون ورود به مرز فضا، به ویژه در مواردی كه حضور انسان در محل آزمایش ضروری است، با استفاده از هواپیماها انجام می‌شود. در این میان، بالون‌های مخصوص هم برای شبیه‌سازی بی‌وزنی در حال توسعه هستند.<br /> </font></p> <blockquote> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><b><span lang="en-us" xml:lang="en-us"><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">.</font></span><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">  </font></b><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2">بالون‌های گرانش ناچیز</font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2"><br />در مركز فضایی مارشال ناسا امكان استفاده از یك كپسول سقوط مجهز به پیشرانه كه برای ایجاد شرایط گرانش صفر از یك بالون رها می‌شود نیز بررسی شده است. مطالعات تجربی نشان داده است كه كپسولی كه از ارتفاع 40 كیلومتری سطح زمین رها شود، می‌تواند در حدود 20 ثانیه شتابی معادل 3-10 برابر گرانش زمین را فراهم سازد. تحقیقات بعدی نشان داد كه اگر كپسول مجهز به پیشرانه باشد، غلبه بر نیروی ناشی از پسای هوا باعث می‌شود تا شرایط گرانش ناچیز در كپسول به 6-10 برابر گرانش زمین برای مدت 50 ثانیه بهبود یابد. در نهایت كپسول با چتر بر زمین فرود می آید.</font></p> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="center"><img src="http://www.spacescience.ir/images/posts/0000114-5.jpg" border="0" alt="0000114-5.jpg" /></p> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><b><span lang="en-us" xml:lang="en-us"><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">.</font></span><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">  </font></b><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2">پروازهای گرانش صفر </font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2"><br />اگر برای انجام برخی آزمایش‌ها و فعالیت‌ها، قرارگیری در شرایط گرانش ناچیز در بازه‌های زمانی كوتاه‌مدت كافی باشد، پروازهای گرانش صفر به عنوان كارآمدترین روش پیشنهاد می‌شود. با به‌كارگیری هواپیما و انجام مانورهای ویژه‌ای می‌توان شرایط گرانش ناچیز را ایجاد كرد. این نوع كاهش وزن، پروازهای گرانش صفر خوانده می‌شوند. اگرچه هواپیماها نمی‌توانند شرایط گرانش ناچیز را به كیفیت برج‌ها و دالان‌های سقوط ایجاد كنند، مزیت آنها این است كه آزمایش‌كنندگان می‌توانند خود به انجام آزمایش بپردازند. <br /><br />هواپیماهای ویژه پروازهای گرانش صفر، هواپیماهایی چون ایرباس A-300 و KC-135 بوئینگ هستند كه در فضای داخلی آنها به منظور انجام آزمایش در شرایط بی‌وزنی، تغییرات لازم داده شده است. چنین پروازهایی 2 تا 3 ساعت به طول می انجامد.<br /><br />هواپیماهای گرانش صفر می‌توانند با انجام مانورهایی سهمی‌وار، شتاب گرانش را برای مدت كوتاهی به حداقل برسانند. در بخش سوم، این نوع پروازها به تفصیل شرح داده می‌شوند. <br /> </font></p></blockquote> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><span lang="en-us" xml:lang="en-us"><b><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">. . .</font></b><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">  </font></span><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2">پرنده‌های فضایی</font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2"><br />برای انجام آزمایش‌های بلندمدت باید به فضا سفر كرد. زمان بی‌وزنی بیشتر، به آزمایش‌كنندگان اجازه می‌دهد تا فرایندهای با سرعت واكنش كمتر و اثرات نامحسوس را بررسی كنند. فضاپیماها را می‌توان آزمایشگاه‌های مناسبی برای تحقیقات گرانش صفر محسوب كرد كه در آنها محققان خود می‌توانند شخصاً به انجام آزمایش بپردازند. آزمایش‌هایی كه تا حدود دو هفته به طول می‌انجامد را می‌توان در شاتل فضایی انجام داد. در ایستگاه فضایی بین‌المللی نیز یك آزمایشگاه گرانش ناچیز منحصر به‌فرد ساخته شده است. <br /> </font></p> <blockquote> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2"><br /></font><b><span lang="en-us" xml:lang="en-us"><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">.</font></span><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2"></font></b><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2">راكت‌های كاوش<br /></font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">راكت‌های كاوش زیرمداری با طی مسیری سهمی‌وار قادر به ایجاد چند دقیقه سقوط آزاد و حالت بی‌وزنی هستند. شتاب در این حالت كمتر از 5-10 برابر گرانش زمین است. ناسا هم‌اكنون از بیش از 14 نوع متفاوت راكت كاوش برای تحقیقات گوناگون خود استفاده می‌كند. این راكت‌ها می‌توانند محموله‌هایی را تا ارتفاعی مابین 50 كیلومتر تا بیش از 1200 كیلومتر حمل كنند. مدت زمان بی‌وزنی در این راكت‌ها با توجه به عملكرد راكت ممكن است تا چند دقیقه طول بكشد. به عنوان مثال، راكت بلك برانت9 می‌تواند تا 7 دقیقه شرایط گرانش صفر را فراهم آورد. از دیگر راكت‌های معروف ناسا، می‌توان به راكت اسپار اشاره كرد كه عموماً برای بررسی و تحقیق فیزیك سیالات، پخش مایعات و تجزیه الكتریكی استفاده می‌شود. این راكت می‌تواند محموله‌هایی با وزن 300 كیلوگرم را برای چهار تا شش دقیقه در شرایط بی وزنی قرار دهد. هزینه كم و امكان بازیافت محموله‌ها از مزایای این روش محسوب می‌شود.</font></p> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="center"><img src="http://www.spacescience.ir/images/posts/0000114-6.gif" border="0" alt="0000114-6.gif" /><br /><font color="#ffffff"><span lang="fa" style="font-size:9pt;font-family:tahoma;" xml:lang="fa">پروفیل پروازی راكت‌های گرانش ناچیز</span></font></p> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><b><span lang="en-us" xml:lang="en-us"><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">.</font></span><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2"></font></b><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2">پرنده‌های آزاد<br /></font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">مركز پروازهای فضایی گودارد آمریكا مجموعه ماهواره‌های پرنده آزاد اسپارتان را اداره می‌كند. این نوع ماهواره‌ها می‌توانند محموله‌هایی را از چند روز تا یك سال در مدار تحت شرایط گرانش صفر قرار دهند. از دیگر پرنده‌های آزاد موجود می‌توان به ماهواره حامل قابل‌بازیافت اروپا (یوركا) متعلق به آژانس فضایی اروپا (ایسا) اشاره كرد كه می‌توان آن را به عنوان یك سامانه حامل خودكار با شاتل به مدار حمل و سپس بازیافت نمود. یوركا یك فضاپیما با توانایی حضور بلندمدت در فضا (بین 6 تا 9 ماه) است كه امكان تأمین نیرو، كنترل حرارتی و ارسال داده از محموله را نیز فراهم می‌كند. این فضاپیما، به هنگام پرواز آزاد از مركز كنترل ایسا در آلمان هدایت می‌شود. این فضاپیما اولین پرواز خود را در ژوئیه 1992 با مأموریت اس‌تی‌اس-46 شاتل انجام داد و یك سال بعد با مأموریت اس‌تی‌اس-57 به زمین بازگردانده شد. <br /><br /></font><b><span lang="en-us" xml:lang="en-us"><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">.</font></span><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2"></font></b><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2">شاتل فضایی <br /></font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">شاتل فضایی سابقه زیادی در پرتاب نمونه‌های آزمایشی حساس به گرانش به مدارهای كم‌ارتفاع زمین دارد. این آزمایش‌ها ممكن است بین چند روز تا دو هفته طول بكشد. معمولاً پیش از پرتاب شاتل، نمونه‌ها در پروازهای گرانش صفر هواپیمای KC-135 ناسا آزمایش می‌شوند. <br /><br /></font><b><span lang="en-us" xml:lang="en-us"><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">.</font></span><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2"></font></b><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2">ایستگاه‌های فضایی <br /></font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">آزمایش‌های طولانی‌مدت در شرایط گرانش ناچیز در ایستگاه فضایی بین‌المللی انجام می‌شود. در این ایستگاه‌ها، امكان دخالت مستقیم انسان در آزمایش نیز وجود دارد. تأثیر بلندمدت حضور در فضا و شرایط گرانش ناچیز را تنها بر روی فضانوردان خدمه ایستگاه می‌توان تحقیق كرد.<br /> </font></p></blockquote> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><span lang="en-us" xml:lang="en-us"><b><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">. . .</font></b><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">  </font></span><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2">پرواز گرانش صفر</font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2"><br />پرواز گرانش صفر، كه با عنوان پرواز سهموی یا خط سیر كپلری نیز شناخته می‌شود، پروازی است كه با استفاده از هواپیماهایی خاص با اندكی تغییرات داخلی تحت پروفیل پروازی ویژه‌ای صورت می‌گیرد. این نوع پروازها در دهه 50 میلادی شناخته شدند. در آن زمان، خلبانان هواپیماهای جنگنده به تفاوت شرایط و سختی حركت طی برخی مانورها پی برده بودند. به همین دلیل، برای امنیت بیشتر، حضور همزمان دو خلبان در پروازها به عنوان استاندارد مطرح شد. ظهور پروازهای فضایی سرنشین‌دار، به استفاده از پروازهای گرانش صفر پیش از پرتاب به منظور آشنایی فضانوردان با شرایط بی‌وزنی و چگونگی اقامت در ایستگاه‌های فضایی انجامید. این پروازها همچنین بهترین شرایط را برای آزمایش تجهیزاتی است كه قرار است به ایستگاه فضایی پرتاب شود، فراهم می‌آورد. <br /><br />هواپیماهای گرانش صفر با انجام مانورهای سهموی قادرند حدود 20 تا 30 ثانیه حالت بی‌وزنی در داخل هواپیما ایجاد كنند تا دانشمندان بتوانند به تحقیقات و آزمایش‌هایی كه امكان انجام آنها بر روی زمین نیست، بپردازند. در هر مانور، پیش از آغاز شرایط بی‌وزنی و پس از آن، شخص مدتی را در شرایط گرانش زیاد (5/1 تا 8/1 برابر شتاب جاذبه زمین) سپری می‌كند. خلبان یك هواپیمای گرانش صفر، تنها با بهره‌گیری از حس خود و ابزارهای دقیق متعارفی مانند شتاب‌سنج می‌تواند مانورهای ویژه پروازی را برای ایجاد شرایط گرانش صفر یا ناچیز انجام دهد.</font></p> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="justify"><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">این نوع پرواز، تنها روش زیرمداری است كه می‌توان تحت آنها، شرایط بی‌وزنی را به منظور انجام تحقیقات بر روی انسان، حتی در مورد افراد عادی كه فضانورد نیستند، در راستای مطالعات فضایی و یا با اهداف تجاری ایجاد كرد. <br /><br />پرواز گرانش صفر را می‌توان فرصتی ایده‌آل و كم‌هزینه برای تحقیقات و آزمایش‌های مقدماتی یك سفر بلندمدت فضایی و همچنین تجربه‌ای هیجان‌انگیز برای افراد عادی دانست. در حقیقت، پروازهای گرانش صفر تنها روش عملی تجربه شرایط بی‌وزنی برای انسان بدون حضور در فضاست. در طول این پروازها، شركت‌كنندگان قادر خواهند بود حس گام برداشتن نیل آرمسترانگ بر روی سطح ماه را تجربه كنند. همچنین می‌توانند تجربه گام برداشتن بر روی مریخ را حتی پیش از آنكه انسانی روی این سیاره قدم گذاشته باشد، كسب كنند. اگرچه مدت بی‌وزنی در هر مانور نسبتاً كم است، ولی عموماً عملیات پروازی به تنها یك مانور ختم نمی‌شود. به عنوان مثال، عملیات پرواز گرانش صفر آژانس فضایی اروپا (ایسا) كه با هواپیمای ایرباس A-300 انجام می‌شود، شامل سه پرواز (كه معمولاً در سه روز انجام ‌می‌شود) هریك با 31 مانور سهمی‌گون است. <br /><br />زمینه‌های گوناگون تحقیقاتی كه عموماً در پروازهای گرانش صفر مورد آزمایش و بررسی قرار می‌گیرد، شامل موارد زیر است: <br />- مفاهیم فیزیك پایه: بررسی حركت ذرات، فیزیك پلاسما، پدیده تراكم و غیره<br />- علم مواد: مطالعه خواص ترموفیزیكی، شیمی‌فیزیك، مواد دانه‌ای و غیره؛ مانند آزمایش قالب‌ریزی و ساخت بتن در شرایط گرانش ناچیز با چشم‌انداز زندگی در مریخ<br />- بیولوژی: تحقیق در مورد فیزیولوژی گیاهان و حیوانات، ویژگی سلول‌های انسانی و غیره<br />- احتراق و دینامیك سیالات: مطالعه پدیده پاشش سوخت، تشكیل دوده، فرایند احتراق، تبخیر سوخت، انتقال حرارت، دینامیك قطرات، فرایند پخش و غیره<br />- فیزیولوژی بدن: بررسی عملكرد سیستم گردش خون، سیستم تنفس، سیستم گوارش، سیستم اعصاب، سیستم حركتی و غیره<br />- فناوری: تست ابزارهای فضایی، تحقیق دوباره آزمایش‌های انجام گرفته در ایستگاه فضایی بین‌المللی، فناوری جدایش فازها، تجهیزات گوناگون فضانوردان، دستگاه‌های نشان‌دهنده وضعیت فضانوردان و غیره؛ مانند آزمایش ربات هدایت‌شونده ویژه فعالیت‌های مداری خارج از فضاپیما. <br /><br />از پروازهای گرانش صفر در صنعت فیلم‌سازی هم استفاده می‌شود؛ به عنوان مثال، نماهای بی‌وزنی در فیلم آپولو 13 و مجموعه فیلم‌های ماتریكس، در هواپیمای گرانش صفر فیلمبرداری شده است. <br /><br /></font><span lang="en-us" xml:lang="en-us"><b><font face="Tahoma" color="#ff0000" size="2">. . .</font></b><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">  </font></span><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2">هواپیماهای گرانش صفر<br /></font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2">. </font></p> <p dir="rtl" style="line-height:150%;" align="center"><a href="http://www.spacescience.ir/ShowPost.aspx?Category=200&SubCategory=&Post=0000097"><img title="قدم اول هاوکینگ برای سفر به فضا" height="344" src="http://www.spacescience.ir/images/posts/hawking.jpg" width="517" border="0" alt="hawking.jpg" /></a><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2"><br /></font><font face="Tahoma" color="#ffffff" size="2"><a href="http://www.spacescience.ir/ShowPost.aspx?Category=200&SubCategory=&Post=0000097"><font color="#7396b9">استفان هاوکینگ</font></a> در شرایط گرانش صفر</font><font face="Tahoma" color="#cccccc" size="2"><br /> </font></p> text/html 2008-12-19T19:54:44+01:00 یلدا http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/152771/clubname/skyclub یكی از عجیب ترین كشفیات انسان دسترسی به فضا است كه پیچیدگی و مشكلات خاص خود را دارد. راه یابی به فضا پیچیده است، چرا كه باید با بسیاری از مشكلات روبرو شد. مثلا:<br />- وجود خلا در فضا<br />- مشكلات گرما و حرارت<br />- مشكل ورود مجدد به زمین<br />- مكانیك مدارها<br />- ذرات و باقی مانده های فضا<br />- تابش های كیهانی و خورشیدی<br />- طراحی امكانات برای ثابت نگه داشتن اشیا در بی وزنی <p>ولی بزرگترین مشكل ایجاد انرژی لازم برای بالا بردن فضاپیما از زمین است كه برای درك این موضوع باید به بررسی طرز كار موتورهای موشك پرداخت.</p> <p>در یك دیدگاه ساده، می توان موتورهای موشك <a href="http://www.academist.net/">را </a>به آسانی و با هزینه ای نسبتا كم طراحی كرد و حتی آن را به پرواز درآورد اما اگر بخواهیم مسئله را در سطح كلان بررسی كنیم با مشكلات و پیچیدگی های بسیاری مواجه هستیم و این موتورهای موشك (و به خصوص سیستم سوخت آن ها) آنقدر پیچیده است كه تا به حال تنها سه كشور توانسته اند با استفاده از این فناوری انسان را در مدار زمین قرار دهند.<br /><img alt="راکت فضایی" src="http://newsimg.bbc.co.uk/media/images/40998000/jpg/_40998656_venus_lift-off_203.jpg" align="left" /><br />در این مقاله ما موتورهای موشك های فضایی را مورد بررسی قرار می دهیم تا با طرز كار و پیچیدگی های آن ها آشنا شویم.</p> <p><strong>نكات پایه ای:</strong></p> <p>عموما وقتی كسی درباره موتورها فكر می كند، خود به خود مطالبی درباره چرخش برایش تداعی می شود.برای مثال حركت متناوب پیستون در موتور بنزینی كه انرژی چرخشی برای به حركت در آوردن چرخ ها را تولید می كند. و یا موتور الكتریكی كه با تولید میدان الكتریكی كه با تولید میدان مغناطیسی نیروی چرخشی برای پنكه یا سی دی رام تولید می كنند. موتور بخار هم به طور مشابه كار می كنند.</p> <p>ولی موتور موشك از لحاظ ساختار متفاوت است. موتور موشك ها موتورهای واكنشی هستند.اساس كار موتور موشك برپایه ی قانون معروف نیوتون است كه می گوید: “برای هر كنش واكنشی وجود دارد به مقدار مساوی ولی درجهت مخالف آن”. موتور موشك نیز جرم را در یك جهت <a href="http://www.academist.net/">پرتاب</a> می كند و از واكنش آن در جهت مخالف سود می برد.</p> <p>البته تصور این اصل (پرتاب جرم و سود بردن از واكنش) ممكن است در ابتدا كمی عجیب به نظر بیاید، چرا كه در عمل بسیار متفاوت می نمایاند. انفجار، صدا و فشار چیزهایی است كه در ظاهر باعث حركت موشك می شود و نه “پرتاب جرم”.</p> <p>بگذارید تا با بیان چند مثال تصویری بهتر از واقعیت را روشن كنم:</p> <p>● اگر تا به حال با اسلحه ی(به خصوص سایز بزرگ آن) shotgun شلیك كرده باشید، متوجه می شوید كه ضربه ی بسیار قوی ای، با نیروی بسیار زیاد به شانه شما وارد می كند.</p> <p>یك اسلحه مقدار ۱ انس فلز را به یك جهت و با سرعت ۷۰۰ مایل در ساعت شلیك می كند و در واكنش شما را به عقب حركت می دهد.</p> <p>● اگر تا به حال شیر آتش نشانی را دیده باشید، متوجه می شوید كه برای نگه داشتن آن باید نیروی بسیار زیادی را صرف كنید (اگر دقت كرده باشید گاهی ۲ یا ۳ آتش نشان یك شیر را نگه می دارند) كه در این جا شیر آتش نشانی مثل موتور موشك عمل می كند.</p> <p>شیر آتش نشانی، آب را در یك جهت پرتاب میكند و آتش نشان ها از نیرو و وزن خود استفاده می كنند تا در برابر واكنش آن مقاومت كنند. اگر آن ها اجازه بدهند تا شیر رها شود، شیر به این طرف و آن طرف پرتاب می شود.</p> <p>حال اگر آتش نشان ها روی یك اسكیت برد ایستاده باشند شیر آتش فشانی آن ها را با سرعت زیادی به عقب می راند.</p> <p>● اگر یك بادكنك را باد كنید و آن را رها كنید، بادكنك به پرواز در می آید، تا وقتی كه هوای داخل آن به طور كامل خالی شود. پس می توان گفت كه شما یكم موتور موشك ساخته اید. در این جا چیزی كه به بیرون پرتاب می شود مولكول های هوای درون بادكنك هستند.</p> <p>بسیاری از مردم فكر می كنند كه مولكول های هوا اهمیتی ندارند، در حالی كه اینطور نیست. هنگامی كه شما به آن ها اجازه می دهید تا از دریچه بادكنك به بیرون پرتاب شوند، بر اثر واكنش به وجود آمده بادكنك به جهت مخالف پرتاب می شود.</p> <p>در ادامه برای درك بهتر موضوع، به مثالی دقیق تر اشاره می كنم:</p> <p>● سناریوی توپ بیسبال در فضا:</p> <p>شرایط زیر را تصور كنید،</p> <p>مثلا شما لباس فضانوردان را پوشیده اید و در فضا در كنار فضاپیما معلق مانده اید و چندین توپ بیسبال در <a href="http://www.academist.net/">دست </a>دارید. حال اگر شما توپ بیسبال را پرتاب كنید، واكنش آن بدن شما را به جهت مخالف توپ حركت می دهد.</p> <p>سرعت شما پس از پرتاب توپ به وزن توپ و شتاب وارده بستگی دارد. همانطور كه می دانیم حاصلضرب جرم در شتاب برابر نیرو است، یعنی:</p> <p>F=m.a</p> <p>همچنین میدانیم كه هر نیرویی كه شما به توپ وارد كنید، توپ نیز نیرویی مساوی ولی در جهت مخالف به بدن شما وارد میكند كه همان واكنش است. پس می توان گفت:</p> <p>m.a=m.a</p> <p>حال فرض می كنیم كه توپ بیسبال ۱ كیلو گرم وزن داشته باشد و وزن شما و لباس فضایی هم ۱۰۰ كیلوگرم باشد. پس با این حساب اگر شما توپ بیسبال را با سرعت ۲۱ متر در ساعت پرتاب كنید. یعنی شما با دست خود به یك توپ بیسبال ۱ كیلو گرمی، شتابی وارد كرده اید كه سرعت ۲۱ متر در ساعت گرفته است. واكنش آن روی بدن شما تاثیر می گذارد، ولی وزن بدن شما ۱۰۰ برابر توپ بیسبال است. پس بدن شما با ۱۰۰/۱ سرعت توپ بیسبال (یا ۰.۲۱ متر بر ساعت) به عقب حركت می كند.</p> <p>حال اگر شما می خواهید از توپ بیسبال خود قدرت بیش تری بگیرید، شما دو انتخاب دارید: افزایش جرم یا افزایش شتاب وارده</p> <p>شما می توانید یا یك توپ سنگین تر پرتاب كنید و یا اینكه شما می توانید توپ بیسبال را سریع تر پرتاب كنید (شتاب آن را افزایش دهید)، و این دو تنها كارهایی است كه می توانید انجام دهید.</p> <p>یك موتور موشك نیز به طور كلی جرم را در قالب گازهای پرفشار پرتاب می كند؛ موتور گاز را در یك جهت به بیرون پرتاب می كند تا از واكنش آن در جهت مخالف سود ببرد. این جرم از مقدار سوختی كه در موتور موشك می سوزد بدست می آید.</p> <p>عملیات سوختن به سوخت شتاب می دهد تا از دهانه خروجی موشك با سرعت زیاد بیرون بیاید.</p> <p>وقتی سوخت جامد یا مایع می سوزد و به گاز تبدیل می شود، جرم آن تغییر نمی كند بلكه تغییر در حجم آن است. یعنی اگر شما مقدار یك كیلو سوخت مایع موشك را بسوزانید مقدار یك كیلو جرم با حجمی بیشتر، از دهانه خروجی موشك با دمای بالا و سرعت زیاد خارج می شود. عملیات سوختن، جرم را شتاب می دهد.<br />بیایید تا بیش تر درباره ی نیروی پرتاب بدانیم:</p> <p><strong>نیروی پرتاب:</strong></p> <p>قدرت موتور یك موشك را نیروی پرتاب آن می گویند. نیروی پرتاب در آمریكا به صورت<br />(پوند) ponds of thrust<br />و در سیستم متریك با واحد نیوتون شناخته شده است (هر ۴.۴۵ نیوتون نیروی پرتاب برابر است با ۱ پوند نیروی پرتاب).</p> <p>هر یك پوند نیروی پرتاب (۴.۴۵ نیوتون) مقدار نیروی است كه می تواند یك شی ۱ پوندی (۴۵۳.۵۹ گرم) را در حالت ساكن مخالف نیروی جاذبه زمین نگه دارد.</p> <p>بنابر این در روی زمین شتاب جاذبه ۲۱ متر در ساعت در ثانیه (۳۲ فوت در ثانیه در ثانیه) است.</p> text/html 2008-12-08T20:09:27+01:00 یلدا http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/147618/clubname/skyclub <h1 dir="rtl" style="margin:.25in 0in 3pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:right;" align="left"><font face="Times New Roman"><font size="4"><span><span><span><span dir="ltr" style="font-size:20pt;"></span></span></span></span></font></font><span><span><span><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">مقدمه </font></span></span></span></span></h1> <h1 dir="rtl" style="margin:.25in 0in 3pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:right;" align="left"><font size="5"><span><span><span><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">حادثه ها و پدیده های بسیار شگفت انگیزی به طور مداوم در جهان ما و كیهان در حال به وقوع پیوستن است، یكی از </span></span></span></span><span><span><span><span lang="ar-sa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="ar-sa">این پدیده های شگفت انگیز برخورد كهكشان ها با یكدیگر است.</span></span></span></span></font></h1> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span><span><span><span lang="ar-sa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="ar-sa"><font size="5">پدیده ای جذاب و پر رمز راز، كه اخترشناسان را سال هاست به تكاپو واداشته تا به ویژگی های این واقعه پی ببرند، ولی متأسفانه با این حال مطالب و مقاله های كامل و جامع پیرامون این موضوع در سطح جهان بسیار كمیاب تر است نسبت به سایر مقاله های نجومی و كیهان شناسی .در این مقاله به مواردی همچون دلیل برخورد كهكشان ها و ویژگی های آن به طور كامل پرداخته شده است. و در آخر طبق نتیجه های گرفته شده، می توان به مسائل مختلفی پاسخ داد.</font></span></span></span></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span><span><span><span lang="ar-sa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="ar-sa"><font size="5">مسائلی همچون:</font></span></span></span></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span><span><span><span lang="ar-sa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="ar-sa"><font size="5">ـ سرانجام كهكشان راه شیری</font></span></span></span></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span><span><span><span lang="ar-sa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="ar-sa"><font size="5">ـ تأثیر برخورد دو كهكشان بر یكدیگر</font></span></span></span></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span><span><span><span lang="ar-sa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="ar-sa"><font size="5">ـ تأثیر محیط و عالم بر روی برخورد كهكشان ها</font></span></span></span></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span><span><span><span lang="ar-sa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="ar-sa"><font size="5">ـ و آثاری كه برخورد دو كهكشان در پی دارد.</font></span></span></span></span></p> <h1 dir="rtl" style="margin:.25in 0in 3pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span><span><span><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa">برخورد كهكشان ها</span></span></span></span><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></h1> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;text-indent:0in;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5"><span>    </span>در جهان كهكشان ها، هر چند وقت گاهی كهكشان هایی با هم برخورد می كنند، و دلیل آن نیز این است كه برخی مواقع كهكشان های در حال عبور آن قدر به هم نزدیك می شوند كه در دام گرانش یكدیگر می افتند و این جا صحنه ای است كه جنگ میان دو كهكشان آغاز می شود و آن دو با هم برخورد و شروع به تركیب شدن در یكدیگر می كنند.</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;text-indent:0in;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><img height="257" src="http://upload.iranblog.com/1/1228788099.jpg" width="386" alt="1228788099.jpg" /></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;text-indent:0in;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><span dir="rtl"></span><font size="5">>   </font></span></span></p> <h1 dir="rtl" style="margin:.25in 0in 3pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><a></a><a></a><a><span><span><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa">شرط های لازم برای برخورد و آغاز جنگ</span></span></span></a><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></h1> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">1. كهكشان ها باید به حد كافی به یكدیگر نزدیك شوند تا بتوانند در دام گرانش یكدیگر بیفتند.</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">2. شرط دیگری كه برای آغاز جنگ مشخص شده است این است كه كهكشان ها باید با سرعت كافی و البته كم به یكدیگر نزدیك شوند تا بتوانند در دام گرانش یكدیگر بیفتند.</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">3. باید ابتدا كهكشان های اصلی با یكدیگر تركیب شوند، و در برخورد هر دو كهكشان <span> </span>باید از نظر گازی غنی باشند، اگر فاقد گاز باشند، ممكن است با یكدیگر تركیب نشوند، اما این بستگی به ساختار دو كهكشان دارد.</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">و سایر كهكشان ها هم كه به هم برخورد نمی كنند به این دلیل است كه در فاصله ی بسیارزیاد از یكدیگر هستند. نیروی ناچیزی به هم وارد می كنند و یا سرعت حركت آن ها به قدری زیاد است كه در حین عبور از كنار هم مجالی برای تركیب شدن پیدا نمی كنند. لازم به ذكراست كه بعضی از كهكشان ها هم باسرعت مناسب از كنار یكدیگر بدون برخورد عبور می كنند، كه این كهكشان ها فقط كمی از ستاره های خود را با یكدیگر رد و بدل می كنند.</font></span></p> <h1 dir="rtl" style="margin:.25in 0in 3pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><a></a><a></a><a><span><span><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa">انواع برخورد</span></span></span></a><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></h1> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">نظریه پردازان معتقدند كه جنگ و ادغام میان كهكشان ها به دو صورت می تواند باشد.</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 31.5pt 0pt 0in;direction:rtl;text-indent:-.25in;line-height:normal;text-align:justify;"><span><span><font face="Times New Roman"><font size="5">1.</font><span style="font:7pt 'times new roman';">     </span></font></span></span><span dir="rtl"></span><font size="5"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">ادغام پر كاز: در ادغام پر گاز كهكشان ها مملو از گازهایی هستند كه ستاره های جدید به وجود می آورند.</span><span dir="ltr"></span></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 31.5pt 0pt 0in;direction:rtl;text-indent:-.25in;line-height:normal;text-align:justify;"><span><span><font face="Times New Roman"><font size="5">2.</font><span style="font:7pt 'times new roman';">     </span></font></span></span><span dir="rtl"></span><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">ادغام كم گاز: گازی برای تشكیل ستاره ای جدید ندارند و بعد از برخورد و ادغام معمولاً ستاره های جدید متولد نمی شوند</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 31.5pt 0pt 0in;direction:rtl;text-indent:-.25in;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><img height="257" src="http://upload.iranblog.com/1/1228800852.jpg" width="321" alt="1228800852.jpg" /></span></p><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span><p dir="rtl" style="margin:0in 13.5pt 0pt 0in;direction:rtl;text-indent:0in;line-height:normal;text-align:justify;"><font size="5"><span><span><span><strong><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">بررسی شكل ظاهری كهكشان ها بعد از برخورد</span></strong></span></span></span><strong><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></strong></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">در حالت اول اگر دو كهكشان فقط از كنار یكدیگر و بدون برخورد و ادغام عبور كنند با هم ستاره هایی رد و بدل می كنند و گاهی موجب می شود، هاله یا بازوی هر كدامشان كشیده تر شود و اما اگر دو كهكشان با هم برخورد كردند؛ در این مواقع معمولاً حاصل برخورد، یك كهكشان بزرگتر و با ویژگی های متفاوت است و یا امكان این را هم داردكه كهكشان بزرگ را تشكیل ندهند. و یا ممكن است دو كهكشان بعد از برخورد و تركیب، از درون یكدیگر عبور كنند و به مسیر خود ادامه دهند اما شكل های آن ها به بی نظم ترین وضعیت قرار خواهد گرفت در واقع یكی از آثاری كه جنگ كهكشان ها و برخورد آن ها بر روی دو كهكشان می گذارد این است كه شكل ظاهری آن ها را تغییر می دهد و معمولاً شكل نهایی یك كهكشان بی نظم خواهد بود.</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">اگر شكل ظاهری هر دو كهكشان مارپیچی باشد، ممكن است بازوهای آن ها با هم تركیب شوند و هسته های آن ها همراه گاز و غبار موجود در آن ها با هم مخلوط می شود و تقریباً شكل یك كهكشان بیضی را به خود می گیرد. (حتی بعضی از اخترشناسان معتقدند كه علت تشكیل بعضی از كهكشان های بیضوی همین برخوردها بوده است).</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">و اما اگر یك كهكشان مارپیچی و یك بیضوی با هم برخورد كنند، احتمالاً بعد از برخورد كهكشان به وجود آمده جزء همان دسته ی كهكشان های ویژه هستند كه دارای خصوصیات عجیب می باشند. اما در كل این نكته حائز اهمیت است كه آثار برخورد دو كهكشان بر روی شكل ظاهری آن دو و یا كهكشان به وجود آمده به خصوصیات و ویژگی های هر دو كهكشان و از همه مهم تر به جرم، جسم و چگالی آن ها بستگی دارد.</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">اگر جرم دو كهكشان تقریباً یكسان بوده و یابه هم نزدیك باشد، در هنگام برخورد، جنگ بسیار سخت و البته جذاب و هیجان انگیز میان آن دو رخ می دهد، زیرا نیروهای برهم كنش آن ها با هم برابر است و هر دو در نیروهای یكسان دست و پا می زنند و یك صحنه ی بسیار باشكوه و شاید غم انگیز به پا شود !!!</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">و اگر جرم دو كهكشان یكسان نبود و با هم متفاوت باشد، به طور قطع پیروز میدان كهكشان عظیم تر و سنگین است كه كهكشان كوچكتر را می بلعد و به كلی در آن تغییر ایجاد می كند و آن را به شكل كمانی بزرگ تبدیل كرده و سرانجام تراژدی این جا است كه او را درخود می كشد و می بلعد.</font></span></p> <h1 dir="rtl" style="margin:.25in 0in 3pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><a></a><a></a><a><span><span><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></span></span></a></h1> <h1 dir="rtl" style="margin:.25in 0in 3pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><font size="5"><span><span><span><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">بررسی ویژگی های برخورد و آثار آن</span></span></span></span><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></font></h1> <h1 dir="rtl" style="margin:.25in .5in 3pt 0in;direction:rtl;text-indent:-.25in;line-height:normal;text-align:justify;"><a></a><a></a><a><span><span><span style="font-size:14pt;"><span><font face="Times New Roman">1-<span style="font:7pt 'times new roman';">   </span></font></span></span><span dir="rtl"></span><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa">آثار بجا مانده بر روی شكل كهكشان ها</span></span></span></a><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></h1> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;text-indent:0in;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5"><span>     </span>بر اثر برخورد ، دو كهكشان ستاره هایی را به خارج از میدان های گرانش خود پرتاب می كنند، كه ممكن است تا ابد آن ستاره ها تنها در گوشه ای از كیهان به زندگی خود ادامه دهند، شاید باور نكردنی ترین ویژگی برخوردها این است كه ستاره های موجود در دو كهكشان در حال نبرد، هرگز با هم برخورد نمی كنند. یعنی، فقط میدان های گرانش كهكشان ها است كه باهم برخورد می كنند. آری درك این موضوع سخت است كه دو كهكشان با میلیون ها ستاره با هم ادغام و هیچ یك از ستاره های آن ها با هم برخورد نكند و علت آن هم <span> </span>فضای بسیار وسیع خالی میان ستاره ها و فاصله های باورنكردنی آن ها از یكدیگر است برای درك این موضوع به مقایسه فاصله ها در مقیاس كوچك می پردازیم:</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><font size="5"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">اگر ما كره ی زمین را به اندازه ای كوچك كنیم كه به گلوله ای با قطر </span><font face="Times New Roman"><span dir="ltr">cm</span><span dir="rtl"></span></font><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><span dir="rtl"></span>1 تبدیل شود، و آنگاه سیاره ی مریخ را هم با همین مقیاس كوچك كنیم تا به یك گلوله تبدیل بشود و فاصله ی این سیاره را نیز به همین تناسب كوچك كنیم این دو گلوله تقریباً در فاصله ی یك متری هم قرار می گیرند، حال اگر بخواهیم این كار را با نزدیك ترین ستاره ی به زمین یعنی ستاره ی آلفا قنطورس انجام دهیم، بعد از كوچك كردن آن و تبدیل به یك گلوله با قطر چند سانتیمتر و فاصله ی آن دو را نیز نسبت به یكدیگر با همان مقیاس كوچك كنیم آن گاه باید گلوله ای كه به عنوان زمین هست را در شهر تهران قرار دهیم و گلوله ای كه به عنوان ستاره آلفا قنطروس است را در یكی از خیابان های شهر شیراز رها كنیم!!! (گلوله هایی با قطر چند سانتیمتری) و این در حالی است كه در كهكشان ها هزاران ستاره وجود دارند كه صدها سال نوری با هم فاصله دارند. خب با این مقایسه به نظر شما، احتمال برخورد ستاره ها چقدراست؟ ولی با این مقایسه فاصله بین كهكشان ها نسبت به قطرشان كمتر است یعنی اگر دو كهكشان را به همان گلوله های چند سانتیمتری تبدیل كنیم فاصله ی آن ها چند متر می شود. به طور مثال برای كهكشان راه شیری و همسایه اش (آندرومدا) این فاصله 5/2 متر خواهد بود، بنابراین احتمال برخورد دو كهكشان بسیار بیشتر از برخورد دو ستاره است البته هر چند گاهی در میان این برخوردها ستاره هایی هم هستند كه با هم تصادف می كنند و مطمئناً صحنه های بسیار شگفت انگیزی ایجاد می كنند.</span></font></p> <h1 dir="rtl" style="margin:.25in .5in 3pt 0in;direction:rtl;text-indent:-.25in;line-height:normal;text-align:justify;"><a></a><a></a><a><span><span><span style="font-size:14pt;"><span><font face="Times New Roman">2-<span style="font:7pt 'times new roman';">   </span></font></span></span><span dir="rtl"></span><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa">تولد ستارگان بر اثر برخورد</span></span></span></a><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></h1> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">حاصل دیگر این برخوردها به وجود آمدن و متولد شدن ستاره هایی جدید در كهكشان هاست و از فشرده شدن گاز و غباری كه دو كهكشان در حال برخورد با یكدیگر ادغام می كنند به وجود می آیند. و وسعت دید تلسكوپ هابل نیز این موضوع را اثبات می كند. آن ها آنتن های تماس گیر (موجگیر) را به فضا پرتاب می نمایند، زیرا كه این ستاره های در حال تولد دم هایی دارند كه شبیه به دم حشره ها می باشد و اطلاعات مفیدی را می تواند<span>  </span>در اختیار بگذارد.</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><font size="5"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">بردلی وایت مور، اظهار داشت</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"><span dir="ltr"></span><font face="Times New Roman">:</font></span><span dir="rtl"></span><span style="font-family:'b zar';"><span dir="rtl"></span> <span lang="fa" xml:lang="fa">درخشش نور برخی از این ستاره های جوان شگفت انگیز است. </span></span></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><font size="5"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">اما چرا این پدیده را تولد</span><span dir="ltr"></span><span lang="fa" dir="ltr" xml:lang="fa"><span dir="ltr"></span><font face="Times New Roman"></font></span><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">می دانیم و نه مرگ؟ هنگامی كه كهكشان ها به یكدیگر نزدیك می شوند، جاذبه نیرومندی</span><span dir="ltr"></span><span lang="fa" dir="ltr" xml:lang="fa"><span dir="ltr"></span><font face="Times New Roman"></font></span><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">توده های گاز هیدروژن را به یكدیگر می فشارد و بعد از آنكه تراكم آنها به نقطه</span><span dir="ltr"></span><span lang="fa" dir="ltr" xml:lang="fa"><span dir="ltr"></span><font face="Times New Roman"></font></span><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">حساسی رسید، این دسته ها به ستاره های جدیدی تبدیل می شوند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"><span dir="ltr"></span><font face="Times New Roman">.</font></span><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">شواهد زیادی همچون: رنگ ستارگان آن ها، شدت خطوط نشری طیف گاز میان ستاره ای، برون داد پرتوی فرو سرخ از غبار گرم شده ی میان ستاره ای این واقعیت را تأیید می كنند كه: برخی از كهكشان های در حال برخورد از بالاترین سطح ستاره زایی در كیهان برخوردارند، نمودعمده ای از این ستاره زایی بیش از حد، تنها هنگامی آشكار شد كه هابل، قابلیت های تصویر برداریش را متوجه كهكشان های در حال برخورد كرد. یكی از اولین اكتشافات تلسكوپ هابل این بود كه، كهكشان هایی با ستاره زایی بسیار فعال، دربردارنده ی تعداد زیادی ابرخوشه ی ستاره ای<sup></sup>اند، خوشه های فشرده تر از نظر ستارگان جوان غنی تر از آنچه، است كه اخترشناسان به دیدنش در همسایگی كهكشان هایمان عادت داشتند.</font></span></p> <h1 dir="rtl" style="margin:.25in .5in 3pt 0in;direction:rtl;text-indent:-.25in;line-height:normal;text-align:justify;"><a></a><a></a><a><span><span><span style="font-size:14pt;"><span><font face="Times New Roman">3-<span style="font:7pt 'times new roman';">   </span></font></span></span><span dir="rtl"></span><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa">كهكشان ها پیرهن های بلوری بر تن می كنند</span></span></span></a><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></h1> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><font size="5"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">وقتی دو كهكشان در حال تركیب و برخورد هستند، پوششی از بلورهای كوچك در اطراف مراكز به هم پیوند خورده ی این كهكشان ها یافته می شود. این ذرات شباهت های زیادی به خرده شیشه دارند، این بلورها، دانه های سیلیكاتی هستند كه در كوره های ستاره ای به وجود آمده اند، دانه های تازه كشف شده <span> </span>اولین موارد بلورهای سیلیكاتی شناخته شده در خارج از كهكشان ما می باشند. و علت آن هم این است كه طوفانی از غبار در مركز كهكشان های در حال تركیب ، در حال شكل گیری است، این بلورهای سیلیكاتی در این طوفان قرار گرفته و در نهایت به صورت پوششی عظیم از غبار و شیشه در اطراف هسته های كهكشان ها قرار می گیرند و شرط این پوشش این است كه كهكشان های در حال برخورد از نوع فوق نورانی فرو سرخ (</span><font face="Times New Roman"><span dir="ltr">ULIRGS</span><span dir="rtl"></span></font><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><span dir="rtl"></span>) (</span><font face="Times New Roman"><span dir="ltr">Ultaluminous Infrared Galaxies</span><span dir="rtl"></span></font><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><span dir="rtl"></span>) باشند كه این بلورها سیلیكاتی در آن ها موجود است.</span></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><strong><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></strong></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><strong><span lang="fa" style="font-size:10pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></strong></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><strong><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></strong></p> <p dir="rtl" style="margin:0in .5in 0pt 0in;direction:rtl;text-indent:-.25in;line-height:normal;text-align:justify;"><span><span><font face="Times New Roman"><font size="5">4-</font><span style="font:7pt 'times new roman';">   </span></font></span></span><span dir="rtl"></span><font size="5"><strong><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">تشكیل سیلیكات ها</span></strong><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">: سیلیكات ها توسط ستاره های پرجرم ایجاد می شوند، كه این ستاره های پرجرم بلورها را قبل و همچنین در هنگام وقوع انفجارهای ابر نواختری در فضا پخش می كند. تشبیه دكتر هنریك اپسون (دانشگاه كورتل):</span></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">دوكامیون حامل آرد را در نظر بگیرید كه در یك خیابان و در جهت مخالف هم در حال حركتند، اگر این دو كامیون با هم برخورد كنند، برای مدت كوتاهی ابری سفید بر روی خیابان تشكیل می شود، با استفاده از تلسكوپ اسپیتزر ما برخورد و تركیب دو كهكشان و تشكیل ابری موقتی از بلورهای سیلیكانی را مشاهده می كنیم.</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><img src="http://upload.iranblog.com/1/1228816172.jpg" alt="1228816172.jpg" /></span></p><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span><p dir="rtl" style="margin:0in .5in 0pt 0in;direction:rtl;text-indent:-.25in;line-height:normal;text-align:justify;"><span><span><span><strong><span><span><font face="Times New Roman"><font size="5">5-</font><span style="font:7pt 'times new roman';">   </span></font></span></span></strong><span dir="rtl"></span><strong><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">ایجاد دنباله های كشنده</font></span></strong></span></span></span><strong><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></strong></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">وقتی دو كهكشان به یكدیگر نزدیك می شوند، نیروی جاذبه ی هر كدام از آن ها اشیاء و ستاره ها و گرد و غبار موجود در كهكشان دیگر را به اطراف خود می كشد و این امر باعث می شود توده هایی به صورت دنباله به وجود آیند كه مانند پلی دو كهكشان را به یكدیگر متصل می كند.</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><img height="257" src="http://upload.iranblog.com/1/1228793676.jpg" width="375" alt="1228793676.jpg" /></span></p><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span><h1 dir="rtl" style="margin:.25in .5in 3pt 0in;direction:rtl;text-indent:-.25in;line-height:normal;text-align:justify;"><a></a><a></a><a><span><span><span style="font-size:14pt;"><span><font face="Times New Roman">6-<span style="font:7pt 'times new roman';">   </span></font></span></span><span dir="rtl"></span><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa">سیاه چاله های مركز كهكشان ها در هنگام برخورد چه نقشی ایفا می كنند</span></span></span></a><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></h1> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">در مركز اكثر كهكشان ها سیاه چاله هایی وجود دارد كه هنگام برخورد احتمال این كه سیاه چاله ها هم با یكدیگر برخورد كنند، بسیار زیاد است. علت آن این است كه مهمترین عامل میدان گرانش كهكشان ها، سیاه چاله ها هستند و وقتی به دام میدان گرانش یكدیگر می افتند،</font></span><span lang="fa" style="font-size:12pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa">( ادامه صفحه ی بعد )</span><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;text-indent:0in;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5"><span>    </span>در واقع جهت حركت آن ها به سمت تكنیكی های مركز سیاه چاله های خود است، و بنابراین سیاه چاله ها نیز با هم برخورد می كنند، و بعد از برخورد گردابی عظیم، از ماده به وجود می آورند كه از مولكول های<span>  </span>اطراف تغذیه می كنند. و در صورتی نیز ممكن است كه سیاه چاله های مركزی با هم برخورد نكنند در واقع اگر هسته ها از هم گسیخته و ناپایدار باشند، سیاه چاله ها با هم تركیب نمی شوند.</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><strong><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></strong></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;text-indent:0in;line-height:normal;text-align:right;" align="left"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;text-indent:0in;line-height:normal;text-align:justify;"><strong><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">تحلیل داده ها و نتیجه گیری كلی</font></span></strong></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">در پی موضوع ها و موارد گفته شده و همچنین بررسی همه جانبه ی برخورد دو كهكشان می توان نتایج زیر را استنباط كرد.</font></span></p> <h2 dir="rtl" style="margin:12pt 0in 3pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><a></a><a></a><a><span><span><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">1ـ فعالیت هسته های مركزی كهكشان ها</span></span></span></a><span></span><span></span><span></span><span dir="ltr"></span></h2> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">كهكشان های در حال برخورد هسته های نورانی تری دارند، و ستارگان بیشتری در درون آن ها در حال شكل گیری هستند، این نشان دهنده ی فعالیت بیشتر هسته های كهكشان های در حال برخورد است</font></span></p><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span><h2 dir="rtl" style="margin:12pt 0in 3pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span><span><span><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">2ـ نقش محیط در برخورد و شكل گیری كهكشان ها</span></span></span></span><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></h2> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">ارتباط بین رنگ، درخشش و محیط اطراف یك كهكشان، صرفاً حاصل شرایط آغازین شكل گیری، آن ها نبوده است. اما درست همانند انسان ها، رابطه بین كهكشان ها و كنش متقابل آن ها با محیط اطراف، نقش عمده ای در تحول و به بیان بهتر تكامل آن ها داشته و این فرآیند در بازه زمانی نسبتاً طولانی و به تدریج شكل گرفته است.</font></span></p> <h2 dir="rtl" style="margin:12pt 0in 3pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><a></a><a></a><a><span><span><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">3ـ نقش میدان گرانش ستارگان در هنگام برخورد</span></span></span></a><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></h2> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><font size="5"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">در هنگام برخورد كهكشان ها همانطور كه گفته شد، ستاره های موجود در آن ها با هم برخورد نمی كنند و احتمال وقوع همچنین حادثه ای بسیار، بسیار كم است، وقتی ستاره ها از كنار یكدیگر عبور می كنند، این میدان گرانش آن ها است كه بر یكدیگر اثر می گذارد و این پدیده باعث می شود تا به هر كدام از كهكشان ها نوعی «ترمز كیهانی» وارد شود، به این معنا كه دو كهكشان پس از برخورد از هم جدا شده اما به دلیل وجود ترمز كیهانی دوباره به سمت یكدیگر بازگشته و دوباره با هم برخورد می كنند، این پدیده بارها اتفاق می افتد، و در طی آن كهكشان ها سرعت و انرژی خود را از دست می دهند.</span></font></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><font size="5"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><img height="257" src="http://upload.iranblog.com/1/1228815144.jpg" width="257" alt="1228815144.jpg" /></span></font></p><font size="5"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span>4ـ تأثیر انبساط عالم بر روی برخوردها و در نتیجه تغییر آنتالپی و آنتروپی عالم </font><p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">یكی دیگر ازنتایجی كه می توان از این بررسی گرفت (البته به طور غیرمستقیم) پیرامون آنتالپی و آنتروپی عالم است. ابتدا پیش از توضیح بحث با مفهوم آنتالپی و آنتروپی آشنا می شویم.</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">آنتالپی: در واقع انرژی مبالده شده در یك واكنش و تغییر سطح انرژی واكنش های شیمیایی و یا فیزیكی </font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">آنتروپی: تغییر بی نظمی در یك سامانه (سیستم)</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">قانون حاكم: به طور معمول و در حالت عادی همه ی واكنش ها و تغییرهای شیمیایی و فیزیكی در جهت طبیعی به سمت كاهش سطح انرژی كه همان كاهش آنتالپی و افزایش آنتروپی و یا همان افزایش بی نظمی است.</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">با كمی تفكر درمی یابیم كه با انبساط عالم و از هم دور شدن كهكشان ها و كاهش نیروهای برهم كنش آن ها مطمئناً جنگ و درگیری در میان آن ها كمتر می شود.</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">(در واقع ذرات سازنده ی عالم كه همان كهكشان در نظر گرفته شده در حال دور شدن هستند و برخورد نیز در بین آن ها كاهش می یابد)</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">حال اگر ما كل كیهان را یك سامانه فرض كنیم و این سامانه در حال انبساط باشد یك تغییر فیزیكی است، بنابراین ذرات این سامانه در حال دور شدن از هم هستند. پس: بی نظمی در این سامانه در حال افزایش است. و چون كنش و واكنش بین ذرات كمتر می شود (كه ما می توانیم همان كاهش برخورد كهكشان ها را در نظر بگیریم)، بنابراین سطح انرژی عالم كاهش می یابد و در نتیجه آنتالپی كیهان در حال كاهش است.</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><img height="257" src="http://upload.iranblog.com/1/1228840177.jpg" width="239" alt="1228840177.jpg" /></span></p><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span><h1 dir="rtl" style="margin:.25in 0in 3pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span><span><span><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa">سخن آخر</span></span></span></span><span lang="fa" style="font-size:14pt;font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></h1> <h2 dir="rtl" style="margin:12pt 0in 3pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><a></a><a></a><a><span><span><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa">(آندرومدا هم نبرد می طلبد)</span></span></span></a><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></h2> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">آیا كهكشان ما نیز جنگی در پیش خواهد داشت؟</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">طبق بررسی ها انجام شده كهكشان ما راهی 5 میلیارد ساله را شروع كرده تا با نزدیكترین همشایه اش وارد جنگ شود. آری در حدود 5 الی 6 میلیارد سال آینده راه شیری و آندرومد با هم برخورد می كنند، و احتمالاً حاصل آن یك كهكشان عظیم خواهد بود و با توجه به این كه دو كهكشان مارپیچی هستند، و تقریباً هم جرم هستند بنابراین جنگ بسیار سختی در انتظار آن دو است.</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5">برخورد این دو كهكشان یك برخورد پرگاز خواهد بود، و ستاره های زیادی طی آن متولد خواهند شد</font></span></p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><font size="5"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"></span></font> </p> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;direction:rtl;line-height:normal;text-align:justify;"><span lang="fa" style="font-family:'b zar';" xml:lang="fa"><font size="5"></font></span> </p>