2012-02-12T12:49:31+01:00 text/html 2006-12-26T05:00:00+01:00 سجاد نیکنام http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/37575/clubname/no_war <P align=justify><STRONG><FONT color=#6666cc>عصر ایران:</FONT> </STRONG>اسامی شرکت ها و افرادی که مشمول محدودیت های قطعنامه1737 شورای امنیت هستند اعلام شد.<BR>به گزارش عصر ایران این اسامی که در متن پیوست قطعنامه گنجانده شده اند به شرح زیر داست:<BR>* افراد<BR>الف)افراد درگیر در برنامه هسته‌ای <BR>1. محمد قنادی، معاون تحقیق و توسعه سازمان انرژی اتمی ایران <BR>2. بهمن اصغرپور، مدیر اجرایی (اراك) <BR>3. داود آقاجانی، رئیس كارخانه آزمایشی غنی‌سازی سوخت (PFEP) <BR>4. احسان منجمی مدیر ساخت پروژه- نطنز <BR>5. جعفر محمدی، مشاور فنی سازمان انرژی اتمی ایران (مسئول مدیریت تولید سوپاپ‌های سانتریفوژ) <BR>6. علی حاجی‌نیا لیلابادی، مدیركل شركت انرژی مصباح <BR>7. سردار محمد مهدی نژادنوری، رئیس دانشگاه فناوری دفاعی مالك اشتر (دانشكده شیمی، وابسته به وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، آزمایشاتی بر روی برلیوم انجام داده است) <BR>ب)افراد درگیر در برنامه موشك‌های بالستیك <BR>1. سردار حسین سلیمی فرمانده نیروی هوایی، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی <BR>2. احمد وحید دستجردی، رئیس سازمان هوا_ فضا <BR>3. رضا قلی اسماعیلی، رئیس بخش بازرگانی و امور بین‌الملل سازمان هوا- فضا <BR>4. بهمنیار مرتضی بهمنیار، رییس بخش بودجه و مالی سازمان هوا- فضا <BR>ه. افراد درگیر در هر دو برنامه موشكی و هسته‌ای <BR>6. سردار یحیی رحیم صفوی، فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی <BR>*شرکت ها و سازمان ها<BR>الف)نهادهای درگیر در برنامه هسته‌ای <BR>1. سازمان انرژی اتمی ایران <BR>2. شركت انرژی مصباح (تهیه كننده رآكتور تحقیقاتی A 40- اراك) <BR>3. كالا- الكتریك (عكا كالای الكتریك) (تهیه كننده كارخانه آزمایشی غنی‌سازی سوخت (PFEP)- نطنز) <BR>4. شركت پارس تراش (درگیر در برنامه سانتریفوژ، شناسایی شده در گزارش‌های آژانس) <BR>5. فرآیند تكنیك (درگیر در برنامه سانتریفوژ) <BR>6. سازمان صنایع دفاع (سازمان مادر زیر مجموعه وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، كه برخی از توابع آن در برنامه ساخت قطعات سانتریفوژ و برنامه موشكی درگیر بوده‌اند) <BR>7. هفت تیر (زیر مجموعه سازمان صنایع دفاع، كه عموما به عنوان نهادی مستقیما درگیر در برنامه هسته‌ای شناخته شده است) <BR>ب) نهادهای درگیر در برنامه موشك‌های بالستیك <BR>1. گروه صنعتی شهید همت (زیر مجموعه سازمان هوا- فضا) <BR>2. گروه صنایع شهید باقری (زیرمجموعه سازمان هوا-فضا) <BR>3. گروه صنایع فجر (قبلا كارخانه تولید ابزارهای سنجش بوده است، زیرمجموعه سازمان هوا- فضا) </P> text/html 2006-07-03T04:00:00+01:00 Sina Doom http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/19022/clubname/no_war هواپیما در جنگ جهانی اول<br /> <br /> پروزاز برادران رایت وقتی برادران رایت در روز 17 دسامبر 1903 در کیتی هاوک واقع در کارولینای شمالی آمریکا، نخستین پرواز با هواپیمای موتور دار را انجام دادند، هیچکس تصور آنرا نمی کرد که این وسیله نوظهور و تا حدی ظریف و شکننده تبدیل به ابزاری مهلک و یکی از سلاح های مهم در ارتش های جهان گردد. <br /> <br /> <br /> 8 سال پس از پرواز برادران رایت، ایتالیایی ها اولین کشوری بودند که از هواپیما برای مقاصد جنگی سود بردند. 23 اکتبر 1911 یک خلیان ایتالیایی به نام کاپیتان پیزا در جریان جنگ ایتالیا و عثمانی، حین یک پرواز برفراز مواضع نیروهای عثمانی واقع در طرابلس لیبی، چند بمب دستی کوچک پرتاب کرد. عثمانی ها ادعا کردند این بمب به یک بیمارستان اصابت کرده و ایتالیایی ها را متهم به جنایت کردند اما این موضوعی نبود که توجه سران و فرماندهان نظامی کشورهای اروپایی را جلب کند. آنها به موضوعی مهم تر پی بردند و آن امکان استفاده از هواپیما در ارتش و بهره برداری از آن بعنوان یک وسیله اکتشافی بود. <br /> <br /> با این اوصاف صنعت هواپیمایی صنعتی جوان بود، هواپیما ها به صورتی ابتدایی ساخته می شدند اسکلت بدنه و بالها از چوب بود که روکشی پارچه ای بر آن کشیده می شد. بعضی از مدلهای دو نفره حداکثر توانایی حمل یک دوربین عکاسی را داشتند و هیچ محلی برای حمل اسلحه پیش بینی نشده بود. در رده های بالای فرماندهی ارتش های اروپا نیز بر سر نوع و چگونگی استفاده از هواپیما برای مقاصد نظامی اختلاف نظر بود. <br /> <br /> <br /> رولان گارو اولین تکخال جنگ جهانی اول دلیل عمده مخالفان وجود اسب در یگان های سواره نظام بود که سروصدای موتور هواپیما باعث ترسیدن و رمیدن اسب ها می گردد. و موافقان آن معتقد بودند که هواپیما برخلاف بالن های شناسایی، توانایی تحت پوشش قرار دادن مناطق بیشتری از جبهه های نبرد احتمالی را دارا خواهد بود. فراموش نکنیم که آن زمان اروپا جوی ملتهب داشت و هر آینه احتمال وقوع جنگ می رفت. سرانجام کفه ترازو به نفع موافقان هواپیما سنگینی کرد و در ارتش های اروپایی یگان جدیدی برای تجهیز شدن به هواپیما تشکیل شد. هر چند که یگانی مستقل نبود و به عنوان زیر مجموعه نیروی زمینی و نیروی دریایی هر ارتش به شمار می رفت؛ انگلیسی ها آنرا سپاه سلطنتی پرواز، فرانسوی ها سپاه هوایی و آلمان ها به آن هواپیمایی ارتش نام نهادند. <br /> <br /> <br /> روزهای آغازین<br /> وقتی در روز 28 ژوییه 1914 با اعلان جنگ امپراتوری اتریش – مجارستان به صربستان، جنگ جهانی اول آغاز شد (که در فرصتی دیگر به دلایل شروع آن خواهیم پرداخت)، آلمان با دارا بودن 280 فروند هواپیما قدرت اول اروپا به شمار می رفت، پس از آن فرانسه و انگلیس قرار داشتند. در ماه های اول جنگ سه وظیفه برای هواپیما تعریف شده بود : <br /> <br /> 1. شناسایی و دیده بانی نقل و انتقالات نیروهای دشمن <br /> 2. شناسایی نقاط حساس و مهم مواضع دشمن <br /> 3. تنظیم و تصحیح آتش توپخانه خودی <br /> <br /> هواپیماهای شناسایی یا اکتشافی معمولا دو نفره بودند که خلبان وظیفه هدایت هواپیما و دیده بان وظیفه شناسایی را بر عهده داشتند. در هواپیماهای اکتشافی وجود دوربین عکاسی ضرورت داشت اما وجود اسلحه چندان ضروری به نظر نمی رسید، چون یگان های پیاده نظام وظیفه جنگیدن را بر عهده داشتند و در سنگرها مشغول نبرد بودند. <br /> <br /> <br /> هواپیمایی که رولان گارو روی آن مسلسل نصب کرد تا مدتها خلبان ها بر اساس یک همیت حرفه ای سعی داشتند از صدمه زدن به همکاران خلبان خود پرهیز کنند. حتی اگر این همکار، خلبانی هواپیمای دشمن را بر عهده داشته باشد. اما سرانجام یک خلبان به این رسم حرفه ای پشت پا زد و با تپانچه ای که همراه داشت به سمت هواپیمای دشمن شلیک کرد ... <br /> <br /> <br /> از آن پس بود که دیده بان ها به تپانچه و تفنگ مسلح شدند اما با وجود این امکان هدف گیری دقیق و رساندن آسیب جدی به هواپیمای دشمن مقدور نبود. در مرحله بعد مسلسل های جدیدی که برای حمل توسط هواپیما ساخته شده بود وارد کارزار شدند اما هواپیما ها آنقدر قدرتمند و محکم نبودند که بتوانند این بار اضافی را حمل کنند. پس در مرحله بعد موتور و بدنه هواپیما ها نیز قوی تر و محکم تر ساخته شدند. حال مشکل بعدی محل نصب و چگونگی نشانه روی آن توسط خلبان یا دیده بان بود. <br /> <br /> ابتدا پایه مسلسل را روی بال هواپیما نصب کردند که توسط خلبان شلیک می شد. اما خلبان تسلط کافی بر آن نداشت و هدفگیری با آن مشکل بود. سازندگان هواپیما در آن زمان معتقد بودند که خلبان باید بتواند به راحتی بر سلاح هواپیمای خود تسلط داشته باشد و مستقیما شلیک کند. به عبارت دیگر خلبان باید بتواند هواپیمای خود را در مسیر هواپیمای دشمن قرار داده و شلیک کند. اما با ملخ موتور هواپیما چه باید کرد؟ <br /> <br /> <br /> مکانیسم ابداعی رولان گارو یک خلبان فرانسوی به نام رولان گارو دست به ابتکار جالبی زد. او به این نتیجه رسیده بود که اگر بخواهد مسلسل هواپیمایش را در جلوی هواپیما و پشت ملخ موتور نصب کند حدود 7 درصد از گلوله هایی که شلیک می کند به ملخ هواپیما برخورد خواهند کرد. او برای اجتناب از برخورد گلوله با ملخ، ملخ موتور هواپیمایش را مجهز به سپرهای فلزی سه گوشی کرد که گلوله پس از برخورد به سپرها از مسیر منحرف شده و کمانه کنند. به این ترتیب به خود ملخ آسیبی نمی رسید. <br /> <br /> <br /> او با این وسیله ابداعی که بر روی هواپیمای یک باله موران سولینه خود نصب کرده بود در اوایل آوریل 1915 وارد عرصه کارزار شد و در مدت اندکی موفق شد 5 هواپیمای آلمانی را سرنگون کند. <br /> <br /> رولان گارو اولین تکخال تاریخ هوانوردی بود. <br /> <br /> در آن ایام تکخال به کسی اتلاق می شد که کاری خارق العاده انجام دهد. نظیر پیروزی در مسابقات دوچرخه سواری تور دو فرانس . اما از جنگ جهانی اول به بعد کلمه تکخال مفهومی تازه پیدا کرد و تکخال پرنده به کسی گفته می شد که 5 هواپیمای دشمن را سرنگون کرده باشد. text/html 2006-06-24T04:00:00+01:00 Sina Doom http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/17628/clubname/no_war جنگ جهانی اول (با نام‌های نخستین جنگ جهانی، جنگ بزرگ، جنگ ملت ها و جنگ برای پایان همه جنگ ها نیز شناخته می‌شود) یک نبرد جهانی بود که از ماه اوت ۱۹۱۴ تا نوامبر ۱۹۱۸ رخ داد. بدون هیچ زمینه کشمکشی، سربازان بسیاری برای جنگ تجهیز شدند و مناطق بسیاری درگیر جنگ شدند. پیش از این، هیچ وقت تلفات جنگی به این اندازه زیاد نبود. سلاحهای شیمیایی برای نخستین بار در این جنگ استفاده شدند، برای نخستین بار، به طور انبوه مناطق غیرنظامی از آسمان بمباران شدند و نیز برای نخستین بار در این سده کشتار غیرنظامیان در سطحی گسترده در طول جنگ رخ داد. این جنگ بخاطر شیوه جنگی سنگری نیز معروف است.<br /> <br /> جنگ جهانی اول از مهمترین اتفاقات تاریخ بشر است و به طور مستقیم و غیر مستقیم نقش بزرگی در تعیین تاریخ قرن بیستم داشته است. این جنگ پایانی بر نظام‌های سلطنت مطلقه در اروپا را به همراه آورد و باعث انقراض چهار امپراتوری اتریش-مجارستان, آلمان و عثمانی و روسیه تزاری و سلسله‌های هوهنزولرن, هابسبورگ, عثمانی و رمانوف شد. همه این امپراتوری‌ها از زمان جنگ‌های صلیبی بر سر قدرت بودند.<br /> <br /> اکثر تاریخ نویسان معتقدند که عدم موفقیت مذاکرات پس از جنگ و "معاهده ورسای" و تحمیل غرامت‌های بسیار به آلمان و دیگر دول شکست خورده باعث رشد فاشیسم در ایتالیا و نازیسم در آلمان و زمینهٔ آغاز جنگ جهانی دوم شد.<br /> <br /> این جنگ همچنین کاتالیزوری برای انقلاب روسیه بود که بعدها جهان را تحت تاثیر قرار داد و از چین تا کوبا انقلاب‌های کمونیستی را دامن زد و از طرفی زمینهٔ تبدیل روسیه به یک ابرقدرت جهانی و آغاز جنگ سرد با آمریکا را دربر داشت.<br /> <br /> در شرق نابودی امپراتوری عثمانی باعث پیدایش دولت دموکراتیک,سکولار و مدرن جدیدی به نام "ترکیه" شد. در اروپای مرکزی دول جدیدی همچون چکلسواکی و یوگسلاوی زاده شدند و دولت لهستان مجددا شکل گرفت.<br /> <br /> جنگ عظیمی در اروپا بین آلمان، رهبر دول محور، و نیروهای متفقین به رهبری فرانسه و بریتانیا درگرفت. دول محور که عبارت بودند از امپراتوری آلمان به رهبری «قیصر ویلیام دوم» (1941 ـ 1859م)، و امپراتوری اتریش - مجارستان بلغارستان و امپراتوری عثمانی نیز به نفع آنها می‌‌جنگیدند. آلمان تا آن زمان قوی‌ترین قدرت نظامی جنگ محسوب می‌‌شد.<br /> <br /> تا مدت هاهیچ یک از دو طرف نتوانستند به پیروزی کامل دست یابند و جنگ تا چهار سال بطول انجامید. پیش از پیروزی متفقین حدود 10 میلیون نفر کشته شدند. پس از پایان این جنگ در سال 1919 و در کنفرانسی در پاریس "معاهده ورسای" امضا شد و غرامت‌های بسیار سنگینی بر بازندگان جنگ تحمیل شد.<br /> <br /> آلمان و تحولات اروپا در آستانه جنگ جهانی اول<br /> وحدت آلمان در فاصله سالهای 1848 تا 1871 صورت گرفت و نتیجه جنگهایی بود كه ویلهلم اول پادشاه پروس به تحریك بیسمارك با اتریش و فرانسه به راه انداخت. ویلهلم اول، پس از رسیدن به پادشاهی، بیسمارك را به نخست‌وزیری برگزید. اولین جنگ بین پروس و دانمارك بود كه علت آن اختلاف بر سر دوك‌نشینهای شلسویگ، هلشتاین، لونبورگ بین پادشاه دانمارك و اتحادیه ایالتهای آلمانی بود. بیسمارك از دولت اتریش دعوت نمود تا با پروس در حل اختلاف بین اتحادیه ایالتهای آلمانی و دانمارك همراهی كند و از آنجا كه هر دو كشور از كریستیان پادشاه دانمارك خواستند از انضمام شلسویگ به خاك خود چشم بپوشد، و پادشاه دانمارك به این امر راضی نشد آن دو كشور با 90 هزار سپاه به دانمارك حمله نمودند. سپاهیان كریستیان به علت كمی نیروها شكست خوردند و او درخواست صلح نمود و سرانجام به موجب عهدنامه‌ای كه در وین منعقد شد دانمارك رسماً از دوك‌نشینهای سه گانه چشم پوشید. پروس دوك‌نشین لونبورگ را تصرف كرد و اتریش 15 میلیون مارك غرامت از آن دوك‌نشین گرفت و حكومت دو دوك‌نشین دیگر نیز بین دو دولت تقسیم شد.<br /> <br /> بیسمارك پس از جنگ دانمارك درصدد بود بین پروس و اتریش نیز جنگی ایجاد كند، ولی برای احتیاط ابتدا با ناپلئون سوم امپراطور فرانسه دوست شد و او را راضی نمود تا در جنگ بین پروس و اتریش بیطرف بماند و سپس با ویكتور امانوئل دوم پادشاه ایتالیا بر ضد اتریش معاهده‌ای منعقد ساخت. پس از آن، اتریش را متهم ساخت كه در حكومت هلشتاین از رعایت منافع مشترك دو دولت خودداری نموده است. همچنین موضوع تغییر وضع اتحادیه دولتهای آلمانی را پیش كشید و مجلس اتحادیه ایالتهای آلمانی به اتریش اعلان جنگ داد. جنگ سادو كه آلمانیها آن را كونیگراتس می‌گویند نتیجه درگیری بین پروس و اتریش را مشخص نمود. بعد از آن دیگر اتریشیها مقاومت جدی نكردند و در فردای جنگ سادو، فرانسو ژوزف درصدد برآمد با ناپلئون سوم صلح نماید. به موجب معاهده پراگ، ایالات شلسویك هولشتاین، هانور الكنرال، هس و فرانكفورت ضمیمه پروس گردید و پروس، كه تا این زمان دو قطعه جداگانه بود، به یك مملكت تبدیل شد. بعد از این، بیسمارك با ممالك واقع در شمال رودماین در مورد تشكیل یك اتحادیه جدید به مذاكره پرداخت و این هیئت به اسم ممالك مجتمعه آلمان شمالی در ماه آوریل 1867 تشكیل گردید كه شامل 22 مملكت یعنی تمام ممالك آلمان به جز آلمان جنوبی (ممالك باویر و ورتامبرگ و گراندوشه باد) می‌شد.<br /> <br /> جنگ فرانسه با آلمان<br /> بیسمارك پس از غلبه بر اتریش درصدد به راه انداختن جنگ پروس با فرانسه بود. این جنگ دو علت داشت: اولاً اراده بیسمارك در تكمیل وحدت آلمان به وسیله منضم كردن ممالك جنوی به ممالك مجتمعه شمالی كه برای موفقیت در این امر لازم بود احساسات ضد پروسی را در ممالك جنوبی به وسیله احساسی قوی‌تر كه كینه نسبت به فرانسه (دشمن ارثی) باشد از بین ببرد؛ ثانیاً دولت فرانسه نتوانست در موقع مساعد اقدامات لازم را انجام دهد و تظاهراتی جنگجویانه داشت. دولت فرانسه از بیسمارك قسمتی از اراضی باویر در ساحل رود رن و همچنین شهر مایانس را تقاضا نمود (پنجم اوت 1866) و چون بیسمارك جواب داد كه این تقاضا در حكم جنگ است این تقاضا پس گرفته شد؛ ولی طولی نكشید كه فرانسه در 20 اوت الحاق فوری لوكزامبورگ و اجازه الحاق بلژیك را در موقع مساعد درخواست نمود و در مقابل: اولاً پروس را آزادی می‌داد كه در آلمان جنوبی مثل آلمان شمالی آزادانه عمل كند، ثانیاً حاضر شد با پروس قرارداد تعرضی و تدافعی منعقد نماید. بیسمارك هم پیشنهادهای ناپلئون را فوراً با شاهان باویر و ورتمبرگ اطلاع داد و آنها خشمگین شده و قراردادهای نظامی با ویلهلم اول منعقد ساختند. بدین ترتیب، اهالی ایالتهای جنوبی آلمان هم نسبت به فرانسه بدبین شدند. لوكزامبورگ ملك شخصی پادشاه هلند بود و او راضی شد به 90 میلیون فرانك آن را به فرانسه بفروشد؛ اما این خبر هیجانی در آلمان برانگیخت و بیسمارك پادشاه هلند را مجبور ساخت از فروش لوكزامبورگ خودداری نماید و سرانجام این موضوع در كنفرانس لندن مورد بررسی قرار گرفت. اختلاف دیگر بر سر سلطنت اسپانیا بود كه در 1868 نام پرنس لئوپلد پسر عم پادشاه پروس به میان آمد و این امر هم موجب نگرانی فرانسه گردید. سرانجام درروز سه‌شنبه 19 ژوئیه 1870 ناپلئون رسماً به دولت پروس اعلان جنگ داد و در دوم اوت جنگ آغاز شد و تا شش ماه ادامه یافت. در پایان كار فرانسویان شكست خوردند. به موجب عهدنامه فرانكفورت فرانسه مجبور شد آلزاس و لورن را به آلمان واگذار كند، یك میلیارد دلار غرامت بدهد و اجازه دهد آلمان استحكامات مهم فرانسه را تا زمان پرداخت غرامت در تصرف داشته باشد. شكست فرانسه در 1871 موجب تشكیل امپراتوری آلمان گردید، باویر، ورتمبرگ و باد به اتحادیه آلمان شمالی پیوستند و پادشاه پروس ویلهلم اول به مقام امپراتوری رسید. امپراتوری 25 دولت نامتساوی و همچنین سرزمین آلزاس و لورن را كه از فرانسه جدا شده بود شامل می‌شد. مجلس امپراتوری (رایشتاگ) با آراء عمومی انتخاب می‌شد و احزاب برجسته آن عبارت بودند از محافظه‌كاران، كاتولیكها، آزادیخواهان و سوسیالیستها. بیسمارك سیاست جهاد برای تمدن را در پیش گرفت و اصلاحاتی انجام داد.<br /> <br /> اتفاق امپراتوران سه گانه<br /> دولت آلمان پس از آنكه بر امپراطوریهای اتریش و فرانسه پیروز شد قدرتمندترین دولت اروپا گردید و قوای نظامی آن بر سایر كشورها برتری یافت ولی از انتقام فرانسه بیم داشت و می‌ترسید دول بزرگ اروپا برضد او متحد شوند. به همین علت پس از مصالحه فرانكفورت، با اتریش طرح دوستی ریخت. در سال 1871 در طی ملاقات ویلهلم اول و فرانسوا ژوزف این پیمان محكم شد. سال بعد الكساندر دوم تزار روسیه، كه شخصاً به امپراتور آلمان علاقه‌مند بود، با آن دو دولت همراه شد و این پیمان به اتفاق امپراتوران سه‌گانه معروف شد. (اكتبر 1873)<br /> <br /> جنگ روسیه و عثمانی<br /> جنگ بین روسیه و عثمانی كه در 1877 آغاز شده بود به پایان رسید و روسها در سوم مارس 1878 معاهده سن استفانو را به تركها تحمیل نمودند. برای رفع اختلاف در این مورد كنگره برلین در ژوئیه 1878 بین كشورهای اروپایی تشكیل شد. تزار نسبت به بیسمارك و روشی كه در كنگره اعمال كرده بود خشمگین بود و الكساندر دوم رهبر آلمان را به مانند، یك خائن نگاه می‌كرد و در نتیجه، اتفاق سه امپراتور از بین رفت. همچنین در سال بعد رقابت روسیه و اتریش در بالكان موجب مداخله آلمان شد و چون اتریش از نژاد ژرمن بود آلمان از اتریش طرفداری كرد. از این رو اتحاد سه‌گانه به اتحاد دوگانه تبدیل شد. به موجب این معاهده آلمان و اتریش قبول نمودند كه در هنگام لزوم به هم یاری برسانند و هیچ‌گاه جداگانه با دشمن صلح نكنند.<br /> <br /> شكل‌گیری اتحاد مثلث<br /> سه سال بعد در سال 1882 پیمان دوجانبه به پیمان سه‌جانبه تبدیل گردید و ایتالیا به آن ملحق شد. براساس مواد محرمانه این پیمان، اگر ایتالیا یا آلمان مورد حمله فرانسه واقع می‌شد هر سه كشور با مهاجم وارد جنگ می‌شدند. ایتالیاییها، كه از قدرت دریایی ترس داشتند، اعلام كردند اگر بریتانیا در این حملات شركت داشته باشد، این پیمان اجرا نشود. چون ایتالیا از تصرف تونس توسط فرانسه در 1881 ناراضی بود و از طرف دیگر آلمان به آن كشور پیشنهاد كرده بود كه برای حفظ لیبی كمكش كند در نتیجه، ایتالیا نیز مایل بود كه وارد اتحاد با آلمان شود (اكتبر 1881). این اتحاد در ابتدا پنج ساله بود ولی بعداً در سالهای 1887 و 1891 و 1902 و 1912 تجدید شد. در این اتحاد مثلث، آلمان بر دو دولت دیگر مسلط بود و آنها غالباً تابع دستورهای آلمان بودند و در اختلافات بین اتریش و ایتالیا، آلمان همیشه واسطه بود ولی بیشتر از اتریش حمایت می‌نمود. همچنین قراردادهای مخصوصی در مورد طرابلس، آلبانی و مقدونیه و ممالك بالكان بین دولتهای سه‌گانه امضا شد كه موجب تحكیم اتحاد مثلث می‌گردید. در بین این سه دولت اختلافاتی هم وجود داشت؛ ایتالیا و اتریش در شبه جزیره بالكان و قسمت شرقی مدیترانه با هم اختلاف داشتند و ایتالیا از اتحاد با اتریش ناراضی بود، ولی چون اتحاد با آلمان را برای جلوگیری از تجاوزات اتریش ضروری می‌دانست مجبور به تحمل بود. در سال 1911، كه ایتالیا با عثمانی بر سر طرابلس در حال جنگ بود، این خطر وجود داشت كه اتحاد ایتالیا و آلمان از بین برود؛ زیرا آلمان از دربار قسطنطنیه امتیازات خوبی گرفته بود و برای عثمانی اسلحه و مهمات می‌فرستاد. بنابر این در اتحاد مثلث وحدت واقعی بین كشورهای ژرمنی نژاد آلمان و اتریش بود و ایتالیا چندان به حساب نمی‌آمد. ایتالیا هم ظاهراً در اتحاد مثلث بود و از سال 1901در واقع با متحدین نبود و روش خاصی را در پیش گرفت.<br /> <br /> مقدمات شكل‌گیری اتفاق مثلث<br /> بعد از كنگره برلین، كه روسها از آلمانیها رنجیدند، دولت فرانسه، كه منتظر فرصت بود و مایل بود روسیه را به سوی خود جلب كند، از فرصت استفاده نمود؛ ولی تا زمانی كه بیسمارك، بر سر كار بود این امر ممكن نشد. در سال 1890، بعد از بركناری بیسمارك سیاست غیرعاقلانه ویلهلم دوم موجب نزدیكی فرانسه و روسیه گردید.<br /> <br /> دولت فرانسه به تزار روس وعده كمك مالی داد و تزار هم كه برای پیشبرد مقاصد سیاسی خود به سرمایه خارجی نیاز داشت با این امر موافقت نمود و سرانجام در اوت 1891 اتحاد بین دو كشور برقرار گردید. البته بعد از شكست روسیه از ژاپن در 1905 اساس اتحاد فرانسه و روسیه متزلزل شد؛ ولی به هر حال، فرانسه در مقابل اتحاد مثلث به دوستی احتیاج داشت؛ همچنین، علاوه بر نیاز سیاسی، ارتباطات مالی نیز بین دو كشور برقرار شده بود و فرانسه 13 میلیارد فرانك به روسیه وام داده بود. در مه 1903 ادوارد هفتم از پاریس دیدن كرد و در این دیدار از نظر تحسین‌برانگیز مردم انگلیس نسبت به فرانسه و از افتخارات فرانسه در طول سالیان و از دوستی مردم انگلیس و فرانسه سخن گفت. در ماه اوت همان سال رئیس‌جمهوری فرانسه به اتفاق وزیر امور خارجه آن كشور از لندن دیدار كرد و در هفتم آوریل 1904 عهدنامه معروف بین فرانسه و انگلیس به امضا رسید. موارد مورد اختلاف شامل امور مربوط به ماهیگیری در پهنه دریای ارض جدید، مسئله سیام، ماداگاسكار و مهم‌ترین مسئله آزادی عمل فرانسه در مراكش و آزادی فعالیت انگلیس در مصر بود. فرانسه پس از اتحاد با انگلیس به فعالیت در مراكش پرداخت و واكنش آلمان چنین بود كه در مارس 1905م ویلهلم دوم در طنجه حضور یافت و نطق مفصلی را در مورد استقلال مراكش بیان نمود، هدف آلمان از این اقدام برهم زدن اتحاد جدید فرانسه و انگلیس بود. برای حل این موضوع در 1906 یك كنفرانس بین‌المللی در الجزیره برگزار شد كه در آن انگلیسیها از فرانسویها حمایت كردند و كوشش آلمان برای برهم زدن اتحاد بین انگلیس و فرانسه به نتیجه‌ای نرسید. در 1911 بحران دیگری بر سر مراكش به وجود آمد. یك فروند ناو جنگی آلمانی به نام یوزپلنگ برای حفظ منافع آلمان وارد اغادیر شد و آلمانیها پیشنهاد كردند كه اگر كنگوی فرانسه به آنها داده شود آنها دیگر مزاحمتی ایجاد نخواهند كرد و سرانجام آلمانیها توانستند به اراضی كوچكی در آفریقا دست یابند.<br /> <br /> نزدیكی روس و انگلیس<br /> دولت فرانسه با روسیه دوست بود، انگلیس هم متحد ژاپن به شمار می‌آمد و روس و ژاپن دشمن خطرناك یكدیگر بودند؛ اما منافع روس و انگلیس چنین اقتضا می‌نمود كه روس و ژاپن به اتحاد فرانسه و انگلیس وارد شوند؛ ولی بلندپروازی روسها در این تاریخ و قدرت نظامی آن و همچنین نزدیكی امپراتور روس و آلمان كه روابط آنها دوستانه بود مانع این كار می‌شد. مشكل اول با شكست روسیه از ژاپن حل شد. اختلافات دیگر روس و انگلیس بر دو مسئله دیگر متمركز بود: یكی بالكان برای تصرف بغازها و دیگری در ایران كه انگلیس دوست داشت این مناطق كاملاً در اختیار خودش باشد. مسئله دیگر كه باعث سردی روابط انگلیس و آلمان شده بود برخورد قیصر آلمان در موضوع ترانسوال بود؛ زیرا هنگامی كه پل كروگر حاكم ترانسوال می‌خواست به ترانسوال استقلال بدهد و در پی متحدی در برابر سیسیل رودز و انگلیس بود تنها قدرتی را انتخاب نمود كه سرزمینهایی در آفریقای جنوبی داشت و آن كشور آلمان بود پس از پیروزی بوئرها تلگرافی از سوی قیصر آلمان برای او فرستاده شد با این مضمون: «من دوستانه به شما تبریك می‌گویم كه شما بدون دریافت كمك خارجی گروههای مسلح را سركوب نمودید و توانستید صلح و آرامش را برقرار نمائید» و این برخورد قیصر برای روابط انگلیس و آلمان عواقب جدی داشت؛ زیرا قیصر از كروگر كه دشمن انگلیس بود حمایت كرده بود. مسئله دیگر صادرات روزافزون آلمانیها بود زیرا در سال 1895 در انگلیس رساله‌ای تحت عنوان ساخت آلمان منتشر شد كه خطر صادرات روزافزون آلمان را برای انگلیس تشریح می‌كرد.<br /> <br /> مسئله دیگر كه ایجاد خطر برای انگلیس می‌نمود پیشرفت نیروی دریایی آلمان بود. ویلهلم دوم از سال 1900 به تقویت نیروی دریایی آلمان پرداخت و علناً اظهار نمود كه آلمان نمی‌تواند به نیروی زمینی قناعت كند و باید در نیروی دریایی بر همه كشورها برتری داشته باشد. انجمنی به نام اتحاد دریایی آلمان تشكیل داد و به كمك آن هزینه لازم را برای ساختن كشتیهای جنگی تأمین نمود. همچنین پیشرفتهای تجاری و صنعتی آلمان نیز باعث شكست بازار تجارت و صنعت شده بود. به هر حال، این سوال مطرح است كه چرا انگلیس در بین روسیه و آلمان، اولی را انتخاب نمود: چون منافع انگلیس هم از طرف روس و هم از طرف آلمان تهدید می‌شد؛ از یك طرف خطر توسعه نفوذ روس، و از سوی دیگر خطر نفوذ آلمان در آسیای صغیر و خلیج فارس و اتصال راه‌آهن بغداد به داخل ایران و نزدیك شدن این دو خطر به مرزهای هند به مشكلات دفاع از هند می‌افزود و سیاست انگلیس این بود كه این دو دولت را با هم درگیر سازد و قوای آنها را تحلیل ببرد؛ اما تأمل انگلیس در این بود كه خود به كدام طرف ملحق شود. منافع بریتانیا حكم می‌كرد كه به روسها نزدیك شود زیرا عقل و درایت روسها اندك و زورشان بیشتر بود؛ ولی مسئله این بود كه انگلیس با تقاضاهای روسیه چگونه برخورد نماید؛ تقاضاهای روس در بالكان، داردانل، ایران و افغانستان. مسئله ایران و افغانستان یك امر حیاتی بود و صلاح در این بود كه هیچ امتیازی در این منطقه ندهد؛ پس بهتر بود كه انگلیس، روسها را به سوی بالكان و داردانل سوق دهد و آنها را امیدوار سازد. سرانجام، در قراردادی كه در 31 اوت 1907 در شهر سن پترزبورگ بسته شد روس و انگلیس اختلافات خود درباره ایران و افغانستان را حل كردند و چون اختلافات سیاسی انگلیس و فرانسه و روسیه حل شد سه دولت تشكیل اتفاق مثلث را دادند كه هدفشان جلوگیری از پیشرفتهای سیاسی، اقتصادی و نظامی آلمان بود.<br /> <br /> بحرانهای بالكان قبل از جنگ<br /> از 1911 تا 1913 جنگهایی درگرفت كه زمینه جنگ جهانی اول را آماده ساخت. در سپتامبر 1911 ایتالیا به عثمانی اعلان جنگ داد و طرابلس را اشغال نمود و در نیمه اكتبر 1912 جنگ به پایان رسید. در اكتبر 1912 تقریباً همزمان با ایتالیا، بلغارستان، صربستان، یونان و مونته نگرو به تركیه حمله نمودند و در اوائل دسامبر 1912 تركیه تقاضای صلح نمود. در تابستان 1913 جنگ دیگری بر سر غنائم به دست آمده از عثمانی درگرفت. كنفرانس سفیران در دسامبر 1912 توسط گری در لندن تشكیل شد و در 30 مه 1913 در لندن قراردادی امضا شد كه تركها را مجبور می‌ساخت مستملكات خود را از میدیا در ساحل دریای سیاه تا آلتوس در ساحل اژه را به اروپاییان واگذار كنند.<br /> <br /> اوضاع داخلی و تحولات آلمان پس از وحدت<br /> آلمان متحد از نظر قوای مادی و معنوی بی نظیر؛ مجدانه به تعلیم و تربیت فرزندان خود پرداخت، در توسعه فرهنگ و ترویج علوم بر همه كشورها پیشی گرفت و سعی داشت در صنعت و تجارت و بهداشت از علوم و اكتشافات جدید بهره بگیرد. از این رو، در مدت كوتاهی بزرگترین دولت صنعتی و تجاری اروپا گردید، مخترعان را تشویق نمود، صنایع شیمیایی را رونق داد، در وضع قوانین اجتماعی هم از بقیه دولتها پیشی گرفت و برای طبقه كارگر اهمیت قائل شد. در حالی كه در بقیه كشورها حقی برای كارگران قائل نبودند. واقعیت دیگر اینكه حكومت خاندان هوهنتسولرن در این كار مؤثر بود. ملت آلمان پس از غلبه بر اتریش و فرانسه دچار غرور ملی شد و سیاستمداران آلمانی از روشهای مختلف این غرور ملی را تقویت نمودند. حتی هر معلمی ناگزیر بود كه در سر كلاس درس برتری نژادی ملت آلمان بر سایر ملل عالم را بیان كند و در شاگردان خود روح جنگجوئی بدمد. گذشته از مجالس درس، در معابر، روزنامه‌ها و كتب و نمایشگاهها این برتری نژادی به نوعی القا می‌شد؛ حتی نیچه یكی از معروف‌ترین فیلسوفان آلمان هم چنین عقیده‌ای داشت و در یكی از آثار خود چنین گفته است كه: «اگر آدمی جنگ را فراموش كند از او امید می‌باید برید» و به همین دلیل كم كم طرز فكر مردم آلمان یكسره تغییر یافت و بر آنها مسلم شد كه نژاد آلمانی ممتاز است و باید به سراسر زمین مسلط باشد و این تسلط هم جز از راه جنگ امكان‌پذیر نیست. ترویج این افكار در آلمان سایر دولتهای اروپایی را نگران ساخت و باعث شد تا بر ضد نژاد ژرمنی با هم متحد شوند.<br /> <br /> دولت آلمان تا اواخر قرن 19 در آفریقا مستعمره‌ای نداشت ولی پس از وحدت چون جمعیت آن افزایش یافت و صنعت و تجارت رونق گرفت به دنبال تحصیل مستعمرات برآمد تا هم قسمتی از مردم آلمان را به آنجا كوچ دهد و هم مواد خامی كه برای كارخانه‌های داخلی لازم داشت فراهم كند و همچنین بازاری برای فروش كالاهای خود بیابد. سرانجام بیسمارك قسمت بزرگی از اراضی آفریقا را به دست آورد كه شامل توگو و كامرون در ساحل غربی آفریقا و یك ناحیه در جنوب غربی و ناحیه دیگر در مشرق بود. آلمان پس از پیروزی بر فرانسه از نظر نیروهای نظامی بر سایر كشورهای اروپا برتری یافته بود؛ ولی باز هم به این كار ادامه داد و تا سال 1914 روز به روز بر قوای جنگی خود افزود. از سال 1911 آلمان در افزایش نیروهای جنگی كوشید و میزان گسترش قوای مزبور در سالهای 1911 و 1912 و 1913 با پیشرفت چهل ساله آن از 1871 تا 1911 برابر بود. در طی این مدت كوتاه شبكه‌های گسترده راه‌آهن و راههای شوسه، تأسیسات عظیم صنعتی، نهادهای قدرتمند اقتصادی و به خصوص تشكیلات گسترده نظامی آلمان موجب وحشت قدرتهای اروپایی گردید. در سال 1914 آلمان از نظر صنعتی و اقتصادی به پیشرفتهای عظیمی دست یافت. به لحاظ نظامی نیز دارای قدرتمندترین ارتش و نیروی دریایی شد. روحیه نظامیگری در مزرعه، كارخانه و پادگان و همه جا حاكم بود و همه چیز در خدمت ارتش قرار داشت. نیروهای نظامی آلمان بیش از یك میلیون نفر بودند و این افزایش نیروهای صنعتی و نظامی موجب اشباع جامعه آلمان گردید و آلمان مجبور بود سرمایه و كالاهای اضافی را به دیگر مناطق جهان بفرستد؛ بنابر این به دنبال مناطق نفوذ اقتصادی و منابع مواد اولیه بود و این هم یكی از دلایل جنگ جهانی اول بود.<br /> <br /> برقراری روابط بین آلمان و عثمانی<br /> یكی از كشورهایی كه آلمان علاقه‌مند بود روابط خود را با آن گسترش دهد امپراتوری عثمانی بود كه بر منابع نفتی تسلط داشت. از سال 1880م آلمان متوجه اهمیت روابط با امپراتوری عثمانی گردید. در سال 1882 ژنرال فن در گلتس (Von der Goltz) از سوی سلطان عبدالحمید مأموریت یافت ارتش عثمانی را دارای سازمان منظمی سازد و افراد آن را آموزش دهد. افسران برجسته هیئت نظامی آلمانی كه در عثمانی فعالیت داشتند شامل فیلدمارشال پروسی فن در گلتس، دو ژنرال دیگر لیمان فن ساندرز (Liman Von Sanders) و فن فالكنهاین (Von Falkenhayn) سه آدمیرال به نامهای Merten، Uuedem، Souchon و چند افسر دیگر بودند.<br /> <br /> البته یكی از طراحان برنامه گسترش فعالیت آلمان در خاورمیانه مارشال فن بی براشتاین (Von Biebrstein) بود كه از 1897 تا 1912 سفیر آلمان در باب عالی بود و اعتقاد داشت كه اجرای این برنامه موجب درگیری بین روسیه و آلمان خواهد شد. در سال 1898 ویلهلم دوم و ملكه آلمان به استانبول سفر كردند و فصل جدیدی در همكاری بین دو ملت پدید آمد. امپراتور آلمان در مسافرت دوم خود به امپراتوری عثمانی خود را طرفدار دوستی ملت ترك و سایر ملل ملسمان معرفی نمود و در نطق خود اظهار داشت: «اعلیحضرت سلطان عبدالحمید و 300 میلیون مسلمان می‌توانند اطمینان داشته باشند كه آلمان، دوست و هواخواه آنهاست». این سیاست به زودی به لحاظ اقتصادی ثمرات مهمی برای آلمان به بار آورد، بانكداران و بازرگانان آلمانی در سراسر امپراتوری عثمانی مستقر شدند و امتیازات مهمی به مؤسسات اقتصادی آلمان داده شد. آلمان در جست وجوی نفت بود و علاوه بر آن برای رقابت با انگلیس به یك نیروی دریایی قوی نیاز داشت. آلمانیها در هنگام مذاكره با دولت عثمانی در مورد منابع نفتی عراق سخن نگفتند بلكه فقط تقاضای اخذ امتیاز خط راه‌آهن را داشتند، به این شرط كه امتیاز استخراج معادن اطراف راه‌آهن تا شعاع 20 كیلومتر به آنها داده شود. در سال 1902 بانك آلمان، امتیاز ساختمان راه‌آهن برلین – بغداد را به دست آورد كه باعث نفوذ هرچه بیشتر آلمان در بین‌النهرین می‌گردید. یكی دیگر از امتیازات آلمان از عثمانی ادامه راه‌آهن از بغداد به خانقین بود كه آلمان تصمیم داشت پس از اتمام خط آهن بغداد، همین راه را از خانقین به تهران و ولایات مركزی ادامه دهد و ایران را به اروپا مربوط سازد. در سال 1910 مدت تعهد ایران در مقابل روسیه كه 20 سال حق ساختن راه‌آهن را از ایران سلب نموده بود تمام می‌شد؛ به همین علت از طرف بانك مشهور آلمان به نام دویچه بانك (Deutsche Bank) مأموری به نام سیدروت (Seyed Routh) به ایران آمد كه امتیاز خط آهن خانقین ـ تهران را به دست آورد. این امر موجب نگرانی مقامات روسی و انگلیسی شد و باعث مبادله یادداشت هفتم آوریل 1910 بین ایران و آن دو دولت گردید، و ایران به ناچار تعهد نمود كه بعد از این امتیازی كه مخالف منافع آن دو دولت باشد به هیچ تبعه دولت خارجی واگذار نكند؛ بنابر این، تلاش آلمان به نتیجه نرسید.<br /> <br /> اما نفوذ نظامی آلمان در امپراتوری عثمانی افزایش یافت و در 1914 آموزش ارتش عثمانی به یك گروه چهل و دو نفره از افسران آلمانی به ریاست ژنرال لیمان فن ساندرز واگذار شد. سپس آلمان تصمیم گرفت در مورد ادامه راه‌آهن برلین ـ بغداد با روسیه مذاكراتی انجام دهد. در 1910تزار نیكلای دوم و ویلهلم امپراتور آلمان در پوتسدام ملاقات نمودند و در مورد منافع روس و آلمان در ایران مذاكراتی صورت گرفت. سرانجام، در 19 اوت 1911 قراردادی بین روسیه و آلمان در سن پترزبورگ منعقد شد كه به موجب آن دولت آلمان منطقه نفوذ روسیه را به رسمیت شناخت. و در عوض روسیه هم اجازه داد كه اگر تا چهار سال دیگر راه‌آهنهای روس به خانقین متصل نشود دولت آلمان حق داشته باشد خط آهن اسلامبول ـ بغداد و خانقین ـ تهران را بسازد.<br /> <br /> دلایل وقوع جنگ جهانی اول<br /> به طور كلی این مسائل بود كه زمینه‌های جنگ جهانی اول را فراهم ساخت: علل جنگ جهانی اول عبارت بود از: رقابت اتریش و روسیه در بالكان، اختلاف بین فرانسه و آلمان از سال 1870 درباره آلزاس ولرن و رقابت اقتصادی و دریایی بین آلمان و انگلیس؛ اما بهانه شروع جنگ این بود كه آرشیدوك فرانسوا فردیناند ولیعهد امپراتوری اتریش - مجارستان به دست پرنزیب تبعه اتریش و متكلم به زبان صربستانی در 28 ژوئیه 1914 در سارایوو بوسنی به قتل رسید و اتریش ادعا كرد صربستان در این كار دخالت داشته و تقاضا نمود تحقیقاتی با شركت نمایندگان اتریش صورت پذیرد كه دولت صربستان تحقیقات را قبول نمود ولی با حضور نمایندگان خارجی مخالفت كرد. دولت اتریش به صربستان اعلان جنگ داد و روسیه بسیج عمومی اعلام كرد و آلمان هم به حمایت از اتریش به روسیه و فرانسه اعلان جنگ داد. قوای آلمان به بلژیك حمله كرد و این اقدام یعنی حمله به یك كشور بیطرف موجب دخالت انگلیس در جنگ شد.<br /> <br /> نخستین جبهه: از رمانتیسم به سنگرها<br /> وقتیکه در ماه اوت 1914 جنگ اعلام شد، میلیونها تن از مردم شادمان در خیابانهای شهرهای مهم اروپا شروع به رقص و پایکوبی نمودند. مردم تصمیم حاکمان خود برای رفتن به جنگ مورد حمایت قرار دادند. مردان جوان داوطلب برای جنگیدن، هجوم می‌‌آورند. با این وجود، صحنه‌های دهشت انگیز جنگ جهانی اول، نگرش مردم به جنگ را تغییر داد. یک نسل کامل از مردان جوان به خاک و خون کشیده شدند.<br /> <br /> جبهه جنوب<br /> ورود امپراتوری عثمانی<br /> مداخله ایتالیا<br /> سقوط صربستان<br /> آغاز جنگ سنگرها<br /> جبهه شرق و روسیه<br /> پیروزی آلمان در شرق<br /> آشفتگی روسیه<br /> بازگشت روسیه<br /> عوامل اجتماعی<br /> دور جدید رخدادها<br /> ورود ایالات متحده<br /> آغاز حمله به آلمان از ۱۹۱۸<br /> پیروزی متفقین<br /> پایان جنگ<br /> فناوری<br /> <br /> پیامدهای بعدی جنگ جهانی اول<br /> جنگ جهانی اول، چهار امپراتوری را نابود ساخت، امپراتوری آلمان تاج و تخت را از دست داد و دولت جمهوری جایگزین آن شد. امپراتوریهای شکست خورده اتریش ـ مجارستان و امپراتوری عثمانی هر دو از هم گسیختند و امپراتوری روسیه نیز بدست انقلابی‌های بلشویک افتاد.<br /> <br /> در سال 1916 م ملی گرایان ایرلندی در دوبلین واقع در ایرلند، قیام عید پاک را ترتیب دادند. این شورش با شکست مواجه شد، اما موج مخالفتهای گسترده علیه حکومت بریتانیا در ایرلند را به راه انداخت. در سال 1919 مجلس ایرلند، حکومت این کشور را «جمهوری» اعلام کرد، و متعاقب آن 3 سال جنگ بین ارتش جمهوریخواه ایرلند و بریتانیا در گرفت .در سال 1929 ایرلند جنوبی‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏، به عنوان دولت آزاد ایرلند به استقلال واقعی رسید. شش استان درشمال ایرلند جزء پادشاهی انگلستان باقی ماندند.<br /> <br /> در دهه‌های 1920 و 1930 م بسیاری از کشورهای اروپایی از دموکراسی دست کشیدند. حزب نازی هیتلر در آلمان به قدرت می‌‌رسد و فاشیست‌های موسولینی بر ایتالیا حکومت می‌کنند. در ابتدا بریتانیا و فرانسه کوشیدند با این دیکتاتورهای جنگ طلب سازش کنند. آنها عاقبت در سال 1939 در برابر تهاجم هیتلر ایستادند و اروپا به جنگ جهانی دوم کشیده شد. در سپتامبر 1939 م، جنگ جهانی دوم در اروپا آغاز شد. دیکتاتور آلمان، آدولف هیتلر، می‌‌خواست تا رایش سوم به یک قدرت مطلقه در اروپا، تبدیل شود. در ابتدا تاکتیک حملات برق آسا موفقیت آمیز می‌‌نمود. اما پس از سال 1943م، قوای متفقین، متشکل از نیروهای، شوروی انگلستان و امریکا بر آلمان برتری یافتند. سرانجام، آلمان در ماه می‌‌1945م، نه روز پس از خودکشی هیتلر، تسلیم شد. بیش از چهل میلیون اروپایی در این جنگ کشته شدند.<br /> <br /> گسترش جنگ<br /> <br /> ۱۹۱۴<br /> ۲۸ ژانوئیه: اتریش - مجارستان جنگ با صربستان را اعلام کرد. <br /> ۱ اوت: آلمان جنگ با روسیه را آغاز کرد. <br /> ۲ اوت: نظامیان آلمان لوکزامبورگ را اشغال کردند. <br /> ۳ اوت: آلمان با فرانسه وارد جنگ شد. <br /> ۴ اوت: آلمان به بلژیک که بی طرف بود حمله کرد؛ در پاسخ بریتانیا به آلمان اعلام جنگ داد. <br /> ۱۰ اوت: اتریش- مجارستان با روسیه وارد جنگ شد. <br /> ۱۲ اوت: بریتانیا و فرانسه به اتریش مجارستان اعلام جنگ کردند. <br /> ۲۳ اوت: ژاپن با آلمان وارد جنگ شد. <br /> سپتامبر: پیمان اتحاد توسط فرانسه، بریتانیا و روسیه امضا شد. <br /> ۹ اکتبر: بلژیک پس از محاصره آنتورپ توسط نظامیان آلمان سقوط کرد. <br /> ۲۹ اکتبر: امپراتوری عثمانی به طرفداری از آلمان و اتریش - مجارستان وارد جنگ شد. <br /> ۲ نوامبر: روسیه به امپراتوری عثمانی اعلام جنگ داد. <br /> ۵ نوامبر: فرانسه و بریتانیا با امپراتوری عثمانی وارد جنگ شدند. <br /> ۱۹۱۵<br /> <br /> ۲۴ آوریل: امپراتوری عثمانی نسل‌کشی ارمنیان را آغاز کرد. <br /> ۲۵ آوریل: لشگرکشی گالیپولی آغاز شد. <br /> ۲۶ آوریل: ایتالیا به طور مخفیانه پیمان لندن را امضا کرد. <br /> ۲۳ می: ایتالیا به اتریش - مجارستان اعلام جنگ کرد. <br /> ۱۴ اکتبر: بلغارستان به صربستان اعلام جنگ نمود و به طرفداری از آلمان و اتریش - مجارستان وارد جنگ شد. <br /> ۱۹۱۶<br /> <br /> ۹ مارس: آلمان به پرتغال اعلام جنگ داد. <br /> ۲۷ اوت: رومانی با اتریش - مجارستان وارد جنگ شد. <br /> ۲۸ اوت: ایتالیا با آلمان وارد جنگ شد. <br /> ۱۹۱۷<br /> <br /> ۱۶ ژانویه: آلمان به مکزیک تلگراف زیمرمن را فرستاد، و پیشنهاد متحد شدن در مقابل ایالات متحده را داد. <br /> ۶ آوریل: ایالات متحده با آلمان وارد جنگ شد. <br /> ۲۷ ژوئن: یونان به طرفداری از متفقین وارد جنگ شد. <br /> ۱۴ اوت: جمهوری چین با آلمان وارد جنگ شد. <br /> ۲۶ اکتبر: برزیل با آلمان وارد جنگ شد. <br /> ۷ دسامبر: ایالات متحده امریکا با اتریش - مجارستان وارد جنگ شد. <br /> ۱۹۱۸<br /> <br /> ۱۱ نوامبر: پیمان صلح امضا شد، جنگ جهانی اول پایان یافت. <br /> <br /> تلفات<br /> کشور تلفات کشته‌ها مجروحان <br /> روسیه ۶.۶۵۰.۰۰۰ ۱.۷۰۰.۰۰۰ ۴.۹۵۰.۰۰۰ <br /> آلمان ۵.۹۸۹.۷۵۸ ۱.۷۷۳.۷۰۰ ۴.۲۱۶.۰۵۸ <br /> فرانسه ۵.۶۲۳.۸۰۰ ۱.۳۵۷.۸۰۰ ۴.۲۶۶.۰۰۰ <br /> اتریش- مجارستان ۴.۸۲۰.۰۰۰ ۱.۲۰۰.۰۰۰ ۳.۶۲۰.۰۰۰ <br /> امپراطوری بریتانیا* ۲.۹۹۸.۵۸۳ ۹۰۸.۳۷۱ ۲.۰۹۰.۲۱۲ <br /> ایتالیا ۱.۵۹۷.۰۰۰ ۶۵۰.۰۰۰ ۹۴۷.۰۰۰ <br /> صربستان ۱.۱۷۸.۱۴۸ ۴۵۰.۰۰۰ ۷۲۸.۱۴۸ <br /> امپراتوری عثمانی ۷۲۵.۰۰۰ ۳۲۵.۰۰۰ ۴۰۰.۰۰۰ <br /> رومانی ۴۵۵.۷۰۶ ۳۳۵.۷۰۶ ۱۲۰.۰۰۰ <br /> ایالات متحده ۳۶۰.۳۰۰ ۱۲۶.۰۰۰ ۲۳۴.۳۰۰ <br /> بلغارستان ۲۳۹.۸۹۰ ۸۷.۵۰۰ ۱۵۲.۳۹۰ <br /> کانادا* ۲۳۹.۶۰۵ ۶۶.۶۵۵ ۱۷۲.۹۵۰ <br /> استرالیا* ۲۱۸.۵۰۱ ۵۹.۳۳۰ ۱۵۹.۱۷۱ <br /> مونته نگرو ۶۰.۰۰۰ ۵۰.۰۰۰ ۱۰.۰۰۰ <br /> بلژیک ۵۸.۴۰۲ ۱۳.۷۱۶ ۴۴.۶۸۶ <br /> یونان ۲۶.۰۰۰ ۵.۰۰۰ ۲۱.۰۰۰ <br /> پرتغال ۲۰.۹۷۳ ۷.۲۲۲ ۱۳.۷۵۱ <br /> ژاپن ۱.۲۰۷ ۳۰۰ ۹۰۷ <br /> <br /> *امپراطوری بریتانیا شامل تلفات کانادا و استرالیا می‌گردد. text/html 2006-05-28T04:00:00+01:00 Sina Doom http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/12939/clubname/no_war دلایل آغاز جنگ<br /> جنگ جهانی دوم به دلایل بسیاری آغاز شد. بعضی از اصلی تربن آن ها، بحران اقتصادی و تورم، درخواست غرامت جنگی از جمهوری وایمار آلمان پس از جنگ جهانی اول. رکود اقتصادی و نیاز ژاپن به مواد اولیه بود که باعث ظهور و رواج اندیشه فاشیسم و ملی گرایی، ظهور اندیشه دیکتاتوری و محدود کردن فکر و اندیشه شد.<br /> <br /> جنگ جهانی اول به پایان رسید، اما نظام سرمایه‎داری اروپا جنگ دیگری را آبستن بود. سرمایه‎داری اروپا از بازارهای پس از جنگ فربه شده بود. تنها چند ماه پس از جنگ جهانی اول بود که شوراهای انقلابی کارگری به ویژه در آلمان پدید آمده و شدیداً طبقه‎ی حاکم را نگران کرده بودند. به همین خاطر طبقه‎ی حاکم آلمان به تسلیح میلشیای ارتجاعی همت گمارد تا «خطر» انقلاب را برطرف کرده و بتواند روسیه را از حمایت کارگران اروپا محروم نماید. شوراهای انقلابی کارگری درهم‎کوبیده شدند و بحران اقتصادی بر جای ماند تا این که در سال ۱۹۲۹ میزان بیکاری به درجه‎ای بی‎سابقه رسید. اشتهای استعماری قدرت‎های بزرگ سرمایه‎داری و رقابت‎هایشان هم در این زمان به شدت تقویت شده بودند.<br /> <br /> <br /> پیش زمینه جنگ<br /> در آلمان چهار میلیون نفر بیکار بودند و از آن جایی که این کشور مستعمره نداشت، نمی‎توانست محصولاتش را به فروش برساند. هیتلر سال ۱۹۲۵ در کتابی به نام نبرد من (Mein Kampf) اعلام کرد که باید در فکر «فضایی برای حفظ موجودیت نژادژرمن» بود و باید برای این مهم «به شرق نگریست». او سپس برای به دست آوردن بازارهای جدید برای محصولات آلمانی مسئله‎ی نابودی «یهودیت – بلشویسم» را مطرح نمود. این تنها کارفرمایان آلمانی از قبیل زیمنس، بایر، کروپ یا بُش نیستند که از نظرات هیتلر پشتیبانی کردند، و صندوق‎های نازیسم را پر از پول و امکانات نمودند. کارفرمای فولادسازی تیسن ۱۰۰ هزار مارک طلا به نازی‎ها داد و هیتلر سال ۱۹۳۳ به قدرت رسید. ورث در کتابی که سال ۱۹۶۴ به نام (روسیه در جنگ، از استالینگراد تا برلین)، منتشر نمود، چنین نوشت:«مبارزه با بلشویسم جهانی هدف اصلی سیاست آلمان بود.» هیتلر سال ۱۹۳۹ به تاریخدانی به نام کارل بورکهاردت گفت:«هر چه من در نظر دارم برضد روسیه است. اگر غرب آن قدر احمق است تا این موضوع را بفهمد، من مجبورم با روس‎ها سازش کنم تا غرب را به صورت نظامی شکست دهم و سپس تجدید قوا کرده و اتحاد شوروی را نابود نمایم.» عملاً غرب در سال ۱۹۴۰ از پای درآمد و هیتلر یک سال بعد علیه شوروی وارد عمل شد.<br /> <br /> <br /> نیروهای درگیر<br /> [<br /> جنگ در اروپا<br /> آلمان در ۱ سپتامبر، ۱۹۳۹ به لهستان حمله کرد، این تاریخ متداول آغاز جنگ جهانی دوم در غرب می‌‌باشد. در پی این با اعلام جنگ کشورهای انگلیس، فرانسه و بلژیک به آلمان جنگ جهانی دوم آغاز گشت.<br /> <br /> روز ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ عملیاتی با نام رمز بارباروسا آغاز گشت. پنج میلیون سرباز ارتش هیتلری (Wehrmacht) به شوروی حمله‎ای برق‎آسا کردند. روز ۳ مارس همان سال هیتلر دستوری با این مضمون صادر کرده بود:«تمام شوراها باید نابود شوند، هر سرباز آلمانی که در این راه قوانین بین‎المللی جنگ را زیرپا بگذارد عفو و بخشوده می‎شود.»<br /> <br /> ارتش فرانسه در سال ۱۹۴۰ فقط ۲۸ روز در برابر ارتش هیتلری دوام ‎آورد و نابود گردید. پس از این شکست بود که روزنامه‎ی آمریکایی نیویورک پست در شماره ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ نوشت:«باید معجزه‎ای به بزرگی نازل شدن انجیل روی دهد تا ارتش سرخ بتواند در مدت کوتاهی از یک شکست کامل رهایی یابد.» کمی بیش از یک ماه بعد، در ژوئیه، ارتش آلمان در مقابله با ارتش سرخ ۲۰۰ هزار کشته داد و این تعداد ۴ برابر کل کشته‎شدگان این ارتش در حملاتش در غرب بین سال‎های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۰ بود. در سال ۱۹۴۲ نبرد استالینگراد ۳۳۰ هزار سرباز آلمانی را کنار زد، در سال ۱۹۴۳ ارتش هیتلری ۵۰۰ هزارنفر را در نبرد کورسک معروف به نبرد تانک ها از دست داد. نخبگان اس اس در این زمان به کلی نابود ‎شدند. ارتش سرخ موفق ‎گردید که ۶۰۷ لشکر از ۷۸۳ لشکر هیتلری را در تمام جبهه‎های جنگ نابود نماید.<br /> <br /> در ۶ ژوئن ۱۹۴۴ نیروهای متفقین مركب از ارتش های كشورهای انگلستان، كانادا و ایالات متحده آمریكا به اتفاق واحدهایی از ارتش فرانسه آزاد عملیات پیاده شدن در ساحل نرماندی(ساحل كانال مانش) را آغاز كردند. هدف این اردوكشی، آزاد كردن فرانسه و سپس اروپای غربی از چنگال هیتلر و سبك كردن بار جنگ از دوش ارتش روسیه شوروی بود تا روس‌ها بتوانند به سرعت آلمانی‌ها را از خاك خود برانند. در نتیجه از دو بخش شرقی و غربی اروپا هیتلر در محاصره قرار گرفت و برلین در ۸ مه ۱۹۴۵ پس از خودكشی هیتلر سقوط كرد.در پی مرگ هیتلر دریادار فون دونیتس که از سوی هیتلر پیشوای دولت نازی شده بود تسلیم بی قید و شرط را در برابر متفقین پذیرفت.<br /> <br /> <br /> جنگ در اقیانوس آرام و خاور دور<br /> <br /> جنگ در افریقا و خاورمیانه<br /> <br /> در افریقا<br /> «ژنرال اروین رومل» که در فوریه 1941 با یک لشکر کامل زرهی به شمال آفریقا فرستاده شده بود، در ابتدای پیاده شدن در آفریقا به پیروزی های حیرت انگیزی در مقابل بریتانیایی‌ها دست یافته بود. در اواخر سال 1941 و اوایل سال 1942 که سوخت کافی به نیروهای وی رسیده بود، رومل با یک حمله برق آسا در ظرف یک هفته، سیصد مایل پیشروی کرد و از مرز مصر گذشت، ولی در ایستگاهی کوچک به نام «العلمین» متوقف شد. این به آن دلیل بود که متفقین پاشنه آشیل دیگری برای ارتش آلمان ایجاد کرده بودند و این پاشنه آشیل «جزیره مالت» بود که از آنجا به تمام کشتی های تدارکاتی کشورهای محور حمله می‌‌شد و دلیل دیگر متوقف شدن نیروهای رومل این بود که متفقین کلیدهای رمز آلمان و ایتالیا را کشف کرده بودند. به هر کاروان تدارکاتی به سرعت حمله می‌‌شد. توقف آلمانی‌ها در «العلمین» فرصتی به بریتانیا داد تا نیروهای خود را تجدید کند، «ژنرال برنارد لاو مونتگومری» به فرماندهی سپاه هشتم بریتانیا منصوب شد. نیروهای بریتانیا آماده ضد حمله به آلمانی‌ها شدند. نخستین جنگ رومل و مونتگومری به «جنگ علم حلفا» مشهور شد. نیروهای رومل نمی‌توانستند از سد آتش توپخانه انگلیسی‌ها بگذرند. در ضمن بیشتر سوخت ارسالی به آفریقا به قعر دریا رفته بود. رومل تقاضای کمک سریع کرد، ولی این کمک هرگز به وی نرسید. مونتگومری در 23 اکتبر، ضد حمله خود را با آتش شدید توپخانه آغاز کرد. این «نبرد دوم العلمین» بود که کار آفریکا کورپس رومل را یکسره کرد. غرق شدن چهار کشتی حامل بنزین در بندر «طبرق» سبب شد تا نیروی زرهی رومل از کار بیفتد. فاجعه دیگر زمانی رخ داد که نیروهای آمریکایی در مراکش و الجزایر در مسیر عقب نشینی رومل پیاده شدند. نیروهای آلمان و ایتالیا در شمال آفریقا که 91 هزار نفر بودند تا ماه مه همان سال تسلیم شدند. در نوشته های رومل که پس از مرگش چاپ شده است، این جمله به چشم می‌‌خورد:<br /> <br /> «از دلاورترین مردان، بدون اسلحه کاری ساخته نیست، اسلحه بدون مهارت به هیچ دردی نمی‌خورد و در جنگ متحرک از اسلحه و مهمات کاری بر نمی‌آید، مگر وسیله نقلیه و سوخت کافی برای جابه جایی آنها وجود داشته باشد». <br /> <br /> <br /> انگیزه ورود آمریكا به جنگ جهانی دوم<br /> دولت ایالات متحده آمریكا در فاصله بین دو جنگ جهانی یعنی ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۹ در حالی كه اروپا در یك بحران فزاینده اقتصادی به سر می برد و این بحران هم در آمریكا به وجود آمد، اما دولت آمریكا و صاحبان صنایع چرخ صنایع خود را در جاده تولید صنایع نظامی به حركت درآوردند، به طوری كه در زمان آغاز جنگ دوم جهانی در اروپا در ۱۹۳۹ توانسته بود كه در زمینه تولید هواپیما، كشتی جنگی و تجارتی، توپ و تانك و صنایع جنبی نظامی بیش از كشورهای روسیه، انگلستان، فرانسه و آلمان جنگ افزار تولید نماید. این حركت در آمریكا باعث رونق صنایع و اقتصاد آمریكا شد اما محصولات تولید شده می بایستی در جایی مصرف شود تا روند تولید متوقف نشود. روزولت رئیس جمهور آمریكا در ابتدای جنگ اعلان بی طرفی كرد اما به فكر مصرف سلاح های تولید شده بود. به این جهت در ۱۱ مارس ۱۹۴۱ قانونی از كنگره آمریكا به نام «قانون وام و اجاره» (The Lend Lease Act) به تصویب رسید. به دنبال تصویب این قانون بود كه زیردریایی های آلمان در اقیانوس اطلس مزاحم كشتی های آمریكا شدند كه برای انگلستان ملزومات نظامی حمل می كردند. به دنبال حمله ناگهانی ارتش آلمان به روسیه در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ و پیشرفت سریع ارتش هیتلر به سمت مسكو، لنینگراد و استالینگراد و اعلان جنگ میهنی در روسیه بر ضد تجاوز نازیسم، چرچیل از فرصت استفاده كرد و ضمن ملاقات با روزولت در عرشه كشتی «پرنس آف ولز» (Prince of Wales) ضمن محكوم كردن تجاوز به شوروی، روس‌ها را به كمك آمریكا امیدوار ساخت. از آن پس عملاً دولت آمریكا نیز به متفقین پیوست و در ۲۵ اوت ۱۹۴۱ برای انتقال كمك های انگلیس و آمریكا به شوروی خاك ایران اشغال شد و سیل كمك های تسلیحاتی آمریكا به سوی روسیه شوروی سرازیر شد. واقعه حمله ژاپن كه متحد آلمان بود، به بندر «پرل هاربور» در هاوایی باعث شد كه آمریكا در دسامبر ۱۹۴۱ به آلمان اعلان جنگ داده و كشور ایالات متحده در این مرحله رسماً و عملاً با آلمان و ژاپن و ایتالیا وارد جنگ و جنگ از محدوده اروپا خارج شد و جنبه جهانی پیدا كرد.<br /> <br /> تاریخچه تدارک جنگ جهانی دوم<br /> در قطعنامه‎ای که روز ۱۹ دسامبر ۱۹۲۷ در پانزدهمین کنگره‎ی حزب کمونیست شوروی تصویب شد، آمده است:«باید احتمال حمله‎ی نظامی به شوروی را در نظر گرفت.» این تنها یک مصوبه‎ی بی‎سرانجام برای کتاب‎های تاریخ نبود و دولت شوروی برای آن یک برنامه‎ریزی دقیق کرد به طوری که ۱۵۲۳ کارخانه که سال ۱۹۴۱ با تهدید آلمان هیتلری روبه‎رو بودند به شرق کوه‎های اورال منتقل گشتند. استالین در سال ۱۹۳۷ تصمیم گرفت تا صفوف حزب را پاکسازی و تصفیه کنند. گوبلز در سال ۱۹۴۳ گفت:«ما گمان می‎کردیم که استالین با این کار ارتش سرخ را نابود می‎کند، اما عکس این قضیه اتفاق افتاد. بلشویسم قادر شده است تا تمام نیرویش را علیه دشمن خود به کار گیرد.» در ژوئن ۱۹۴۱ بود که حزب کمونیست شوروی ۹۵ هزار تن را بسیج کرد، در ۱۹۴۳ این حزب ۲ میلیون و ۷۰۰ هزار تن عضو داشت و تقریباً همین تعداد در سازمان جوانان بودند که در جبهه‎ها فعالیت داشتند. حزب کمونیست در مناطق اشغالی هم نیروهای پارتیزان را سازماندهی کرد. تعداد پارتیزان‎ها یک میلیون نفر بود که در ۱۰۰۰ واحد مخفی متشکل شده بودند. یک آمریکایی به نام اورل هاریمان در کتابی که سال ۱۹۷۵ به نام فرستاده ویژه منتشر نمود، نوشت:«استالین از روزولت اطلاعات بیش‎تری داشت،‎ از چرچیل واقع‎گراتر بود و از جنبه‎های مختلفی بهترین فرمانده جنگی بود.»<br /> <br /> <br /> نتیجه جنگ<br /> نتیجه‎ی سیاست تجاوزگرانه آلمان هیتلری در چهار سالی که از پی آمد ۲۵ تا ۳۰ میلیون کشته در شوروی بود، یعنی روزی ۱۷ هزار نفر. پنجاه درصد این کشته‎شدگان خارج از شرایط «عادی» جنگ جان خود را از دست دادند. به جز اینان، ۳ میلیون روس در اردوگاه‎های آلمان و به ویژه در اتاق‎های گاز از پای درآورده شدند. در بلاروس یک میلیون و ۸۰۰ هزار نفر در پی اشغالگری ارتش هیتلری کشته شدند و در لنینگراد هم یک میلیون نفر قربانی ۹۰۰ روز محاصره گشتند. نتیجه‎ی سیاست جنگی آلمان هیتلری در چهار سالی که از پی آمد .۵ میلیون کشته در دنیا و تقسیم مجدد جهان بود.<br /> <br /> <br /> جنایات جنگ دوم جهانی<br /> بزرگترین جنایت جنگ دوم چه بود؟ كشتن یهودیها، مرگ مردم در لنینگراد، كشتار هزاران نفر در رم، كشتارهای دسته جمعی در پاریس و كشتار شهر درسدن آلمان...؟ متفقین با كمك قدرت عظیم تبلیغاتی خود موفق شدند تا بزرگترین جنایات خود را «اقدامی عادی» جلوه دهند.<br /> <br /> ۱۳ فوریه ۱۹۴۵ (۲ماه قبل از پایان جنگ) در حالی كه پیروزی متفقین قطعی می‌‌نمود به فرمان چرچیل برای «پیشبرد سریع تر»، دستور محو شهر داده شد. ۲ هزار بمب افكن سهمگین متفقین طی ۴۸ ساعت شهر را به ویرانه تبدیل كردند. شدت انفجارها به حدی بود كه آسفالت خیابانها نیز ذوب شد. آتش نشانی برای كمك به مردم بیگناه نبود. ۲۵۰ هزار نفر اهالی شهر طی ۲ روز جان باختند. درسدن را بی گمان می‌‌توان فاجعه جنگ دوم جهانی در اروپا دانست. نظامیان انگلیسی و آمریكایی در پاسخ به این سؤال كه دلیل چنین بمباران مدهشی چه بود تنها اظهار داشتند «بررسی توان هوایی» و حذف دشمن. اما اكنون پس از ۶۰ سال این سؤال باقی است اگر ارتشهای چند میلیون نفره متفقین این شهر را دور می‌‌زدند و به برلن بدون دفاع حمله می‌‌كردند چه می‌‌شد؟ باید به این نكته تلخ اعتراف كرد كه جنایتكاران جنگ دوم تنها آلمانها نبودند.<br /> <br /> تلفات آلمان در جنگ دوم در برخی منابع ۵ میلیون نفر اعلام شد كه ۳‎/۳ میلیون نفر آن سرباز و ۱‎/۷ میلیون آن (تخمینی) مردم بیگناهی بودند كه در بمباران كشته شدند. پس از پایان جنگ اعلام شد كه ۱‎/۳ میلیون تن بمب بر سر ۱۳۱ شهر آلمان فرو ریخته شده كه نتیجه آن بی خانمانی ۸ میلیون آلمانی بود.<br /> <br /> پی آمد جنگ<br /> پیروزی ارتش سرخ بر نازیسم و ارتش هیتلری تنها یک پیروزی برای مردم شوروی نبود، آثار آن در کشورهای غرب اروپا هم با نفوذ احزاب کمونیست در میان مردم پدیدار شد در سال ۱۹۴۶ نزدیک به ۲۸ % به حزب کمونیست فرانسه رأی دادند. حزب کمونیست حتا در بلژیک در سال ۱۹۴۴ دوازده هزار عضو داشت و تعداد آنان یک سال بعد به ۱۰۳ هزار نفر افزایش یافت و از همین جا بود که طبقه‎ی کارگر کشورهایی مانند ایتالیا، فرانسه، بلژیک و غیره توانستند دستاوردهای اجتماعی بسیاری را مطالبه کرده و به چنگ آورند.<br /> <br /> چند سال پس از پیروزی ارتش سرخ بر آلمان هیتلری جنبش‎های رهایی‎بخش ملی شکل گرفتند و یکی پس از دیگر بر استعمارگران پیروز شدند.<br /> <br /> نویسنده امریکا یی ارنست همینگوی پس از پیروزی شوروی بر آلمان هیتلری در جنگ جهانی دوم نوشت: «هر انسانی که آزادی را دوست دارد بیش از طول عمرش به ارتش سرخ و شوروی سپاسگزاری بدهکار است.»<br /> <br /> <br /> پایان جنگ<br /> جنگ در اروپا پس از تسلیم آلمان نازی در ۸ می، ۱۹۴۵ پایان یافت، اما در آسیا و اقیانوس آرام تا بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی و بعد آن تسلیم ژاپن در ۲ سپتامبر، ۱۹۴۵ ادامه داشت.<br /> <br /> <br /> اشتباهات جنگی هیتلر<br /> بزرگترین اشتباهات هیتلر كه منجر به تغییر سرنوشت جنگ شد:<br /> <br /> عدم استفاده از تكنولوژی های پیشرفته <br /> توقف ۴۸ ساعته دونکرک <br /> حمله به روسیه <br /> حمله به یوگسلاوی <br /> <br /> ارتش‌های درگیر<br /> ارتش آلمان در جنگ جهانی دوم <br /> ارتش انگلیس در جنگ جهانی دوم <br /> ارتش ایتالیا در جنگ جهانی دوم <br /> <br /> منابع<br /> http://ir.mondediplo.com/article621.html <br /> <br /> مرجع<br /> چرچیل، وینستون (۵۳- ۱۹۴۸)، جنگ جهانی دوم، ۶ جلد <br /> گیلبرت، مارتین (۱۹۹۵) جنگ جهانی دوم، فونیکس، شابِک ۱۸۵۷۹۹۳۴۶۲ <br /> کیگان، جوهان (۱۹۸۹) جنگ جهانی دوم <br /> لیدل هارت، سر باسیل (۱۹۷۰)، تاریخچه جنگ جهانی دوم، کسل کو؛ پَن بوک، ۱۹۷۳، لندن <br /> ویلیامسون موری و آلن آر. میلت (۲۰۰۰) جنگ به سوی پیروزی: جنگجویان جنگ جهانی دوم، شابِک ۰۶۷۴۰۰۱۶۳X <br /> ریچارد اُوری، چرا متفقین پیروز شدند، پیمیلکو، (۱۹۹۵). شابِک ۰۷۱۲۶۷۴۵۳۲ <br /> گرهارد اِل. وینبرگ، جهان به سوی جنگ افزارها: تاریخچه جهانی از جنگ جهانی دوم (۱۹۹۴) شابِک ۰۵۲۱۴۴۳۱۷۲ <br />