2012-05-28T12:10:25+01:00 text/html 2009-08-21T06:32:31+01:00 جوجو جوجو http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/378538/clubname/ommeabiha <img src="http://www.saeedgachpazi.com/images/group/2009.08.19/axasi/1.jpg" border="0" alt="1.jpg" /><br /><br /><img src="http://www.saeedgachpazi.com/images/group/2009.08.19/axasi/2.jpg" border="0" alt="2.jpg" /><br /><br /><img src="http://www.saeedgachpazi.com/images/group/2009.08.19/axasi/3.jpg" border="0" alt="3.jpg" /><br /><br /><img src="http://www.saeedgachpazi.com/images/group/2009.08.19/axasi/4.jpg" border="0" alt="4.jpg" /><br /><br /><img src="http://www.saeedgachpazi.com/images/group/2009.08.19/axasi/5.jpg" border="0" alt="5.jpg" /><br /><br /><img src="http://www.saeedgachpazi.com/images/group/2009.08.19/axasi/6.jpg" border="0" alt="6.jpg" /><br /><br /><img src="http://www.saeedgachpazi.com/images/group/2009.08.19/axasi/7.jpg" border="0" alt="7.jpg" /><br /><br /><img src="http://www.saeedgachpazi.com/images/group/2009.08.19/axasi/8.jpg" border="0" alt="8.jpg" /><br /><br /><img src="http://www.saeedgachpazi.com/images/group/2009.08.19/axasi/9.jpg" border="0" alt="9.jpg" /><br /><br /><img src="http://www.saeedgachpazi.com/images/group/2009.08.19/axasi/10.jpg" border="0" alt="10.jpg" /><br /><br /><img src="http://www.saeedgachpazi.com/images/group/2009.08.19/axasi/11.jpg" border="0" alt="11.jpg" /><br /><br /><img src="http://www.saeedgachpazi.com/images/group/2009.08.19/axasi/12.jpg" border="0" alt="12.jpg" /><br /><br /><br /> text/html 2009-08-21T06:24:34+01:00 جوجو جوجو http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/378506/clubname/ommeabiha <p style="text-align:right;">حیف نون پول نداشته دماغش رو عمل کنه، سر دماغش رو می گیره بالا، بهش تافت می زنه!<br /> </p> <p style="text-align:right;"><br /><br />تو مراسم ختم یه بنده خدایی می گن: مرحوم وصیت کرده سیاه نپوشین. یکی داد می زنه: مرحوم غلط کرده! ما به احترامش می پوشیم!</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">از حیف نون می پرسند تا حالا مربا بالنگ خوردی؟ می گه من که همیشه با دست می خورم!<br /> </p> <p style="text-align:right;"><br /><br />اصفهانیه برای بچه اش اسمارتیز می خره، روش می نویسه هر 8 ساعت یکی!<br /> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:center;"><span style="color:#000000;"><font style="font-size:14pt;" face="Tahoma"><a href="http://www.bestkala.net/content/view/429/29/"></a></font></span></p> <p style="text-align:right;"><br />به آدامس می گن آرزوت چیه؟ می گه زیر دندون اصفهانی جماعت نیفتم!</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">محرم و صفر است که اصفهانی ها را زنده نگه داشته است!<br />ستاد پخش نذری<br /> </p> <p style="text-align:right;"><br /><br />پیرزنه قرص ایکس می خوره می شه پیر اکس!<br /> </p> <p style="text-align:right;"><br /><br />دو تا خانوم داشتن با خاطرات لاغریشون واسه هم افه میومدن. اولی می گه من اونقدر لاغر بودم که وقتی می رفتم حموم مامانم با یه چیزی روی چاه رو می پوشوند تا من توی چاه نیفتم. دومی می گه این که چیزی نیست، من یه بار یه آلبالو رو با هسته قورت دادم، همه ی فامیلامون می گفتن اوا زری خانوم چند ماهه حامله ای؟!</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">بر اثر قطع برق در شهر حیف نون اینا، ده ها تن از هم شهری های حیف نون، ساعت ها روی پله های برقی گیر کردن!</p> <p style="text-align:right;">مردی با اسلحه وارد بانک شد و تقاضای پول کرد. وقتی پولها را دریافت کرد رو به یکی از مشتریان بانک کرد و پرسید: آیا شما دیدید که من از این بانک دزدی کنم؟ مرد پاسخ داد: بله قربان من دیدم. سپس دزد اسلحه را به سمت شقیقه مرد گرفت و او را در جا کشت. سپس مجددا رو به زوجی کرد که نزدیک او ایستاده بودند و از آنها پرسید آیا شما دیدید که من از این بانک دزدی کنم؟ مرد پاسخ داد: نه قربان. من ندیدم اما همسرم دید!<br />نکته اخلاقی: وقتی شانس در خونه شما را می زنه... ازش استفاده کنید!</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"><br /><br />جیف نون پشه بند می خره، تاصبح نمی خوابه پشه ها رو مسخره می کنه!</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">حیف نون می ره اداره پلیس، می گه: اومدم بهتون بگم طوطی ام گم شده.<br />ماموره با تعجب می گه: ولی فکر نکنم ما بتوانیم طوطی شما را پیدا کنیم.<br />حیف نون می گه: نه اصلاً دنبالش هم نباشین. من فقط اومدم بهتون بگم که اگر تصادفاً اونو پیدا کردین، بدونین که من با عقاید سیاسیش موافق نیستم!!! به هر کسی که فحش بده، نظر شخصی خودشه!</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">در مجلس سالگرد ازدواج، شوهر رو کرد به میهمانان و با افتخار گفت: من به جرأت می توانم بگویم که من و همسرم 24 سال با خوشبختی کامل زندگی کردیم.<br />یکی از میهمانان گفت ولی شما که 4 سال است که با هم ازدواج کرده اید!<br />مرد گفت: خوب منظور من اون سالهایی است که هر دو مجرد بودیم.</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">اگه گفتی پس از مرگ مدیر عامل گوگل (البته بعد از صد و بیست سال!) به فرزندش چی می‌رسه؟ گوگل ارث!<br /> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"><br />به حیف نون می گن: بابات مرد.<br />حیف نون می گه: دروغ می گین! یه اتفاقی افتاده، شما می خواین به من نگین!</p> <p style="text-align:right;">به حیف نون می گن صبحانه چی می خوری؟ می گه: تـیـلـیـد<br />می گن ظهر ناهار چی می خوری؟ می گه: تـیـلـیـد.<br />می گن شام چی می خوری؟ می گه: تـیـلـیـد.<br />می گن اصلا ولش كن... اوقات فراغتت رو چی كار می كنی؟ می گه نون خورد می كنم واسه تـیـلـیـد!</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">به حیف نون می گن: نفت، طلای سیاه است. حیف نون فرداش یه 5 لیتری می اندازه گردنش!<br /> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"><br />حیف نون مست می كنه، شنگول می شه، گرگه میاد می خورتش!</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:center;"> </p> <p style="text-align:center;">لاو بازار</p> <p style="text-align:center;"> </p> <p style="text-align:center;"> </p> <p style="text-align:right;">ة ة<br />...<br />...<br />دلم برات تنگ شده بود، چشمامو فرستادم تا ببینمت...</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">اتل متل پریوش دلم برات رفته غش، چه با پیام چه با تک، دوست دارم وروجک!</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">اتل متل ستاره، گلم دوسم نداره. نه اس ام اس نه یه زنگ، دلم شده براش تنگ.</p> <p style="text-align:right;">گه 8 لایه ایزوگامت کنن...<br />باز هم معرفت ازت چکه می کنه!</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">داستان زندگی من قصه ایست که متن آن وجود توست و پایانش نبود تو</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">آسمان هر کس به اندازه معرفت اوست، بی شک آسمان تو بی انتهاست.</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">می دونی قشنگی زندگی چیه؟ تو بی خبرباشی و یکی دیگه برات پیش خدا دعا کنه</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">آن روز که به دنیا آمدی، یک نفر بودی برای یک دنیا، ولی حالا یک دنیا هستی مال من</p> <p style="text-align:right;">برای آدم نابینا، شیشه و الماس یکیه. اگر کسی قدرتو ندونست، فکر نکن تو شیشه ای، اون کوره.</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">امروز رفتم دکتر، گفت رگهای قلبت بسته شده...<br />شرمنده، دیگه راهی برای بیرون اومدنت نیست!<br /> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"><br />اندازه یه کامیون زنبور عسل دوست دارم، اگه جرات داری برو بشمار!<br /> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"><br />اگه عشقت کورم کنه مهم نیست، حس بودنت قشنگتر از دیدن دنیاست.</p> <p style="text-align:right;">کاش به زمانی برمی گشتم که تنها غمم شکستن نوک مدادم بود.</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">هركس در برابر خداوند زانو بزند، در مقابل هر مشكلی می تواند بایستد.</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">اگر دیدی كارت پیش نمی رود، به اندازه ی توانت گره از كار كسی باز كن.</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">قشنگ ترین لحظه هایم را با سخت ترین دقایقت عوض می کنم تا بدانی عاشق ترین پروانه ات بودم و مجنون ترین دیوانه ات هستم.</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">عشق یعنی اینکه وقتی می‌خوای برسونیش، رادیو پیام رو روشن کنی و ببینی کدوم مسیر پر ترافیک‌ تره!<br /></p> <p style="text-align:right;">اگه گفتی امروز چه روزیه؟<br />...<br />بگو دیگه<br />...<br />زیاد فکر نکن، امروز همون روزیه که دلم برات تنگ شده!</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">زود باش از قلبت یک کپی بگیر، چون می خوام اصلشو بدزدم!</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">کاش قطره ای اشک بودم که در چشمانت متولد می شدم و بر گونه هایت زندگی می کردم و بر لبانت می مُردم تا بدانی چقدر عاشق تو هستم.</p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;">دکتر علی شریعتی: در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می کنند، و بر حسینی می گریند که آزادانه زیست. ( البته این اصلا لاو نبود )<br /> </p> <p style="text-align:right;"> </p> <p style="text-align:right;"><br />کاش در کتاب قطور زندگی سطری باشیم ماندنی، نه حاشیه ای ازیاد رفتنی.</p> <p style="text-align:right;"> </p> text/html 2009-08-21T06:12:40+01:00 جوجو جوجو http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/378476/clubname/ommeabiha   <div style="text-align:center;">دیدنی های امروز</div> <div style="text-align:justify;"> <div align="center"><span lang="fa" dir="rtl" style="font-size:12pt;color:rgb(255,0,0);font-family:tahoma;" xml:lang="fa">چند نفر مشغول تفریح در داخل فواره ای در بوستون آمریکا</span></div> <div align="center"> </div> <div align="center"><span lang="fa" dir="rtl" style="font-size:12pt;color:rgb(255,0,0);font-family:tahoma;" xml:lang="fa"><img alt="" src="http://www.asriran.com/files/fa/news/1388/5/27/116230_158.jpg" align="middle" border="0" /></span></div><span lang="fa" dir="rtl" style="font-size:12pt;color:rgb(255,0,0);font-family:tahoma;" xml:lang="fa"></span><div align="center"> <hr /></div> <div align="center">پرش یک ماجراجو از روی یک پرتگاه در کوه های آلپ در سوئیس</div> <div align="center"> </div> <div align="center"><img alt="" src="http://www.asriran.com/files/fa/news/1388/5/27/116231_386.jpg" align="middle" border="0" /></div> <div align="center"> <hr /></div> <div align="center">قبیله نشینان اندونزی در حال اجرای "مبارزه چوب دستی" در طول جشنی به مناسبت شصت و چهارمین سالگرد استقلال اندونزی در جاوه شرقی</div> <div align="center"> </div> <div align="center"><img alt="" src="http://www.asriran.com/files/fa/news/1388/5/27/116232_798.jpg" border="0" /><br /><br />برگزاری مسابقه بالا رفتن از الوار چوبی در جاکارتا درآیین های گرامی داشت<span style="font-size:12pt;color:rgb(255,0,0);">  </span>سالروز استقلال اندونزی</div> <div align="center"> </div> <div align="center"><img alt="" src="http://www.asriran.com/files/fa/news/1388/5/27/116233_527.jpg" border="0" /></div> <div align="center"> <hr /></div> <div align="center">مهندسان موسسه هوافضای کره جنوبی در حال حمل اولین موشک فضاپیمای این کشور به سکوی پرتاب آن در مرکز فضایی "نارو" در گوهیونگ کره جنوبی</div> <div align="center"> </div> <div align="center"><img alt="" src="http://www.asriran.com/files/fa/news/1388/5/27/116234_533.jpg" border="0" /></div> <div align="center"> <hr /></div> <div align="center">آفتاب گرفتن شیرهای دریایی بر روی تخته هایی در سواحل سانفرانسیسکو</div> <div align="center"> </div> <div align="center"><img alt="" src="http://www.asriran.com/files/fa/news/1388/5/27/116235_681.jpg" border="0" /></div> <div align="center"> <hr /></div> <div align="center">یک مرد هندی در حال رد کردن یک میله فلزی از درون دهانش در یک آیین مذهبی سالانه هندوها</div> <div align="center"> </div> <div align="center"><img alt="" src="http://www.asriran.com/files/fa/news/1388/5/27/116237_638.jpg" border="0" /></div> <div align="center"> <hr /></div> <div align="center">نمایی از استادیوم بزرگ المپیک در برلین آلمان</div> <div align="center"> </div> <div align="center"><img alt="" src="http://www.asriran.com/files/fa/news/1388/5/27/116238_150.jpg" border="0" /></div> <div align="center"> <hr /></div> <div align="center">صف طولانی مردم کم درآمد منطقه <span style="font-size:12pt;color:rgb(255,0,0);"> </span>اینگلوود<span style="font-size:12pt;color:rgb(255,0,0);">  </span>کالیفرنیا برای استفاده از خدمات رایگان پزشکی در مقابل یک مرکز خیریه درمانی</div> <div align="center"> </div> <div align="center"><img alt="" src="http://www.asriran.com/files/fa/news/1388/5/27/116239_643.jpg" border="0" /></div> <div align="center"> <hr /></div> <div align="center">بدون شرح!</div> <div align="center"> </div> <div align="center"> </div> <div align="center"><img alt="" src="http://www.asriran.com/files/fa/news/1388/5/27/116240_366.jpg" border="0" /></div> <div align="center"> </div> <div align="center"> </div> <div align="center"><img alt="" src="http://www.asriran.com/files/fa/news/1388/5/27/116241_827.jpg" border="0" /></div> <div align="center"> </div> <div align="center"> </div> <div align="center"><img alt="" src="http://www.asriran.com/files/fa/news/1388/5/27/116242_269.jpg" border="0" /></div> <div align="center"> </div> <div align="center"> </div> <div align="center"><img alt="" src="http://www.asriran.com/files/fa/news/1388/5/27/116243_156.jpg" border="0" /></div> <div align="center"> </div> <div align="center"> </div> <div align="center"><img alt="" src="http://www.asriran.com/files/fa/news/1388/5/27/116244_888.jpg" border="0" /></div> <div align="center"> </div> <div align="center"> </div> <div align="center"><img alt="" src="http://www.asriran.com/files/fa/news/1388/5/27/116245_905.jpg" border="0" /></div></div> text/html 2009-01-31T19:23:21+01:00 جوجو جوجو http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/179261/clubname/ommeabiha <p>گفته مى شود كه دختر گرامى پیامبر هنگام جلوگیرى از ورود مهاجمین به خانه صدمه و آسیب دید به طورى كه فرزندى كه در رحم داشت ساقط كرد، و از آن پس همواره بیمار، و در رنج و اندوه بسر مى برد تا رحلت كرد. این موضوع از نظر مدارك و منابع شیعى به آسانى قابل اثبات است و به عنوان یك امر مسلّم تلّقى مى گردد. این مسأله هم در آثار قدماء و متقدمین از علماى شیعه و هم در آثار متأخرین آنها منعكس گردیده است. </p><p>نه تنها شیعه بلكه برخى از اهل سنّت نیز بدان اشارت نموده اند، ولى چنانچه بیان داشتیم بسیارى از آنان در همان مرحله اوّل توقف نموده و قدمى جلوتر ننهاده اند و از ذكر حوادث بعدى سكوت كرده اند، ولى چنانچه به زودى خواهد آمد نتیجه بحث این سه فصل حكایت از وقوع این حادثه هولناك و دلخراش و اسفبار دارد. </p><p>براى تحقیق در مسأله بحث را در دو بخش مطرح مى كنیم: </p><p>1 ـ انعكاس این قضیه در مدارك شیعى و احیاناً در برخى از منابع سنّى. </p><p>2 ـ علّت عدم انعكاس این قضیه در اكثر منابع سنّى. </p><p>اما در قسمت اوّل نخست به نقل سخنان برخى از بزرگان شیعه مى پردازیم و سپس گفته هاى بعضى از دانشمندان اهل سنّت را ذكر مى كنیم. </p><p>در آثار و تألیفات بزرگان شیعه چه متقدّمین و چه متأخّرین، و چه محدّثین و چه متكلّمین و ... این قضیّه اسفبار منعكس شده است. </p><p>منبع : تبیان </p><p></p><p>1 ـ نصربن مزاحم مِنْقرى كوفى مورّخ شیعى متوفّاى سنه 212 در كتاب صفیّن مى آورد، وقتى كه معاویه شریعه فرات را براى بار دوّم بر روى سپاه عراق بست، مردى از طایفه سَكون از اهل شام به نام سلیل بن عمرو، در ضمن اشعارى معاویه را بر ادامه ممانعت آب تحریك و تشجیع نمود، معاویه پاسخ داد حق با شماست ولیكن عمروعاص نمى گذارد (یا چنین نظرى دارد) و مى گوید: </p><p>آنها را از آب مانع مشو، چون على كسى نیست كه خودش تشنه بماند و ترا سیراب ببیند در حالى كه افسار اسبها در دست او و سپاه اوست و به فرات نظر مى افكند مگر آنكه یا از فرات سیراب شود و یا كشته شود و تو مى دانى كه او شجاع و بى باك است و با او مردم عراق و حجاز هستند و من و تو شنیده ایم كه او مى گفت: </p><p>اى كاش! چهل مرد مى داشتم و سپس قضیه اى را یاد كرد، اى كاش! در روزى كه خانه فاطمه را تفتیش مى كردند چهل مرد مى داشتم. </p><p>2 ـ محمدبن یعقوب كلینى متوفّاى 329 در اصول كافى در باب مولد الزهراء حدیث دوّم به سند صحیح از امام كاظم (علیه السلام) روایت مى كند: </p><p>«اِنَّ فاطمة صِدّیقة شهیدةٌ وَاِنَّ بناتَ الانبیاء لایطمثن». </p><p>مولى محمد صالح مازندرانى متوفّاى 1086 یا 1081 در شرح واژه شهید مى گوید : شهید به كسى گویند كه در میدان جنگ به عنوان انجام وظیفه كشته شود سپس معناى آن توسعه یافت و به هر كسیكه مظلومانه كشته شود ، مثل فاطمه (س) اطلاق مى شود زیرا او را در حالیكه فرزندى در شكم داشت در به پهلوى او زدند و فرزندش سقط شد و به سبب آن از دنیا رفت اما وجه تسمیه (این افراد و حضرت فاطمه (علیه السلام) ) به شهید این است كه خداوند و فرشتگان، بهشت را براى او شهادت مى دهند. و یا اینكه او پس از مردن به حیات متصف مى شود مثل اینكه او حاضر و ناظر و نمرده است و یا اینكه مقام و منزلتى را كه خدا برایش فراهم نموده مشاهده مى كند. </p><p>علاّمه مجلسى متوفّاى 1111 در مورد سند حدیث مى فرماید: صَحیحٌ. </p><p>و در شرح این حدیث مى فرماید: </p><p>این خبر دلالت مى كند بر اینكه فاطمه صلوات اللّه علیها شهیده است، و این از متواترات مى باشد و سبب شهادت آن حضرت این بود كه آنها پس از آنكه خلافت را غضب كردند و بیشتر مردم با آنها بیعت كردند به سراغ امیرالمؤمنین(علیه السلام) فرستادند تا براى بیعت حاضر شود، امام از آمدن امتناع كرد عمر عده اى را مأمور كرد تا خانه را با اهلش بسوزاند و خواستند به زور وارد خانه شوند ولى فاطمه (س) آنها را از ورود به خانه مانع شد، قنفذ غلام عمر در را به شكم فاطمه(س) زد كه پهلوى او شكست و جنینى كه در رحم داشت و پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلم) نام او را محسن نهاده بود ساقط شد، و به همین جهت مریض شد و در این مرض رحلت فرمود. </p><p>مجلسى سپس به ذكر روایاتى در تأیید سخن فوق از علماى اهل سنّت و شیعه مى پردازد. </p><p></p><p>3 ـ شیخ جلیل اقدم صدوق متوفّاى سنه 381 هـ.ق روایت مفصّلى از ابن عباس از رسول گرامى اسلام در فضیلت فاطمه زهرا (س) نقل مى كند. تا اینكه مى گوید رسول خدا فرمود: «هرگاه فاطمه را مى نگرم به یادم مى آید ستم و ظلمى كه بعد از من به او روا خواهند داشت. و گویا با فاطمه حاضرم و مى نگرم كه خوارى وارد خانه او مى شود و هتك حرمت او مى گردد و حق او را غصب مى نمایند و او را از ارثش محروم مى كنند و پهلوى او را مى شكنند و جنین او را سِقط مى كنند و او فریاد مى كشد كه یا محمّداه و استغاثه مى كند ولى كسى به فریاد او نمى رسد و همواره پس از من محزون و مغموم و گریان خواهد زیست... . </p><p>همچنین در مجلس بیست هشتم، حدیث دوم با سند معتبر از امیر المؤمنین روایت كرده است كه آن حضرت فرمود: روزى من و فاطمه و حسن و حسین در خدمت پیامبر نشسته بودیم ناگاه آن حضرت به سوى ما نظر افكند و گریست گفتم سبب گریه چیست یا رسول الله ؟ </p><p>فرمود: گریه ام براى آنچیزى است كه بعداز من به شما روا خواهند داشت. </p><p>پرسیدم آن چیست ؟ </p><p>فرمود : براى ضربتى كه به فرق تو خواهد رسید و آن سیلى كه بر روى زهرا خواهند نواخت و زخمى كه بر ران حسن خواهند زد و او را به زهر مسموم كنند و از كشتن حسین. </p><p>چون این خبر را شنیدند همه گریان شدند. </p><p>همچنین شیخ صدوق در معناى سخن پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلم) به امیرالمؤمنین(علیه السلام): «یا علّى لك كنزٌ فِى الجنّة وَاَنْتَ ذُوقرنیها» پس از معنا نمودن كنز و مختار خودش ( كلید نعمت هاى بهشت ) مى گوید: از بعضى از اساتیدم شنیدم كه مى گفت منظور از این كنز فرزندش محسن است، همانیكه حضرت فاطمه به علّت قرار گرفتن بین در و دیوار او را ساقط كرد... . </p><p>صدوق بدون آنكه در پیرامون این معنى اظهار نظر كند وارد بیان معناى ذوالقرنین مى شود. </p><p></p><p>4 ـ در كتاب اختصاص منسوب به شیخ مفید، جسارت و هتك احترام و صدمه دیدن حضرت فاطمه (س) در مسأله فدك ذكر شده است. </p><p>البته ایشان در داستان سقیفه مى گوید مأمورین خلیفه به در خانه امیرالمؤمنین آمدند و فاطمه (س) در را بر روى آنها بست و عمر با لگد در را شكست و مأمورین به خانه ریختند و امام(علیه السلام) را به زور به مسجد بردند. در این جا سخنى از زدن فاطمه زهرا (س) نیست، ولى در داستان فدك مى گوید ابوبكر قباله فدك را به فاطمه داد و فاطمه (س) خارج شد و در راه به عمر برخوردكرد، عمر پرسید آن چیست كه با تو است؟ </p><p>گفت: سند فدك است كه ابوبكر به من داد، گفت: آن را به من بده. فاطمه (س) خوددارى نمود. عمر چنان با لگد او را زد كه فاطمه محسن را كه به آن حامله بود، سِقط كرد و چنان سیلى به او زد كه گوشواره از گوش او شكست و قباله را گرفت و پاره كرد... </p><p>كتاب شناس بزرگ شیعه، شیخ آغابزرگ طهرانى در الذریعة اختصاص را از تصنیفات شیخ مفید مى داند و مى افزاید شیخ مفید اختصاصش را از اختصاص شیخ ابى على احمد بن الحسین معاصر شیخ صدوق استخراج كرده است و از اختصاص شیخ ابى على اثرى در دست نیست، ولى مؤلّف كشف الحجب گفته : مى گویند مؤلف اختصاص فردى به نام جعفربن الحسین است، ولى از ظاهر سیاق برمى آید كه این كتاب از تألیفات شیخ مفید است . </p><p>مؤلف الذریعه در تأیید نظریه مؤلف كشف الحجب مى گوید : جعفربن الحسین متوفّاى 340 مى باشد و نجاشى در شرح حال او ضمن برشمردن تألیفات وى اختصاص را ذكر نكرده است. و سپس مى گوید: ظاهراً شیخ مفید كتاب اختصاص را از یكى از این دو كتاب استخراج كرده است. </p><p>اخیراً بعضى از محققین استناد این كتاب به شیخ مفید را ناتمام دانسته اند، به آن مراجعه شود . </p><p></p><p>5 ـ مسعودى مؤلف مروج الذهب در اثبات الوصیّة در داستان سقیفه مى نویسد: </p><p>مأمورین خلیفه به سوى منزل امام روى آوردند و به خانه امام هجوم بردند و در خانه را سوزاندند و امام (علیه السلام) را به زور از خانه بیرون بردند و فاطمه سیده زنان عالم را بین در و دیوار قرار دادند تا جایى كه فرزندى كه در رحم داشت افتاد، و امام را وادار به بیعت كردند امام خوددارى كرد گفتند: اگر بیعت نكنى ترا مى كشیم و ... . </p><p>كتاب شناس بزرگ شیعه، مرحوم شیخ آغا بزرگ طهرانى بدون نقل هیچ خلافى این كتاب را از ایشان مى داند. همچنین نجاشى در رجال، علاّمه حلّى در الخلاصة، شهید ثانى در حاشیه بر خلاصه علاّمه، مجلسى در مدارك بحار، ابوعلى حائرى در منتهى المقال، خوانسارى در روضات الجنّات، محدّث نورى در خاتمه مستدرك الوسائل ج 3، ص 310 ، ممقانى در تنقیح المقال ، كتبى در فوات الوفیات و كاشف الغطاء در اصل الشیعه و اصولها و... همگى در این مسأله اتفاق نظر دارند. </p><p></p><p>6 ـ سید مرتضى علم الهدى متوفاى 436 مى گوید: قاضى عبدالجبار معتزلى مسأله زدن عمر حضرت فاطمه را انكار مى كند و از ابوعلى (جبّائى) نقل مى كند كه خبر نقل شده از جعفربن محمد (علیه السلام) در زدن عمر حقیقت ندارد بلكه روایت شده است كه امام صادق (علیه السلام) نسبت به آن دو خلیفه اظهار دوستى مى كرد. </p><p>سید مرتضى در این مقام مى گوید: استناد قاضى عبدالجبّار به انكار ابوعلى در این قصه و ادعاى دوستى امام صادق نسبت به آن دو خلیفه اشكالاتى دارد; اول اینكه انكار ابوعلى بدون دلیل است و چگونه ابوعلى این روایت را رد نكند در صورتى كه به عقیده او خلافت حق آنان ـ ابوبكرو عمر ـ بود و آنان بخشى از حقوقشان را دریافت كردند و به لطف و تأیید الهى نزدیك بودند و در دیندارى مى كوشیدند و اگر او این عقاید تحقیق ناشده را از قلبش بیرون مى كرد، آنوقت معناى این روایت را مى فهمید و دست كم در درستى و بطلان آن شك مى كرد ... و سپس سید ادعاى اظهار دوستى امام صادق (علیه السلام) نسبت به آن دو را رد مى كند و روایت آن را جعلى و ساختگى مى داند ... . </p><p></p><p>7 ـ شیخ الطائفه ابى جعفر طوسى متوفّاى 460 در روایتى از امام صادق (علیه السلام) مى گوید: </p><p>«وَاللّهِ ما بایَعَ عَلّى(علیه السلام) حتّىٌ رأى الدّخانَ قد دَخَلَ بیته». </p><p>به خدا قسم على(علیه السلام) بیعت نكرد تااینكه دید كه دود وارد خانه اش گردید. </p><p>طبق این روایت مسأله در حد تهدید به احراق نبوده است بلكه آن را عملى ساختند و در خانه را آتش زدند و درِ سوخته را با لگد پا از جا درآوردند و به خانه ریختند و... </p><p>هچنین وى در این مورد مى نویسد: </p><p>از چیزهایى كه بر خلیفه اول عیب گرفته اند و عملش را مورد انكار قرار داده اند زدن آنهاست فاطمه زهرا (س) را. و روایت شده كه آنها او را با تازیانه زدند و مشهور بین شیعه این است كه عمر چنان فاطمه (س) را زد كه او فرزندى را كه در رحم داشت سِقْط كرد و خبر این قضیه نزد شیعه مشهور و بلاخلاف است، و مأمورین خلیفه خواستند كه خانه را بر او بسوزانند هنگامى كه گروهى بدان پناه بردند و از بیعت امتناع ورزیدند و كسى نمى تواند خبر مربوط به واقعه را انكار كند; زیرا خبر این قضیه را قبلاً از بلاذرى و غیر او نقل كردیم و روایات ـ شیعه در این قضیّه مستفیضه است و در آن اختلافى ندارند(11). </p><p></p><p>8 ـ متكلم بزرگ قرن ششم عبدالجلیل قزوینى مؤلف كتاب « النقض » در رد «بعض فضائح الروافض » مى نویسد: </p><p>آنچه (مؤلف) گفته است : و گویند عمر در بر شكم فاطمه زد و كودكى را در شكم وى كشت كه رسول خدا(صلى الله علیه وآله وسلم) او را محسن نام نهاده بود. </p><p>جواب آن است كه این خبرى است درست و بر این وجه نقل كرده اند، و در كتابهاى شیعى و سنى مذكور و مسطور است . امّا خبر مصطفى(صلى الله علیه وآله وسلم)است كه « انَّمَا الاْعَمالُ بِالنّیات » اگر غرض عمر آن باشد كه على (علیه السلام)بیرون آید و بیعت كند بر ابوبكر به خلافت و غرضش نه آن باشد كه كودك در شكم فاطمه (س) سقط شود چه یمكن كه نداند كه فاطمه در پس در ایستاده است اگر چنین باشد آن را قتل خطاء گویند. و اگر عمداً كرده باشد هم نه معصوم است چه یمكن كه خود بداند كه فاطمه(س) در پس در ایستاده است حكم خدا راست در آن ، نه ما را و شما را. در این نقل بیش از این نتوان گفتن. </p><p></p><p>9 ـ همچنین خواجه نصیرالدین طوسى فیلسوف و متكلّم و دانشمند نجومى متوفّاى سنه 672، در تجرید الاعتقاد، این حادثه ناگوار را آورده است. روشن است كه مطالب و محتویات یك كتاب كلامى و عقیدتى كه عقائد و نقطه نظرهاى دینى یك مذهب و مكتب را بازگو مى كند نمى تواند متكّى و مبتنى بر یك سرى روایات ضعیف باشد، بلكه این عقیده اكثریت قاطع دانشمندان شیعه در این مورد است. </p><p>خواجه در بحث امامت از تجریدالاعتقاد در صلاحیت نداشتن غیر حضرت امیر(علیه السلام) براى امامت، در مورد ابوبكر مى گوید: </p><p>ابوبكر را در خانه رسول خدا دفن كردند كه در زمان حیات از دخول آن ممنوع بود و هنگامى كه امیرالمؤمنین (علیه السلام) از بیعت با ابوبكر خوددارى كرد گروهى را به خانه آن حضرت فرستاد و آتش در خانه افكندند، با آنكه دختر گرامى رسول خدا فاطمه (س) و حسن و حسین علیهماالسلام و گروهى از بنى هاشم در آن بودند و حسنین وقتى كه او را در جایگاه رسول خدا دیدند بر او اعتراض كردند، و در آخر عمر حسرت مى خورد كه چرا با خانه فاطمه (س) بى حرمتى كرد. </p><p></p><p>10 ـ علامه حلّى متوفّاى 726 ، در كشف المراد در توضیح این قسمت مى گوید : </p><p>اینها انتقادات دیگرى است در مورد ابوبكر، او در خانه رسول خدا به خاك سپرده شد در صورتى كه در حیات رسول خدا از ورود به آن خانه بدون اذن او نهى شده بود، و وقتى كه امیرالمؤمنین (علیه السلام) از بیعت امتناع كرد گروهى را به خانه او فرستاد و آنها آتش در خانه افكندند، در حالى كه ساكنین خانه فاطمه (س) و حسنین و جمعى از بنى هاشم بودند، و على(علیه السلام) را با جماعتى به جبر از خانه بیرون كشیدند و زبیر كه با آنها بود شمشیرش را گرفتند و شكستند و ضربتى به فاطمه (س) رسید كه از آن ضربت جنینى را كه در رحم داشت و پیامبر او را محسن نام نهاده بود سِقط كرد و ... . </p><p></p><p>11 ـ فاضل مقداد متوفّاى 826 ، در شرح باب حادى عشر در ذیل كلام علامه حلى :«وَالاَِدلّةُ فى ذلِكَ لاتُحْصى كثرةً»(12)، شش دلیل بر این امر مى آورد و در دلیل پنجم مى گوید: </p><p>آن حضرت ادّعاى امامت فرمود ... چون دید كسى او را یارى نمى كند در خانه نشست و مشغول جمع آورى قرآن شد و چون او را به جهت بیعت طلبیدند، امتناع كرد تا آنكه دَرِ خانه او را آتش زدند و او را به جبر و قهر بیرون كشیدند ... </p><p>شارح دیگر باب حادى عشر ابن مخدوم حسینى متوفّاى سنه 976 ، در مفتاح الباب در شرح این سخن علاّمه مى گوید: </p><p>ادّعاى امامت آن حضرت در كتابهاى سیره مشهور است و حتّى در آنها آمده هنگامى كه امام مخالفت مخالفین و اصرار آنها در مخالفت با خویشتن را دید و دانست، در خانه اش نشست و به جمع آورى كتاب خدا مشغول شد و او را براى بیعت طلبیدند و او خوددارى نمود تا در خانه اش آتش افكندند و او را به زور بیرون كشیدند. </p><p></p><p>12 ـ همچنین على بن یونس عاملى متوفّاى 877 مى گوید : </p><p>و منها; ما رواه البلاذرى و اشتهر فى الشیعه اَنَّهُ حَصرَ فاطِمَةِ فِى البابْ حَتى اَسْقَطَتْ مُحْسِناً مَعَ عِلْمِ كُلِ اَحد بِقولِ اَبیها لَها : فاطِمَةُ بَضْعَةُ مِنّى مَنْ آذاها فَقَدْ آذانى . </p><p>از آن جمله چیزى است كه بلاذرى نقل كرده و میان شیعه مشهور است كه عمر حضرت فاطمه را پشت در محصور كرد به طورى كه محسن را سقط كرد با اینكه همه مى دانند پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلم) فرمود : فاطمه پاره تن من است هر كه او را بیازارد مرا آزورده است. </p><p>البته در چاپهاى فعلى كتاب بلاذرى ( انساب الاشراف ) چنین خبرى در آن دیده نمى شود و ممكن است با توجه به پراكندگى مجلدات این كتاب در گذشته، تصرّفى در آن انجام گرفته باشد. </p><p>غیر از موارد یاد شده در مدارك و منابع دیگر شیعى، نیز این موضوع عنوان شده است اگر چه در اعتبار برخى از این منابع حرفهایى زده اند، و در استناد آنها به مؤلّفین اتّفاق نظر وجود ندارد. ما تنها فهرست این منابع را نقل مى كنیم و از ذكر اقوال مؤلّفین خوددارى مى كنیم. </p><p>1 ـ كتاب سلیم بن قیس متوفّاى حدود سنه 90 هجرى، حدیث چهارم ص 37 نقل نموده است. </p><p>2 ـ التفسیر ، تألیف محدث جلیل محمدبن مسعودبن عیاش ، معاصر ثقة الاسلام كلینى ، در جلد 2 صفحه 67 ، مسأله آمدن عمر با گروهى به در خانه حضرت فاطمه ، شكستن در خانه ، ریختن مهاجمین به خانه ، و بردن امیرالمؤمنین (علیه السلام) ملببّاً آمده است. </p><p>در مورد اتقام و احكام تفسیر ارزشمند عیاشى به كتاب چهل مقاله از آیت الله رضا استادى ، مقاله « تفسیر عیاشى و مؤلف آن » مراجعه شود. </p><p>3 ـ دلائل الامامة، ابى جعفر محمد بن جریر بن رستم الطبرى، معاصر شیخ طوسى (متوفّاى 460) و نجاشى (متوفّاى 450) و او متأخّر از ابن جریر عامى است و سید ابن طاووس و سید هاشم توبلى بسیار از او نقل كرده اند. </p><p>ایشان در ص 45، در روایتى از امام صادق (علیه السلام) مى نویسد: </p><p>علّت وفات حضرت فاطمه این بود كه قنفذ غلام آن مرد (عمر) به دستور او با غلاف شمشیر او را زد به گونه اى كه آن حضرت فرزندى كه در رحم داشت ساقط كرد و به سبب آن سخت مریض شد. </p><p>این روایت از حیث سند معتبر و قابل اعتماد مى باشد. </p><p>این نقل با دیگر نقل هایى كه این امر را به عمر نسبت مى دهد منافات ندارد; زیرا چنانچه در این نقل آمده ممكن است كه عمر دستور داده باشد و قنفذ اجرا كرده باشد از این جهت فعل را مى توان به هر یكشان نسبت داد. </p><p>4 ـ الاحتجاج، ابو منصور احمد بن على بن ابیطالب الطبرسى از اعلام قرن پنجم در احتجاج امام حسن مجتبى با جماعتى از مخالفین از جمله مغیرة بن شعبة ص 413 این مسأله را نقل كرده است. </p><p>5 ـ در كامل بهائى ، تألیف حسن بن على بن محمد مشهور به عمادالدین طبرى ، معاصر خواجه نصیرالدین طوسى ، نیز آسیب دیدن آن بانوى بزرگوار از سوى مهاجمین و شهادت محسن در ج 1 ، ص306 و 309 و 312 آمده است. </p><p>6 ـ ارشاد القلوب الى الصواب، للشیخ الجلیل ابى محمد الحسن بن ابى الحسن بن محمد دیلمى، از معاصرین فخر المحققّین فرزند علاّمه حلّى متوفّاى 771 نیز این مطلب را متعرّض شده است. </p><p>7 ـ در نفحات اللاهوت از محقق كركى ، صفحه 130 ، تهدید به آتش زدن خانه و فراهم كردن هیزم و از بین رفتن محسن آمده است. </p><p>8 ـ غایة المرام فى حجة الخصام از محدّث بزرگوار سید هاشم بحرانى در باب 56، ص 559 این موضوع را از سُلیم آورده است. </p><p>9 ـ علاّمه مجلسى نیز در بحارالانوار این حادثه ناگوار را ذكر مى كند. </p><p>10 ـ در بحرالمعارف از شیخ عبدالصمد همدانى ، متوفّاى 1216 قمرى نیز این مطلب آمده است</p> text/html 2009-01-31T19:22:07+01:00 جوجو جوجو http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/179260/clubname/ommeabiha <p>مسأله ریختن به خانه آن حضرت و بردن وى با وضع نامطلوب ، و اجبار آن حضرت به بیعت، نیز در مدارك شیعى و سنّى آمده و به راحتى قابل اثبات است. اكنون به بیان بعضى از منابع و مدارك این فصل مى پردازیم : </p><p></p><p>1 ـ معتبرترین مدرك در این مسأله نهج البلاغه است كه مورد قبول همه دانشمندان شیعه و محققین اهل سنت مى باشد. </p><p>امام (علیه السلام) در بخشى از نامه بیست و هشتم نهج البلاغة در پاسخ معاویه آورده است: </p><p>وَ قُلْتَ اِنّى كُنْتُ اُقادُ كما یُقادُ الْجمل المخشوش حَتّى اُبایعَ ... </p><p>گفته اى كه مرا همچون شتر افسار زدند و كشیدند تا بیعت كنم. </p><p>براى توضیح این قسمت لازم است كه به اصل نامه معاویه به امیرالمؤمنین على (علیه السلام) نیز اشاره اى داشته باشیم. </p><p>ابن عبدربه متوفّاى 328 . احمدبن على قلقشندى متوفّاى 821 . همچنین ابن ابى الحدید معتزلى در شرح نامه 28 نهج البلاغه نامه معاویه به امام(علیه السلام) را نقل مى كنند كه معاویه در بخشى از نامه به منظور تنقیص و پایین آوردن مقام امام مى نویسد: </p><p>وَ ما مِنْ هولاءِ الاّمَنْ بَغَیْتَ عَلَیْهِ وَ تَلَكَّأت فى بیْعَتِهِ حَتى حُمِلْتَ اِلَیْهِ قَهْرَاً تُساقُ بِخَزائِمِ الاِقْتِسارْ كَما یُساقُ الْفَحْلُ الْمَخْشُوشْ (23). </p><p>یعنى تو بر هر یك از خلفاى پیشین دشمنى ورزیدى و از بیعت با آنان امتناع كردى تا آن كه تو را همانند شتر افسار زده براى بیعت حاضر كردند. </p><p>این جمله دشمن حكایت از بیعت تحمیلى امام(علیه السلام) با هر یك از سه خلیفه پیشین دارد ، ولى نمونه بارز این بیعت تحمیلى و بردن امام با وضع نامطلوب در مورد بیعت با ابوبكر بوده است. </p><p>از این جهت ما نخست به معناى « جمل مخشوش » و سپس به ریختن مأموران خلیفه به خانه و بردن امام (علیه السلام) مى پردازیم. </p><p>لغویین در معناى «خِشاش» گفته اند: </p><p>الخشاش: عُوَیْد یُجْعَلُ فى اَنْفِ الْبَعیر یُشَدُّ بِهِ الزمامُ لِیكونَ اَسْرَعَ لاِنقیاده. </p><p>چوب كوچكى كه در بینى شتر قرار مى دهند و افسار را به آن محكم مى بندند تا رام كردن شتر سریع تر صورت گیرد. </p><p>ابن ابى الحدید در موارد متعددى از شرح نهج البلاغه تصریح مى كند كه فرستادگان خلیفه به زور وارد خانه شدند و امام را به گونه زننده اى براى بیعت به مسجد بردند. </p><p>او این حادثه ناگوار را از ابوبكر احمدبن عبدالعزیز جوهرى صاحب كتاب سقیفه نقل مى كند كه به بعضى از آنها اشاره مى شود: </p><p>در یك جا ابوبكر احمد بن عبدالعزیز جوهرى به اسنادش از لیث بن سعد نقل مى كند كه علّى (علیه السلام) از بیعت با ابوبكر خوددارى ورزید. پس او را ملبّیاً(24) ـ یعنى در حالى كه پیراهنش را در گردنش جمع كرده بودند و او را مى كشاندند ـ از خانه بیرون آوردند و او را به سرعت مى بردند و او به مسلمانها مى گفت براى چه گردن كسى را مى زنید كه جهت اختلاف تأخیر نكرده بلكه براى حاجتى ـ جمع قرآن یا تجهیز بدن پیامبر ـ تأخیر كرده است پس بر هیچ دسته اى از مسلمانان نمى گذشت مگر اینكه به او گفته مى شد برو بیعت كن. </p><p>در نقل دیگر جوهرى از ابوالاسود مى گوید: ... كه عمر با گروهى به خانه فاطمه (س) هجوم آورد ... پس عمر آن دو ـ على و زبیر ـ را از خانه خارج كرد و آنها را به مسجد مى راند تا بیعت كردند ... </p><p>جوهرى در نقل دیگر از شعبى مى گوید: كه ابوبكر خالد را طلبید و عمر و خالد را به سوى على فرستاد، و خالد بیرون خانه ایستاد و عمر داخل شد ... عمر زبیر را از خانه بیرون كشید و به دست خالد داد و ابوبكر جمع كثیرى را براى یارى آن دو فرستاد. عمر مجدداً داخل خانه شد و به على گفت برخیز و بیعت كن، على سرش را پایین انداخت و از جایش تكان نخورد. پس عمر دست على را گرفت و گفت برخیز. على امتناع كرد. پس او را از جایش بلند كرد و به جلو راند. زبیر را نیز جلو راند... سپس عمر و یارانش آنها را با خشونت و درشتى به مسجد بردند... </p><p>ابن ابى الحدید در مورد جوهرى مى گوید: او از رجال حدیث و از ثقات مورد اطمینان است. </p><p>در مورد دیگر ابن ابى الحدید مى گوید: </p><p>اما خوددارى على(علیه السلام) از بیعت تا اینكه به خانه اش ریختند و او را به زور بیرون آوردند، این را محدّثین و اهل سیره نقل نموده اند و ماهم در این باب اقوال جوهرى را ذكر نمودیم. </p><p>در همین جا ابن ابى الحدید برخى از حوادث ناگوارى را كه شیعه در این مورد ذكر مى كند مثل زدن حضرت فاطمه (س) با تازیانه و باقى ماندن اثر آن تا هنگام مرگ و قرار گرفتنش بین در و دیوار و افتادن محسن و طناب انداختن به گردن على (علیه السلام) و كشاندن به سوى مسجد و ... را قبول ندارد و مى گوید اینها چیزهایى است كه شیعه به نقل آن متفّرد است، و پیش اصحاب ما واقعیت ندارد و اهل حدیث آن را نقل نكرده اند. </p><p>ابن ابى الحدید در شرح خطبه 26 داستان سقیفه را پیش مى كشد و مى گوید: روایات در این باب اختلاف دارد، پس آن چیزى كه شیعه مى گوید، و گروهى از محدّثین نیز بسیارى از آن را نقل كرده اند این است كه على (علیه السلام) از بیعت سرباز زد تا اینكه او را به زور از خانه بیرون كردند... همگى آنها یعنى زبیر و سایر متخّلفین از بیعت را براى بیعت بردند و كسى از بیعت امتناع نكرد مگر على (علیه السلام)به تنهایى; زیرا او به خانه فاطمه (س) پناه برد، پس آنها شرم كردند از اینكه او را به زور از خانه بیرون بكشند، و فاطمه (س) كنار در ایستاد و صدایش را به مهاجمین رساند. پس آنها پراكنده شدند و دانستند كه على به تنهایى ضررى نمى رساند. پس رهایش كردند. و گفته مى شود كه آنها او را با دیگران از خانه بیرون آوردند و پیش ابوبكر بردند تا بیعت كند... . </p><p>معلوم نیست چرا ابن ابى الحدید با اینكه نامه بیست و هشتم نهج البلاغة را قبول دارد، و با وجود این اظهارات، شیعه را در نقل همه این جریانات تلخ و ناگوار متفرّد مى داند. </p><p></p><p>2 ـ فضل بن شاذان نیشابورى از اصحاب ائمه متأخر (علیه السلام) متوفّاى 260 از اهل سنت نقل مى كند: </p><p>آن دو ـ ابوبكر و عمر ـ به سراغ على (علیه السلام) فرستادند هنگامى كه او را متلبباً حاضر كردند به او گفتند بیعت كن ، گفت اگر بیعت نكنم چه مى كنید ؟ گفتند تو را مى كشیم ... </p><p></p><p>3 ـ بلاذرى در روایتى از ابن عباس نقل مى كند : </p><p>بَعَثَ اَبُوبَكرْ عُمَرَبن الخَطابْ اِلى عَلى رَضى اللّه عَنْهُم حیْنَ قَعَدَ عَنْ بِیْعَتِهِ وَ قالَ اِئتِنىْ بِهِ بِاَعْنَفِ الْعُنُفْ ... </p><p>ابوبكر عمر را در پى على (علیه السلام) فرستاد هنگامى كه على (علیه السلام) از بیعت با ابوبكر خوددارى كرد، به عمر گفت: على را با خشن ترین وجه و شدیدترین حالت نزد من بیاور ... </p><p>آنان كه در نزد اهل سنت به رقت قلب و مهربانى و دل رحمى معروف بودند چنین دستورى را دادند، پس حساب افرادى كه به خشونت و تند خویى و قساوت قلب معروف بوده اند واضح است. </p><p></p><p>4 ـ یعقوبى متوفّاى 284 هـ.ق در این مورد مى گوید: </p><p>ابوبكر و عمر خبر یافتند كه گروهى از مهاجرین و انصار با على بن ابیطالب در خانه فاطمه دختر رسول خدا فراهم گشته اند پس با گروهى آمدند و به خانه هجوم آور شدند على (علیه السلام) بیرون آمد (ظاهراً باید زبیر باشد و عبارت ابن ابى الحدید از جوهرى آن را در مورد زبیر دانسته است) و شمشیرى حمایل داشت. عمر با او برخورد كرد و با او درگیر شد و شمشیرش را شكست. و جمعیت به خانه ریختند. پس فاطمه (س) بیرون آمد و گفت به خدا قسم باید بیرون روید و گرنه سرم را برهنه مى كنم و نزد خدا ناله و زارى مى كنم. پس بیرون رفتند و هر كه در خانه بود برفت و چند روزى بماندند سپس یكى پس از دیگرى بیعت مى كردند ولیكن على جز پس از شش ماه و به قولى چهل روز بیعت نكرد. </p><p></p><p>5 ـ محمدبن مسعود عیاشى معاصر ثقة الاسلام كلینى با ذكر سند نقل مى كند: </p><p>عمر به اتفاق گروهى به در خانه فاطمه (علیه السلام) آمد و همین كه فاطمه (علیه السلام) آنها را دید در را بر روى آنان بست و تصور نمى كرد آنان بدون اجازه وارد خانه شوند، پس عمر با لگد در را شكست و آن گروه به خانه ریختند و على(علیه السلام)را ملبباً از خانه بیرون آوردند ... </p><p></p><p>6 ـ شیخ صدوق در ابواب دوازده گانه كتاب خصال مى نویسد كه خلاصه اش چنین است : </p><p>دوازده تن از مهاجر و انصار براى احتجاج با ابوبكر در مسأله خلافت به عنوان نظرخواهى به خدمت امیرالمؤمنین (علیه السلام) رسیدند. امیرالمؤمنین ضمن نهى آنان از شدت عمل و هشدار نسبت به جنگ داخلى و وضعیتى كه رجال خلافت براى او پیش آورده بودند، فرمودند اگر شما شدت عمل به خرج دهید ، آنان شمشیرهایشان را از غلاف بیرون مى كشند و آماده پیكار مى شوند همان گونه كه مرا براى بیعت مجبور كردند و پیراهنم را در گردنم جمع كردند و به زور به مسجد بردند و گفتند بیعت كن ، و گرنه تو را مى كشیم ... </p><p>البته علامه تسترى در الاخبار الدخیلة ج 1 ص 27 توضیحى در این باب دارند كه به آن مراجعه شود. </p><p></p><p>7 ـ در اختصاص منسوب به شیخ مفید با ذكر سند از امام صادق(علیه السلام)نقل شده است: وقتى كه مردم با ابوبكر بیعت كردند امیرالمؤمنین را ملّبباً حاضر كردند (یعنى در حالى كه پیراهنش را در گردنش جمع كرده بودند و مى كشاندند) تا بیعت كند. سلمان گفت: آیا با چنین شخصى چنین عمل مى كنند؟ به خدا سوگند اگر وى خدا را بخواند آسمان را بر زمین خراب مى كند. </p><p>همچنین وى در داستان سقیفه بنى ساعده نیز ریختن مهاجمین به خانه و شكستن در خانه را ذكر مى كند و مى گوید: فدخلوا على علىّ(علیه السلام)و اَخْرجوُهُ ملّبباً. </p><p>بر على وارد شدند و او را ملّبباً از خانه بیرون آوردند. </p><p></p><p>8 ـ سید مرتضى با ذكر سند از عدى بن حاتم طائى نقل مى كند كه مى گفت : </p><p>ما رَحِمْتُ اَحَدَاً رَحْمَتى عَلیَّاً(علیه السلام) حین اُتىَ بِهِ مُلَبَّبَاً (25) یعنى : به حال هیچ كسى ، چون حال على ترحم نكردم و دلم نسوخت، هنگامى كه او را ملبباً براى بیعت حاضر كرده بودند. </p><p></p><p>9 ـ شیخ تقى الدین ابى الصلاح الحلبى ، متوفّاى 447 مى نویسد: </p><p>آنان آتش براى سوزاندن خانه امام آورده بودند و بدون اجازه به خانه اش ریختند و او را ملبباً براى بیعت به مسجد بردند ، و بدین وسیله همسر و دختران و حامیان او از بنى هاشم و غیر از بى هاشم را از خانه هایشان خارج كردند و شمشیرشان را برهنه كردند و امام (علیه السلام) را در صورت امنتاع از بیعت تهدید به قتل كردند با اینكه هیچ یك این كارها را با سعدبن عباده و خباب منذر و سایر متخلفین از بیعت انجام نداده بودند. </p><p>10 ـ شیخ الطائفه نیز روایت على بن حاتم در حاضر كردن امیر المؤمنین به صورت ملبباً را در تلخیص الشافى ذكر مى كند. </p><p></p><p>11 - محمدبن جریر طبرى امامى ، معاصر شیخ طوسى در «المسترشد » مى نویسد: </p><p>اهل سنت از كجا مى گویند كه امام على (علیه السلام) خلافت را از راه مسالمت آمیز و تبلیغ زبانى درخواست نكرده بود ، در صورتى كه همه مردم مى دانند كه او شش ماه در خانه نشست ( از بیعت با ابوبكر خوددارى كرد) پس گاهى او را ملبباً از خانه بیرون مى آوردند و گاهى مدارا مى كرد و گاهى به او مى گفتند بیعت كن. او مى گفت اگر بیعت نكنم چه مى كنید؟ مى گفتند گردنت زده شود. </p><p></p><p>12 ـ محقق حلّى نجم الدین ابوالقاسم جعفربن الحسن بن سعید ، مؤلف شرایع الاسلام ، متوفّاى 686 مى نویسد: </p><p>از جمله دلیلى كه اهل سنت براى خلافت ابوبكر آورده اند این است كه صحابه و از جمله امیرالمؤمنین على(علیه السلام) او را به عنوان خلیفه خطاب مى كردند. </p><p>ایشان در پاسخ مى گوید : بر فرض صحت این قضیه، امام (علیه السلام) در حال تقیه بود، و چاره اى جز آن نداشت چگونه ؟! در حالى كه او را به زور از خانه اش بیرون آوردند و جبراً براى بیعت بردند، پس از آنكه گفتند اگر بیرون نیایى خانه ات را با تو مى سوزانیم . </p><p>13ـ علامه حلّى در كشف المراد پس از نقل هجوم مهاجمین به خانه امیرالمؤمنین و آتش زدن خانه مى نویسد: وَاَخُرَجُوا علیّاً (علیه السلام)كرهاً. على(علیه السلام) را به زور از خانه بیرون آوردند. </p><p>و همین مطلب را در باب حاد یعشر نیز ذكر مى كند. </p><p></p><p>14ـ حكیم الهى ملامحسن فیض كاشانى در این مورد مى گوید: پس آنها بر سر امام ریختند در حالى كه وى روى فرش نشسته بود. بر او هجوم آوردند و او را درحالى كه به زمین مى كشاندند از خانه بیرون آوردند و پیراهنش را به گردنش جمع كردند و به سوى مسجد كشاندند... تا پیش ابوبكر بردند... </p><p></p><p>15ـ عمر رضا كحّاله در اعلام النساء در شرح حال حضرت فاطمه (س) آنچه را كه ابن قتیبه دینورى در الامامة و السیاسة در این مورد آورده را با تفاوت اندكى نقل كرده، و خطبه آن حضرت در مقام احتجاج با ابوبكر را نیز آورده است. </p><p>از جمله اینكه : جمعیت از ناله حضرت زهرا و استغاثه اش به رسول اللّه(صلى الله علیه وآله وسلم)از مظالم دستگاه خلافت، در حالى كه سخت مى گریستند و نزدیك بود دلهایشان پاره شود... پراكنده شدند، و فقط عمر با گروهى باقى ماند. پس على را از خانه خارج كردند و او را پیش ابوبكر بردند و به او گفتند بیعت كن. گفت: من بیعت نمى كنم. گفتند قسم به خدایى كه جز او خدایى نیست گردنت را مى زنیم. گفت: بنده خدا و برادر رسول خدا را مى كشید؟ </p><p>عمر گفت: اما بنده خدا درست و اما برادر رسول خدا خیر. ابوبكر ساكت بود و چیزى نمى گفت عمر به ابوبكر گفت: آیا فرمانت را در موردش صادر نمى كنى؟ گفت: تا هنگامى كه فاطمه (س) در كنارش است او را به چیزى وادار نمى كنم. پس على (علیه السلام) به طرف قبر رسول اللّه (صلى الله علیه وآله وسلم)رفت در حالى كه با صدا گریه مى كرد و مى گفت پسر مادرم این قوم مرا خوار كردند و در فشار قرار دادند و نزدیك بود مرا به قتل برسانند. و على بیعت نكرد تا آنكه فاطمه (س) رحلت نمود. </p><p></p><p>16ـ علاّمه امینى در الغدیر تحت عنوان بى پایگى گزینش خلیفه از آغاز كار مى نویسد: چشمان تاریخ مى بیند: كه پیكره پاكى و بزرگوارى ـ امیرالمؤمنین ـ را دستگیر و همچون شترى كه چوب در بینى اش كرده اند تا مهار شود به سوى خود مى كشند و مى برند. با درشتى مى رانند. مردم گرد آمده اند و مى نگرند و به او مى گویند بیعت كن. مى گوید اگر بیعت نكنم چه مى شود؟ پاسخ مى دهند در آن هنگام به همان خدایى كه جز او خدایى نیست گردنت را مى زنیم. مى فرماید در این صورت بنده خدا و برادر رسول خدا را خواهید كشت. </p><p>همچنین مى بیند برادر پیامبر برگزیده خدا ـ على ـ به قبر رسول خدا پناه برده، فریاد مى كند: برادر، این گروه مرا ناتوان شمرده اند و نزدیك است خونم را بریزند. </p><p>17ـ محمد جواد مغنیه در فلسفة التوحید و الولایة مى نویسد : </p><p>از دشمنى هاى قریش نسبت به على (علیه السلام) پس از رحلت پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلم)غصب فدك بود ... همه اینها و بیشتر از اینها را مرتكب شدند ولى باز هم در مورد على (علیه السلام) به سكوت و بى طرفى از سوى او راضى نشدند بلكه بر او هجوم آوردند تا او را بر خضوع و تسلیم در برابر ابوبكر وا دارند. و بر اثر این هجوم بر خانه فاطمه پاره تن پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلم) واقع شد آنچه واقع شد. </p><p>آنچه نقل شد نشانگر این واقعیت است كه امام هرگز با میل و اختیار خودش با خلیفه بیعت نكرد، و اینگونه نبوده است كه در فرداى سقیفه هنگامى كه خلیفه براى بیعت مردم با او بالاى منبر پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) قرار گرفت از تخلّف على و گروهى بپرسد و پیكى به خانه او بفرستد و امام نیز فوراً در مسجد حاضر شود و با معذرت خواهى در تأخیر با خلیفه بیعت كند. یا با تهدید عمر به سوزاندن خانه، امام (علیه السلام) از خانه بیرون آید سپس او را براى بیعت به مسجد ببرند و او با گله از مشورت نكردن با او در امر خلافت با آنها بیعت كند. </p><p>* * * </p><p>بلكه چنانچه گفتیم، فرستادگان خلیفه پس از اجراى مأموریتشان در مرحله اوّل و دوّم امام را ملبباً از خانه بیرون آوردند، آنگاه در حالیكه عده اى امام را از جلو مى كشاندند و گروهى هم از پشت سر او را به جلو مى راندند به سوى مسجد بردند. ولى امام در برابر تهدیدات آنها ایستادگى كرد. و به عقیده محقّقین اهل سنّت تا مدت ششماه (یعنى پس از رحلت فاطمه زهرا (س) به نظر اهل سنّت) حاضر به بیعت نشد. </p><p>امام (علیه السلام) با تكیه بر شایستگى ذاتى خویش براى خلافت و وجود نصّ از پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلم) ، در برابر دستگاه خلافت ایستادگى مى كرد. ولى از طرف دیگر نداشتن یاران كافى براى گرفتن خلافت ، ارتداد قبایل اطراف مدینه از اسلام و پاسخ ندادن سران انصار به استمداد و كمك خواهى امام (علیه السلام)، عواملى بودند كه امام (علیه السلام)را به بیعت با آنها وادار كرد. </p> <p>منبع : تبیان</p> text/html 2009-01-31T19:21:17+01:00 جوجو جوجو http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/179257/clubname/ommeabiha <p>«فطمت فاطمة من الشر (1) » </p> <p>(فتال نیشابورى از امام صادق (ع) ) </p> <p>نویسندگان سیره و محدثان اسلامى براى دختر پیغمبر لقب‏هائى چند نوشته‏اند: </p> <p>زهرا،صدیقه،طاهره،راضیه،مرضیه،مباركه،بتول و لقب‏هاى دیگر.از این جمله لقب زهرا از شهرت بیشترى برخوردار است،و گاه با نام او همراه مى‏آید (فاطمه زهرا) و یا بصورت تركیب عربى (فاطمة الزهرا) .زهرا كه در تداول بیشتر بجاى نام او بكار مى‏رود در لغت،درخشنده، روشن و مرادف‏هائى از این گونه،معنى مى‏دهد.و این لقب از هر جهت‏برازنده این بانوست.او چهره درخشان زن مسلمان،فروغ تابان معرفت و نمونه روشن پرهیزگارى و خداپرستى است. این درخشندگى به ساعتى مخصوص و روزى معین اختصاص ندارد.از آن روز كه وظیفه خود را تعهد كرد تا امروز و براى همیشه چون گوهرى بر تارك تربیت اسلامى مى‏درخشد. </p> <p>محدثان ذیل بعض این لقب‏ها و سبب آن روایت‏هائى نوشته‏اند.باز نوشتن آن گفته‏ها موجب درازى گفتار خواهد شد.آنچه ازمجموع این روایت‏ها دانسته مى‏شود،بزرگى قدر و خصیت‏برجسته دختر پیغمبر در دیده پدر و شوهر و مقام ارجمند او در اسلام و میان مسلمانان است.این حقیقتى است كه پیروان همه مذاهب اسلامى بدان اعتراف دارند.براى همین است كه در عموم كتاب‏هاى شیعه و گاه در كتابهاى معتبر اهل سنت و جماعت كتابى جداگانه در فضیلت دختر پیغمبر دیده مى‏شود و یا فصلى را براى روایت‏هائى كه درباره اوست گشوده‏اند. </p> <p>نام او فاطمه است.فاطمه وصفى است از مصدر فطم.و فطم در لغت عرب بمعنى بریدن،قطع كردن و جدا شدن آمده است.این صیغه كه بر وزن فاعل معنى مفعولى مى‏دهد،به معنى بریده و جدا شده است.فاطمه از چه چیز جدا شده است؟در كتاب‏هاى شیعه و سنى روایتى مى‏بینیم كه پیغمبر فرمود او را فاطمه نامیدند،چون خود و شیعیان او از آتش دوزخ بریده‏اند (2) مجلسى از عیون اخبار الرضا و او باسناد خویش از على بن موسى الرضا و محمد بن على (ع) و آنان از مامون و او از هارون و او از مهدى و او به سند خویش از ابن عباس روایت كنند كه:وى از معاویه پرسید مى‏دانى چرا فاطمه را فاطمه نامیدند؟گفت نه!ابن عباس گفت چون او و شیعیان او به دوزخ نمى‏روند (3) فتال نیشابورى ضمن حدیثى از امام صادق آورده است كه چون از بدى‏ها بریده شد او را فاطمه نامیده‏اند (4) بدین مضمون روایت‏هاى دیگر هم آمده است آنچنانكه براى صیغه وصفى نیز معناهاى دیگر جز آنچه نوشتیم ضبط كرده‏اند. (5) </p> <p>پیش از ظهور اسلام دو سه تن از زنان بدین نام موسوم بوده‏اند كه در اسلام به فواطم مشهوراند،مانند فاطمه دختر اسد بن هاشم و فاطمه دختر عتبة بن ربیعه (6) و نیز فاطمه دختر عمرو بن عائذ (7) . </p> <p>بارى پرورش زهرا در كنار پدرش رسول خدا و در خانه نبوت بود،آنجا كه فرود آمد نگاه فرشتگان،و مركز نزول وحى و آیه‏هاى قرآن است.آنجا كه نخستین گروه از مسلمانان به یكتائى خدا ایمان آوردند،و بر ایمان خویش استوار ماندند.آنانكه پروردگار دلهایشان را آزمود، و در قرآن كریم مدح فرمود.تربیت دینى را هم از آموزگارى چون محمد (ص) فرا گرفت، پیغمبرى كه معلم انسانهاى جهان است.و تا جهان باقى است مشعل دین و دانش بنام او فروزان. </p> <p>كودك خردسال این نو مسلمانان را مى‏دید كه هر روز با شور و هیجان براى فرا گرفتن آیت‏هاى قرآن و آموختن روش پرستش پروردگار نزد پدرش مى‏آیند.در این خانه بود كه تكبیر گفتن،روى به خدا ایستادن،و هر شبانروز در اوقاتى خاص پروردگار یكتا را به بزرگى یاد نمودن آغاز شد.آن سالها در سراسر عربستان و همه جهان این تنها خانه‏اى بود كه چنین بانگى از آن بر مى‏خواست.«الله اكبر»و زهرا تنها دختر خردسال مكه بود كه چنین جنب و جوشى را در كنار خود مى‏دید.این بانگ آسمانى این مراسم بى‏مانند،در روح این طفل خردسال چه اثرى نهاد،سالها بعد آشكار گردید. </p> <p>او در خانه تنها بود و دوران خردسالى را به تنهائى مى‏گذراند.دو خواهر او رقیه و ام كلثوم سالیانى چند از او بزرگتر بودند.او در این خانه همبازى نداشت.شاید این تنهائى هم یكى از انگیزه‏هائى بوده است كه باید از دوران كودكى همه توجه وى به ریاضت‏هاى جسمانى و آموزشهاى روحانى معطوف گردد.الله اكبر،اشهد ان محمدا رسول الله.اندك اندك آیه‏هاى دیگر مى‏رسد و درسهاى وسیع‏تر داده مى‏شود.درسهائى از اخلاق قرآنى و سفارش‏هائى براى تحصیل خوى انسانى.مردم همه برابر خدا و حكم الهى یكسانید!كسى بر دیگرى برترى ندارد! برده و ارباب در پیشگاه حق تعالى مساوى هستند.شما موظفید با بردگان،با اسیران،با مستمندان،مهربانى كنید و با آنان خوشرفتار باشید.به دختران چون پسران حرمت نهید و با آنان درشتى نكنید!و در كنار رسیدن این تعلیمات و آموختن آن بمسلمانان،و شورى كه آنان در فرا گرفتن این درسها نشان مى‏دادند،دشمنى همشهریان و خویشاوندان را با پدرش مى‏دید.آنان چنین سخنانى را خوش نداشتند.نمى‏خواستند مردم با این گفته‏ها كه تا آنروز سابقه نداشت آشنا شوند.گسترش این تعلیمات موجب درهم ریختن زندگانى آنان مى‏شد.اما براى اینكه بیم خود را پنهان سازند و به گمان خویش گفته‏هاى او را از تاثیر بیندازند،بدو تهمت مى‏زدند:جادوگر است،دیوانه است،یتیم ابو طالب كجا و پیغمبرى كجا؟چرا این وحى به مرد بزرگ و دولتمندى از مكه و یثرب فرود نیامده. (8) تا دیر نشده باید این كار را چاره كرد. اما اگر او را بكشیم با ابو طالب و بنى هاشم درگیرى خواهیم داشت.بهتر است پیروان او را از گردش پراكنده سازیم.و اگر بزبان خوش پند نگرفتند و او را رها نكردند،بزور متوسل شویم. </p> <p>سلاح مردم بى منطق چیست؟دشنام،آزار،و اگر ممكن شود كشتار.در شهر كوچك خبرها بسرعت پخش مى‏شود و خانه پدرش مركز انعكاس جریانهاى آنروز مكه بود.امروز بلال را شكنجه كردند!امروز به عمار آسیب رسید!امروز مادر عمار را كشتند!عموى پدرش ابو لهب چنین گفت و ابو جهل چنان،و گزارشهاى ناخوشایندى از این قبیل.تا روزیكه شنید پدرش پیروان خود را فرموده است مكه را ترك گویند و به حبشه بروند،چون نمى‏توانسته است‏بیش از این شاهد آزار نو مسلمانان باشد.چرا این مردمان باید از خانه و زندگى خود دست‏بردارند و خطر سفر را بر خود هموار سازند؟به جائى بروند كه نمى‏دانند كجاست،و از كسى پناه بخواهند كه نمى‏دانند كیست؟و روش او چیست.پدرش بآنان گفته است نجاشى با پناهندگان خود خوشرفتارى مى‏كند،اما مگر اینان چه گناهى كرده‏اند كه باید نزد او بروند؟چرا باید رنج غربت را تحمل كنند؟راستى این سنگ پاره‏ها و قطعه چوب‏ها كه بنام خدا درون خانه كعبه نهاده‏اند،این اندازه حرمت دارد؟آیا بزرگان قریش نمى‏دانند كه این دست پرداخت كارگران نه سودى دارد نه زیانى؟نه!آنان از چیز دیگرى مى‏ترسند.از زیانهائى كه با پخش این دعوت محمد (ص) دامنگیر آنان مى‏شود: </p> <p>«الذى جمع مالا و عدده.یحسب ان ماله اخلده.كلا لینبذن فى الحطمة (9) .» (سوره همزه) </p> <p>آرى پیكار در گرفته است.دسته‏اى مى‏خواهند از طاعت مخلوق باطاعت‏خالق بگریزند،طوق بندگى را بشكنند و آزاد شوند.و براى همین است كه همه این بلاها را بجان مى‏خرند و از پرستش خدا باطاعت‏شیطان باز نمى‏گردند،و دسته‏اى كه مى‏خواهند،اینان همچنان ابزار افزایش مكنت آنان باشند.هر یك از این حادثه‏ها به نوعى در قلب بظاهر كوچك و بمعنى بزرگ او اثرى مى‏نهاد و هر پیش آمد بدو درسى مى‏داد.درس پایدارى،آنان كه به حكومت الله گردن نهند،و بر سر گفته خود بایستند،فرشتگان بر آنان فرود مى‏آیند. (10) امنیت و آسایش روحى اینجهان و بهشت جاودان آن جهان در انتظار كسى است كه برابر پیش آمدها استقامت ورزد و از كید شیطان نهراسد.این‏ها درس‏هائى بود كه به مسلمانان داده مى‏شد،و او كه مستقیم با گیرنده دستورات مربوط بود جداگانه مى‏آموخت.او باید این آزمایش‏ها را یكى پس از دیگرى ببیند تا چون فولادى كه پى در پى آبش مى‏دهند مقاومتش افزوده گردد.اما آزمایش‏ها پایان یافتنى نیست،هر روز آزمایشى و هر شب ریاضتى. </p> <p>دوره‏هاى آزمایش یكى پس از دیگرى مى‏گذرد،و هر آزمایش تلخ‏تر از آزمایش پیشین است. آزمایش‏ها پیوسته دشوارتر و دردناك‏تر مى‏شود.تهدید،خشونت،آزار،گرسنگى و سختى زندگانى. </p> <p>روزى مى‏شنود دشمنان شكنجه شترى را بر سر پدرش افكنده و رخت او را آلوده ساخته‏اند. دوان دوان خود را به پدر مى‏رساند و جامه او را از آن آلودگى پاك مى‏سازد.روز دیگر خبر مى‏دهند كه پاى پدرش را با پرتاب سنگ آزرده‏اند.هیچیك از این رفتارهاى خشونت آمیز نتیجه‏اى چنانكه دشمنان مى‏خواهند نمى‏دهد.نه محمد (ص) از دعوت دست مى‏كشد و نه نو مسلمانان از گرد او پراكنده مى‏شوند.دیرى نمى‏گذرد كه قریش شكست‏خورده و خشمگین، تصمیم سخت‏ترى مى‏گیرند.باید رابطه بنى هاشم با مردم قطع شود.آنان باید در محاصره اقتصادى و اجتماعى قرار گیرند،گرسنگى و جدائى از مردم براى ایشان درس خوبى است. چندى كه بدین حال بمانند خسته مى‏شوند.بستوه مى‏آیند،و براى آسایش خود هم كه شده است از حمایت محمد (ص) دست‏بر مى‏دارند.آنگاه محمد یكى از دو راه را پیش روى خود خواهد داشت:از كارى كه پیش گرفته است‏باز ایستادن،یا بدست قریش كشته شدن.شعب ابو طالب در فاصله كمى از شهر مكه براى تبعید شدگان در نظر گرفته مى‏شود.خوراك،پوشاك، دید و بازدید براى آنان ممنوع است.چه مدت در این دره مخوف بسر برده‏اند؟دقیقا معلوم نیست.ابن هشام مدت را دو یا سه سال نوشته است (11) در این مدت بر زهرا چه گذشته ست‏خدا مى‏داند.بیشتر سنگینى بار چنین زندگى بدوش اوست.اما دشوارتر و دردناك‏تر از همه این رنج‏ها مرگ عزیزانست. </p> <p>مرگ مادرش و مرگ ابو طالب: </p> <p>قضاى الهى چنان بود كه مرگ این زن فداكار-خدیجه نخستین بانوى مسلمان-با مرگ ابو طالب در یكسال اتفاق افتد آنهم در فاصله‏اى كوتاه (12) فاطمه (ع) چنانكه از قرآن كریم درس گرفته است‏باید این آزمایش را هم به بیند مرگ خویشاوندان براى او آزمایش دگرى است.باید برابر این دشوارى بردبارى نشان دهد و منتظر بشارت پروردگار باشد (13) آن آزمایشها آزمایش جسمانى بود و این امتحان،آزمایش قدرت نفسانى است.مادرش تنها غمخوار پدر در خانه بود و ابو طالب او را برابر دشمنان بیرونى حمایت مى‏كرد.با بودن ابو طالب مشركان مكه نمى‏توانستند قصد جان پدرش را بكنند.زیرا خویشاوندان او-تیره بنى هاشم-تیره‏اى بزرگ بودند اگر مكنت و مال آنان در حد بنى زهره،بنى مخزوم و یا بنى حرب نبود،هیچ قبیله‏اى در شرافت و بزرگوارى با آنان برابرى نمى‏كرد.مهتران مكه و ثروتمندان شهر مى‏دانستند اگر به قصد جان محمد (ص) برخیزند،بنى هاشم خاموش نمى‏نشینند،و بسا كه تیره‏هاى دیگر نیز به حمایت آنان برخیزند.ناچار درون پر تلاطم خود را با آزار او آرام مى‏كردند.دشنام،ریشخند، سنگ پرانى،دهن كجى،تهمت:حربه‏هائى كه ناتوانان از آن استفاده مى‏كنند.تقدیر چنین بود كه فاطمه (ع) شاهد همه این منظره‏ها باشد،و پس از تحمل این رنج‏ها آن دو صحنه دلخراش را نیز به بیند. </p> <p>اكنون فاطمه دیگر دختر خانواده نیست.او جانشین عبد الله،عبد المطلب،ابو طالب و خدیجه است. (ام ابیها) چه كنیه مناسبى!مام پدر.او باید وظیفه مادرش را عهده‏دار شود.باید براى پدرش هم دختر و هم مادر باشد. </p> <p>اگر قبول كنیم زهرا (ع) پنجسال پیش از بعثت متولد شده است،بخاطر همین مادر خانگى است كه تا هفده سالگى نتوانست و یا نخواست‏بخانه شوهر برود.او نمى‏خواست پدرش را تنها بگذارد.او مى‏دانست تا آنجا كه مى‏تواند باید در داخل خانه پدر را آرامش دهد.اكنون كه پدرش سرپرستى چون ابو طالب و غمخوارى چون خدیجه را ندارد،دشمنان بر او گستاخ‏تر شده‏اند،و او به دلجوئى نیاز دارد.پدر نیز چون این فداكارى را از او مى‏دید با نمودن محبت، خشنودى خویش را از وى اعلام مى‏كرد.سالها پس از این روزگار از عایشه مى‏پرسند،چرا به جنگ جمل برخاستى؟مى‏گوید:«این داستان را باز مگوئید بخدا سوگند كسى از مردان جز على و از زنان جز فاطمه نزد پیغمبر محبوب‏تر نبود (14) و نیز مى‏گوید كسى را راستگوتر از فاطمه ندیدم جز پدرش (15) ممكن است كسانى كه در سیره پیغمبر و خاندان او تتبعى دقیق ندارند،یا روح اسلام و شریعت محمد (ص) را چنانكه باید لمس نكرده‏اند چنین به پندارند كه این محبت مانند دوستى هر پدر به فرزندى ناشى از غریزه انسانى است.این پندار شاید از یك جهت درست‏باشد.ما نمى‏گوئیم محبت رسول خدا به فاطمه رنگى از عاطفه پدر سبت‏بدختر را نداشت،چه محمد (ص) پدر بود و فاطمه فرزند.اما این روایت و روایتهاى دیگر كه با اندك اختلافى در الفاظ از پیغمبر رسیده نشان دهنده حقیقتى دیگر است- بزرگى فاطمه در دیده پیغمبر و بزرگان اسلام در عصر رسول و زمانهاى پس از وى-فاطمه این مقام را نه تنها از آنجهت‏یافت كه دختر پیغمبر است،آنچه او را شایسته این حرمت‏ساخت از خود گذشتگى،پارسائى،زهد،دانش و دیگر ملكات انسانى است كه در او به حد كمال بوده است.و همه مورخان شیعه و سنى این امتیازات را براى وى در كتابهاى معتبر خویش نوشته‏اند. </p> <p>از امام صادق (ع) پرسیدند:بعض جوانان حدیثى از شما باز میگویند كه باور كردنى نیست. میگویند«خدا از خشم فاطمه بخشم مى‏آید (16) »امام صادق فرمود-مگر شما این روایت را در كتاب‏هاى خود ندارید كه خدا از خشم بنده مؤمن بخشم مى‏آید؟ </p> <p>-چرا </p> <p>-پس چرا باور نمى‏دارید كه فاطمه زنى با ایمان باشد و خدا از خشم او بخشم آید (17) . </p> <p>مرگ خدیجه و ابو طالب،پیغمبر را نیز سخت آزرده ساخت.او دیگر خود را تنها و بى غمخوار و پشتیبان میدید،اما در همه حال خدا مدد كار او بود.و دعوت به خداپرستى شعار او.سفرى به طائف كرد شاید در آن شهر از میان مردم ثقیف كه تیره‏اى قدرتمند بودند كسانى را بدین خدا در آورد.ولى مهتران آنجا نه تنها روى خوش بدو نشان ندادند،از آزارش نیز دریغ نكردند. </p> <p>مكه همه كوششهاى خود را براى خاموش ساختن این فروغ خدائى بكار برد،اما از این كوشش سودى نبرد.هر روز بانگ دعوت اسلام رساتر شد و بگوش گروهى تازه رسید.طرح محاصره اقتصادى-آخرین مبارزه قریش-با شكست روبرو گردید،تا آنجا كه سران قوم،خود آن معاهده شوم را بهم زدند.اما تصمیم دیگرى گرفتند.حال كه دیگر محمد در مكه پشتیبانى ندارد باید خود او را از میان بردارند.باید همه تیره‏ها در كشتن او شریك باشند،تا بنى هاشم نتوانند كسى را به قصاص او بكشند.اما مكرهاى شیطانى برابر تقدیرات ربانى نمى‏پاید.از چندى پیش مركز دعوت از مكه به یثرب كه شهرى در پانصد كیلومترى مكه است منتقل شده بود،یا بهتر بگوئیم مركزى تازه براى دعوت اسلام تاسیس گردید.یاران پدرش تك تك یا دسته دسته خانه و زندگانى خود را رها مى‏كنند و به یثرب مى‏روند.مردم این شهر كه از آن پس در تاریخ اسلام لقب‏«انصار»را یافتند از آنان هر چه نیكوتر پذیرائى كردند.تا آنجا كه آنان را بر خود مقدم داشتند.شبى كه بنا بود توطئه قریش عملى گردد،و پیغمبر (ص) بدست گروهى مركب از همه تیره‏هاى قریش كشته شود،على (ع) را بجاى خود خواباند و با ابو بكر راه یثرب را پیش گرفت.این همان روى داد بزرگى است كه چند سال بعد،مبدا تاریخ مسلمانان گردید و تا امروز هم بنام‏«تاریخ هجرى‏»متداول است. </p> <p>چون اندك اندك كارها سر و سامانى یافت،و مسجدى آماده گردید،و مهاجران در خانه‏هاى تازه جاى گرفتند،پدرش دستور هجرت وى را داد.بلاذرى نویسد:زید بن حارثه و ابو رافع مامور همراهى فاطمه (ع) و ام كلثوم بودند (18) اما ابن هشام نوشته است عباس بن عبد المطلب مامور بردن او بود (19) بهر حال زهرا و ام كلثوم با سرپرست‏خود سوار شدند كاروان آماده حركت است‏حویرث بن نقیذ،از دشمنان محمد (ص) كه پیوسته بد گوى او بود نزد آنان مى‏آید و شتر آنان را آسیبى مى‏زند.شتر مى‏رمد و فاطمه و ام كلثوم بر زمین مى‏افتند.ابن هشام و دیگر مورخان از آسیبى كه فاطمه (ع) از این صدمه دیده است نامى نبرده‏اند،لكن پیداست كه دختر پیغمبر از این حادثه بى‏رنج نمانده است.این مرد پست فطرت در شمار كسانى است كه در روز فتح مكه پیغمبر (ص) فرمود اگر به پرده‏هاى كعبه چسبیده باشند باید خونشان ریخته شود حویرث بدست على شوى فاطمه كشته شد (20) در مقابل این سندها یعقوبى كه او نیز از تاریخ نویسان طبقه اول است نویسد على بن ابى طالب (ع) او را بمدینه آورد (21) و روایت‏هاى شیعى نوشته یعقوبى را تایید میكنند.سرانجام وعده خدا تحقق یافت. مسلمانان از گزند مشركان و دشمنان آسوده گردیدند.در تاریخ اسلام فصل تازه‏اى گشوده شد. از این تاریخ دیگر نه تنها از بجاى آوردن مراسم دینى بیمى ندارند،باید دیگران را هم به پذیرفتن دین بخوانند،و اگر نپذیرفتند با آنان پیكار كنند. </p> <p>پى‏نوشتها: </p> <p>1.روضة الواعظین ج 1 ص 148. </p> <p>2.بحار ص 18 ج 43 از امالى شیخ طوسى.نسائى،حافظ ابو القاسم دمشقى و جمعى دیگر این حدیث را ضبط كرده‏اند (الصواعق المحرقه ص 160) . </p> <p>3.بحار ص 12 ج 43. </p> <p>4.روضة الواعظین ص 5148.بحار ص 12. </p> <p>6.ابن سعد ج 1 ص 32 لسان العرب.ذیل فطم. </p> <p>7.یعقوبى ج 2 ص 8. </p> <p>8.و قالوا لو لا نزل هذا القرآن على رجل من القریتین عظیم. </p> <p>9.مال‏ها را بر هم مى‏نهد و مى‏شمارد و مى‏پندارد این مال او را جاویدان خواهد ساخت نه چنین است،این مال آتش جان او خواهد شد. </p> <p>10.ان الذین قالوا ربنا الله ثم استقاموا تتنزل علیهم الملئكة (فصلت-30) . </p> <p>11.ج 1 ص 375. </p> <p>12.اما به نقل شیخ كلینى،ابو طالب یكسال پس از مرگ خدیجه در گذشت (اصول كافى ج 1 ص 44) . </p> <p>13.و بشر الصابرین.الذین اذا اصابتهم مصیبة قالوا انا لله و انا الیه راجعون (البقره:155-156) . </p> <p>14.بحار ج 43 ص 23 از امالى شیخ طوسى. </p> <p>15.مناقب ج 1 ص 462. </p> <p>16.خوارزمى ج 1 ص 60. </p> <p>17.بحار ص 22 ج 43. </p> <p>18.انساب الاشراف.ص 414 و 269. </p> <p>19.ابن هشام ج 4 ص 29. </p> <p>20.ابن هشام ج 4 ص 30. </p> <p>21.ج 2 ص 31. </p> <p>منبعhttp://www.hawzah.net/Per/K/Fatemeh/Index.htm</p> text/html 2009-01-31T19:20:03+01:00 جوجو جوجو http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/179256/clubname/ommeabiha هجوم آوردن مأمورین خلافت به خانه امیرالمؤمنین(علیه السلام) جهت بردن ایشان براى بیعت و تهدید كردن به آتش زدن خانه با اهل آن در صورت خوددارى از بیعت را مورد بررسى قرار مى دهیم. <p>این مسأله در منابع معتبر اهل سنّت و شیعه آمده و از قدیمى ترین كتب تاریخى اهل سنّت گرفته تا تألیفات دانشمندان معاصر با تفاوت مختصرى نقل شده است، البته نسبت ناقلین در بین قدماء بیش از متأخرین است. </p><p>ولى قبل از آنكه به نقل اقوال دانشمندان اهل سنت در این زمینه بپردازیم ناگزیریم این نكته را یادآور شویم. </p><p>و آن اینكه دانشمندان تراجم و فهرست نویسان براى بعضى از قدما تألیفاتى را ذكر مى كنند كه امروزه ما به آنها دسترسى نداریم و این آثار در اثر حوادث روزگار از بین رفته است و اكنون همه آثار قدما را در دست نداریم و تنها از طریق كتابهاى موجود مى توانیم به نام آن كتب و احیاناً به برخى از مطالب آنها دسترسى پیدا كنیم. یا مى بینیم كه بعضى از نویسندگان چیزهایى را از كتب قدما نقل مى كنند كه ما فعلاً از آنها اثرى در آن كتب نمى یابیم و ممكن است تصرّفى در آن كتابها صورت گرفته باشد. </p><p>و این مسأله امر تحقیق را مشكل كرده است به عنوان نمونه : </p><p>الف : عبدالقاهر بغدادى متوفاى 429 ، عبدالكریم شهرستانى متوفاى 548 و صلاح الدین خلیل الصفدى متوفاى 764 هنگام بحث از عقاید ابراهیم بن سیّار معروف به نظّام متوفاى 231 یكى از اعاظم شیوخ معتزله و استاد جاهظ مى نویسند : « پیامبر بر خلافت على بن ابى طالب(علیه السلام)تصریح نمود و به گونه اى كه بر كسى مشتبه نشود آن را اظهار كرد ولى عمر آن را كتمان كرده و در سقیفه متولى بیعت براى ابوبكر شد... تا اینكه مى گویند: كه او معتقد بود عمر چنان فاطمه(س) را زد كه فرزندش (محسن) سقط شد و فریاد مى كشید كه خانه را با اهل آن آتش زنید در حالى كه در خانه نبود مگر على، فاطمه، حسن و حسین ... (3). </p><p>متأسفانه با تتبعى كه كردیم مستقیماً به عقاید نظّام دسترسى پیدا نكردیم. </p><p>ب: علامه حلى متوفاى 726 ، علامه شیخ حرالعاملى متوفاى 1104 و قاضى نورالله التسترى المستشهد 1019 مسأله تهدید عمر به آتش زدن خانه را از واقدى ـ محمدبن عمربن الواقد ـ متوفاى 206 نقل مى كنندالبته ایشان نگفته اند این مطلب در كدام یك از كتب واقدى است. </p><p>ج: همچنین علامه حلّى و شیخ حرالعاملى و قاضى نورالله تسترى از كتاب غرر ابن خذابه نیز همین مطلب را نقل مى كنند. </p><p>ولى متأسفانه نتوانستیم به چنین كتابى دست پیدا كنیم. </p><p>د: على بن یونس عاملى متوفاى 877 از بلاذرى نقل مى كند كه عمر حضرت فاطمه (س) را بین در و دیوار قرار داد به گونه اى كه محسن بر اثر ضربه از بین رفت.(4) </p><p>ولى ما این مطلب را در انساب الاشراف چاپهاى فعلى نیافتیم. </p><p>هـ: حافظ گنجى شافعى متوفاى 658 و رشیدالدین ابن شهر آشوب متوفاى 588 از معارف ابن قتیبه نقل مى كنند كه محسن بر اثر ضربه قنفذ درگذشت. </p><p>در صورتى كه در المعارف چاپهاى فعلى چیزى در این موضوع دیده نمى شود. </p><p>( مرحوم علامه امینى (ره) در الغدیر جلد 2 صفحه 65 با ذكر نمونه اى تحریف در نسخه هاى المعارف را اثبات كرده اند.) </p><p>پس از بیان این نكته اینك با رعایت ترتیب تاریخى به آوردن برخى از منابع و مدارك اهل سنت كه به آنها دسترسى داشته ایم مى پردازیم. </p><p></p><p>1 ـ عبدالله بن محمد بن ابى شیبه متوفاى 235 در المصنف فى الاحادیث و الآثار از زیدبن اسلم از پدرش نقل مى كند : « وقتى كه براى ابوبكر پس از رحلت پیامبر (صلى الله علیه وآله وسلم) بیعت گرفته شد على (علیه السلام) و زبیر به خانه فاطمه (س) تردد داشتند و در امورشان با هم مشورت مى كردند هنگامى كه این خبر به عمر رسید بر فاطمه وارد شد و گفت اى دختر رسول خدا به خدا قسم كسى از مردم نزد من محبوبتراز پدرت نبوده و اكنون كسى از مردم محبوبتر از شما نیست ولى به خدا قسم این مانع نمى شود اگر بار دیگر این گروه در اینجا جمع شوند دستور دهم خانه را با آنان بسوزانند وقتى كه عمر خارج شد فاطمه نزد آنان رفت و گفت كه عمر نزد من آمد و سوگند یاد كرد كه اگر دوباره برگردید خانه را با شما بسوزاند به خدا قسم او به سوگندش عمل مى كند پس اینجا را ترك كنید ، آنها خانه را ترك كردند و دیگر بر نگشتند تا اینكه با ابوبكر بیعت كردند.(5)» </p><p></p><p>2 ـ احمد بن یحیى معروف به بلاذرى متوفّاى سنه 279 مى نویسد: </p><p>ابوبكر به سراغ على(علیه السلام) براى بیعت فرستاد، و على امتناع نمود پس عمر آمد و با او شعله اى از آتش بود، و فاطمه(س) در درِحجره با او روبرو مى شود و مى گوید: اى پسر خطاب آیا آمدى خانه ام را بسوزانى؟ گفت: آرى، چون این مهمترین چیزى است كه پدر تو آورده است... </p><p></p><p>3 ـ امام المورّخین محمّد بن جریر طبرى متوفاى سنه 310 در تاریخ معروفش چنین مى نویسد: </p><p>اتى عُمر بن الخطّاب منزل على وفیه طلحة و الزبیر و رجال من المهاجرین فقال: «واللّهِ لاَُحْرِقَنَّ عَلَیْكُمْ او لَتخْرجُنَّ اِلى الْبَیعة». </p><p>عمر به منزل على آمد و در آن خانه طلحه و زبیر و جمعى از مهاجرین بودند عمر گفت: «به خدا قسم یا خانه را بر شما آتش مى زنم و یا اینكه بیرون مى آیید و بیعت مى كنید». </p><p>طبرى در روایت دیگرى از خلیفه دوّم نقل مى كند كه پس از رحلت پیامبر، على و زبیر و یارانشان از بیعت خوددارى كردند و همه انصار نیز امتناع ورزیدند ولى همه مهاجرین براى تعیین خلیفه نزد ابوبكر اجتماع كردند.(6) (وى بیان نمى كند كه از مخالفین چگونه بیعت گرفته اند). </p><p>ایشان همچنین از سیف بن عمر نقل مى كند كه: «كسى از بیعت با ابوبكر امتناع نكرد مگر مرتّد و یا كسى كه نزدیك بود مرتّد شود، و كسى از مهاجرین از بیعت با ابوبكر خوددارى نكرد». </p><p>و همچنین از سیف بن عمر نقل مى كند كه: «على در خانه اش نشسته بود و به او خبر رسید كه ابوبكر در مسجد براى بیعت نشسته است، على با عجله اى كه داشت تنها با پیراهن تنش بدون ازار و ردا وارد مسجد شد تا مبادا در امر بیعت تأخیرى داشته باشد و سپس بیعت كرد و كنار ابوبكر نشست و كسى را فرستاد تا لباس او را از خانه بیاورند». </p><p>در حالى كه او در نقل دیگر از زهرى آورده است كه على و بنى هاشم (همگى اشان) تا شش ماه (رحلت فاطمه زهرا«س» ) با ابوبكر بیعت نكردند. </p><p>طبرى بدون اینكه براى این روایات متناقض چاره اى بیندیشد به مطالب بعدى منتقل مى شود. </p><p></p><p>4 ـ ابن عبدربّه مؤلف العقد الفرید متوفّاى سنه 328 مى نویسد: </p><p>امّا على و عباس بن عبدالمطلب و زبیر در خانه فاطمه نشستند تا اینكه ابوبكر عمر بن الخطاب را به سوى آنها فرستاد كه ایشان را از خانه فاطمه بیرون كند و به عمر گفت كه اگر از بیرون آمدن امتناع كردند با آنها قتال كن پس عمر با آتش به در خانه فاطمه آمد تا خانه را همراه با آنها بسوزاند كه فاطمه با عمر روبرو مى شود و مى گوید: اى پسر خطاب آیا آمده اى كه خانه مرا بسوزانى؟ گفت: آرى مگر آنكه داخل بشوید در چیزى كه امّت داخل شدند... . </p><p>ابن عبدربّه چیزى برخلاف آن نقل نمى كند. </p><p>دكتر سید جعفر شهیدى پس از نقل عباراتى از بلاذرى و ابن عبدربه مى گوید: </p><p>اكنون كه مشغول نوشتن این داستان هستم كتاب ابن عبدربّه اندلسى (عِقد الفرید) و انساب الاشراف بلاذرى را در پیش چشم دارم، داستان را چنانكه نوشته شد از آن دو كتاب نقل مى كنم، بسیار بعید و بلكه ناممكن مى نماید چنین داستانى را بدین صورت هواخواهان شیعه یا دسته هاى سیاسى موافق آنان ساخته باشند، چه دوستداران شیعه در سده هاى نخستین اسلام نیرویى نداشته و در اقلّیت بسر مى برده اند، چنانكه مى بینیم این گزارش در سندهاى مغرب اسلامى هم منعكس شده است، بدین ترتیب احتمال جعل در آن نمى رود. در كتابهاى دیگر نیز مطالبى از همین دست، ملایم تر یا سخت تر، دیده مى شود. </p><p>در این جا قبل از پرداختن به سایر منابع اهل سنّت به نقل كلام مورّخ معروف مسعودى مى پردازیم گر چه بسیارى او را شیعه مى دانند ولى چون اهل سنّت كتابش را معتبر مى شمرند به نقل اقوال او مى پردازیم. </p><p></p><p>5 ـ ابوالحسن على بن الحسین المسعودى متوفاى سنه 346 در مروج الذهب مى نویسد: </p><p>كه عروة بن زبیر براى برادرش ـ عبدالله بن زبیر ـ در ماجراى بین او با بنى هاشم و محمد حنیفه و محاصره نمودنشان در شعب و جمع آورى هیزم براى سوزاندن آنها عذر مى آورد و مى گفت: او مى خواست بدینوسیله آنها را بترساند تا در بیعت و اطاعت او درآیند; زیرا كه آنها ـ بنى هاشم ـ پیش از این نیز از بیعت امتناع ورزیده بودند. بعد مى گوید: این (امتناع آنها در گذشته) جاى ذكرش این جا نیست و ما این خبر را در كتابى به نام حدائق الاذهان كه در مناقب و فضائل اهل بیت تألیف نمودیم، آورده ایم. </p><p>ابن ابى الحدید شارح نهج البلاغه در نقل از مسعودى این داستان را روشن تر ذكر مى كند، و ایشان عذر عروة بن زبیر از برادرش عبداللّه بن زبیر را چنین مى نویسد: </p><p>او خواست كه وحدت كلمه از بین نرود و مسلمین اختلاف نكنند و بنى هاشم در بیعت آیند، تا وحدت كلمه حاصل شود. چنانچه عمر بن خطاب چنین عمل كرد با بنى هاشم، هنگامى كه از بیعت با ابوبكر خوددارى كردند; زیرا عمر هیزم فراهم نمود تا خانه را با اهل آن بسوزاند. </p><p>معلوم نیست آیا چیزى در نقل ابن ابى الحدید افزوده شده است، و یا اینكه از تاریخ مسعودى در چاپهاى بعدى چیزى را حذف كرده اند؟ </p><p></p><p>6 ـ ابن عبدالبرالنمرى القرطبى متوفّاى سنه 463 در الاستیعاب فى معرفة الاصحاب مى گوید: </p><p>هنگامى كه با ابوبكر بیعت شد على و زبیر بر فاطمه (س) وارد شدند و دركارشان با او مشورت كردند، آنان به همدیگر مراجعه مى نمودند. این خبر به عمر رسید و عمر بر فاطمه وارد شد و گفت اى دختر رسول خدا هیچ كس محبوبتر از پدرت در نزد من نیست و بعد از او كسى محبوبتر از شما نزد من نیست. به من خبر رسید كه این عدّه بر تو وارد مى شوند و اگر دوباره به من خبر برسد چنین و چنان مى كنم. سپس وى خارج شد، و فاطمه بر آنها وارد شد و گفت كه عمر نزد من آمد و قسم خورد كه اگر دوباره نزد من برگردید چنین و چنان مى كند و به خدا قسم كه وى به گفته خود عمل مى كند پس در كارتان بنگرید و دیگر به اینجا برنگردید... . </p><p>مؤلف چیزى در جهت خلاف آن نقل نمى كند. </p><p>البته مؤلف براى حفظ آبروى خلیفه به جاى « لاَُحْرِقَنَّ عَلَیْكُمْ اَولَتخْرُجُنَّ اِلى الْبَیْعَة»(7) لاَاَفعَلّنَ وَ لَأَ فْعَلَّنَ » آورده است. </p><p></p><p>7 ـ عمادالدین اسماعیل بن على ابو الفداء(8) مؤلف كتاب المختصر فى اخبار البشر متوفّاى سنه 732 مى نویسد: </p><p>سپس ابوبكر عمر بن الخطاب را به سوى على و افرادى كه با او بودند فرستاد تا آنها را از خانه فاطمه بیرون كند، و به او گفت اگر از آمدن امتناع ورزیدند با آنها جنگ كن، سپس عمر با مقدارى آتش براى سوزاندن خانه به سوى آنها رفت و فاطمه با او روبرو شد و گفت اى پسر خطاب كجا مى روى، آیا آمدى خانه مرا بسوزانى؟ گفت: آرى، مگر آنكه درآئید در چیزى كه همه امّت درآمدند. </p><p>مؤلف روایتى بر خلاف آن نقل نمى كند. </p><p>در مورد عدم انعكاس این قضیّه در « الكامل فى التاریخ » از ابن اثیر; و البدایة و النهایة از ابن كثیر; و تاریخ المبتداء والخبر از ابن خلدون نكته اى است كه در تحت عنوان پاسخ به یك سؤال به آن اشاره خواهیم كرد. </p><p></p><p>8 ـ علامه محمد بن محمد بن شحنه متوفاى 815 در این مورد مى نویسد: «سپس عمر به در خانه على آمد تا خانه را با اهل آن بسوزاند ناگاه با فاطمه(س) مواجه گردید عمر گفت مگر درآیید در چیزى كه همه امت درآمدند. </p><p>در بیشتر این عبارات چنانچه ملاحظه مى كنید ابوبكر به عمر گفت در صورت امتناع متحصّنین از بیرون آمدن با آنها بجنگد. و عمر با پاره اى آتش براى سوزاندن خانه به سوى آنها رفت و سوگند یاد كرد كه در صورت بیرون نیآمدن خانه را با اهلش بسوزاند. </p><p></p><p>9 ـ ابن ابى الحدید معتزلى شارح نهج البلاغة، متوفّاى 656 از احمد بن عبدالعزیز الجوهرى مؤلف كتاب «السقیفه» نقل مى كند: </p><p>وقتى كه با ابوبكر بیعت شد، زبیر و مقداد با جماعتى از مردم پیش على به خانه فاطمه رفت و آمد مى كردند و در امورشان باهم مشورت مى نمودند و عمر بر فاطمه سلام الله علیها وارد شد و گفت: اى دختر رسول خدا كسى از مردم پیش من محبوبتر از رسول خدا نبوده و اكنون كسى از مردم نزد من محبوبتر از شما نیست ولى قسم به خدا این مانع نمى شود كه دستور دهم این خانه را همراه این گروه آتش زنند، وقتى كه عمر برگشت فاطمه نزد آنها رفت و گفت كه عمر نزد من آمد و قسم یاد كرد كه اگر دوباره برگردید خانه را با شمابسوزاند وبه خدا قسم او به سوگندش عمل مى كند پس اینجا را ترك كنید آنها دیگر برنگشتند و با ابوبكر بیعت كردند. </p><p>ابن ابى الحدید درباره جوهرى مى گوید، او از رجال حدیث و از ثقات مورد اعتماد است. </p><p>در نقل دیگر ابوبكر جوهرى از عمر بن شبّه و ... نقل مى كند كه عمر به خانه فاطمه (س) آمد و گفت: وَالَّذى نَفْسى بِیَدِه لَتَخْرُجُّنَ اِلى الْبَیْعَةِ اَوْ لاَُحْرِقَنَّ الْبَیْت عَلَیْكُمْ. </p><p>همچنین ابوبكر جوهرى مؤلف كتاب السقیفه در روایت دیگر نقل مى كند: كه سعدبن ابى وقّاص و مقداد بن اسود نیز در خانه فاطمه با آنان ـكه در روایت سابق نامشان آمد یعنى امیرالمؤمنین على (علیه السلام)و زبیر و گروهى از بنى هاشم ـ اجتماع كرده بودند تا با على (علیه السلام)بیعت كنند، پس عمر به سوى آنها آمد تا خانه را با آنها بسوزاند. </p><p>ایشان این مطالب را در ذیل خطبه شصت و شش نهج البلاغه نیز ذكر مى كند. </p><p>این اظهارات هم عقیده ابن ابى الحدید در این قضیه است و هم نظر ابوبكر جوهرى كه از او نقل كرده است. </p><p></p><p>10 ـ مؤلّف كنزالعّمال متوفّاى 975 از اسلم نقل مى كند كه عمر بر فاطمه سلام الله علیها وارد شد و ... و گفت به خدا قسم احترام تو نزد من مانع نمى شود كه امر كنم گروهى را كه نزد تو اجتماع كردند با خانه بسوزانند و بعد روایت را مثل نقل ابن ابى الحدید از جوهرى به پایان مى برد. </p><p>از میان نویسندگان معاصر اهل سنّت بعضى ها به این حقیقت تلخ اشاره كرده اند گرچه اكثر آنها مى كوشند كه این مطالب را در آثارشان ذكر نكنند و تلاش مى كنند كه خلافت خلفاء را با شكل حكومت مردم بر مردم و یا اصل مشاوره توجیه كنند. بدیهى است كه ریختن مأموران خلافت به خانه مخالفین و تهدید به آتش زدن و كشاندن متحصّنان به مسجد و وادار نمودن آنها به بیعت و كتك زدن و اهانت كردن و تهدید به قتل، مخالف با روح دموكراسى است، از این جهت اینها را در آثار و تألیفاتشان ذكر نمى كنند.(9) ولى با این همه برخى از ایشان نتوانستند از دیدن حقیقت چشم بپوشند، و خلاف آن را بنویسند. </p><p>اینك ما سخنان بعضى از آنان را در این مسأله ذكر مى كنیم. </p><p></p><p>11 ـ نویسنده معروف و معاصر مصرى عباس محمود العقّاد متوفاى 1383 در كتاب عبقریة عمر مى نویسد: </p><p>گروهى شدت عمل عمر در دعوت على براى بیعت با ابوبكر را زیاد پنداشته اند، چنانچه در بعضى از روایاتیكه صحت آنها ترجیح دارد آمده است. و خلاصه آن روایات چنین است: كه عمر به در خانه على آمد و در آن طلحه و زبیر و گروهى از مهاجران بودند. پس گفت بخدا سوگند یا خانه را بر شما مى سوزانم و یا براى بیعت بیرون بیآیید. پس زبیر با شمشیر كشیده بیرون آمد و شمشیر از دستش افتاد بر او هجوم آوردند و او را دستگیر كردند. </p><p>گروهى این شدت عمل را زیاد پنداشته اند. و آن را نوعى ستم از سوى عمر در حق على و دوركردن بنى هاشم از خلافت شمرده اند. </p><p></p><p>12 ـ عمر رضا كحّاله مؤلف اعلام النساء مى نویسد: </p><p>پس ابوبكر عمر را به سوى آنها ـ افرادى كه از بیعت با ابوبكر امتناع كرده و در خانه فاطمه متحّصن شده بودند ـ فرستاد. عمر از بیرون خانه آنها را صدا كرد، امّا آنها از خارج شدن خوددارى كردند عمر هیزم طلبید و گفت: قسم به كسى كه جان عمر در دست اوست یا از خانه بیرون مى آیید و یا خانه را همراه با اهلش مى سوزانم. به او گفتند: اى اباحفص در خانه فاطمه است گفت: گر چه فاطمه در خانه باشد. </p><p>البته مدرك عمررضا در این قضیه كتاب الامامة والسیاسة منسوب به ابن قتیبه دینورى است. اى كاش وى به منابع بیشمار اهل سنت كه در این باب وجود دارد مراجعه مى كرد و به كتاب الامامة و السیاسة كه در مورد آن حرفهایى زده اند اكتفا نمى كرد. </p><p></p><p>13 ـ نویسنده معروف مصرى عبدالفتّاح عبدالمقصود در كتاب «الامام على بن ابیطالب» در این مورد مى نویسد. </p><p>... و با این پیش بینى ها در آن روز میان مردم شایع شد كه عمر قدم پیش گذارده و با گروهى از یاران و همدستانش به سوى خانه فاطمه رهسپار گشته و اندیشه آن را دارد كه پسر عموى رسول خدا را چه بخواهد و چه نخواهد به آنچه تاحال نپذیرفته وادار نماید، مردم حدسها مى زدند، دسته ایى مى گفتند تنها در برابر دم شمشیر سراطاعت خم مى كند... و گروهى پیش بینى مى كردند كه شمشیر با شمشیر روبرو مى شود... كسانى كه از این و آن نبودند یگانه وسیله حفظ وحدت و اطاعت را آتش مى پنداشتند... مگر دهان مردم بسته و بر زبانها بند است كه داستان هیزم را بازگو ننمایند چه با این دستور زاده خطاب دور خانه فاطمه را كه على و اصحابش در آن بودند محاصره نمودند تا بدین وسیله قانع سازد یا بى مهابا بتازد؟ ... </p><p>همه این داستانها كه با نقشه سابق یا ناگهان پیش آمد مانند كف روى موج ظاهر شد و اندكى نپایید كه همراه جوش و خروش عمر از میان رفت... این مرد خشمگین و خروشان به خانه على (علیه السلام) روى آورد و همدستانش دنبال او به راه افتادند و به خانه هجوم آوردند یا نزدیك بود هجوم آورند، ناگهان چهره اى چون چهره رسول خدا در میان درب آشكار شد، چهره اى كه پرده اندوه آن را گرفته و آثار رنج و مصیبت بر آن آشكار است در چشمهایش قطرات اشك مى درخشید و بر پیشانیش گرفتگى غضب هویدا بود. </p><p>عمر به جاى خود خشك شد و آن جوش و خروش چون موج از میان رفت همراهانش كه دنبالش به راه افتاده بودند پشت سرش در مقابل درب بُهْت زده ایستادند; زیرا روى رسول خدا را از خلال روى حبیبه اش زهرا دیدند، سرها از شرمندگى و حیاء به زیر آمد و چشمها پوشیده شد دیگر تاب از دلها رفت همینكه دیدند فاطمه مانند سایه حركت نمود و با قدمهاى حزن زده لرزان اندك اندك به سوى قبر پدر نزدیك شد... چشمها و گوشها یكسره متوجّه او گردید، ناله اش بلند شد و باران اشك سرازیر گشت و با سوزجگر پى درپى پدرش را صدا مى زد: </p><p>بابا اى رسول خدا ... گویا از تكان این صدا زمین زیرپاى آن گروه ستم پیشه به لرزه آمد، باز زهرا نزدیكتر رفت و با آن تربت پاك روى آورد و همى به آن غایب حاضر استغاثه مى نمود: </p><p>بابا اى رسول خدا ... پس از تو از دست زاده خطاب و زاده ابى قحافه چه به سر ما آمد!؟ </p><p>دیگر دلى نماند كه نلرزد و چشمى نماند كه اشك نریزد، آن مردم آرزو مى كردند كه زمین شكافته شود و در میان خود پنهانشان سازد... . </p><p></p><p>14 ـ همچنین استاد توفیق ابوعلم در كتاب «اهل البیت» زیر عنوان موضع گیرى امام على بعد از رحلت پیامبر گرامى اسلام به این مطلب اشاره كرده است. </p><p>وى روایتى را كه ما از طبرى نقل كردیم در كتابش مى آورد، و مى گوید عمر به در خانه على آمد و در آن طلحه و زبیر و گروهى از مهاجرین متحصّن بودند، عمر گفت: به خدا قسم یا خانه را بر شما مى سوزانم و یا براى بیعت خارج شوید... . </p><p>در نقل دیگر مى نویسد كه عمر به علّى گفت: اگر با ابوبكر بیعت نكنى خانه ات را مى سوزانم. على (علیه السلام) گفت: آیا آن را مى سوزانى درحالى كه دختر رسول خدا در آن است؟ گفت: آرى، آن را آتش مى زنم گرچه دختر رسول خدا در آن باشد. سپس وى شعر شاعر نیل حافظ ابراهیم را ( كه بعداً مى آید ) شاهد مى آورد... . </p><p>البّته بعضى از نویسندگان اهل سنّت كه این موضوع را در آثارشان ذكر كرده اند این عمل را لغزشى از سوى دستگاه خلافت شمرده اند و با تلاش فراوان مى كوشند كه این عمل را توجیه كنند، تا به مقام عدالت و اجتهاد صحابه آسیبى وارد نشود و آن را از گناهان قابل آمرزش قلمداد مى كنند. </p><p>ابن ابى الحدید در این مورد مى گوید: </p><p>فاطمه زهرا (س) در حالى كه بر ابوبكر و عمر خشمگین بود از دنیا رفت و او وصیّت كرد كه آن دو بر او نماز نگزارند و این نزد اصحاب ما از امورى است كه صدورش از آن دو قابل اغماض است، و سزاوار این بود كه احترام او و حرمت منزل او را نگاه مى داشتند ولى آنها از پیدا شدن اختلاف و تفرقه ترسیدند و به آن چیزى كه به نظرشان مصلحت تشخیص دادند، عمل كردند. </p><p>ولى جاى تأسّف است كه برخى از نویسندگان و شعراى اهل سنّت آن را به عنوان مفاخر خلیفه دوّم مى شمارند. شاعر معروف معاصر محمد حافظ ابراهیم مصرى كه در سال 1351 هـ.ق درگذشته است در قصیده عمریّه خود به مدح خلیفه دوّم برخاسته و او را به جهت این عمل ستوده است. </p><p>و قولة لعلىّ قالَها عُمرُاكرِمْ بسامِعها اَعْظِم بملْقیها </p><p>حَرَّقتُ دارك لااُبْقى علیك بها ان لم تُبایْع وَبِنْتُ المصطفى فیها </p><p>ماكان غَیْرُ اَبى حَفْص یَفُوهُ بها اَمامَ فارسِ عدنان وَحامیها </p><p></p><p>به یاد بیآور سخنى را كه عمر به على گفت: چه ارجمند شنونده اى و چه بزرگ گوینده اى! </p><p>وى گفت: اگر بیعت نكنى خانه تو را مى سوزانم و اجازه نمى دهم در آنجا بمانى هرچند دختر پیامبر برگزیده خدا در آن باشد. </p><p>این سخن را جز عمر كس دیگر نمى توانست بگوید آن هم در برابر شهسوار دودمان عدنان و پشتیبان آن . </p><p>آیا سوزاندن خانه دختر رسول خدا به منظور اخذ آراء بیشتر براى ابوبكر از افتخارات شمرده مى شود كه این شاعر آن را از مفاخر خلیفه دوّم مى شمارد؟ </p><p>شارح قصیده عمریه «دمیاطى» در شرح بیت دوّم مى گوید: اینكه دختر پیامبر برگزیده خدا در این خانه جاى دارد على را از گزند عمر بركنار نمیدارد. و سپس روایت ابن جریر طبرى: آمدن عمر به در خانه فاطمه و جمله معروفش وَاللّهِ لاَُحْرِقَنَّ عَلَیْكُمْ اَولَتَخْرُجُنَّ الى البیعة و ... را ذكر مى كند. </p><p>پس در مورد مسأله اوّل یعنى آمدن مأمورین خلافت به در خانه امیرالمؤمنین و تهدید كردن آنها به سوزاندن خانه و قسم یاد كردن و امور دیگر، از نظر مدارك اهل سنّت شكّى باقى نمى ماند گرچه بعضى ها با ذكر روایات متناقض مى كوشند كه قضیّه را لوث كنند و خوانندگان را در شك و تردید بین روایات متناقض قرار مى دهند ولى برخى دیگر قضیّه را به صورت قطعى ذكر كرده اند و سپس در مقام توجیه عمل خلیفه برآمده اند. </p><p>* * * </p><p>در مدارك و منابعى كه ذكر كردیم هیچ سخنى از ابن قتیبه دینورى و كتاب منسوب به او الامامة و السیاسة نیست تا گاهى ایراد گرفته شود كه استناد این كتاب به او تمام نیست(10) و گاهى نیز بگویند: </p><p>تأثیر عقاید شیعه هاشمى علوى و عباسى در بیشتر روایات الامامة و السیاسة آشكارا به چشم مى خورد و به احتمال این روایات نتیجه تضّاد و رقابتى است كه پس از خلفاى راشدین میان امویان و هاشمیان پدید آمده است و گرنه فاطمه و على (علیه السلام) با ایمان تر و منزّه تر و خردمندتر از آن بوده اند كه برخلاف مصالح مسلمانان بپا خیزند و عمر بزرگتر و خوددارتر از آن است كه به سوزاندن خانه فاطمه دست یازد. </p> <p>منبع : تبیان</p>