مقالات کلوب سپندار مذگان

مقالات کلوب سپندار مذگان 2012-02-12T13:52:27+01:00 text/html 2010-12-04T06:25:50+01:00 شروین مجیدی تاریخچه ای مصور و مختصر از لباس زنان ایران ! http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1704659/clubname/sepandar_mazgan <a href="http://tispoon.blogfa.com/post-108.aspx">تاریخچه ای مصور و مختصر از لباس زنان ایران !</a> پیش از آنکه فرهنگ و تمدن آریایی در ایران زمین کنونی به دوران شکفتگی خود برسد، در هزاره سوم پیش از میلاد، در بخش جنوبی و جنوب غربی ایران که دامنه اش تا کرانه های دشت لوت و کویر مرکزی نیز میرسیده است، مردمی با فرهنگ و تمدن خاص زندگی میکردند که اینک آنان را &quot;ایلامی&quot; مینامند. از آماری که این مردم بر جای گذاشته اند، چنین بر می آید که به پیشرفت های بزرگی نائل آمده و شهری مانند &quot;شوش&quot; بنیاد نهاده اند که به علت کهنسالی، ماد شهرهای جهان به شمار می آید. درباره جنس و چگونگی دوخت جامه این بانوان و جامه تندیسه های دیگری که از بزرگان و ملکه های ایلامی به دست آمده، عقاید گوناگون اظهار شده است. برخی با توجه به نقش و شیارهای پشم گونه ای که بر روی جامه ها دیده می شود آن ها را از جنس پوست و کسانی آن ها را از جنس دیگر ولی تقلید از پوست و گروهی آن را از برگ یا الیاف گیاهان می دانند. <img alt="ایلام- هزاره سوم پیش از میلاد مسیح" src="http://soude.persiangig.com/image/img0101.jpg" border="0" hspace="0" /> مجسمه های گِلی و گِل پخته که در دوره های باستانی همراه با اجساد مردگان دفن می شدند ما را با کلاه ها و زیورها و جامه های زنانه بسیار متنوعی آشنا می شازند که می توانند از جمله مدارک مستند در این زمینه در هزاره های اول و دوم پیش از میلاد باشند. <img alt="هزاره دوم پیش از میلاد مسیح" src="http://soude.persiangig.com/image/img0111.jpg" border="0" hspace="0" /> بهترین و قابل استفاده ترین نمونه نقش جامه بانوان مادی، بر روی جعبه ای سیمین، که از گنجینه جیحون به دست آمده و در موزه بریتانیاست دیده می شود، و به طور کلی از این طرح ها و نقش ها پیداست که بانوان مادی جامه های بلند و چین دار با آستین های فراخ می پوشیده اند و زیورهای سیمین و زرین بر خود می بسته اند. <img alt="دوران ماد" src="http://soude.persiangig.com/image/img0121.jpg" border="0" hspace="0" /> مادها و پارس ها چنان با هم قرابت و آمیختگی داشته اند که گاه تمایز بین آن ها مشکل می گردد. آنچه مسلم است لباس منسوب به مادها دوختی ساده تر داشته و از الگویی نسبتاً تنگ و چسبان پیروی می کرده. برعکس، لباس پارسیان، فراخ و گشاد، همراه با چین های فراوان بوده و ترکیبی مفصل تر داشته است. دوران شاهنشاهی هخامنشیان که پس از مادها بر روی کار آمدند، آغاز شکفتن هنر و فرهنگ و شکوه تاریخ ایرانیان است. کشور گشاییها و قدرت و ثروت در این روزگار باعث آن گردید که ایرانیان به زندگانی بسیار مرفه و شکوهمند و پرتجمل دست یابند و جامه ها و پارچه ها و زیورهای گرانبها و زیبا بر خود بپوشند. در این روزگار که تیره ها و مردمان گوناگون شاهنشاهی ایران هریک به فراخور سرزمین خویش جامه های قومی خود را می پوشیدند، پارسیان نیز همچون دیگران از پوشاک ویژه تیره پارسی که در میان دیگر جامه ها کاملاً مشخص و شناخته شده است استفاده می کردند، اما در میان خود پارسیان طبقات مختلف از : لشگری و کشوری، مرد و زن، همه یکسان جامه می پوشیدند و اگر جامه های آنان با هم فرقی داشت، تنها از دیده جنس و رنگ پارچه و آرایشهای آن بود، بدینسان که در طبقات ثروتمند از پارچه های لطیف تر و گرانبهاتر و پر آرایشتر و در طبقات کم چیز از پارچه های ساده تر و کم بهاتر استفاده می کردند. مردم پارس نیز همچون بسیاری از مردمان روزگاران باستان، جامه های بلند و فراخ را می پسندیدند و زنان و مردان پارسی چون از دیده شدن پوست و تن برهنه شان بسیار شرم داشتند و برخلاف یونانیان آن زمان، نمایش تن برهنه و بی پوشاک را کاری برخلاف شرم و آزرم و بس زشت و ناروا می دانستند، کوشش داشتند، جامه ای بپوشند که بلند، فراخ و پرچین باشد تا گذشته از پوشیده بودن همه تن و بر، برجستگی های طبیعی اندامها نیز پیدا و نمایان نباشد. <img alt="دوران هخامنشی" src="http://soude.persiangig.com/image/img004.jpg" border="0" hspace="0" /> ارسیان از زن و مرد، گذشته از زیر پوشهای سفید رنگ پنبه ای، قبایی فراخ و شنلی شکل با دامن چین دار و بلند می پوشیدند که از دیده دوخت و شکل جالبش در میان جامه های مردمان روزگاران باستان، مانندی بر آن نمی توان یافت. هر قبای پارسی از دو بخش که به هم دوخته می شد، پدید می آمد؛ بخش نخست بالاتنه جامه بود که تقریباً به شکل دایره بریده می شد و نیمی از آن پشت و چین های زیر آستین و نیمی دیگر پیش سینه را تشکیل می داد. بخش دوم دامن قبا بود که در کمرگاه به بخش اول می پیوست و بسیار پرچین و فراخ بود و در جلو پاها، چین های آویخته فراوانی داشت تا هنگام راه رفتن مانع گام برداشتن نباشد. قباها از دیده دامن بر دو گونه بود &quot;یک چینه&quot; و &quot; دو چینه&quot;. <img alt="دوران هخامنشی" src="http://soude.persiangig.com/image/img005.jpg" border="0" hspace="0" /> بانوان و مردان پارسی کمربند چرمی بر کمر می بستند و کفشهای آنان نیز از چرم بود و بندهایی داشت که در روی پا از درون هم گذشته کفش را محکم می کرد. در این دوره کار بافندگی را بیشتر زنان انجام می دادند و کار و مشغولیت بانوان ایرانی، بافتن پارچه های گرانبها و سوزن کاری بود و حتی شهبانوها و شاهدخت ها نیز در دربار، بدین کار می پرداختند پس از دوران بسیار کوتاه سلوکی که اندک تأثیری از فرهنگ یونانی یا فرهنگ آسیایصغیر در فرهنگ و هنر ایران مشاهده می گردد، دوران طولانی و برجسته اشکانی فرا می رسد که مدت چهارصد و هفتاد سال شاهنشاهان این سلسله استقلال و فرهنگ سرزمین ایران را در برابر بیگانگان نگه داشته، برگهای زرین و افتخارآمیزی بر تاریخ ایران افزودند. ولی جای افسوس است که در دوره ساسانی با انگیزه دشمنی و اختلاف مذهبی که میان خاندان اشکانی و ساسانیان وجود داشت، بسیاری از آثار و مدارک تاریخی و هنری و مذهبی این دوره درخشان در قلمرو حکومت ساسانیان نابود گردیده، از میان رفت. آثار کشف شده نشان می دهد که اشکانیان و پارتها، از حیث فرهنگ و مظاهر دیگر تمدن مردمی بسیار غنی بوده، زندگانی آنان در شکوه و تجمل و زیبایی دوستی دست کمی از دوران هخامنشی و ساسانی نداشته است و از جمله تظاهرات این تجمل دوستی، وضع پوشاک پارتها و اشکانیان است که چه مرد و چه زن جامه های بسیار زیبا و برازنده و باشکوه می پوشیده اند و با زیورهای گرانبها و ظریف که جنبه هنری آنها بسیار قوی می باشد خود را می آراسته اند. <img alt="دوران پارتیان" src="http://soude.persiangig.com/image/img006.jpg" border="0" hspace="0" /> جامه زنان ایرانی در دوران اشکانی عبارت بوده است از: پیراهن آستین دار و بلند پرچین که دامن آن تا روی زمین کشیده می شده است و کمربندی از روی آن در زیر سینه می بسته اند که اندکی از گشادی آن کاسته، چین های بیشتری ایجاد می کرده است. از روی پیراهن بلند پیراهن دیگری می پوشیدند که بلندی آن نسبت به پیراهن اول کمتر بوده و یقه ای باز و آستین داشت. بستن سربندهای گوناگون و استفاده از کلاه های مخروطی بلند و طبقه طبقه که تور یا چادری از بالای آن آویخته می شد بسیار معمول بود. بانوان پارچه ای را همچون شنل از روی دوشهای خود می آویختند و یا از آن مانند چادر استفاده می کردند و گاه آن را به دور کمر می بستند. <img alt="دوره پارتیان" src="http://soude.persiangig.com/image/img007.jpg" border="0" hspace="0" /> سربند زنان مانند سربند و شمله های زنان کرد و لر بسیار بزرگ بود. دور لچک و روی سربندها و کلاه ها را با نگین ها و سکه ها و آویزها و با علائم مذهبی همچون: هلال ماه و ستاره و پیکره و از این گونه زیورها می آراسته اند و گردن بندها و سینه ریزهای فراوان و پر کار از گردن و سینه می آویختند و النگو و گوشواره و انگشترهای متعدد به خود می بستند. و اما دوره ساسانی تمدن و فرهنگ ملی ایران در دوره ساسانی با برپاداشتن آیین ها و آداب و رسوم کهن ایرانی دوباره تجدید حیات کرد و شیوه زندگانی مردم که پیشتر اندکی با رسوم بیگانگان درآمیخته بود، کاملاً رنگ ایرانی به خود گرفت. در این دوران بسیار طولانی و مهم، وجود شاهنشاهان نیرومند و کشورگشا و پدید آمدن دربارهای باشکوه و ثروتمند و روی کار آمدن طبقه دهگانان(فئودال) ایرانی نژاد که در سرتاسر ایران زمین پراکنده بودند، زندگی پرتجمل و پرتفننی ایجاد کرد که اثرات تجملات در پوشاک مردان و زنان این عهد که نمونه هایش بر روی آثار گوناگون بازمانده است به خوبی نمایان است. پوشاک زن ایرانی در این زمان از تنوع بیشتری برخوردار است و چون آثار و نمونه های نسبتاً فراوانی از آن روزگار از کنده کاری روی فلز و موزائیک و نقش برجسته و تندیسه و پارچه برای ما بازمانده استاز اینرو با دقت و اطمینان بیشتری پوشاک و زیورهای بانوان را پی گیری کرده مورد پژوهش قرار داد. گونه ای از جامه زنان این عهد مانند دوران پیش، عبارتست از پیراهن بلند و فراخ با آستین های بلند و گاه کوتاه که با بستن بندی در زیر سینه چین های فراوانی ایجاد می کرد. معمولاً بر انتهای دامن این پیراهن پارچه پُرچینی افزوده می شد که آن را از پیراهن های ساده و بلند پارتی جدا می ساخت. از روی پیراهن شالها یا روسری هایی بر دوش و روی بازوان خود می انداختند که وقار و زیبایی بیشتری به پوشاک می بخشید و گاه از آن به صورت چادر نیز استفاده می کردند. گاه از روی پیراهن بلند دامن مضاعفی با چین ها و زائده های شال مانند که به بالای دامن دوخته شده بود می پوشیدند و زائده ها را در خم بازوان خود می انداختند تا دامن دوم را بالاتر از دامن پیراهن نگاه دارد. اینگونه دامن، پوشاک ویژه بانوان عهد ساسانی است و از پارچه های نازک و بدن نما دوخته می شد و از اینرو رنگ و نقش پارچه پیراهن از پشت آن نمایان بود. <img alt="دوره ساسانیان" src="http://soude.persiangig.com/image/img008.jpg" border="0" hspace="0" /> <img alt="دوره ساسانیان" src="http://soude.persiangig.com/image/img009.jpg" border="0" hspace="0" /> گونه دیگر از پوشش بانوان پیراهنی است با دامن چاک دار که بلندی آن تا میانه ساق پا میرسیده است و چاکها که حاشیه دوزی نیز می شده دامن را در دور بدن به چندین ترک تقسیم می کرده است . با این دامن، شلواری که مانند شلوار مردانه است می پوشیده اند و نمونه اینگونه پیراهن زنان را بر روی ظرفهای سیمین ساسانی میتوان دید. در دوره ساسانی پارچه بافی پیشرفت بسیار کرده بود و انواع پارچه ها و بافته های ابریشمی و پشمی و کتانی و پنبه ای با طرح ها و نقش ها و رنگهای زیبا در مناطق مختلف کشور بافته می شد که خواهان بسیار داشت و حتی بسیاری از کشورهای آن زمان که خود در بافندگی سابقه ای داشتند در بافت پارچه های خود از طرح های پارچه های ساسانی تقلید و اقتباس می کردند. دوران صفوی دوران صفوی در ایران پس از اسلام، از بسیاری جهات و خصوصیات به دوران ساسانی در ایران پیش از اسلام شباهت دارد، وحدت و مرکزیت یافتن سرزمین ایران در زمان این سلسله و توجه به سنتها و آداب و رسوم و مذهب خاص ایرانی و ظهور شاهان بزرگ و نیرومند، و آبادی و آبادانی ایران زمین و تشکیل دربارهای مجلل و پیشرفت رشتههای گوناگون هنرهای ایرانی از ویژگیهای این دوران باشکوه است. در زمره این پیشرفتها و تحولات، از جمله توجه خاصی نیز به طرز پوشاک و بافتن پارچههای زربفت گرانبها و پدید آوردن و پوشیدن زیورهای گوناگون میشده است که همگی از ذوق و سلیقه ایرانیان این عهد حکایت میکنند. از تاریخ آن زمان و از سفرنامههایی که جهانگردان اروپایی درباره مردم و سرزمین ایران در عهد صفوی نوشتهاند و از نقاشیها و مینیاتورها و نمونه لباسها و پارچهها و زیورهایی که از این روزگار برای ما بازمانده و خوشبختانه مقدار آنها نیز فراوان است، چنین پیداست که زنان عهد صفوی، جامههای بس گرانبها و فاخر میپوشیدهاند و پوشاک رویی آنان مانند جامه مردان، اغلب یک تکه بود یعنی بالاتنه آن از دامن جدا دوخته نمیشد و جز در چند مورد، چندان تفاوتی با جامه مردان نداشت. قبای بانوان عهد صفوی در جلو از زیر باز میشد و بلندی آن تا مچ پا میرسید. آنان کمرشان را محکم نمیبستند و آستینهای قبایشان تنگ بود، آن چنان که به دست و بازو میچسبید و چینهای فراوان و زیبایی در بالای مچ دست ایجاد میکرد. اغلب زنان کلاه کوچکی به شکل برج یا عرقچینهای زیبایی به سر مینهادند و لچکها و دستارهای سفیدی را به طرزی جالب به سر میبستند. کلاهها و عرقچینها معمولاً به وسیله بندی در زیر گلو نگهداری میشد و هر کسی بسته به شأن و ثروت خود کلاه و دستار را با پرها و جواهر و زیورها و مروارید میآراست و بر زیبایی آن میافزود. برخی از بانوان از زیر کلاه، توری یا چارقد ابریشمینی را بر روی سر انداخته، دنباله و گوشههای آن را در پشت سر رها میکردند و گیسوان فراوان و پرپشت خود را بافته روی شانه میریختند.<img alt="دوره صفویه" src="http://soude.persiangig.com/image/img012.jpg" border="0" hspace="0" /> شلوار بانوان همچون شلوار مردان از پارچههای پنبهای رنگین دوخته میشد که به وسیله بند شلوار ابریشمین که از لیفه آن میگذشت در دور کمر محکم میشد و بلندی ساقههای آن که اغلب از پارچههای راه راه یا نقش(نوعی شماره دوزی) دوخته میشد و دارای حاشیه زیبایی بود، تا مچ پا میرسید. زنان از روی قبا در کمر، اغلب کمربندهای سیمین و زرین مرصع و گاه شالهای ابریشم و ترمه میبستند و شاهزاده خانمها معمولاً دو خنجر جواهرنشان از چپ و راست در لای شال کمر خود میگذاشتند که قبضههای مرصع آنها از پر شال خودنمایی میکرد. جوراب به معنی امروزی در آن روزگار معمول نبود و فقط زمستانها یک گونه جوراب دوخته از پارچه پا میکردند. این گونه جورابها اغلب از پارچههای زربفت با ساقههای حاشیه دار کوتاه دوخته میشد و دور ساق و نوک و روی پنجه پا با قلابدوزی و سیمدوزی آرایش مییافت. کفشها اغلب به شکل نعلین یا گاهی به تقلید از کفشهای فرنگی به شکل &quot;قونداره&quot; بود که از ساغریهای رنگین یا تیماج دوخته میشد. بانوان هنگام بیرون رفتن از خانه، چادر بسیار بزرگ سفید یا بنفش رنگی بر سر میکردند و فقط جلو صورت باز میماند. به طور کلی مردم این دوران چه مرد و چه زن، علاقه فراوانی به جامههای رنگارنگ و گلدار و زربفت و ابریشمین نشان میدادند و شال و کمر و دستار خود را حتماً از پارچههای گلدار و زریهای ظریف و گرانبها انتخاب میکردند. <img alt="دوره صفویه" src="http://soude.persiangig.com/image/img013.jpg" border="0" hspace="0" /> <img alt="دوره صفویه" src="http://soude.persiangig.com/image/img014.jpg" border="0" hspace="0" /> <img alt="دوره صفویه" src="http://soude.persiangig.com/image/img015.jpg" border="0" hspace="0" /> دوران زندیه در دوران نادرشاه و جانشینان او تحول چشمگیری در پوشاک بانوان ایران پیش نیامد جز آنکه به علل اجتماعی از تجملات و تفننهایی که در دوران قبل در امر پوشاک وجود داشت کاسته شد و جامهها به سادگی گرایید. در دوران زندیه پوشاک بانوان ایرانی گرچه در جلال و شکوه به پای دوران صفوی نمیرسید ولی آثار ظرافت به خوبی در آن نمایان بود. از خصوصیات جامههای این دوره، کوتاه شدن دامن پیراهنها و قباها و در نتیجه نمایان شدن ساقهای شلوار و پوشیدن پیراهن بدننما و رواج نوعی از خالق سنبوسه دار و کلیجه آستین کوتاه بود. پارچه پیراهنها اغلب از نخ و ابریشم ظریف انتخاب میشد و برخلاف پیراهن زیرین مردان که یقهاش از پهلوی گردن باز و بسته میشد، چاک پیراهن از جلو و وسط باز میشد و در زیر گلو با بند یا دگمه کوچکی، بسته می شد. شلوار بانوان چه گشاد و چه تنگ از پارچههای راه راه و به طور مورب دوخته میشد و لبه یا حاشیه دهانه آن را از پارچههای به رنگهای مختلف انتخاب میکردند. <img alt="دوره زندیه" src="http://soude.persiangig.com/image/img016.jpg" border="0" hspace="0" /> <img alt="دوره زندیه" src="http://soude.persiangig.com/image/img017.jpg" border="0" hspace="0" /> http://tispoon.blogfa.com/post-108.aspx text/html 2010-03-16T21:59:54+01:00 شروین مجیدی نوروز و آفرینش جهان بر اساس متون كهن http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1057807/clubname/sepandar_mazgan «نوروز یكی از عمیق&zwnj;ترین و پرمنزلت&zwnj;ترینواژه&zwnj;ها در زبان فارسی است. با این همه تاریخچه مختصری دارد كه در چند سطر می&zwnj;توانآن را خلاصه كرد. اما همین تاریخ كوتاه، پر از راز و رمز است. به تعبیر حافظ، عینعشق است كه از هر زبان كه بشنویم نامكرر است. بعضی&zwnj;ها می پندارند كه چون نوروز هرسال تكرار می&zwnj;شود پس سخن گفتن درباره آن نیز تكراری خواهد بود. اما چنین كسانیظرایف و دقایق نوروز و نكات نهفته در آن را نادیده می&zwnj;گیرند ودرنیافته&zwnj;اند.»  آن چه بازگو شد بخشی از سخنان محمد بقایی (ماكان) مولف،پژوهشگر تاریخ و ادبیات ایران بود كه عصر روز یك&zwnj;شنبه (2 اسفند) در موسسهفرهنگی-هنری جمشید سخن گفت، وی به رمز و رازهای نوروز پرداخت و این آیین باستانی رابر اساس دیدگاه&zwnj;های شاعران كلاسیك و متون كهن واشكافی كرد.  وی در ادامهسخنانش افزود: در روایات اساطیری ما آمده است كه جم، سومین پادشاه پیشدادی، پس ازسیر و سفری، بر تخت پادشاهی می&zwnj;نشیند. روایت فردوسی در شاهنامه چنین است كه جم پسسفر از فراز دماوند در بابل بر تخت جلوس می&zwnj;كند. اما ابوریحان در كتاب «التفهیم»،تخت&zwnj;نشینی او را در آذربایجان می&zwnj;داند. تخت و تاج او آراسته به جواهراتی بود كه ازپرتو آن&zwnj;ها جهان پر از روشنایی می&zwnj;شد. مردم از آن همه روشنایی در شگفت می&zwnj;مانند وگوهر نثار جم می&zwnj;كنند.  این استاد دانشگاه خاطرنشان كرد: فردوسی می&zwnj;گوید كهآن روز را روز نو نامیدند. زمان آن نیز در دی روز، یا اورمزد روز، بوده است «سر سالنو هرمز فرودین/ بیاسوده از رنج تن دل ز كین». این همان روزی است كه پادشاهان گذشتهایران و مردمان باستان، تا به امروز، آن را بسیار گرامی داشته&zwnj;اند و یادگاری است ازروزگاران باستان.  نویسنده كتاب «لعل و روان؛ شرح و بررسی تطبیقی غزل&zwnj;هایاقبال» گفت: البته نوروز را به طهمورث و كیومرث هم نسبت داده&zwnj;اند. اما فردوسی، جمرا بنیانگذار نوروز می&zwnj;داند. این را هم بگوییم كه بعد از تابیدن خورشید بر تاج جماست كه او را جمشید نامیدند، این تاریخچه مختصر نوروز است. من درباره نوروز، دركتابم «در جست&zwnj;جوی هویت ملی» سخن گفته&zwnj;ام. دنباله آن بحث&zwnj;ها را در كتاب دیگرم بهنام «نوروز جلوگاه هویت ایرانی»، كه در سال 1389 منتشر خواهد شد،آورده&zwnj;ام.  نوروز باستانی و آفرینش جهان  وی افزود: هر كسی كه درباره نوروز مطالعه كرده باشد، بی درنگ به یاد آفرینش جهان می&zwnj;افتد. براساس نظریه ایرانی، خداوند در 6 گاهنبار جهان را آفرید و كامل كرد. در گاهنبار نخستآسمان آفریده شد، در گاهنبار دوم آب و در گاهنبارهای بعدی، به ترتیب زمین وجانداران و گیاهان و در آخرین گاهنبار، كه ماقبل نوروز بود، انسان آفریده شد. ایناندیشه ایرانی است و پیوند نوروز را با آفرینش جهان نشان می&zwnj;دهد. پس اگر نوروز رانادیده بگیریم، نخواهیم دانست كه آفرینش جهان، چه زمانی به پایان رسیدهاست.  مولف كتاب «در جست&zwnj;جوی هویت ملی» گفت: در باور اساطیری ایران، هنگامیكه كیومرث به زمین می&zwnj;آید، بر اثر ماجرایی كشته می&zwnj;شود. بدنش را به خاك می&zwnj;سپارند واز آن خاك، فلزاتی پدید می&zwnj;آید و از آن فلزات «تخمه زر» بوجود می&zwnj;آید. از این تخمهزر، گیاه ریواس می&zwnj;روید. این گیاه پس از چهل سال نبرد با محیط خودش، سرانجام به شكلحیوان درمی&zwnj;آید و از حیوان دو انسان «مشی» و «مشیانه» خلق می&zwnj;شوند.  ویافزود: چهل سالی كه در این&zwnj;جا بدان گفته شده، اشاره است به زمانی طولانی و نبرد بامحیط نیز اشاره&zwnj;ای است به كشمكش «من» با «غیر من». این آفرینش انسان، در نوروزاتفاق می&zwnj;افتد. البته بحث آفرینش انسان دامنه&zwnj;دارتر از آن&zwnj;چه است كه در این&zwnj;جا بهآن اشاره كردم، اما تنها می&zwnj;خواستم الگویی را بدست داده باشم تا بدانیم كه چگونهاین اندیشه در جهان گسترده شد.  مولانا و اشاره او به آفرینشانسان  بقایی یادآور شد: این اندیشه بعدها نزد «ابوعلی مسكویه» و «مولانا» بسط پیدا می&zwnj;كند. مولوی اما ماخذ خود را آشكارا بیان نمی&zwnj;كند و نمی&zwnj;گویدكه اندیشه&zwnj;اش را از كجا گرفته است. اما می&zwnj;دانیم كه این فكر، ریشه در ایران باستانو ادب مزدیسنایی دارد. آن&zwnj;جایی كه مولانا در دفتر سوم مثنوی می&zwnj;گوید «از جمادی مردمو نامی شدم / وز«نوروز و آفرینش جهان» بر اساس متون كهنمردم به حیوان سر زدم...» یك مقداری رنگ عارفانه به سخنشمی&zwnj;دهد و نمی&zwnj;شود دقیقا آن را با اندیشه&zwnj;های ایرانی منطبق كرد. اما در دفتر چهارممثنوی ابیاتی دارد كه كاملا همسان با اندیشه&zwnj;های نیاكان ماست. از سوی دیگر آن ابیاتهمسان با یافته&zwnj;های زیست&zwnj;شناسی و بر پایه دانش نوین است.  وی افزود: مولویدر دفتر چهارم، درباره آفرینش انسان، بیت&zwnj;هایی می&zwnj;آورد كه سطر سطر آن را می&zwnj;توان باهمین اندیشه آفرینش آدمی انطباق داد. بر این اساس است كه من اعتقاد دارم كه مولویاندیشه ایرانی را مورد مطالعه قرار داده است. اگر غیر از این بود نمی&zwnj;توانست معجزه «مثنوی» را خلق كند. مگر می&zwnj;شود انسان متفكری مانند مولوی از گذشته و پیشینه خود بیخبر باشد؟ انسان&zwnj;های پایین&zwnj;تر از او، همانند سعدالدین وراوینی و نجم&zwnj;الدین رازی،خالق «مرصاد العباد»، آن اندیشه&zwnj;ها را می&zwnj;دانسته&zwnj;اند، چه رسد به مولانا كه سخنشبسیار فراتر و گسترده&zwnj;تر از آن&zwnj;هاست.  فروهرها، نیروهای پیش برنده وتكامل بخش  مولف كتاب «اخبار عجیب و حكایات غریب» گفت: مولوی بهنیرویی كه در ورای هستی هست اشاره می&zwnj;كند و می&zwnj;گوید «می&zwnj;كشد آن خالقی كه دانی&zwnj;اش». این نیرو همان «فروهر» است. فروهرها نیرویی&zwnj;اند ازلی و ابدی كه وجود داشته و خواهندداشت این نیرو را، مولوی، «نیروی كشنده» می&zwnj;نامد. معادلی كه برای فروهر می&zwnj;توانیافت «نفس» یا «خودی» است.  وی افزود: فروهر دقیقا به معنای نیروی كشنده وپیش برنده است. «فره» یعنی پیش و جلو؛ «وهر» نیز به معنای كشنده است. پس فروهرنیروی پیش برنده خواهد بود. این نیرو باعث تكامل جهان و هر چیزی كه در این جهاناست، می&zwnj;شود. این اندیشه را در نزد بسیاری از متفكران دیگر، مانند اقبال لاهوری، هممی&zwnj;توان دید.  مولف كتاب «در شبستان ابد؛ شرح و برسی جاویدنامه اقبال» گفت: «مثل» افلاطونی هم منطبق با این اندیشه است. پس از انتقال اندیشه&zwnj;های فلسفی ازیونان به آلمان، «فیخته» نیز همین اندیشه را داشت و می&zwnj;گفت «هر چیزی دارای «من» است». «هگل» از آن به «روح جهان» تعبیر می&zwnj;كرد و از روح نباتی و روح انسانی سخنمی&zwnj;گفت. «سورن كركه گارد» و پیروان انگلیسی هگل نیز معتقد به این قضیه بودند. امامعروف&zwnj;ترین آن&zwnj;ها «برگسون» است كه نظریه&zwnj;اش با فروهرها انطباق دارد. برگسون می&zwnj;گویدكه جهان دارای نیرویی به نام «نیروی خیزشی» است. در این نیرو وفاق، مودت و عشق وجوددارد. این سخن برگسون همان اندیشه فروهری است كه در ادب مزدیسنا وجوددارد.  این پژوهشگر تاریخ و ادبیات ایران كه مطالعات گسترده&zwnj;ای در زمینهفرهنگ ایرانی از جمله نوروز باستانی انجام داده گفت: هنگامی كه این اندیشه را بررسیمی&zwnj;كنیم، اثر آن را در فرهنگ عامه هم می&zwnj;بینیم. ایرانیان باستان اعتقاد داشتند كهفروهرها 10 روز مانده به نوروز به زمین می&zwnj;آیند و سراغ خویشاوندان خود را می&zwnj;گیرندو در نوروز، به عالم مینو بازمی&zwnj;گردند. این ارتباط فروهرها با نوروز را نشانمی&zwnj;دهد. بر پایه اندیشه مزدیسنایی، در این 10 روز باید خانه&zwnj;ها تمیز باشد، مردملباس نو بپوشند و آراسته باشند. چون هنگامی كه فروهرها از عالم بالا فرود می&zwnj;آیند،دوست دارند كه زندگی خویشاوندانشان را مرتب و به سامان ببینند. این اندیشه هنوز همدر مراسم نوروز وجود دارد و باقی مانده است.     بن مایه : خبرگزاری كتاب ایران text/html 2009-01-20T19:46:06+01:00 شروین مجیدی جشن سده http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/170986/clubname/sepandar_mazgan <img alt="جشن سده خجسته باد" src="http://www.aariaboom.com/images/stories/jashn/sadeh_03.jpg" border="0" width="180" height="135" hspace="0" />مهر روز از بهمن ماه برابر با 10 بهمن در گاهشماری ایرانی (خورشیدی) <h4 align="center">ستایش پاک تو را باشد، ای آتش پاک گهر، ای بزرگترین بخشودهی اهورامزدا، ای فروزندهای که در خوری ستایش را، میستاییم تو را، که در خانهمانمان افروختهای...</h4>(اوستا - آتش نیایش)شامگاه چهلمین روز پس از جشن شب چله، آبان روز از بهمن ماه و در چلهی زمستان، جشن «سَدَه» یا «سَت» یا «سده سوزی» برگزار میشود. جشن سده در نواحی مختلف با نامهای مختلفی شناخته میشود : در خراسان «سَرِه»، در نواحی اراک «جشن چوپانان»، در خمین «کُردِه»، در دلیجان «هَله هَله» و در بَدَخشان تاجیکستان به نام «خِرپَچار». در فراهان، سنگسر سمنان، چهار روز پیش و پس از سده را «چاروچار» و سردترین شب زمستان میدانند. همانگونه که میدانیم در ایران باستان سال به دو بخش تابستان بزرگ «هَمَه» و زمستان بزرگ «زَیِنَه» تقسیم شده بود که هریک را چَهره مینامیدند. بخش نخست که تابستان است از آغاز فروردین تا آخر مهر، یعنی 210 شبانه روز و بخش دیگر که زمستان بزرگ است از آغاز آبان ماه تا آخر اسفند یعنی پنج ماه به اضافهی روزهای کبیسه و به عبارت دیگر در سه سال نخستین 156 روز و سال چهارم 157 روز بوده است. بنابراین سده عبارت است از 100 روز از آبان گذشته که سده یا سته نامیده میشود، یعنی 100 روز از زمستان گذشته است.ابوریحان بیرونی در «آثارالباقیه» مینویسد :<blockquote dir="rtl" style="margin-left:0px;">«... ایرانیان پس از آنکه کبس از ماههای ایشان برطرف شد، در این وقت منتظر بودند که سرما از ایشان برطرف شود و دورهی آن به سر آید، زیرا ایشان آغاز زمستان را از پنج روز که از آبان ماه بگذرد میشمردند و آخر زمستان ده روز که از بهمن ماه میگذشت میشد... و اهل کرج این شب را «شب گَزَنه» میگویند، یعنی شبی که در آن گزیدن زیاد است و مقصودشان این است که سرما شخص را در این شب میگزد ...»</blockquote>و در کتاب «التفهیم» نیز دربارهی نامگذاری جشن سده آورده است :<blockquote dir="rtl" style="margin-left:0px;">«... و اما سبب نامش چنان است که از آن تا نوروز پنجاه روز است و پنجاه شب ...»</blockquote>منوچهری دامغانی نیز میگوید : <h4 align="center">و نیک بیامدست به پنجاه روز پیش        جشن سده، طلایهی نوروز و نوبهار</h4>برخی روایات پیدایش سده را به اردشیر پاپکان و برخی دیگر به کیومرث نسبت دادهاند و گفتهاند چون عدد فرزندانش به سد رسید، جشنی بزرگ برپا کرد و آتشی فراوان افروختند و آن را سده نام نهادند. از پیروزی فریدون بر ضحاک نیز خبر آمده است.خلف تبریزی در «برهان قاطع» آورده است که :<blockquote dir="rtl" style="margin-left:0px;">«کیومرث را سد فرزند از اناث و ذکور بود، چون به حد رشد و تمیز رسیدند، در شب این روز جشن ساخت و همه را کدخدا کرد و فرمود که آتش بسیار برافروختند بدان سبب آن را سده میگویند.»</blockquote>در پی این مطلب نیز میگوید که این جشن را بعضی به آدم نیز نسبت میدهند، و آشکار است که منظور از آدم همان کیومرث است که در اساطیر ایرانی نخستین بشر محسوب میشود. بیرونی نیز در التفهیم و آثارالباقیه به همین موضوع در شمار یکی از انگیزههای برپایی این جشن اشاره میکند.گَردیزی مولف «زین الاخبار» نیز همین نسبت را به گونهای دیگری یاد کرده و آن را به «مشیه» و «مشیانه» که در اساطیر ایرانی نخستین زوج محسوب میشوند، نسبت میدهد و این روایتی است که به گونههای مختلف، اما در معنی، ریشهی یگانه دارند و اغلب مورخان یاد کردهاند. اما دلیلی دیگر نیز برای برپایی جشن سده یاد شده است و آن به پیکار فریدون و ضحاک بر میگردد و از نگرش معنوی با داستان هوشنگ و مار سیاه آمیزههای فراوانی دارد.<img src="http://www.aariaboom.com/images/stories/jashn/sadeh_01.jpg" alt="sadeh_01.jpg" border="0" width="250" height="164" hspace="0" /><h3 align="right">گوشه ای از مراسم جشن سده</h3>از بسیاری اشارات نویسندگان، مورخان و پژوهشگران، آشکار است که جشنهای نوروز، سده و مهرگان، جشنهایی بوده است همگانی که با سرور و شادمانی و به صورت کارناوال برپا میشده است. مردمان هریک به فراخور توان به تهیهی هیزم و خار و خاشاک به ویژه چوب «گزمی» میپرداختند و پشتههایی از آنها فراهم میکردند و آتش میزدند، سپس با صورتکهایی بر چهره و دست افشانی و پایکوبی تا چندین روز با گریز از همهی قیود، به جشن و شادمانی مشغول میشدند. آتشها در بالای پشت بامها یا در دشتها و بلندیها روشن میشد، مراسم جشن سده علاوه بر آتش افروزیهای گسترده، با برپایی مجالس سور و سرور و میهمانیهای بسیار مفصل همراه بوده است. پس از مراسم آتش افروزی، نیز این میهمانیها ادامه داشته و بر سر خوان مینشتند و نوشخواری در حد افراط از رسوم بوده است. مجالس رقص و موسیقی و آواز تا بامدادان به طول میانجامید و روز پس از جشن، پادشاه و بزرگان به پذیرایی مینشستند.<img src="http://www.aariaboom.com/images/stories/jashn/sadeh_02.jpg" alt="sadeh_02.jpg" border="0" width="250" height="167" hspace="0" /><h4 align="center"> دو چیز یافت از این آتش سده دو همال      ستاره یارهی زرین و آسمان خلخال ز  آفتاب  یکی  جام کرد چرخ امشب        به یاد شاه به کف  برنهاد  مالامال</h4>«منشوری سمرقندی»<h4 align="center">جشن سده  و سال  نو  ماه محرم         فرخنده  کناد  ایزد   بر خسرو  عالم جشن سده  در  مجلس  آراستهی  تو       با  شادی چون زیر همی سازد با  بم جشن سده را رسم نگه داشتی ای شاه      آتش به خَشَن بردی از خانهی چهارم چون  آتش  سوزنده  بیفروزد آتش        آن یک  رخ ساقی  و  دگر جام دمادم</h4>«فرخی»<h4 align="center">آمد  ای سید  احرار شب  جشن سده           شب جشن سده را حرمت، بسیار بوَد می خور ای سید احرار شب جشن سده       باده خوردن بلی از عادت احرار بوَد</h4>«منوچهری»<h4 align="center">وینک بیامده است به پنجاه روز پیش      جشن سده طلایهی نوروز و نو بهار آری هرآنگهی که سپاهی شود به رزم       ز اول به چند روز بیاید طلایه دار</h4>«منوچهری»<h4 align="center">گذاشتیم و گذشتیم و آمدیم و شدیم     تو  شاد زی  و بکن  نوش  بادهی روشن سده دلیل بهار است و روزگار نشاط     نشاط کن که جهان پر گل است و پر سوسن بخواه جام و برافروز آذر بُرزین     که پر شمامهی کافور شد کُه و برزن</h4>«عمعق بخارایی»<h4 align="center">شب سده است بیار ای چراغ رود نواز        از آتش می، غم بسوز و چنگ نواز به جام خویش مر این رام ِخویش را می ده     به کام خویش مر این زار خویش را بنواز طریق راحت گشای و راه رنج به بند         عنان هجر فرو گیر و اسب وصل بتاز چون شعر خوانی در وصف این شب سده خوان     چو عشق بازی در مدح شاه دنیا باز</h4>«عثمانی مختاری»<h4 align="center">شبهای سیه زلف مغان وش داری     در جام طرب بادهی دلکش داری تو خود همه ساله سدهی خوش داری     تـا زلف چلیپا، رخ آتش داری</h4>«خاقانی شیروانی»<h4 align="center">آتش جشن سده، آتش مهر وطن است     کاندرین مُلک نخواهد که شب تار بود در چنین جشن ِطرب، آری خورشید دگر     گر بتابد ز دل خاک، سزاوار بود خرم است این سده و شادروان باد که گفت     شب جشن سده را حرمت بسیار بُوَد</h4>«محمد دبیر سیاقی»<h4 align="center">اَلاَرضُ و النّار مَشرقَه     وَالنّار مَعبودَه مذکانت النّار</h4>«بشاربن برد تخارستانی» text/html 2009-01-20T19:43:50+01:00 شروین مجیدی جشن بهمنگان http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/170982/clubname/sepandar_mazgan <img alt="جشن بهمنگان فرخنده باد" src="http://www.aariaboom.com/images/stories/jashn/bahmangan.jpg" border="0" width="160" height="118" hspace="0" />بهمن روز از بهمن ماه برابر با 2 بهمن در گاهشماری ایرانی <h4 align="center">فرخش باد و خداوند فرخنده کناد &lrm;        عید فرخنده و بهمنجه و بهمن مه را</h4>«فرخی سیستانی»جشنی در ستایش و گرامیداشت بهمن در اوستایی «وُهومَنَه» و در پهلوی «وَهمَن» به معنی «اندیشه ی نیک» یا «بهترین اندیشه».بخش نخست این واژه «وُهُو» از «وَنـْگـْهو» اوستایی که صفت است به معنی خوب و نیک، که در فارسی هخامنشی «وَهۇ» و در سانسکریت «وَسۇ» خوانده می&zwnj;شود، در پهلوی «وِه» و در فارسی «بـِه» شده است. بخش دوم «مَنـَه» برابر است با واژه ی سانسکریت «مَنـَس» که در پهلوی «منیشن» ودر فارسی «منش» شده است. در این روز آشی به نام «آش بهمنگان» یا «آش دانگو» به صورت گروهی پخته می شده است که نام «دانگو» یا «دانگی» برگرفته از همین سنت اشتراکی آن است.<img alt="جشن بهمن گان" src="http://www.aariaboom.com/images/stories/jashn/bahmangaan.jpg" align="left" border="0" vspace="1" width="200" height="334" hspace="10" />ابوریحان بیرونی در کتاب «التفهیم» درباره ی بهمنجه می نویسد : «بهمنجه بهمن روز است از بهمن ماه، ایرانیان در این روز بهمن سفید (نام گیاهی است که در کرانه ی خراسان و جاهای دیگر ایران می روید) با شیر خالص پاک می خورند و می گویند حافظه را زیاد می کند و فراموشی را از بین می برد، ولی در خراسان هنگام این جشن مهمانی می کنند و بر دیگی که در آن از هر دانه ی خوردنی و گوشت حیوان حلال گوشت و تره و سبزی ها پدیدار است، خوراک می پزند و به مهمانان خود می دهند و برای هریک از داده های خدا سپاس به جای می آورند.»در «آثارالباقیه» نیز آورده است : «بهمن ماه روز دوم آن روز بهمن، عید است که براى توافق دو نام آن را بهمنجه نامیده اند، بهمن نام فرشته ی موکل بر بهایم است که بشر به آن ها براى عمارت زمین و رفع حوایج نیازمند است و مردم فارس در دیگ هایى از جمیع دانه هاى ماکول با گوشت غذایى مى پزند و آن را با شیر خالص مى خورند و مى گویند که حافظه را این غذا زیاد مى کند و این روز را در چیدن گیاهان و کنار رودخانه ها و جوى ها و روغن گرفتن و تهیه ی بخور و سوزاندنى ها خاصیتى مخصوص است و بر این گمانند که جاماسب وزیر گشتاسب این کارها را در این روز انجام مى داد و سود این اشیا در این روز بیشتر از دیگر روزهاست.»در ترجمه ی «خرده اوستا» نیز بر موکل بودن بهمن بر چهارپایان اشاره ای شده است بدینگونه که : «در جشن بهمنگان، برای اینکه امشاسپند بهمن در جهان مادى نگهبان چارپایان سودمند است، از خوردن گوشت پرهیز مى کنند.»شاعر نامدار ایرانی سده ی پنجم «على بن توسى»(اسدى توسى) در کتاب لغتنامه ی خود «لغت فرس» زیر کلمه ی بهمنجه مى نویسد : «بهمنجه رسم عجم است، چون دو روز از ماه بهمن مى گذشت بهمنجه مى کردند و این عیدى بود که در آن روز خوراک مى پختند و بهمن سرخ و زرد بر سر کاسه ها مى افشاندند.»چنان که از نوشتار ابوریحان و اسدی توسی برمی آید گیاهی هم به نام امشاسپند بهمن خوانده می&zwnj;شود که در بهمن ماه یا زمستان باز می شود و در پزشکی این گیاه معروف است و در تحفه ی حکیم مؤمن و بحرالجواهر، بیخی سفید یا سرخ رنگ مانند زردک و خوشبو با اندک صلابت و کجی و خارناک تعریف شده است.همین گیاه است که در فرانسه «Behen» خوانده می شود و در گذشته ریشه ی آن را به&zwnj; نام بهمن سرخ و بهمن سفید در داروخانه های اروپا به کار می بردند.<img alt="گیاه بهمن" src="http://www.aariaboom.com/images/stories/jashn/bahman_giah.jpg" border="0" width="200" height="260" hspace="0" />انوری گوید :<h4 align="center">بعد ما کز سر عشرت همه روز افکندی      سخن  رفتن و نا رفتن ما  در افواه اندر آمد  ز در  حجره ی من  صبحدمی       روز  بهمنجه  یعنی  دوم  بهمن ماه</h4>عثمان مختاری شاعر سده ی ششم نیز می گوید :<h4 align="center">بهمنجه است خیز و می آرای چراغ ری             تا برچینیم گوهر شادی ز گنج می این یک دومه سپاه طرق را مدد کنیم                تا  بگذرد  ز  صحرا فوج سپاه دی</h4> text/html 2009-01-03T21:39:10+01:00 شروین مجیدی گفت و گو با حسین امانت، طراح میدان و برج آزادی تهران http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/160541/clubname/sepandar_mazgan   <div> <div> <div> <div> <div> گفت و گو با حسین امانت، طراح میدان و برج آزادی تهران <img src="http://www.stichtingandishe.nl/afbeeldingen/Hossein Amanat.jpg" alt="Hossein Amanat.jpg" />   <img src="http://bhyousefi.com/blog/Amanat.jpg" alt="Amanat.jpg" /> برج آزادی که در زمان خود شهیاد نام داشت و یادمانی برای دو هزار و پانصد سال شاهنشاهی ایران بود، خیلی زود نماد دروازه گونه تهران و ترجمان معمارانه ایران مدرن شد، این بنا اکنون سی و شش ساله است و در حالی که با یک چرخش بزرگ، نماد انقلاب سال ۵۷ تلقی می شود، فرسوده از گذر زمان و رنجیده از بی مهری کسان، خود را نیازمند مرمت می یابد. با این حال دست بردن در مجموعه ای که ایرانیان سخت بدان خو گرفته اند وخارجیان، ایران امروزی را با تصویرش می شناسند، کاری ساده و خالی از حرف و حدیث نیست. شهرداری تهران مسؤول مرمت و بهسازی برج و میدان آزادی است و سازمان میراث فرهنگی و گردشگری کشور نظارت بر این کار را به عهده دارد؛ چرا که برج آزادی در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است. شهرداری بر این باور است که عملیات مرمت را &quot;کاملا اصولی&quot; به پیش می برد، اما سازمان میراث فرهنگی نظر متفاوتی دارد. چندی پیش خبرگزاری میراث فرهنگی (CHN) گزارش داد که کارشناسان این سازمان، پس از بازدید از کارگاه مرمت و بهسازی برج آزادی، در حضور سرپرست کارگاه گفته اند: &quot;اقداماتی که تاکنون در جزیره برج آزادی به بهانه ساماندهی و مرمت انجام شده، مرمت نبوده، بلکه فاجعه ای دردناک در تاریخ ساماندهی آثار تاریخی است.&quot; استفاده از واژه &quot;جزیره&quot; برای میدان آزادی، اشاره طنزگونه و تلخی است به قرار گرفتن این میدان در میان ترافیک سنگین ورودی غربی پایتخت و قطع ارتباط پیادگان با میدانی که طرحش ملهم از باغ های ایرانی است و در اصل برای پیاده روی ساخته شده است. شهرداری نقشه های مرمت را برای تایید به سازمان میراث فرهنگی ارایه کرده و این سازمان نیز به نوبه خود خواستار تایید نقشه ها توسط مهندس ایرج حقیقی شده است؛ یعنی کسی که در زمان ساخت برج آزادی، مسؤول کارگاه برج بود. او اکنون به خارج از کشور سفر کرده است. در این میان هیچ کس سراغ مردی را نمی گیرد که ایده چنین اثر بدیعی از ذهنش تراوش کرد، همان جوان ۲۴ ساله و تازه از دانشگاه درآمده ای که حالا از مرز ۶۵ سالگی گذر کرده و هزاران کیلومتر آن سوتر از تهران، نگران دست پرورده خویش است: حسین امانت. آقای امانت که اینک در شهر ونکور کانادا سکونت دارد، از معماران نوپردازی است که حتی اگر هیچ کاری غیر از طراحی برج و میدان آزادی انجام نداده بود، بازهم نامش در تاریخ معماری مدرن ایران جاودانه می ماند. اما او در کارنامه خویش، کارهای سترگ دیگری نیز دارد: طراحی ساختمان دانشگاه صنعتی شریف یا آریامهر سابق (۱۳۵۴)؛ ساختمان مرکز صنایع دستی سابق و سازمان میراث فرهنگی امروزی (کامل شده در سال ۱۳۶۳)؛ ساختمان سفارت ایران در پکن (کامل شده در سال ۱۳۶۲) و آثار دیگری که در سال های دوری از وطن و در کشورهای مختلف جهان ساخته شده اند.   <img src="http://www.ayene.com/008Azady/image/tasvir.jpg" alt="tasvir.jpg" /> <div align="center">  </div> او دعوت گفت و گو را صمیمانه پذیرفت و در اندازه ای که یک گفت و گوی تلفنی میان تهران و ونکور اجازه می دهد، از هویت برج آزادی و دغدغه هایش در این باره سخن راند. با این حال اذعان داشت که اگر بخواهد در هرمورد توضیح کامل بدهد، حاصل سخن، مثنوی هفتاد من کاغذ می شود. تنها امیدش این بود که سخنانش نزد آن ها که اکنون آفریده اش را در اختیار دارند، جدی گرفته شود. آیا این توقع بزرگی برای خالق برج آزادی است؟ آقای امانت، در ایران بیشتر مردم خصوصا جوان ها برج شهیاد را با نام آزادی می شناسند. شما ترجیح می دهید در این گفت و گو از کدام نام استفاده کنیم؟ فرقی نمی کند. شما از نام آزادی هم می توانید استفاده کنید. آزادی هم نام خوبی است. ولی فکر می کنم این بنا به نام اصلی خود شهیاد نامیده خواهد شد. پرسش اول من بی ربط به این نامگذاری نیست. شما شهیاد یا همان آزادی را به یادبود ۲۵۰۰ سال شاهنشاهی ایران طراحی کردید، اما بعدا علاوه بر این که نماد شهر تهران و ایران مدرن شد، نماد انقلابی شد که در تقابل با نظام شاهنشاهی بود. چه قابلیت هایی را در این اثر می بینید که توانسته در مدت کوتاهی نماد دو موضوع متفاوت از هم باشد؟ شهیاد طوری طراحی شده که معطوف به حقیقت، جوهره و عمق فرهنگ ایران است. یعنی با توجه به آنچه که در طول تاریخ بر سر ایران رفته و عظمتی که در تاریخ این کشور هست، ساخته شده. درست است که این کار در زمانی انجام شد که یک وضع سیاسی دیگری در ایران حکمفرما بود، اما وقتی من آن را طراحی کردم به تمام دوره های تاریخی و به آینده ایران فکر می کردم؛ نه به آن وضع سیاسی خاص. البته اصلا فکر نمی کردم که شهیاد این طور در دل مردم ایران نفوذ کند. شهیاد درست مثل بچه ای بود که شما به دنیا می آورید و نمی دانید که او در آینده چگونه خواهد شد. این بچه بزرگ می شود و زندگی مخصوص به خودش را پیدا می کند که دیگر در اختیار شما نیست. شهیاد هم همین طور شد و فکر می کنم به این خاطر در دل مردم جا باز کرد که خیلی ایرانی است و جوهره فرهنگ ایران را در خود دارد. این جوهره فرهنگی که بر آن تأکید دارید، چگونه در ساختمان برج متبلور شده است؟ یعنی دقیقا چه مفاهیمی را در طراحی برج به کار گرفته اید و می خواسته اید چه پیامی را از طریق آن منتقل کنید؟ همان طور که گفتم این بنا به گذشته های درخشان تاریخ ایران نظر دارد؛ به دورانی که ایران در ادبیات، هنر، معماری، صنایع دستی، علوم مختلف و خیلی چیزهای دیگر سرآمد بود. من می خواستم جمع بندی خودم از اینها را در شهیاد ارائه کنم تا اگر کسی از خارج می آید یا حتی مردم ایران بدانند که این اثر به کجا و به کدام فرهنگ مربوط می شود. در این بنا، قوس اصلی وسط برج، نمادی از طاق کسری مربوط به دوره پیش از اسلام (دوره ساسانی) است و قوس بالایی که یک قوس شکسته است از دوران بعد از اسلام و نفوذ اسلام در ایران حرف می زند. رسمی سازی هایی که بین این دو قوس را پر می کند، خیلی ایرانی است و من آن را از گنبد مساجد ایران الهام گرفته ام. اساسا تکنیک گنبد سازی در ایران خیلی جالب است و شما در هر مسجدی که می روید، یک چیز تازه ای می بینید. در این گنبدها که نشانه نبوغ ایرانی است، معماران قدیم از قاعده مربع بنا وارد دایره گنبد شده اند و این کار را با کمک رسمی بندی ها و مقرنس کاری های بسیار زیبا انجام داده اند. در برج شهیاد هم همین کار انجام شده. هندسه بنا یک هندسه مربع مستطیل است که از روی چهار پایه خود می چرخد و ۱۶ ضلعی می شود و بالاخره به صورت یک گنبد شکل می گیرد. البته شما این گنبد را از بیرون نمی بینید، اما از داخل برج قابل مشاهده است. دو طبقه داخل برج، یکی بالای قوس طاق اصلی و دیگری زیر گنبد است که با آسانسور به آن می رسید. این طبقه که به عنوان نمایشگاه طراحی شده با گنبدی از بتن سفید پوشیده شده. این گنبد مقرنس ایرانی را به نوع تازه ای اجرا می کند و ارتفاع آن از بام شهیاد بیرون می زند و از بام دیده می شود که با کاشی های فیروزه ای معرق ایرانی پوشیده شده است. مصرف بتن سفید در این قسمت و در سالن پذیرایی آن، در آن زمان یک کار جدیدی در ایران بود.   <div align="center"> <img src="http://bhyousefi.com/blog/jalaseh.jpg" alt="jalaseh.jpg" /></div> شما در زمان طراحی برج ۲۶ ساله بودید؟ خیر، ۲۴ سال داشتم و تازه از دانشکده معماری دانشگاه تهران بیرون آمده بودم. خب، آدم وقتی برج آزادی را با این توصیفی که شما گفتید، می بیند، متوجه می شود که این اثر حاصل درک عمیقی از سنت های تاریخی و هنر و معماری ایران در دوره های مختلف است. چطور یک جوان ۲۴ ساله به این درک رسیده بود؟ من از کودکی در خانواده ای بزرگ شدم که عاشق فرهنگ ایران بود و در یک مکتب فکری پرورش پیدا کردم که می گوید زیبایی های دنیا در هر کجا که باشد، متعلق به همه دنیاست و هنرمند باید به همه این زیبایی ها مراجعه کند. وقتی کوچک بودم، یک روز پدرم مرا به تخت جمشید برد. وقتی از پله های تخت جمشید بالا رفتم، عظمتی را دیدم که قلب من را برای همیشه از آن خودش کرد. تجربه ای بود که هیچ وقت آن را فراموش نمی کنم و فکر می کنم کارهایی که بعدا در زمینه معماری انجام دادم، بیشتر به این تجربه و حس مربوط می شود. یک مقدارش را هم شما به حساب شانس بگذارید . گر اجازه بدهید، بپردازیم به مسایلی که امروزه گریبانگیر برج آزادی است. در حال حاضر دست کم سه عامل به عنوان عوامل خطرزا برای برج آزادی مطرح شده؛ یکی نفوذ رطوبت حاصل از آبیاری چمن های میدان به پایه های بنا و احتمالا فونداسیون؛ دوم آلودگی شدید هوا ناشی از تردد خودروها و فعالیت کارخانجات بزرگ در غرب تهران؛ و سوم بار سنگین ترافیک در میدان آزادی و لرزشی که تردد خودروها ایجاد می کند. هر کدام از این عوامل را چقدر آسیب زا می دانید و مقاومت برج در برابر آن ها چقدر است؟ همه این عوامل خیلی مهم است. از آنجا که بخش های زیر زمینی میدان خیلی بزرگ است، صدمه دیدن عایق ها یعنی قیرگونی دیوارها و سقف ها و نفوذ رطوبت مساله ای جدی است که باید فورا به آن رسیدگی شود. چون نفوذ آب در طول زمان، بتن را ضعیف می کند. من عکس هایی را از شهیاد دیده ام که نشان می دهد لای سنگ ها گیاه سبز شده و فکر می کنم هر ساختمانی هرچقدر که محکم باشد، اگر مدتی به آن نرسند - که در این ۳۰ سال گذشته این طور بوده - خراب می شود. در مورد رشد گیاهان در لابلای سنگ ها واقعا نگران هستم؛ چون ریشه گیاه سنگ ها را خرد می کند. برای مرمت شهیاد باید توجه داشت که این بنا چطور طراحی شده و چه تکنیک هایی در ساخت آن بکار رفته است. این بنا سنگ هایی دارد که در قسمت پایین برج 3.2 متر طول و 1.6 متر ارتفاع دارند و کار دست سنگتراشانی است که به نظر من یک کار بی نظیری انجام داده اند. چون آن وقت که ما شهیاد را می ساختیم، هیچ کس برای پول کار نمی کرد و برای همه، این یک کار عاشقانه ای برای مملکت بود.   <div align="center"> <img src="http://i27.tinypic.com/6xyzyc.jpg" alt="6xyzyc.jpg" /></div> <div align="center">  </div> این سنگ ها با بتن و آهن ضد زنگ به هم چسبیده اند و پشت آنها یک سطح خشن است که روی آن نلغزند. ولی هر سنگی کنار سنگ دیگر با یک ماده قابل انعطاف بندکشی شده است. چیزی شبیه به لاستیک که قابل انعطاف است. ماده ای است به نام FlEXIBLE SEALANT . حالا اگر بخواهند در جریان مرمت از سیمان برای بندکشی استفاده کنند، این کار باعث شکستن سنگ ها می شود. به خاطر این که در گرمای تابستان و سرمای زمستان سنگ ها و بتن زیر آن ها مرتبا منبسط و منقبض می شوند و اگر درزها قابل انعطاف نباشد، همگی خرد می شوند. این را هم بگویم آقای مهندس ایرج حقیقی که الان در ایران هستند و مهندس کارگاه برج بودند، یکی از بهترین کسانی هستند که در مورد مرمت شهیاد می توان به ایشان مراجعه کرد. آلودگی هوا چطور؟ آلودگی هم مسأله مهمی است و وضع اسیدی هوا روی سنگ های برج اثر می گذارد. سنگ های شهیاد که مرمر جوشقان هستند، اصلشان آهکی است و از آلودگی هوا آسیب می بینند. به نظر من راه حل اساسی این است که ترافیک اطراف میدان را کم کنند، اما نباید جریان رفت و آمد قطع شود. حتما باید اتومبیل از آن اطراف رد شود و زندگی در آن جا جریان داشته باشد تا بنا زنده بماند. ولی به نظرم تردد وسایلی مثل اتوبوس و کامیون و تعداد زیاد اتومبیل باید بررسی و محدود شود. ضمنا نباید کاری کنیم که اتومبیل ها یک مانع و دیواری در مقابل شهیاد بوجود بیاورند و مانع بشوند که مردم به سوی میدان بیایند. یعنی در طرح های شهری خیابان های میدان، باید سعی کرد مردم راحت به باغ وسط برسند. در مورد لرزش ناشی از تردد خودروها که اشاره کردید، باید بگویم شهیاد آنقدر محکم ساخته شده که نباید پایه هایش با این حرف ها بلرزد. مهندس مشاوری که شهیاد را طراحی کرده، یک از بهترین ها در دنیاست. بنا محکم است، ولی هر بنای خیلی محکم هم اگر زیرش خالی شود، می خوابد. من نمی دانم اطراف آنجا چه اتفاقی می افتد، اما فکر می کنم باید خیلی مواظب بود. الان شهرداری تهران در حال بازسازی محوطه میدان آزادی است و ممکن است در جریان این کار برخی عناصر و اجزاء میدان دگرگون شوند. آیا طراحی میدان آزادی پیوستگی ضروری با برج دارد، یعنی اگر دخل و تصرفی در طراحی میدان صورت بگیرد ، به کلیت طرح و مفاهیم آن یا حتی ساختار معماری اش لطمه خواهد خورد؟ قطعا همین طور است. نقوشی که در میدان هست و باغچه ها و گل کاری ها را شکل می دهد، از طرح داخلی گنبد مسجد شیخ لطف الله اصفهان الهام گرفته شده؛ منتها هندسه دایره گنبد تبدیل به بیضی شده است. روابط لوگاریتمی جالبی در هندسه و ابعاد گنبد مسجد شیخ لطف الله هست که دانش عمیق ریاضی معماران ایران در دوره های گذشته را نشان می دهد. اگر این طرح که در میدان استفاده شده به هم بخورد، ایده اصلی کار از بین خواهد رفت. طرح آب نما و فواره ها هم ملهم از باغ های ایرانی است. همین طور شیب میدان با دقت و به منظور خاصی طراحی شده، حد ارتفاع برج شهیاد ۴۵ متر است؛ چون نزدیک فرودگاه مهرآباد قرار گرفته و نمی شود بلندتر از این ساخت. ولی من می خواستم وقتی به بنا نزدیک می شوید به طرف بالا بروید، در حالی که بالا بردن بنا ممکن نبود. ما برای این که مشکل ارتفاع را حل کنیم، یک سرازیری در میدان بوجود آوردیم. یعنی شما از طرف فرودگاه که وارد میدان می شوید به شکل سرازیر به برج نزدیک می شوید و می رسید به آن آب نمای دایره شکل و وقتی به بنا نزدیک می شوید، دوباره بالا می آیید. زمین زیر برج کاملا صاف است. این صافی و آن شیب میدان وقتی به هم می رسند، خط های قوسی جالبی را ایجاد می کنند که نمی شود به آنها دست زد. در بازسازی میدان باید به این ظرایف توجه کرد. در عکس هایی که دیده ام، کاشی کاری شیارهای نمای اصلی و روی گنبد اغلب خرد شده است. این اشکال کاشی معرق ایرانی است که که می دانید از تکه های کوچکی که کنار هم می گذاریم، تشکیل شده و در زمستان با نفوذ برف و باران یخ می زند، می شکند و فرو می ریزد. امروزه با پیشرفت تکنیک کاشی، رفع این مشکل که در اغلب بناهای قدیمی مشاهده می شود، ممکن است. امیدوارم در تعمیر این کاشی کاری ها نهایت دقت انجام شود که طرح اصلی آن که الهامی مدرن از نقوش سنتی ایرانی است، محفوظ بماند و تغییر نکند. غیر از این موارد، توصیه دیگری هم به متولیان بازسازی میدان آزادی دارید؟ من شنیده ام که مدت زیادی است شهیاد به روی مردم بسته شده که البته به خاطر تعمیرات است. ولی این کار نباید زیاد طول بکشد. چون وقتی بنا تعطیل می شود، از بین می رود. نگهداری مداوم بنا مستلزم فعالیت در آن است. داخل شهیاد از نظر مرمت کار زیادی ندارد و چون داخلش بتن لخت است، همیشه نو است و کافی است که آن را تمیز بکنند. اما حیف است که به این بنا رسیدگی نکنند و درهایش به روی مردم بسته باشد . غیر از برج آزادی برخی بناهای تاریخی تهران مثل سر در باغ ملی، شمس العماره و ساختمان موزه ملی ایران خیلی شاخص هستند و تا حدودی نمادهای شهری به حساب می آیند. اما بناهای دهه های اخیر مثل مصلای تهران، ساختمان کنفرانس سران کشورهای اسلامی یا ساختمان کتابخانه ملی نتوانسته اند این شاخصه و وجه نمادین را پیدا کنند. به نظر شما چه عناصری در این بناها مفقود است که نمی توانند نماد شهری باشند؟ یک کتابخانه هدفش این است که مردم بروند آن جا و از کتاب ها استفاده کنند، همین طور بناهای دیگر هر کدام به منظور خاصی ساخته شده اند، اما همان طور که اشاره کردید، می توانند نمادین هم باشند. مانند بناهای دوره صفویه در اصفهان. معماری دنیا در حال تحول خیلی سریع است و معماران در هر کجای دنیا به تکنولوژی و امکاناتی دست پیدا کرده اند که قدرت انتخاب زیادی به آنها می دهد. دیگر مثل دوره صفویه نیست که فقط آجر داشتند و قوس می زدند و همواره هماهنگی در کارشان بود. بعضی از دوران ها در تاریخ دنیا مثل بهار شکفتگی هستند و در آنها گل های زیادی پرورش پیدا می کند؛ مثل رنسانس در تاریخ اروپا یا دوره سلجوقی و صفوی در تاریخ ایران. الان وضعیت به خاطر فنون و مصالح جدید عوض شده و مدتی طول می کشد تا این پختگی پیدا شود. در چین هم همین آشفتگی ها وجود دارد. دوران آزمایش است. من وقتی ساختمان مرکز صنایع دستی یعنی سازمان میراث فرهنگی فعلی را می ساختم، استفاده های بی مورد و عجیب و غریب از قوس ها و مقرنس ها در معماری ایران خیلی زیاد شده بود. من در آنجا با مراجعه به سنت معماری ایران یک گنبد رسمی بندی شده آجری را درست کردم تا بگویم هنوز هم می شود با تکیه بر گذشته یک کارهایی کرد. ولی این بنا نیز آن جنبه نمادین را ندارد، چون هدف دیگری داشته است. یک وقت هایی اثر دنیای پیشرفته بر ما خیلی زیاد است و بدون این که بدانیم چه کار داریم می کنیم، به تقلید از دیگران می پردازیم. ولی به طور کلی فکر می کنم معماران ایرانی، معماران بسیار خوبی هستند. متأسفانه من کارهای اخیری را که همکارانم در ایران کرده اند، ندیده ام تا اظهار نظر کنم. اگر دوباره به شما پیشنهاد دهند که یک بنای یادبود و نمادین برای تهران طراحی کنید ، یادبود چه چیزی را می سازید و چه مفاهیمی را در ساختار آن بکار می گیرید؟ می دانید، یادبود مربوط است به آنچه بر یک فرد یا یک جامعه ای گذشته؛ یک چیزی است که وقتی آن را می بینید فکر می کنید چه خبر بوده است. من یک دوره با توجه به آنچه در طول تاریخ بر سر ایران رفته، کاری را انجام دادم. اما تا مأمور کار دیگری نشوم نمی توانم بگویم آن کار چیست. باید مأمور بشوم تا مثل بچه ای که می گویند مشق بنویس، یک مدتی در شور و التهاب باشم و سختی بکشم. باید یک مقداری دعا و مناجات داشته باشم تا متمرکز شوم و از درون این تمرکز یک فکری بیرون بیاید. باید مأمور بشوم تا توکل کنم. آیا این مناجات و توکل برای طراحی آزادی هم وجود داشت؟ البته، البته، وقتی می خواستم این کار را انجام بدهم، دعا کردم؛ چون می دانستم که به تنهایی نمی توانم کاری بکنم. شهیاد را ساختم تا بگویم ایران از دوران سخت گذشته می گذرد و به آینده ای درخشان می رسد. در این تردیدی نیست  </div></div></div></div></div> text/html 2008-12-23T21:02:04+01:00 شروین مجیدی درگذشت آشو زرتشت http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/154847/clubname/sepandar_mazgan درگذشت آشو زرتشت روز خیر (خور) از ماه دی ، یازدهمین روز دی ماه باستانی برابر با پنجم دی خورشیدی   پیامبر ایران باستان (( اشو زرتشت ))  پس از پایان رسالت خود که آموزش راستی و ارامش به انسان ها بود در شهر بلخ بسرمی برد . در سن هفتاد و هفت سالگی هنگامی که  ( گشتاسب کیانی  و پسرش اسفندیار) فرمانروای بلخ که آن زمان از پایتخت خارج شده بودند . فرمانروای تورانی  ( ارجاسب )  که دشمن دیرینه ایرانیان بود از فرست استفاده نمود و ( توربراتور )  فرمانده سپاه خود را با لشکری بسیار به ایران فرستاد . لشکر تورانی دروازه های شهر بلخ را با همه دلاوری های ایرانیان در هم شکستند و هنگامی که (( اشو زرتشت )) پیامبر ایرانی با  (  لهراسب )  و گروهی از پیروانش در آتشکده بلخ به نیایش مشغول بودند با یورش سپاهیان مهاجم همگی جان باختند . (( اشو زرتشت ))  گرچه از جهان رفت و از دیدگان پنهان گشت ولی روان پاکش همراه با اندرزو آموزشهای جامدانه اش پیوسته زنده ماند . طوری که پس از هزاران سال نام بلندش بر سر زبانها و فروغ مهرش در درون دلهاست . text/html 2008-12-14T20:26:53+01:00 شروین مجیدی جشن دیگان http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/150147/clubname/sepandar_mazgan جشن دیگان   دی  یا  دتوشو به معنی دادار و آفریدگار است و در نامه های اوستائی اغلب به جای واژه اهورامزدا  به کار رفته است . اگر به نام سی روز ماه توجه کنید ، مشاهده می نمایید روزهای ( هشتم ، پانزدهم  و بیست و سوم  باستانی  ) هر ماه به نام دی نامگذاری شده که برای تمیز آنها از یکدیگر هر یک به نام روز بعدش خوانده شده است و اورمزد که آن هم نام خداوند میباشد . پس در ماه دی چهار روز به نام خداوند نامیده شده   که :   ( اورمزد -  در نخستین روز دی ماه باستانی برابر با بیست و پنجم آذرماه خورشیدی ) ( دی بآذر – در هشتمین روز از دی ماه باستانی برابر با دوم دی ماه خورشیدی ) ( دی بمهر – در پانزدهمین روز از دی ماه باستانی برابر با نهم دی ماه خورشیدی ) ( دی بدین – در بیست و سومین روز از دی ماه باستانی برابر با هفدهم دی ماه خورشیدی )   در این روزها زرتشتیان به نیایش همگانی و استراحت می پردازند و در ماه دی ، چهار جشن دیگانبرگزار می شود . text/html 2008-12-14T16:31:00+01:00 شروین مجیدی سپندارمذگان به جای ولنتاین http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/150040/clubname/sepandar_mazgan <div align="right">سالها ،دل طلب جام جم از ما میكرد</div> <div align="right">آنچه خود داشت، زبیگانه تمنا میكرد -- اشا یزدانی خرد فروز باد</div> <div align="right">درود بر شما </div> <div align="right">دوستان و هموندان ارجمند ، نوشتاری كه در زیر خواهید خواند ، پیرامون جشن اسفندگان و روز سپندار مذ برابر با 29 بهمن ماه است</div> <div align="right">بی گمان بسیاری از شما یاران در سالهای گذشته در روز 25 بهمن ماه شاهد برگزاری جشن ولنتاین یا همان روز عشاق درا یران بوده اید </div> <div align="right">روز سپندار مذ از دیر باز در تاریخ كهن سرزمین مادری با زیر نام روز زن و زمین و عشاق شناخته شده است و دیر پایی آن بسیار فراتر از ولنتاین غربی است . شایسته است بانوی ایرانی را در این روز ارج نهیم  و دختران و پسران سرزمین كهن تنها با چهار روز شكیبایی روز عشاق را در 29 بهمن ماه خورشیدی با معشوق خود جشن بگیرند </div> <div align="right">گامهایی این چنین ، ما را در پاسداشت هویت ایران 8000 هزار ساله استوار تر خواهد نمود -جوانان ایرانی را در این رستاخیز فرهنگی فراخوانید</div> <div align="right"> </div> <div align="right">همچنین پیشنهاد میكنم با فرستادن پیام كوتاه به دیگر دوستان خود این نكته مهم را یاد آوری كنید و آنها را به برگزاری جشن عشاق در 29 بهمن فرا خوانید . </div> <div align="right">پاینده مهر نیكان -شادزی مهر افزون </div> <div align="right"> </div> <div style="text-align:center;" align="right"><img style="border:0px solid #FFFFFF;" src="http://www.shakibagallery.com/gallery1/big/gallery-a-(28).jpg" width="450" border="0" height="334" alt="gallery-a-(28).jpg" /></div> <div style="text-align:center;" align="center"> بهمن ماه :   29 بهمن ماه : سپندار مذگان، روز عشاق ایرانی - --- </div> <table width="417" border="0" cellpadding="3" cellspacing="0"><tbody><tr><td width="14"> <div> </div></td> <td width="380"> <div align="right">كمتر كسی است كه بداند در ایران باستان، نه چون رومیان از سه قرن پس از میلاد، كه از بیست قرن پیش از میلاد، روزی موسوم به روز عشق وجود داشته است. جالب است بدانید كه این روز در تقویم جدید ایرانی دقیقا مصادف است با 29 بهمن، یعنی تنها 4 روز پس از والنتاین فرنگی است! این روز &quot;سپندارمذگان&quot; یا &quot;اسفندارمذگان&quot; نام داشته است. فلسفه بزرگداشتن این روز به عنوان &quot;روز عشق&quot; به این صورت بوده است كه در ایران باستان هر ماه را سی روز حساب می كردند و علاوه بر اینكه ماه ها اسم داشتند، هریك از روزهای ماه نیز یك نام داشتند. روز پنجم &quot;سپندار مذ&quot; بوده است. سپندارمذ لقب ملی زمین یعنی گستراننده، مقدس، فروتن است. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق می ورزد. زشت و زیبا را به یك چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می دهد. به همین دلیل در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را بعنوان نماد عشق می پنداشتند.... آیا زمان آن نرسیده است كه همچون سال های اخیر و گسترش جشن های سده و مهرگان در ایران نسبت به پیش تر، سپندار مذگان را هم گرامی بداریم ؟</div></td></tr></tbody></table> text/html 2008-11-24T19:38:46+01:00 شروین مجیدی رای دهید برای نام خلیج فارس به جای خلیج عرب http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/140150/clubname/sepandar_mazgan <div> با درود:</div>  گوش شیطان کر ! سرانجام اعتراض به به&rlm;کارگیریِ نام مجهول برای خلیج فارس»درگوگل&rlm;ارت، تابامداد روزجمعه ،دوازدهم مهر ۸۷ به ۹۵۰هزارامضا  رسیده است. یعنیبعد از هشت&rlm;ماه حالا دیگر فقط ۵۰۰۰۰امضا کم داریم ! بی&rlm;شک ماایرانی&rlm;هامردمان عجیبیهستیم؛ از یک سوعرب&rlm;ستیزترین ملتِ گیتی هستیم وازطرف دیگر، گذرنامه&rlm;های تک&rlm;تک&rlm;مانممهور است به مُهرسفارت امارات متحده&rlm;یعربی درجوانی و عربستان سعودی در پیری ازآنطرف دم زدن از وطن&rlm;پرستی وتمدن دوهزاروپانصدساله&rlm;مان گوش فلک راکر کرده، و از اینطرف به&rlm;سختی توان گردآوریِ یک&rlm;میلیونامضابرای جلوگیری از تغییر نام خلیج&rlm;فارس را داریم؛ و در همان حالبه&rlm;راحتی یک&rlm;میلیون پیامک دردو ساعت برای عادل فردوسی&rlm;پوروبرنامه&rlm;اش می&rlm;فرستیم.واقعاًمسامحه&rlm;کار و بی&rlm;خیال شده&rlm;ایم. اگر کسی را سراغ دارید که هنوز  این اعتراضرا امضا نکرده، برای جمع کردنِ این پتجاه&rlm;هزار امضای باقی&rlm;مانده این نشانی و ضرورتو اهمیتِ این کار را به  اویادآور شوید    <a href="http://www.petitiononline.com/sos02082/petition.html">http://www.petitiononline.com/sos۰۲۰۸۲/petition.html</a>   استدعا می&rlm;کنم هر ایرانیرا که می&rlm;شناسید، به مقدسات و اعتقاداتش قسم بدهید  که برای این گام آخر زورش را بزند.ر. با سپاس پاینده ایران text/html 2008-11-19T22:09:23+01:00 شروین مجیدی کوروش کبیر و منشور آزادی و حقوق بشر http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/136780/clubname/sepandar_mazgan   کوروش کبیر و منشور آزادی و حقوق بشر <blockquote> <h2 dir="rtl"> تاریخچه</h2> در حدود سال ۱۲۸۵ خورشیدی (۱۸۷۹-۱۸۸۲) به هنگام کاوشهای باستان&zwnj;شناسی در بابل در میان&zwnj;رودان، هورمزد رسام، باستان&zwnj;شناس بریتانیایی آسوری&zwnj;تبار، استوانهٔ سفالین موسوم به کوروش کبیر را یافت که شامل نوشته&zwnj;هایی به خط میخی بود.جنس این استوانه از گل رس است، ۲۳ سانتی&zwnj;متر طول و ۱۱ سانتی&zwnj;متر عرض دارد و دور تا دور آن در حدود ۴۰ خط به زبان آکادی و به خط میخی بابلی نوشته شده&zwnj;است. بررسی&zwnj;ها نشان داد که نوشته&zwnj;های استوانه در سال ۵۳۹ پیش از میلاد مسیح به دستور کوروش بزرگ پس از شکست نبونید (بخت&zwnj;النصر) و گشوده شدن شهر بابل، نویسانده شده&zwnj;، به عنوان سنگ بنای یادبودی در پایه&zwnj;های شهر بابل قرار داده شده&zwnj;است. در حال حاضر این لوح سفالین استوانه&zwnj;ای در بخش «ایران باستان» در موزه بریتانیا نگهداری می&zwnj;شود. از سوی دیگر در سال&zwnj;های اخیر آشکار شد که بخشی از یک لوحه استوانه&zwnj;ای که آن را از آن نبونبید پادشاه بابل می&zwnj;دانستند، در حقیقت پاره&zwnj;ای از استوانه کوروش بزرگ، از سطر&zwnj;های ۳۶ تا ۴۳ است. پس از این کشف، این پاره از لوح استوانه&zwnj;ای که در دانشگاه ییل (Yale) در آمریکا نگهداری می&zwnj;شد، به موزه بریتانیا در لندن انتقال داده شد و به استوانه اصلی پیوست گردید. در جریان جشن&zwnj;های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران، منشور کوروش به رغم مخالفت دولت وقت بریتانیا برای چند روز به ایران آورده شد و به نمایش در آمد. <h3 dir="rtl"> ساخت منشور</h3> کوروش دوم، بنیان&zwnj;گذار پادشاهی ایران و آغازگر سلسله هخامنشیان، پس از تسخیر بابل، در بابل تاج&zwnj;گذاری کرد و اعلام عفو عمومی داد؛ ادیان بومی را آزاد اعلام کرد؛ برای جلب محبت مردم میانرودان (بین&zwnj;النهرین)، مردوک که کهن&zwnj;ترین خدای بابل بود را به رسمیت شناخته، او را نیایش کرد و سپاس گفت. او هیچ گروه انسانی را به بردگی نگرفت و سپاهیانش را از تجاوز به مال و جان رعایا بازداشت. او تمامی کسانی را که به اسارت به بابل آورده شده بودند گرد هم آورد و منزلگاه آنها را به ایشان بازگرداند. کوروش همچنین قوم یهود را نیز از اسارت و بیگاری در بابل آزاد کرد. به دستور کوروش، شرح وقایع و دستورات وی روی یک لوح استوانه&zwnj;ای سفالین نگاشته شد به عنوان سنگ بنای یادبودی در پایه&zwnj;های شهر بابل قرار گرفت. <h2 dir="rtl"> جایگاه</h2> این سند به عنوان نخستین منشور حقوق بشر شناخته می&zwnj;شود و در سال ۱۹۷۱ میلادی، سازمان ملل آن را به شش زبان رسمی سازمان منتشر کرد. بدلی از این منشور در مقر سازمان ملل متحد در شهر نیویورک نگهداری می&zwnj;شود. لوح بابل اولین متن حقوق بشر ( کورش کبیر )   </blockquote> <a href="http://errooortm.com/"> <img src="http://i37.tinypic.com/raou9y.jpg" alt="raou9y.jpg" vspace="0" border="0" hspace="0" /></a>   <blockquote> ترجمه لوح: منشور آزادی نوع بشر - کوروش کبیر </blockquote>   <blockquote> اینک که به یاری مزدا ،تاج سلطنت ایران و بابل و کشورهای جهات چهارگانه را به سر گذاشته ام اعلام میکنم که تا روزی که زنده هستم و مزدا توفیق سلطنت را به من میدهد دین و آئین ملت هایی را که من پادشاه آنها هستم محترم خواهم شمرد و نخواهم گذاشت حکام و زیر دستان من دین و آئین و رسوم ملت هایی که من پادشاه آنها هستم یا ملت های دیگر را مورد تحقیر قرار دهند یا به آنها توهین نمایند من از امروز که تاج سلطنت را به من میدهند هرگز سلطنت خود را بر هیچ ملتی تحمیل نخواهم کرد و هر ملت آزاد است که مرا به سلطنت خود قبول کند یا ننماید و هرگاه نخواهد مرا پادشاه خود بداند من برای سلطنت آن ملت مبادرت به جنگ نخواهم کرد. من تا روزی که پادشاه ایران و بابل و کشوره های جهات چهارگانه هستم نخواهم گذاشت که کسی به دیگری ظلم کند و اگر شخصی مظلوم واقع شود من حق وی را از ظالم خواهم گرفت و به او خواهم داد و ستمگر را مجازات خواهم کرد من تا روزی که پادشاه هستم نخواهم گذاشت مال غیر منقول یا منقول دیگری را به زور یا به نحو دیگر بدون پرداخت بهای آن و جلب رضایت صاحب مال تصرف نماید. من تا روزی که زنده هستم نخواهم گذاشت که شخصی، دیگری را به بیگاری بگیرد و بدون پرداخت مزد وی را به کار وادارد. من امروز اعلام میکنم که هر کس آزاد است که هر دینی را که میل دارد بپرستد و در هر نقطه که میل دارد سکونت کند مشروط بر اینکه در آنجا حق کسی را غصب ننماید و هر شغل را که میل دارد پیش بگیرد و مال خود را به هر نحو که مایل است به مصرف برساند مشروط بر اینکه لطمه به حقوق دیگران نزند. من اعلام میکنم که هر کس مسئول اعمال خود میباشد و هیچکس را نباید به مناسبت تقصیری که یکی از خویشاوندانش کرده مجازات کرد و مجازات برادر گناهکار و برعکس به کلی ممنوع است و اگر یک فرد از خانواده یا طایفه ای مرتکب تقصیر شود فقط مقصر باید مجازات گردد نه دیگران. من تا روزی که به یاری مزدا حکومت میکنم نخواهم گذاشت که مردان و زنان را به عنوان غلام و کنیز بفروشند و حکام و زیردستان من مکلّف هستند که در حوزه حکومت و ماموریت خود مانع از فروش و خرید مردان و زنان بعنوان غلام و کنیز بشوند و رسم بردگی باید به کلی از جهان برافتد و از مزدا خواهانم که مرا در راه اجرای تعهداتی که نسبت به ملتهای ایران و بابل و ملتهای ممالک چهارگانه بر عهده گرفته&zwnj;ام موفق گرداند. این رو برای اون هایی ارسال كردم كه تا 2 تا شون شده 4 تا ،&zwnj;تا به یه جای نه چندان پایدار میرسن سریع با حرف های بی پایه و اساس ایرانی بودن خودشون رو منكر میشن . به نظر شما كدوم مردم جهان حاكمانی به این عادلی داشتن ؟ كدوم فرمانروایان این قدر دل سوز و غم خوار مردم بودن ؟ كدوم ..... پس مرد باش و سرت رو بگیر بالا و به ایرانی بودن خودت افتخار كن چون فردی مثل كوروش پادشاه آب و خاكت بود . <hr size="3" /> تصاویری از كوروش و پرسپولیس </blockquote> <table width="34%" border="0"><tbody><tr><td align="center"> <a href="http://errooortm.com/"> <img title="گروه اینترنتی ارور تیم |www.ErrooorTM.CoM" alt="ErrooorTM.CoM| گروه اینترنتی ارور تیم" src="http://i33.tinypic.com/9jhqtd.jpg" width="640" border="0" height="421" /></a> آرامگاه کوروش بزرگ در پاسارگاد</td> </tr><tr><td align="center"> <a href="http://errooortm.com/"> <img title="گروه اینترنتی ارور تیم |www.ErrooorTM.CoM" alt="ErrooorTM.CoM| گروه اینترنتی ارور تیم" src="http://i36.tinypic.com/rsc0ty.jpg" width="341" border="0" height="500" /></a></td> </tr><tr><td align="center"> <a href="http://errooortm.com/"> <img title="گروه اینترنتی ارور تیم |www.ErrooorTM.CoM" alt="ErrooorTM.CoM| گروه اینترنتی ارور تیم" src="http://i38.tinypic.com/15gp6qh.jpg" width="600" border="0" height="546" /></a></td> </tr><tr><td align="center"> <a href="http://errooortm.com/"> <img title="گروه اینترنتی ارور تیم |www.ErrooorTM.CoM" alt="ErrooorTM.CoM| گروه اینترنتی ارور تیم" src="http://i34.tinypic.com/311l8hi.jpg" width="640" border="0" height="480" /></a></td> </tr><tr><td align="center"> <a href="http://errooortm.com/"></a> <a href="http://errooortm.com/"><img title="گروه اینترنتی ارور تیم |www.ErrooorTM.CoM" alt="ErrooorTM.CoM| گروه اینترنتی ارور تیم" src="http://i34.tinypic.com/106bk2a.jpg" width="500" border="0" height="332" /></a> ممنون از سارا سلحشور عزیز </td></tr></tbody></table>