2012-02-12T21:47:31+01:00 text/html 2011-10-05T18:05:18+01:00 باران http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/3033448/clubname/mshajariyan <p>جمعی از هنرمندان عزیز کشورمان با ارسال چند پوستر روز تولد استاد شجریان را تبریک گفتند. متن نامه ضمیمه شده را در ذیل می بینید:</p> <p> </p> <p style="text-align:justify;">آواز عشق<br /><br />موسیقی و آواز ایرانی، تناور از فرهنگ و باور،آرمان و ایده آل ملت ماست.قوام یافته از پرتو سرسلسله های افتخار و حماسه های غرور آفرین و غمزده ی جلوه های برباد رفته شکوه و استیلای رنگ باخته و یلان تاریخ ساز برخاک اوفتاده.<br />آواز ایرانی به نشان مروارید صدف موسیقی ما- و بدان سان که در هرگوشه ی گیتی- به زبان و نشان بومی ،آن گونه که بی هیچ واسطه به گوش ایرانی آشنا باشد و بر جانش نشیند ،معجون واگویه ی نهاد آگاه ایرانی را به کام دل و روان او جاری می سازد، مزین به اندرز و هشدار و اخلاق و دل انگیز به گوشه های نغز ادبیات پارسی ،حریر پوش موسیقی این کهن بوم و بر.<br />"آواز عشق" ، طرح نو در انداخته ی جمعی از گرافیستهای ایران است برای نکوداشت زادروز محمدرضا شجریان ، استاد چیره دست آواز ایران در آستانه ی هفتاد و دوسالگی.مردی که در نغمه پردازی و صنعت گری این عرصه نیز کوشیده  است.<br />داریوش مختاری ، فرزاد ادیبی ، مهدی محمدی ، اشکان قازانچایی ، امیر حسین رستگاری ، مازیار زند ، صالح زنگانه ، تورج صابری وند ، پوریا عریانی  با همکاری تارنمای دل آواز، رسم ، گرته و نمادینه، نگاره های نکوداشت خود را بدینسان تقدیم می دارند  تا دست مریزادی باشد بر آستان موسیقی و آواز ایران، در حد توش وتوان . باشد که تا سالیان سال ،آواز خوشش، زندگی بخش گلوگاه بغض اندود وطن باشد.</p> <p style="text-align:justify;">p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal { margin: 0in 0in 0.0001pt; font-size: 12pt; font-family: "Times New Roman"; }div.Section1 { page: Section1; } </p><p style="text-align:right;"><span lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa"></span></p> <p style="text-align:right;"><span lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">پوریا عریانی </span></p> <p style="text-align:right;"><span lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">31 شهریور ماه 1390</span></p> <p></p> <p><img border="0" src="http://www.delawaz.com/fa/images/stories/birthday/Saleh Zanganeh.jpg" width="138" height="196" alt="Saleh Zanganeh.jpg" /><img border="0" src="http://www.delawaz.com/fa/images/stories/birthday/amir hoseine rastegari.jpg" width="139" height="192" alt="amir hoseine rastegari.jpg" /><img border="0" src="http://www.delawaz.com/fa/images/stories/birthday/ashkan ghazanchaii.jpg" width="140" height="197" alt="ashkan ghazanchaii.jpg" /><img border="0" src="http://www.delawaz.com/fa/images/stories/birthday/dariush mokhtari.jpg" width="135" height="191" alt="dariush mokhtari.jpg" /><img border="0" src="http://www.delawaz.com/fa/images/stories/birthday/farzade adibi.jpg" width="129" height="186" alt="farzade adibi.jpg" /><img border="0" src="http://www.delawaz.com/fa/images/stories/birthday/maziar zand.jpg" width="137" height="195" alt="maziar zand.jpg" /><img border="0" src="http://www.delawaz.com/fa/images/stories/birthday/mehdi mohammadi.jpg" width="136" height="194" alt="mehdi mohammadi.jpg" /><img border="0" src="http://www.delawaz.com/fa/images/stories/birthday/pouria oriany.jpg" width="134" height="189" alt="pouria oriany.jpg" /></p> text/html 2011-03-07T07:14:43+01:00 علی غ http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/2059016/clubname/mshajariyan برخی اخبار حاکی از آن است که علیرغم این که چندین ماه از ارائه جدیدترین آلبوم محمدرضا شجریان به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی می‌گذرد، این وزارت‌خانه هیچ تصمیمی در خصوص صدور یا عدم صدور مجوز برای این آلبوم اتخاذ نکرده است. به همین دلیل برخی منابع آگاه احتمال می‌دهند شجریان از این پس آلبوم‌های خود را در خارج از ایران منتشر نماید. سایت دل‌آواز که اخبار رسمی مربوط به این خواننده موسیقی ایرانی را منتشر می‌کند، هیچ خبری در خصوص آلبوم‌های جدید محمدرضا شجریان منتشر نکرده است. پیش از این شجریان اعلام کرده بود قصد دارد تا در مهرماه سال جاری در ایران کنسرت دهد که این امر نیز محقق نشد. محمدرضا شجریان، خواننده سرشناس موسیقی ایرانی است که در کارنامه خود سابقه بیش از 40 سال فعالیت موسیقیایی دارد. وی با همکاری نوازندگان و آهنگ‌سازانی چون محمدرضا لطفی، پرویز مشکاتیان، حسین علیزاده، کیهان کلهر، مجید درخشانی، داریوش پیرنیاکان و حاج قربان سلیمانی آلبوم‌هایی هم‌چون سپیده، به یاد عارف، بیداد، چشمه نوش، در خیال، یاد ایام، فریاد و شب، سکوت، کویر را منتشر نموده است. چندین سال پیش نیز یکی از آلبوم‌های شجریان با نام قاصدک نیز از اخذ مجوز و پخش باز ماند. آهنگ‌سازی این کار بر عهده زنده‌یاد پرویز مشکاتیان بود. شجریان در سال‌های اخیر کارهای خود را به همراه گروه شهناز تحت سرپرستی مجید درخشانی ارائه می‌دهد. text/html 2010-12-05T07:58:22+01:00 محمد احمدی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1708896/clubname/mshajariyan <p align="justify"><strong><font size="3">همه کسانی که در پنجاه ، شصت سال اخیر به فراگیری موسیقی ملی پرداخته‌اند، مستقیم یا غیر مستقیم، از آموزه‌های ابوالحسن صبا برخوردار شده‌اند. </font></strong></p><br /><p align="justify">از میان شاگردان دست اول و مستقیم صبا، چند تنی، در نیم قرن اخیر شهرتی همپای او پیدا کرده‌اند و به ویِژه در دو حوزه اجرا و آفرینش، دستاوردهای دلپذیر از خود به یادگار گذاشته‌اند. مهدی خالدی یکی از آن‌هاست که نهم آذر ماه امسال بیستمین سالروز درگذشت اوست.</p><br /><p align="justify">مهدی خالدی در سال ۱۲۹۸ خورشیدی در تهران زاده شد. شاید نخستین شانس او در آن بوده که پدرش که خود دستی در سه تار داشت و از دوستان نزدیک ابوالحسن صبا به شمار می‌رفت.</p><br /><p align="justify">پدر، او را در سال ۱۳۱۴ ، در شانزده سالگی، نزد صبا برد و از او خواست که پسر را سه تار بیاموزد. صبا ولی با دیدن انگشتان لاغر و بلند پسر گفته است که ویولن نوازی برای او مناسب‌تر است.</p><br /><p align="justify">مهدی خالدی به این ترتیب به مدت سه سال نزد صبا ردیف‌های سه گانه ویولن را فرا گرفت و به توصیه او در سال ۱۳۱۹ ، سال گشایش رادیو ایران، به آن سازمان پیوست. خالدی تا سال‌های پیش از انقلاب، هم از تکنوازان برجسته ویولن در رادیو به شمار می‌آمد و هم از آهنگسازان خلاق و مبتکر.</p><br /><p align="justify">نوآوری‌هایی که خالدی در آفریده‌های خود به کار گرفته نه تنها او را، بلکه، "دلکش"، خواننده تازه پای به میدان نهاده را نیز با شتاب به شهرت و محبوبیت رساند.</p><br /><p align="justify"><strong><font size="3" face="Arial">همکاری پر بار</font></strong></p><br /><p align="justify">حاصل همکاری این دو، بی‌شمار ترانه‌های برانگیزاننده‌ای است که تفاوت‌های بسیار با تصنیف‌های قدیمی و شباهت‌های چشمگیر با ترانه‌های امروزی دارد.</p><br /><p align="justify">سر آغاز شهرت این دو، شاید ترانه‌ای باشد به نام "نشاط" که نام فرزند خالدی نیز هست و با شعری از اسماعیل نواب صفا پیوند خورده است. نواب صفا می‌گوید: "چون شعر در روزهای پیش از نوروز ساخته شده و با جمله "آمد نوبهار" آغاز می‌شد و به همین نام نیز شهرت یافته، سی سال تمام در آغاز هر سال نو از رادیو پخش می‌شده است."</p><br /><p align="justify">ریتم نشاط‌آور و بهارانه‌ای که خالدی برای این ترانه برگزیده، تا آن زمان در موسیقی سنتی ایران سابقه نداشته است. پرویز یاحقی، نظر را از این‌ها نیز فراتر می‌برد و می‌گوید که در آینده نیز " اثری به این زیبایی" خلق نخواهد شد.</p><br /><p align="justify">مهدی خالدی در همان آغاز کار هنری، در سال‌های ۱۳۲۴ و ۱۳۲۶ ، دو بار برای ضبط آهنگ‌های خود بر روی صفحه همراه با هنرمندانی چون جواد بدیع زاده، علی زاهدی، نصرالله زرین پنجه، یوسف کاموسی و کشف بزرگ رادیو، دلکش، به هندوستان سفر کرد. حاصل این سفرها چهل صفحه گرامافون از نواخته‌ها و ترانه‌های اولیه خالدی است که در واقع نخستین معرف او به عنوان آهنگساز به شمار می‌رود.</p><br /><p align="justify"><strong><font size="3" face="Arial">ترانه‌‌ای ماندگار</font></strong></p><br /><p align="justify">پس از بازگشت از سفر دوم، خالدی ارکستر بزرگی را در رادیو بنیاد کرد و توانست به یاری آن، سازآرایی‌های نوآورانه خود را عرضه کند. از آن پس شاعران جوان چون رهی معیری، اسماعیل نواب صفا و بیژن ترقی بر آهنگ‌های خالدی شعر نهادند که کمابیش همه آن‌ها از پیوندی درست با موسیقی برخوردار است.</p><br /><p align="justify">از میان ترانه‌های دیگر خالدی که اکثر قریب به اتفاق آن‌ها با صدای رسای دلکش به اجرا درآمده، به ویژه باید از ترانه "به کنارم بنشین" در دستگاه همایون یاد کرد که با شعری دل‌انگیز از رهی معیری پیوند خورده است.</p><br /><p align="justify">خالدی با دقت و ظرافت تمام گوشه‌های اصلی دستتگاه همایون را درمی‌نوردد و سپس با نرمشی گوشنواز به درآمد همایون باز می‌گردد. چفت و بست‌های ملودیک بی‌نقص است و واژه‌ها به آسودگی روی نغمه‌ها نشسته‌اند.</p><br /><p align="justify">ترانه‌های معروف دیگر او عبارتند از: ناامید، رفتی، همراز دل، دل غافل، بردی از یادم و سوگ، ترانه‌ای که در مرگ استاد خویش ابوالحسن صبا ساخته و با صدای سازگار "بنان" به یادگار مانده است.</p><br /><p align="justify">مهدی خالدی نیز چون صبا، رغبت بسیار به الهام‌گیری از موسیقی بومی داشت. لابلای ترانه‌های بازمانده از او، شماری ترانه بومی تنظیم شده نیز به چشم می‌خورد، به ویژه ترانه‌هایی از شمال ایران.</p><br /><p align="justify"><strong><font size="3" face="Arial">ویژگی‌ها</font></strong></p><br /><p align="justify">مهدی خالدی در نواختن ویولن سبکی ویژه داشت. در واقع پس از حسین یاحقی و ابوالحسن صبا، سومین سبک شاخص ویولن نوازی ایرانی را پدید آورد که پس از او نیز از سوی دیگران پیروی می‌شد و هنوز نیز سبک مورد پسند و عمل برخی از نوازندگان است.</p><br /><p align="justify">در این سبک، آرشه بیش از پنجه مورد توجه قرار می‌گیرد. ظرافت آرشه‌کشی در کار خالدی کم‌نظیر بود. شنونده به سختی می‌توانست لحظات تعویض آرشه‌ها و قطع و وصل‌ها را دریابد. او با هرگونه "بند‌بازی" و "آکروبات"- که در دوره او مد روز نیز شده بود- مخالف بود و می‌کوشید هماهنگ با کیفیت عرفانی موسیقی ملی، جوهر آرام‌بخش و اندیشه‌برانگیز آن را با ایجاد تعادل میان آرشه و پنجه، به شنونده منتقل سازد.</p><br /><p align="justify">ترانه‌های خالدی نیز چون نواخته‌های او از ابتکار و ویژگی برخوردار است. او برای ترانه (تصنیف)، در اجرای موسیقی ملی اهمیت بسیار قائل بود و به همین جهت جای عرضه آن را گسترش داد. ترتیب قدیمی "پیش درآمد- آواز- چهارمضراب- تصنیف" را به صورت "تصنیف- آواز- چهارمضراب- تصنیف" درآورد. خالدی با این ابتکار، کوشید از ملال ناشی از تکرارهای سنتی بکاهد و توجه نسل جوان‌تر را نیز به سوی موسیقی ملی بکشاند.</p><br /><p align="justify">تصنیف‌های او بدین ترتیب از پوسته زنگار خورده قدیمی خود به در می‌آمد، در پیوند با شعرهای تازه‌تر، حال و هوای امروزی پیدا می‌کرد و در پوشش سازآرایی‌های جذاب، با ارکسترهای بزرگ، اجرا می‌شد.</p><br /><p align="justify">مهدی خالدی در سال ۱۳۶۳ سکته مغزی کرد و پس از آن پنجه‌هایش دیگر قدرت نواختن را از دست داد. چند سالی بعد سرطان نیز به سراغ او آمد: سرطان حنجره از نوع درمان‌ناپذیر و همان سرانجام او را در نهم آذر ماه سال ۱۳۶۹، در هفتاد و یک سالگی، خاموش ساخت. خاموشی او را، ولی نواخته‌ها و ترانه‌های بازمانده از او جبران می‌کنند</p><br />منبع : بی بی سی فارسی<br /> text/html 2010-10-25T10:22:59+01:00 محمد احمدی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1583162/clubname/mshajariyan <p><strong><font size="3" face="Arial">گفته بودیم که از نوآوران سنتی، بیشتر به نغمه پردازان نسل جوان‌تر نظر داریم. آن‌ها که در دهه پنجاه و یا در سال‌های نخستین انقلاب به بار آوری رسیده‌اند و در شرایط دشوار، با نواختن و ساختن، بدنه موسیفی سنتی را از گزند روزگار در امان نگاه داشته‌اند.</font></strong></p> <p>آهنگسازان زمان انقلاب و پس از آن، بر خلاف گمان رایج به بند تعصبات سنتی در نیامدند و در حد مقدور و امکان کوشیدند تا جلوه‌های تازه‌ای به موسیقی ببخشند و در عین پای بندی به اصالت‌های بومی، فرم‌های کما بیش نوآورانه‌ای برای بیان هنری خود پیدا کنند. این کوشش مستمر هم در شیوه نواختن آن‌ها باز می‌تابید و هم در آن چه که می‌آفریدند. اینان در سال‌های اول چاره‌ای جز آن نداشتند که به اقتضای زمان سرودهای به اصطلاح انقلابی بسازند. سرودهائی که البته تاریخ مصرف داشت. ولی به هر حال آهنگسازان جوان را در عرصه نگاه می‌داشت.</p> <p>تب انقلابی که فروکش کرد، اینان نیز با احتیاط محدوده کار را وسعت دادند و به ساختن آهنگ روی مجموعه‌های شعر کلاسیک به ویژه بخش عرفانی آن پرداختند. آهنگسازان جوان از سوی دیگر رفته رفته ریتم‌های برانگیزاننده‌ای را که ظاهرا غیر مجاز به شمار می‌آمد به کار گرفتند و از ترکیب آن‌ها با موضوعات عرفانی تحرکی در موسیقی سنتی به وجود آوردند.</p> <p>با گذشت زمان باز هم دریچه‌ها گشوده‌تر شد و آهنگسازان به شعر نو نیز روی آوردند و طبعا گزیری نداشتند که موسیقی خود را با تم‌ها و شیوه‌های نوآورانه شعر نو هماهنگ سازند. همه این کوشش‌ها سبب شد که موسیقی سنتی که می‌رفت که به رکود مطلق برسد، نشاط و سر زندگی تازه‌ای به دست بیاورد. پیش از این از دو تن از این آهنگسازان دوره انقلاب، محمد رضا لطفی و حسین علیزاده سخن گفتیم، در این جا نوبت به پرویز مشکاتیان رسیده که گروه عارف را بنیاد نهاد و در عمر کوتاه خود در راه سر زنده نگاه داشتن موسیقی سنتی کوشش‌های بسیار به کار زد.</p> <h2>سنتور؛ نخستین ساز مشکاتیان<br /></h2> <p>پرویز مشکاتیان در سال ۱۳۳۴ در شهر نیشابور زاده شد و از شش سالگی نواختن سنتور را نزد پدر آغاز کرد. او پس از به پایان بردن تحصیلات دبیرستانی، پای در بخش موسیقی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران نهاد و به طور جدی به فراگیری موسیقی سنتی پرداخت.</p> <p>در آغاز ردیف میرزا عبدالله را نزد نورعلی خان برومند آموخت و هم زمان از دانش و تجربه استادان دیگری چون عبدالله دوامی، سعید هرمزی، یوسف فروتن و محمد تقی مسعودیه بهره برد. پرویز مشکاتیان همراه با حسین علیزاده، در سال ۱۳۵۴، یعنی یک سال پس از بنیاد گروه شیدا از سوی محمد رضا لطفی، گروه دیگری را به نام عارف پدید آورد.</p> <div> <div>مشکاتیان با این همه از پای ننشست و از نو به گروه عارف سر و سامانی داد و با آن گشت و گذار هنری خود را در برون مرز با همکاری خوانندگان شهره‌ای چون محمد رضا شجریان و شهرام ناظری آغاز کرد. او در میان جمع شنوندگان برونمرزی نیز به عنوان نوازنده و آهنگسازی پر جاذبه شهرت یافت.</div></div> <p>از میان آفریده‌های مشکاتیان می‌توان از جمله از "شورانگیز"، "آستان جانان"، " کرد بیات"، " دل انگیزان"، "گلنوش"، " صبح است ساقیا"، " افسرده حال"، " مقام صبر" و " یاد باد" یاد کرد. او قطعات ضربی و چهار مضراب‌های سخت برانگیزاننده‌ای نیز آفرید که چهار مضراب در بیداد همایون برای سنتور و ارکستر در صدر آن‌ها نشست.</p> <div> <div><img alt="" src="http://wscdn.bbc.co.uk/worldservice/assets/images/2010/10/08/101008165841_100921114236_58.jpg" width="226" height="221" /></div></div> <p></p> <h2>گفت و شنودی با مشکاتیان<br /></h2> <p>ما در یکی از گشت و گذارهای هنری گروه عارف در اروپا، در سال ۱۳۷۲ ، با پرویز مشکاتیان به گفت و گو نشستیم و پیش از هر چیز از او درباره موسیقی پس ازانقلاب پرسیدیم و او با احتیاطی قابل فهم پاسخ داد:</p> <p>" موسیقی بعد از انقلاب چند تا تموج داشته. سال‌های اول انقلاب، مورد قهر قرار گرفته بود. سازها را شکستند، یک مقدار بی مهری کردند.... بعد یک دوره ایستا را طی کرد و بعد که این موج‌ها خوابید باید بگویم که توجه به موسیقی به حد مطلوب در آمد. از آن جا که هیچ وقت با یک نگاه معقول و مطلوب به موسیقی نگاه نشده، حرکت آن قائم به ذات شده است!... حالا به هر حال نتیجه آن سال‌های فترت این شده که توجه به همه ارکان موسیقی بیشتر شده است.... هنرستان‌ها داوطلب بسیار پیدا کرده و کلاس‌های خصوصی هم همینطور. تا آن جا که بی ساز می‌مانند!... الآن طبق آماری که خودمان تهیه کرده‌ایم تنها تهران بیش از یکصد و پنجاه هزار هنر جوی موسیقی دارد، در اصفهان نزدیک به پانزده هزار نفر....یکی از عوامل شدت یافتن این علاقه، همان رفتارهای نفی کننده سال‌های اول انقلاب است. بعد هم چون بچه‌ها هیچ امکان تفریحی ندارند، بهتر می‌دانند که در خانه بنیشنند و سازی بزنند! از سوی دیگر چون هیچ وقت نوازنده‌های مطلوب خود را در رادیو تلویزیون پیدا نمی‌کنند، مجبور می‌شوند بروند در گوشه خانه‌ای نوار آن‌ها را گوش کنند و طبعا آن‌ها را با دقت بیشتری گوش می‌کنند..."</p> <div> <div><img alt="" src="http://wscdn.bbc.co.uk/worldservice/assets/images/2010/10/08/101008165748_100921114226_55.jpg" width="226" height="166" /></div></div> <p>از آن جا که پرویز مشکاتیان برای اجراهای ارکستری بزرگ نیز موسیقی نوشته بود، از او درباره سازآرائی‌های ترکیبی ( میان سازهای ملی و بین‌المللی) پرسیدیم و او در پاسخ گفت:</p> <p>" ساز یک وسیله است و هدف نیست. شما اگر پیام یا احساسی را که دارید به وسیله مثلا ترومبون بتوانید راحت‌تر بیان کنید، در استفاده از آن اصلا مسئله‌ای پیش نمی‌آید.. و به جائی بر نمی‌خورد، فقط باید نتیجه کار، زیبا باشد... اشکال کار دراین است که بعضی از بچه‌ها برای آن که فقط نوآوری کرده باشند، شکل را به هم می‌ریزند و به محتوا کاری ندارند. ولی اگر محتوائی غنی در کار باشد با هر شکل، و به همان شکل دلپذیری که مورد نطر شماست، همان چیزی می‌شود که همه ما به دنبالش هستیم. مثلا من خودم با ویولن مسئله‌ای ندارم... ولی اگر در همین گروه عارف ما یکی دو تا ویولن هم باشد، لهجه‌اش کاملا مشخص می‌شود. مگر این که کار، آرانژه و آرمونیزه شده باشد و بیست تا ویولن در اجرای آن شرکت داشته باشند. بعد هم این بیست تا ویولن، چهار تا ویولن سل و دو تا کنتر باس می‌خواهد که مجموعه را کامل کند. در حالی که اگر ما فقط دو تا ویولن تنها را در میان سازهای ملی بگذاریم، به همان ویولن بی حرمتی کرده‌ایم!..."</p> <p>پرویز مشکاتیان بر روی شعر شاعران نو چون نیما، سایه، اخوان، سپهری و مشیری نیز آهنگ نهاد. آخرین پرسش ما از او نیز درباره همین پیوند موسیقی سنتی، با شعر امروز ایران بود. او پاسخ داد:</p> <p>" من فکر می‌کنم موسیقی سنتی ایران بالقوه توانائی کار روی شعر نو را دارد. ولی در این مورد باید بگویم که همان طور که شکل شعر امروز ما با غزلیات کهن متفاوت است، شکل موسیقی پیوندی با آن نیز باید متفاوت از پیوند‌های پیشین باشد، البته شکل نه محتوا. چون شعر نو، شیوه بیان متناسب با خودش را می‌خواهد..."</p> <p>پرویز مشکاتیان با کار روی شعر " قاصدک" از مهدی اخون ثالث، یکی از بهترین نمونه‌های پیوند موسیقی سنتی و شعر نو را پدید آورد.</p> <p>شوربختانه فضای بسته ایران پس از انقلاب، به ویژه تشدید محدودیت‌های فرهنگی در سال‌های اخیر پرویز مشکاتیان را نیز به سر خوردگی‌های مرگ‌آور رسانید و جامعه موسیقی سنتی ایران را از حضور هنرمندی اندیشمند و نوآور محروم ساخت.</p> <p>او در سال ۱۳۸۸ در سن پنجاه و چهار سالگی در تهران درگذشت.</p> text/html 2010-10-25T10:14:28+01:00 محمد احمدی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1583147/clubname/mshajariyan <p><strong><font size="3">موسیقی پیشرو یعنی آن موسیقی که با بهره‌گیری از همه امکانات بین‌المللی موسیقی نویسی پدید می‌آید و در ایران پیش از انقلاب، به همت موسیقی دانان فرهیخته جای پای محکمی برای خود پیدا کرده بود. </font></strong></p> <p><strong><font size="3" face="Arial">جاذبه پر توان این موسیقی، حتی جوانان هنر جویی را که در زمینه‌های سنتی تحصیل می‌کردند، تحت تاثیر قرار می‌داد و آن‌ها را نیز بر آن می‌داشت تا به موازات فراگیری ردیف سنتی، با مبانی موسیقی بین‌المللی نیز آشنا شوند. </font></strong></p> <p>این گونه مطالعات دو جانبه نتیجه خوبی به بار می‌آورد. زیرا که تلفیقی درست از مایه‌های موسیقی سنتی را با بخش سازگاری از تکنیک جهانی آهنگ نویسی عرضه می‌کرد. به بیان دیگر تعادلی میان فرم و محتوا به وجود می‌آورد که موسیقی پیشرو در آغاز کار خود از آن برخوردار نبود.</p> <p>در گذشته‌های دورتر در آفریده‌های آن‌ها که همه تحصیلاتشان در اروپا و آمریکا گذشته بود، غالبا مایه‌های سنتی در لایه‌های پیچیده تکنیک رنگ می‌باخت و بر عکس در آفریده‌های آن‌ها که بیشتر با موسیقی سنتی همدم بودند تکنیک آن گونه که باید به کار گرفته نمی‌شد.</p> <div></div> <p></p> <p>یکی از نوآوران سنتی توفیق یافته در این تلفیق حسین علیزاده است که به دلیل همین توفیق نام آور شده است.</p> <p>حسین علیزاده در سال ۱۳۳۰ در تهران زاده شد و تحصیلات مقدماتی موسیقی سنتی را از همان خردسالی در هنرستان موسیقی ملی آغاز کرد و از شاگردان خوش قریحه هوشنگ ظریف و سپس علی اکبر خان شهنازی به شمار می‌رفت.</p> <p>او سپس تحصیلات خود را در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران هم در زمینه سنتی و هم در قلمرو موسیقی بین‌المللی و موسیقی شناسی ادامه داد. استادان او در دانشگاه عبارت بوده‌اند از: نورعلی خان برومند، عبدالله دوامی، یوسف فروتن، سعید هرمزی و محمود کریمی که ردیف موسیقی سنتی و شیوه‌های تار و سه تار را به او آموخته‌اند.</p> <p>علیزاده کار اجرایی موسیقی را از پانزده سالگی آغاز کرد و از نوزده سالگی به مرحله تکنوازی رسید و نیز به سرپرستی ارکستر موسیقی سنتی سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران برگزیده شد و همین ارکستر را در برگزاری کنسرت‌هایی در شهرهای مختلف اروپا رهبری کرد.</p> <div> <div><img alt="" src="http://wscdn.bbc.co.uk/worldservice/assets/images/2010/10/07/101007172603_41.jpg" width="226" height="194" /><p>حسین علیزاده در کنار عبدالله خان دوامی</p></div></div> <p>علیزاده با استفاده از یک فرصت طلایی توانسته چند سالی را در اروپا و آمریکا اقامت کند و مطالعات خود را در زمینه آهنگسازی و موسیقی شناسی ادامه دهد. او در پایان همین دوره مطالعاتی، سمینارهایی نیز برای شناساندن موسیقی ایران در دانشگاه‌های معتبر برگزار کرد.</p> <p>امروز حسین علیزاده پس از حدود سی سال جای خود را در جامعه موسیقی ملی به دست آورده و به عنوان الگویی برای آفرینش و اجرای موسیقی نوآورانه سنتی شناخته شده است.</p> <p>حضور مستمر او در تالارهای کنسرت برونمرزی، نه تنها با استقبال جمع شنوندگان روبه رو شده، که توجه برخی از آفرینندگان هنری غربی را نیز به سوی خود جلب کرده است. از جمله می‌توان از "موریس بژار" فرانسوی، طراح رقص یاد کرد که گاه از موسیقی او نیز برای همراهی برنامه‌های خود استفاده می‌کرد.</p> <p>حسین علیزاده علاوه بر نوآوری در آفرینش کوشیده است تا تحولی نیز در بداهه نوازی‌های سنتی به وجود آورد. این تحول بیش از هر چیز تکیه بر ریتم دارد. او دریافته که همه ملال رسوب کرده در مایه‌های سنتی از کمبود ریتم پدید آمده است. پیش از این نیز دیگران با ابتکار پیش در آمد، چهار مضراب و رنگ می‌خواستند بی حرکت بودن متن‌های آوازی را جبران کنند.</p> <p>علیزاده ظاهرا این‌ها را کافی نمی‌داند و می‌کوشد متن‌های ردیفی را نیز با به کارگیری پرش‌ها و پائین و بالا شدن‌های صوتی، تحرکی تازه ببخشد. او ردیف موسیقی را نوعی دستور زبان تلقی می‌کند که آشنائی با آن باید زمینه را برای آفرینش‌های نو آماده سازد. به نظر او استادان ردیف شناس، "حافظان" موسیقی سنتی هستند و کارشان نیز ارزنده است ولی آنان دیگر حق ندارند بگویند که غیر از ردیف چیز دیگری نباید به وجود بیاید. نیروی جوان می‌تواند با تکیه بر ریشه‌ها، موسیقی تازه بیافریند.</p> <p>نوآوری در آهنگسازی از چند راه پدید می‌آید. اول از راه به کارگیری ریتم‌های سرزنده، دوم به یاری ارکستراسیون یا سازآرای‌های رنگین و سرانجام با بهره‌گیری از شگردهای چند صدای ساختن نغمه‌ها.</p> <div> <div><img alt="" src="http://wscdn.bbc.co.uk/worldservice/assets/images/2010/10/07/101007172607_43.jpg" width="226" height="155" /><p>حسین علیزاده و محمدرضا لطفی از بنیانگذاران گروه هنری چاووش در اوایل انقلاب ایران بودند </p></div></div> <p>حسین علیزاده در این باره می‌گوید: "ریتم خیلی عامل مهمی است به خصوص برای موسیقی امروز ما که خیلی جاها برای شنونده معمولی و غیر متخصص فاقد ریتم شناخته می‌شود. حال آن که ما در موسیقی قدیم خودمان ادوار ریتمیک خیلی پیچیده‌ای داشته‌ایم. از آن گذشته موسیقی محلی ما یا موسیقی کشورهای هم جوار سرشار ریتم است. اصولا ریتم در موسیقی کشورهای شرقی پیچیده‌تر وغنی‌تر است."</p> <p>" از صد سال پیش که قرار شد موسیقی ما هم به نت نوشته شود در ثبت ریتم‌ها، اشتباهات زیادی رخ داده است. از جمله ریتم‌های لنگ به کلی کنار گذاشته شده و ملودی‌های پیچیده از نظر ریتم را ساده کردند که با میزان بندی‌های ساده غربی جور در بیاید."</p> <p>او می گوید: "به هر حال یک نوع رخوت در موسیقی سنتی به وجود آمد و تپش‌هایی را که در آن بود در اجراها از میان برد. ولی این تپش و تنوع در ذات موسیقی ما وجود دارد. به بیان دیگر باید این ریتم‌ها را که به دلائل مختلف اجتماعی- فرهنگی در ذات موسیقی ما رسوب کرده جستجو، کشف و باز آفرینی کرد."</p> <p>علیزاده می‌گوید که از نخستین کارهای خود، مثل "سواران دشت امید" از ریتم‌های لنگ متروک مانده به صورت پلی ریتمیک استفاده کرده. یعنی جوهره چند گوشه مثل مراد خانی و خاوران در ماهور را با تخیل خود به شکل ریتمیک نوشته است. به باور او انتخاب ریتم از آن جهت نیز اهمیت دارد که راه را برای ساز آرای‌های مناسب هموار می‌کند.</p> <p>علیزاده علاوه بر ریتم و ساز آرای‌های نو در کارهای خود از هماهنگی ( چند صدایی) نیز بهره گرفته است.</p> <p>او که موسیقی فیلم را عرصه مناسبی برای عرضه نمونه‌های از هماهنگی‌های خود ساخته است، قواعد چند صدای کردن غربی را سازگار با موسیقی ما نمی‌داند و اصولا معتقد است سازهای شرقی، سحرانگیزند و با سیم‌های واخوانی که دارند می‌توانند به گونه‌های دیگر چند صدای شوند.</p> <div> <div><img alt="" src="http://wscdn.bbc.co.uk/worldservice/assets/images/2010/10/07/101007172626_49.jpg" width="226" height="171" /><p>حسین علیزاده دست یکی از نخستین استادانش، هوشنگ ظریف را بالا می برد</p></div></div> <p>حسین علیزاده در کار نوآوری، حتی به تجربه‌ای در فراهم آوردن مقام‌های تازه دست زده است.</p> <p>مثلا دو گوشه داد و بیداد را از دو دستگاه مختلف ماهور و همایون با هم در آمیخته و مقام تازه‌ داد و بیداد را به وجود آورده و می‌گوید: "حضور شعر نو در یک کنسرت او را به این اندیشه برده است. واقعیت این است که شعر نو فضای خاص خودش را می‌طلبد و وقتی در دستگاه‌های سنتی وارد می‌شود که تداعی کننده شعرهای کلاسیک است، آن تاثیری را که باید پیدا نمی‌کند. می‌توان با ترکیب اصوات تازه فضای مناسب با شعر نو را فراهم آورد. البته این کار من یک کار تجربی است... هنوز باید درباره تغییرات مناسب دیگر فکر کرد."</p> <p>نوآوری دیگر در کار حسین علیزاده، از به کارگیری گروه مختلط همآوایان پدید آمده است. تک‌خوانانی که اگر چه با هم می‌خوانند ولی مستقل باقی می‌مانند. شاید علیزاده خواسته است با این کار نبود صدای زن را در اجراها، جبران کند. چون در ایران امروز زنان تنها در گروه اجازه دارند بخوانند.</p> <p>" این هم یک کار تجربی من بود که برای نخستین بار در موسیقی فیلم عرضه شد... می‌دانید اگر صدای زن بدون کلام باشد از آن جا که صدای ساز مانندی می‌شود مجوز پخش می‌گیرد! البته من همیشه گفته‌ام ممنوعیت صدای زن یک تصمیم ضد هنری است. به هر حال من فکر کردم که همیشه در اجراها یک صدای خواننده بوده که با چند ساز همراهی می‌شده، حالا چه اشکالی دارد که قضیه بر عکس شود. یعنی یک ساز باشد و چند خواننده... بعد دیدم اگر همه صداها مردانه باشد، بی معنا می‌شود. این بود که از صدای بی کلام زن هم استفاده کردم...."</p> <p>نوشتن موسیقی برای فیلم نیز یکی از مشغولیت‌های حسین علیزاده در سال‌های پس از انقلاب بوده است. شاید به این سبب که زمینه‌ها برای کار تجربی آماده‌تر است.</p> <p>در موسیقی فیلم دیگر مسئله تلفیق با شعر، برخورد با سانسور و یا دشواری‌های کنسرت گذاری در میان نیست. نخستین فیلم سینمای که علیزاده برای آن موسیقی نوشته، "دلشدگان" ساخته علی حاتمی است.</p> <div> <div><img alt="" src="http://wscdn.bbc.co.uk/worldservice/assets/images/2010/10/07/101007172618_46.jpg" width="226" height="221" /><p>حسین علیزاده، علاوه بر ساخت و پرداخت موسیقی نوآورانه، در عرصه آموزش موسیقی نیز کوشاست</p></div></div> <p>او می گوید: " از همان سال‌های اول پس از انقلاب خیلی از فیلمسازان از من دعوت می‌کردند که برایشان موسیقی بنویسم. می‌گفتند که موسیقی تو خیلی تصویری است و به کار فیلم می‌آید، علی حاتمی هم برای موسیقی دلشدگان از من دعوت به همکاری کرد. در این فیلم هم ابتکار " چند آوازی" را تجربه کردم."</p> <p>" پس از آن محسن مخلمباف، موسیقی فیلم "گبه" را به من پیشنهاد کرد که سرشار از رنگ بود و امکان ساخت موسیقی رنگارنگی را به من می‌داد."</p> <p>حسین علیزاده در زمینه موسیقی بومی یا روستای ایران نیز چشم به نوآوری دارد. در یکی دو تا از کنسرت‌های او در اروپا قطعات موسیقی بومی ایران از شمال و جنوب و غرب در جریان اجرا، ماهرانه در یکدیگر تنیده می‌شدند، بی آنکه مرز میان آن‌ها آشکار شود. ترانه قشقایی در ترانه مازندرانی محو می‌شد و ترانه مازندرانی در ترانه‌ کردی. و این تاکیدی است بر پیوندی که میان مقام‌های گونه گون بومی وجود دارد. به این ترتیب زمینه گسترده‌تری برای آهنگسازی با الهام از این مقام‌ها به وجود می‌آید.</p> <p>حسین علیزاده در همان سال‌های نخستین انقلاب موسیقی "نی نوا" را برای نی و ارکستر در دستگاه "نوا" آفرید. او درست در زمانی که موسیقی از سوی انقلابیون، زیر فشار تحریم و تکفیر قرار رفته بود و همه سازمان‌های موسیقی و ارکسترها به حال تعطیل و یا نیمه تعطیل در آمده بودند، دریافت که باید کاری کرد پیش از آن که نتوان دست به کاری زد.</p> <p>انتخاب عنوان "نی نوا" که می‌شد آن را دو گونه تفسیر کرد، هوشمندی آهنگساز را در آن شرایط سخت نشانه می‌زند. می‌شد نی نوا را نوعی موسیقی کهن اسطوره‌ای، حتی مذهبی، تلقی کرد، ولی به هر حال آفرینش آن تکیه بر شیوه‌های آهنگ نویسی بین‌المللی داشت، و یک ارکستر کامل با سازهای ملی و بین‌المللی آن را به اجرا در آورده بود.</p> <p>نی نوا در آن برهوت موسیقی از استقبال عمومی برخوردار شد و پایه‌های شهرت علیزاده را استوار ساخت. او از آن پس در کار آفرینش شتاب بیشتری گرفت و هر سال شماری از آفریده‌های خود را در کنسرت‌ها و در کاست و سی دی در برابر داوری جمع شنوندگان قرار می‌داد.</p> <p>از جمله آثار ضبط شده او به جز نی نوا می‌توان از " راز نو"، "صبحگاهی"، " آوای مهر" و " به تماشای آب‌های سپید" یاد کرد.</p> <p>حسین علیزاده، علاوه بر ساخت و پرداخت موسیقی نوآورانه، در عرصه آموزش موسیقی نیز کوشاست. او می‌کوشد با انتشار کتاب و کاست و سی دی‌های آموزشی، دانش و تجربه موسیقایی خود را به جوانان انتقال دهد.</p> <p>منبع:بی بی سی</p> text/html 2010-10-25T10:06:40+01:00 محمد احمدی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1583138/clubname/mshajariyan <p>در میان موسیقیدانان نوآور به کسانی برخورد می‌کنیم که اگر چه تحصیلات‌شان و بخشی از فعالیت‌هایشان در قلمرو موسیقی پیشرو جریان یافته است، ولی درعرصه موسیقی سنتی نیز کار کرده‌اند.</p><br /><p>نوآوری در سنت برای اینان که با تکنیک موسیقی بین‌المللی آشنا بوده‌اند، طبعا کار آسان‌تری بوده است. از همین روی آن‌ها را نیز می توان در مجموعه نوآوران سنتی جای داد. اینان غالبا جایگاه اصلی‌شان موسیقی فیلم بوده است- عرصه‌ای که کم‌تر از عرصه‌های دیگر، درگیر سانسور و محدودیت‌های اجرائی می‌شد.</p><br /><p> </p><br /><p></p><br /><div><br /><div><br /><div><br /><div>          <img alt="فریدون شهبازیان" src="http://wscdn.bbc.co.uk/worldservice/assets/images/2010/10/18/101018153003_shahbazian_226x170_mehr.jpg" width="226" height="170" /><br /><p>                           فریدون شهبازیان</p></div></div></div></div><br /><p>پس از انقلاب اسلامی، این جایگاه، برای موسیقیدانان جوان نوآور، اهمیت بیشتری پیدا کرد. چون تنها جایی که صحبت از تحریم موسیقی به میان نمی‌آمد، عرصه فیلمسازی بود، به ویژه فیلم‌های جنگی- حماسی- انقلابی که در سال‌های نخست پس از انقلاب ساخته می‌شد، بدون موسیقی نمی‌توانست تاثیر گذار شود.</p><br /><p>به این سبب در کار موسیقی سازی برای فیلم وقفه‌ای ایجاد نشد و نوازندگان ارکسترهای صحنه‌ای تعطیل شده، به گروه‌های کوچک پشت صحنه‌ای پیوستند و از بیکاری وعوارض آن در امان ماندند.</p><br /><p>از جمله کسانی که از عرصه موسیقی فیلم برای رشد و پرورش و تجربه کارهای خود استفاده کردند می‌توان از فرهاد فخرالدینی، مجید انتظامی، کامبیز روشن روان و فریدون شهبازیان یاد کرد.</p><br /><p>موسیقی نوآورانه اینان سبب موفقیت فیلم‌های ایرانی شده و به همین جهت، برخی آثارشان به صورت کاست و دیسک نیز به بازار آمده است.</p><br /><p>فریدون شهبازیان از سال‌های پیش از انقلاب در عرصه‌های مختلف موسیقی فعال بوده و در سال‌های اخیر بیشتر درزمینه موسیقی فیلم کار کرده است.</p><br /><p>تحصیلات و کار</p><br /><p>فریدون شهبازیان در سال ۱۳۲۱ در تهران زاده شد، از خردسالی به یاری پدر با موسیقی آشنا شد و سپس در هنرستان عالی موسیقی به تحصیل جدی‌تر پرداخت.</p><br /><p>او شاگرد ویولن در کلاس عطا‌ءالله خادم میثاق بود، ولی پس از طی دوره ابتدایی هنرستان را ترک کرد و به تحصیل در دبیرستان‌های عمومی ادامه داد. البته به صورت موازی و فوق برنامه از کلاس ویولن لوئیجی پاساناری، نوازنده ایتالیائی که مدتی کنسرت مایسترارکستر سنفونیک تهران بود، بهره گرفت.</p><br /><p>شهبازیان در هفده سالگی به عضویت ارکستر سمفونیک تهران در آمد و همزمان زیر نظر روح‌الله خالقی در ارکستر گل‌های رادیو ایران به کار پرداخت. با تاسیس بنیاد ارکستر فارابی از سوی مرتضی حنانه در سال ۱۳۴۲، فریدون شهبازیان به عضویت این ارکستر در آمد و علاوه بر آن با ارکستر صبا، به رهبری حسین دهلوی نیز همکاری داشت.</p><br /><p>شهبازیان در سال ۱۳۴۵، به رهبری ارکستر نوپای سنفونیک وابسته به رادیو برگزیده شد و سپس در دانشکده هنرهای زیبا به مطالعات خود ادامه داد.</p><br /><p>او با عضویت در ارکستر مجلسی رادیو تلویزیون ملی ایران از تجربیات توماس کریستیان داوید و فرهاد مشکات بهره گرفت و بالاخره در رادیو، سرپرستی موسیقی گلهای تازه را پذیرفت.</p><br /><p>صدای شاعر در کانون پرورش</p><br /><p>فریدون شهبازیان، در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، طرح معروف به "صدای شاعر" را پیاده کرد.</p><br /><p>او برای بازخوانی شعر شاعران بزرگ ایران چون حافظ، مولوی، و خیام (با صدای احمد شاملو)، سعدی (با صدای هوشنگ ابتهاج) رودکی (با صدای منوچهر انور)، احمد شاملو و اخوان ثالث (با صدای خودشان) موسیقی ساخت و از سوی دیگر بعضی از سروده‌های شاعران نو را به موسیقی در آورد که "گریز" از سایه و " پرکن پیاله را" از مشیری، از جمله آن‌هاست.</p><br /><p>فریدون شهبازیان همچنین بسیاری از ترانه‌های بومی را برای تکخوان، ارکستر و گروه آواز جمعی تنظیم کرد که با صدای پری زنگنه ضبط و پخش شد.</p><br /><p>او پس از انقلاب، همان گونه که اشاره شد، بیشتر در زمینه موسیقی فیلم کار کرده است. از میان فیلم های کوتاه، می توان به اسب ساخته مسعود کیمیایی و دوچرخه ساخته باربد طاهری، و از میان فیلم های بلند، می توان به میرزا کوچک خان ساخته امیر قویدل، شیر سنگی ساخته جعفری جوزانی و آوار به کارگردانی سیروس الوند اشاره کرد. </p><br /><p>نظرات شهبازیان درباره موسیقی فیلم</p><br /><p>او می‌گوید: "تاریخچه موسیقی فیلم را باید در دو مقطع زمانی مختلف مورد بررسی قرار داد. قبل از انقلاب و پس از آن. پیش از انقلاب همه جور فیلمی ساخته می‌شد. از فیلم‌های ارزنده هنری گرفته تا فیلم‌های بازاری یا به قول معروف "فیلمفارسی". به همین روال موسیقی فیلم‌ها هم به انواع مختلف تقسیم می‌شود. البته در همه احوال می‌توانست در توفیق یاعدم توفیق فیلم‌ها موثر واقع شود."</p><br /><p>به گفته آقای شهبازیان هر گونه ارزش- داوری هم در این مورد دشوار است. "چون اگر جانبدار موسیقی روشنفکرانه‌ای باشیم که با فیلم‌های هنری همراه بود، سلیقه و خواست انبوه مردم را نادیده می‌گیریم. و اگر سلیقه مردم را ملاک قرار دهیم، ارزیابی عامه پسندانه‌ای به دست داده‌ایم که منافی ارزش‌های هنری است."</p><br /><p>فریدون شهبازیان معتقد است که پس از انقلاب این وضعیت به سود موسیقی فیلم تغییر کرده است. بعضی از گونه‌های موسیقی فیلم به تبعیت از تغییر نگرش در فیلمسازی، حذف شد. دیگر فیلم‌های بازاری، در کار نبود که موسیقی مناسب خود را بخواهند.</p><br /><p>به نظر می‌رسد که آقای شهبازیان این نکته را در نظر نگرفته که فیلم‌های بازاری، همچنان در سطح وسیع موجود است ولی شکل ابتذال آن‌ها تغییر کرده است. موسیقی نویسان جدی فیلم نیز همان کار گذشته خود را می‌کنند ولی با دشواری‌ها و محدودیت‌های ویژه پس از انقلاب.</p><br /><p> </p><br /><div>        <img alt="" src="http://wscdn.bbc.co.uk/worldservice/assets/images/2010/10/18/101018151934_shahbazian_226x170_nocredit.jpg" width="226" height="170" /><br /><p>فریدون شهبازیان در تشییع پیكر «خاطره پروانه» ردیف‌دان وخواننده ایرانی</p></div><br /><p> </p><br /><p>شهبازیان، با این همه، می‌افزاید که موسیقی فیلم، با آن که پس از انقلاب دستخوش اندیشه و تفکر بیشتر شده، ولی هنوز جایگاه واقعی خود را پیدا نکرده است.</p><br /><p>فریدون شهبازیان در زمینه نوآوری در موسیقی ایران می‌گوید که می‌توان از حداکثر تکنولوژی موجود جهانی برای آهنگسای بهره گرفت؛ ولی کسانی که چنین می‌کنند باید صلاحیت این کار را داشته باشند.</p><br /><p>شمار بسیاری از اینان حتی سواد اولیه موسیقی را ندارند ولی خود را آهنگساز می‌دانند و چون کار با دستگاه‌های الکترونیکی را ساده می‌پندارند وارد میدان می‌شوند و کار را خراب می‌کنند.</p><br /><p><br /> </p>منبع : بی بی سی<br /><br /> text/html 2010-10-21T08:03:06+01:00 محمد احمدی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1571164/clubname/mshajariyan <p>جامعه موسیقی ایران در درازای یکصد سال اخیر با یک پرسش بنیادی روبرو بوده است: موسیقی‌دان ایرانی چگونه باید با سنت رفتار کند؟</p><br /><p>این پرسش در طی زمان سه پاسخ عمده پیدا کرده است. یکی آن که سنت را مطلقا به کناری بگذارد و به پیروی از مد روز، از سر تا پا فرنگی بشود.</p><br /><p>دوم آن که همان که هست بماند و اصالت خود را بازیچه دست نوآوری نسازد.</p><br /><p>و سوم آن که جوهر سنت را نگاه دارد ولی شکل به کار گیری و عرضه آن را دگرگون سازد، تا بهتر جلوه‌گر شود و بیشتر تاثیر بگذارد.</p><br /><p>به بیان دیگر تکنیک برتر و پیشرفته موسیقی مغرب زمین می‌تواند به جلوه ارزش‌های سنتی یاری برساند ولی نباید این ارزش‌ها را مخدوش سازد.</p><br /><p>با راه نخست کاری نداریم که زیاد قوام و دوام پیدا نکرد و چون ارزش‌های موسیقی ملی را هیچ می‌انگاشت با طرد جامعه روبرو شد.</p><br /><p>راه دوم هم که جای بحث ندارد. چون هیچ حرکتی را در موسیقی سنتی نمی‌پذیرد و پاسخی ندارد که به نیاز جامعه امروز بدهد.</p><br /><p>اما در میان جانبداران راه حل سوم یعنی معتقدان به دگرگونی نیز میزان تمایل به استفاده از تکنیک‌های غربی یکسان نبوده و نیست. بعضی کم‌تر و بعضی بیشتر از این تکنیک‌ها بهره گرفته‌اند. ولی هیچ کدام در ضرورت دگرگونی تردید ندارند. از همین روی می‌توان همه آنان را از زمره نوآوران سنتی به شمار آورد.</p><br /><p> </p><br /><div>                        <img alt="" src="http://wscdn.bbc.co.uk/worldservice/assets/images/2010/10/20/101020142942_fakhreddini_226x170_nocredit.jpg" width="226" height="170" /><br /><p>آقای فخرالدینی می گوید باید به جای "حال"، کمی هم به شکوه موسیقی اندیشید</p></div><br /><p> </p><br /><p>در مجموعه نوآوران سنتی، پیش از این به برخی از این نوآوران با شیوه‌های گونه‌گون برخورد با تکنیک اشاره شده است.</p><br /><p>موسیقیدان دیگری که در به کارگیری تکنیک هیچ‌گاه دامن اعتدال و احتیاط را از دست نمی‌دهد ولی با همان مقدار اندک از تکنیک که به کار می‌گیرد، بر جاذبه موسیقی خود می‌افزاید، فرهاد فخرالدینی است که در داخل ایران پرآوازه‌تر از پیش شده است.</p><br /><p>تحصیلات و نوازندگی</p><br /><p>فرهاد فخرالدینی در تهران زاده شد و تحصیلات موسیقی خود را در هنرستان‌های موسیقی و نیز در موسسه موسیقی شناسی که تنها برای یک دوره چهار ساله در سال‌های چهل در تهران بنیاد شده بود، گذراند.</p><br /><p>او علاوه بر نواختن ویولن و آهنگسازی، در زمینه رهبری ارکستر نیز کار کرده و تجربه بسیار اندوخته است.</p><br /><p>به گفته خودش برای نخستین بار در سال ۱۳۴۶ و در جریان ضبط موسیقی فیلم شوهر آهو خانم، روی سکوی رهبری رفت و گروه پانزده نفره‌ای از هم دوره‌های خود را در اجرای آن هدایت کرد. </p><br /><p>فخرالدینی در آن زمان نوازنده ارکستر بزرگ رودکی بود که زیر نظر حسین دهلوی اداره می‌شد و گاه او به جای رهبر اصلی ارکستر را رهبری می‌کرد.</p><br /><p>در سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران نیز گاه پیش می آمد که او قطعاتی را که خود برای ارکستر تنظیم کرده بود، رهبری کند.</p><br /><p>با این همه، سال ۱۳۵۲ برای کار رهبری، دو سال تعیین کننده بوده است. در آن سال‌ها همه ارکستر‌های موجود در سازمان رادیو تلویزیون در هم ادغام شدند و ارکستر بزرگ سازمان را به وجود آوردند.</p><br /><p>در مسابقه‌ای که برای تعیین رهبر این ارکستر برگزار شد، فخرالدینی بیشترین امتیاز را آورد.</p><br /><p>فهاد فخرالدینی از آن سال تا سال ۱۳۵۸ سرپرستی و رهبری این ارکستر را بر عهده داشت و این امکان را یافت که آفریده‌های خود و تنظیم‌های تازه‌ای از آفریده‌های دیگر آهنگسازان ایرانی را به اجرا در آورد.</p><br /><p>فخرالدینی در سال‌های پس از انقلاب با دشواری‌هایی که برای کار با ارکستر و برگزاری کنسرت‌های بزرگ پیش آمد، بیشتر به موسیقی فیلم پرداخت. در این میان موسیقی او برای فیلم بوعلی سینا و نیز سریال‌های تلویزیونی سربداران و امام علی با استقبال بسیار روبرو شد. </p><br /><p>ارکستر ملی ایران</p><br /><p>فرهاد فخرالدینی از چند سال پیش از نو رهبری یک ارکستر بزرگ را بر عهده گرفته که عنوان "ارکستر ملی ایران" را بر پیشانی دارد. به گفته خود او، دو نسل از موسیقیدانان در این ارکستر عضویت دارند، نوازندگان پیش و پس از انقلاب.</p><br /><p>تجربه پیشکسوتان با شور جوانان در هم می‌آمیزد و رنگ و بویی تازه و سر زنده به اجراها می‌بخشد. فرهاد فخرالدینی معتقد است که برای سرزنده ساختن موسیقی ایران باید از همه امکانات جهانی که سازگار با جوهر این موسیقی باشد، استفاده کرد. باید از شیوه‌های مناسب هماهنگی و ارکستراسیون بهره گرفت.</p><br /><p>تا به حال حضور سازهای مشابه ایرانی در گروه‌های سازهای ملی زیادتر از حد بوده است. این امر تنوع رنگ را از موسیقی ما می‌گیرد. شباهت صداها، امکان رنگ آمیزی و سازآرائی را تضعیف می‌کند.</p><br /><p>موسیقی ایرانی را می‌توان با تکنیک علمی‌تری عرضه کرد؛ یعنی می‌شود به جای انتقال صرف یک ملودی به شنونده، آن را با صداهای متناسب در آمیخت و ترکیب درستی از آن‌ها را با بهره‌گیری از دانش‌ هارمونی و کنترپوان به وجود آورد. او می‌گوید:</p><br /><p>باید به جای "حال"، کمی هم به شکوه موسیقی اندیشید.</p><br /><p>گرایش بیش از حد به سوی موسیقی ساده و خام سنتی در سال‌های پس از انقلاب، همان طور که اشاره کردیم فرهاد فخرالدینی را به سوی موسیقی فیلم کشانید. زیرا که در آن جا می‌توانست آفریده‌های خود را با دست و بال بازتری عرضه کند. فخرالدینی می‌گوید:</p><br /><p>"سابق بر این، ما در قید و بند آواز خواننده بودیم و کارمان محدود می‌شد به پیروی از آن. ولی در موسیقی فیلم دامنه کار وسیع‌تر و آزادانه‌تر است.... من شخصا از دانشی که در موسیقی آموخته‌ بودم، بیشتر توانستم در موسیقی فیلم استفاده کنم... مثلا موسیقی سربداران پس از اجرا در فیلم، به صورت "سوئیت سمفونیک" در آمد و با دو ارکستر سمفونیک تهران و باکو اجرا شد..." </p><br /><p>پژوهش و کشف</p><br /><p>فرهاد فخرالدینی همپای آهنگسازی و رهبری در زمینه پژوهشی نیز کار کرده است.</p><br /><p>او برای نوشتن موسیقی سریال بوعلی سینا، به کشف تازه‌ای رسید. او در سفری دور و دراز به خراسان رفت و با ضبط چهارده کاست از انواع موسیقی مقامی رایج در منطقه به تهران باز گشت. از جمله دو تار پیرمردی هشتاد ساله را ضبط کرد، به قول خودش، با صدایی خش گرفته، که انگار غبار کویر روی تارهای صوتی‌اش نشسته بود. </p><br /><p> </p><br /><p></p><br /><div><br /><div><br /><div><br /><div>                   <img alt="فرهاد فخرالدینی" src="http://wscdn.bbc.co.uk/worldservice/assets/images/2010/10/20/101020141051_fakhreddini_226x170_fars.jpg" width="226" height="170" /><br /><p>          فرهاد فخرالدینی در زمینه رهبری ارکستر تجربه بسیار اندوخته است</p></div></div></div></div><br /><p> </p><br /><p>فخرالدینی آن گاه این آوای غبارگرفته برانگیزاننده را با یک رباعی از بوعلی سینا که گویی بازتاب کلامی همان آواست پیوند زد. همین ترکیب، خط اصلی موسیقی فیلم بوعلی سینا را ساخت.</p><br /><p>دل گر چه در این بادیه بسیار شتافت/ یک موی ندانست ولی موی شکافت</p><br /><p>اندر دل من هزار خورشید بتافت/ آخر به کمال ذره‌ای راه نیافت</p><br /><p>کوشش پژوهشی دیگر فخرالدینی در بازکشف قطعه یا ترانه‌ای از عبدالقادر مراغی، موسیقیدان ایرانی در قرن هشتم هجری به کار زده شد.</p><br /><p>او برای تئوری قدیمی موسیقی ایران که با فارابی می‌آغازد و از سوی موسیقیدانانی چون ابن سینا، صفی‌الدین ارموی و عبد‌القادر مراغی دنبال می‌شود، ارج بسیار قائل است و بر این باور است که چیزی کم از تئوری موسیقی مغرب زمین ندارد. او در مورد بازکشف خود می‌گوید:</p><br /><p>"عبد‌القادر آهنگی دارد در دو کتاب مقاصد‌الالحان و جامع‌الالحان که با حروف ابجد نوشته شده... و تاکنون شمار زیادی از پژوهشگران خارجی و خودی روی آن کار کرده‌اند ولی هیچ کدامشان موفق نشده‌اند که شعر و آهنگ این قطعه را به هم تطبیق بدهند... توفیق کشف این کار به من رسید که نزدیک سی سال روی آن کار کرده‌ام."</p><br />منبع: بی بی سی text/html 2010-10-01T19:37:59+01:00 محمد احمدی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1516759/clubname/mshajariyan <p><strong>کامبیز روشن روان : </strong>استاد حسین دهلوی را از زمان ورود به هنرستان عالی موسیقی ملی در سن دوازده سالگی می شناسم. استاد پرآوازه و چهره ماندگار موسیقی ایران که می توان او را در زمره اثرگذارترین و مهمترین شخصیت های موسیقی ملی ایران دانست. استادی که افتخار شاگردی او را داشته و هنوز خود را شاگرد کوچکش می دانم.</p> <p>استاد حسین دهلوی از جهات گوناگونی در موسیقی ایران دارای اهمیت هستند که مختصراً به آنها می پردازم.</p> <p><strong>الف: آهنگسازی</strong></p> <p>ایشان موسیقی ایرانی را از زنده یاد استاد ابوالحسن صبا و دروس تخصصی موسیقی مربوط به آهنگسازی مانند فرم، هارمونی، ارکستراسیون و اصول آهنگسازی را از مرحوم حسین ناصحی در هنرستان عالی موسیقی فراگرفتند و نتیجه این آموزش ها آثار زیبایی هستند که همگی در زمره آثار موسیقی ملی ایران محسوب می شوند. ایشان سالها بعد پس از تاسیس گروه موسیقی دانشکده هنرهای زیبا در دانشگاه تهران در دهه ۱۳۴۰ و حضور پروفسور توماس کریستین داوید استاد برجسته آهنگسازی از آکادمی موسیقی وین در گروه موسیقی، نزد اوبه تکمیل دانش آهنگسازی پرداخت و مدتی نیز در آکادمی موسیقی وین به تجربه اندوزی مشغول گردید.</p> <blockquote> <p>با شنیدن قطعه دو نوازی سنتور در دستگاه سه گاه اثر استاد حسین دهلوی در می یابیم که موسیقی به طور کامل با حال و هوای موسیقی ایرانی و دستگاه سه گاه( یکی از دشوار ترین دستگاههای موسیقی سنتی برای هارمونیزه شدن) منطبق است و در عین حال هر دو سنتور ضمن هماهنگی کامل با یکدیگر خط های مستقل خود را حفظ و گسترش می دهند. این اثر که پنجاه و شش سال پیش ساخته شده نمونه ای ارزشمند از ارائه تکنیکها و ظرایف آهنگسازی در کنار حس و حال موسیقی ایرانی و استفاده درست و منطقی از هارمونی و فاصله های به اصطلاح ربع پرده است.</p></blockquote> <p>آثار استاد دهلوی را می توان در دو شاخه به این ترتیب دسته بندی نمود: آثار موسیقی مجلسی و آثار ارکسترال</p> <p>قطعات موسیقی مجلسی آثاری هستند که برای تعداد محدودی ساز نوشته شده اند. از جمله می توان به دو نوازی برای دو سنتور دردستگاه سه گاه و چهار نوازی برای ساز های مضرابی در آواز اصفهان نام برد. قطعه دو نوازی سنتور در دستگاه سه گاه که در سال هزار و سیصد و سی و سه ساخته شده و جزو اولین آثار استاد است تا امروز یکی از تکنیکی ترین و بهترین آثار نوشته برای دو سنتور به حساب می آید. نکته بسیار مهم در این قطعه هماهنگی فوق العاده صدا ها با یکدیگر و هارمونی خاصی است که استفاده شده.</p> <p><img title="حسین دهلوی" alt="" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/fa/2/28/Dehlavi-190.jpg" width="200" height="308" /></p> <p>لازم به یادآوریست که هنوز روش و سیستم مدونی برای هارمونیزه کردن موسیقی مرتبط با ردیف دستگاهی موسیقی ایران به وجود نیامده و کتابی در این زمینه نوشته نشده است لذا آهنگسازان بر مبنای تجارب شخصی به هارمونیزه کردن موسیقی ایرانی اقدام می کنند. به همین خاطر روشهای گوناگونی مورد استفاده آهنگسازان قرار می گیرند. از جمله برخی از آهنگسازان خصوصاً مرحوم مرتضی حنانه استفاده از هارمونی زوج را پیشنهاد و استفاده کرده، بعضی دیگر معتقدند کنار هم قرار دادن دو نت با فاصله نیم پرده تاثیر فاصله های به اصطلاح ربع پرده موجود در موسیقی سنتی را ایجاد می کند، در حالیکه عده ای دیگر بر این باورند که اصولاً نباید فاصله های به اصطلاح ربع پرده را در هارمونی استفاده نمود و اگر به هر دلیلی نیاز قطعی به استفاده از آنها باشد می باید آنها را فقط با ساز های ایرانی در ارکستر استفاده نمود و بعضی دیگر اصرار می کنند که فاصله های به اصطلاح ربع پرده موسیقی سنتی ایران برای استفاده در آثار ارکسترال می باید تعدیل شوند همانگونه که قرنها پیش آهنگسازان اروپایی انجام دادند.</p> <p>تنوع روشهای ارائه شده باعث گردیده تا آثاری که بر مبنای ردیف دستگاههای موسیقی سنتی ساخته شده اند از کیفیت و احساس متفاوتی برخوردار باشند. برخی از قطعات کاملاً با احساس و حالتهای موسیقی ایرانی منطبق، برخی دیگر تا حدودی توانسته اند حالات موسیقی سنتی را منتقل و تعدادی نیز به کلی از فضای موسیقی ایرانی دور شده اند. با شنیدن قطعه دو نوازی سنتور در دستگاه سه گاه اثر استاد حسین دهلوی در می یابیم که موسیقی به طور کامل با حال و هوای موسیقی ایرانی و دستگاه سه گاه( یکی از دشوار ترین دستگاههای موسیقی سنتی برای هارمونیزه شدن) منطبق است و در عین حال هر دو سنتور ضمن هماهنگی کامل با یکدیگر خط های مستقل خود را حفظ و گسترش می دهند. این اثر که پنجاه و شش سال پیش ساخته شده نمونه ای ارزشمند از ارائه تکنیکها و ظرایف آهنگسازی در کنار حس و حال موسیقی ایرانی و استفاده درست و منطقی از هارمونی و فاصله های به اصطلاح ربع پرده است.</p> <p>آثار ارکسترال استاد دهلوی را می توان در چند شاخه تقسیم بندی نمود:</p> <p>اول آثاری که برای آواز و ارکستر نوشته شده اند مانند فروغ عشق و سرباز که قطعه سرباز برای گروه آواز جمعی به همراه ارکستر ساخته شده و اثری حماسی و پر شور و هیجان است. در آثار آوازی از تحریرها و فاصله های مخصوص موسیقی ایرانی در آواز و هم در ارکستر بطور کامل استفاده شده. نکته بسیار مهم و شاخص در آثار آوازی تلفیق مناسب، اصولی و درست شعر با موسیقی است که متاسفانه کمتر مورد توجه آهنگسازان ایرانی قرار دارد. ملودی ها بطور کامل با احساس درونی شعرها هماهنگ بوده و همان گونه که زیر و بمی در هنگام خواندن شعر رعایت می شود در ملودی آوازی هم به همان صورت انجام می گردد به عبارت دیگر ملودی با زیر و بمی شعر هماهنگ است و موسیقی درونی شعر ملودی های آوازی را به وجود آورده اند.</p> <p>دوم قطعات ساخته شد در دستگاههای موسیقی سنتی:</p> <p>این قطعات که بیشترین آثار استاد را تشکیل می دهند در دستگاهها و آوازهای موسیقی سنتی ساخته شده اند که از آن جمله می توان از سبکبال در دستگاه شور، شورآفرین در آواز ابوعطا و نغمه ترک در آواز بیات ترک نام برد. این آثار که برای ارکستری شامل ساز های زهی، بادی چوبی و سازهای ایرانی مانند سنتور و تار ساخته شده اند تماماً از تحریر ها، فواصل خاص موسیقی ایرانی وهارمونی مناسب هر یک از دستگاهها و آوازها بهره گرفته اند به طوری که شنوندگان آشنا به موسیقی ایرانی ارتباط حسی درستی با آنها برقرار می کنند و احساس غریبگی با موسیقی ایرانی به آنها دست نمی دهد. تمامی این قبیل آثار درزمره موسیقی ملی ایران قرار دارند.</p> <p>سوم آثاری که بر پایه ملودی های ساخته شده توسط آهنگسازان دیگر به وجود آمده اند:</p> <p>از این دست آثار می توان به قطعات شوشتری برای ویلن و ارکستر ساخته استاد ابوالحسن صبا، کنسرتینو برای سنتور و ارکستر با همکاری زنده یاد فرامرز پایور و بندباز برای تار و ارکستر اثر علینقی وزیری اشاره نمود. در شرایطی که آهنگسازان ایرانی امروزه هم تمایل چندانی به ساخت قطعاتی برای یک ساز به همراه ارکسترندارند، استاد دهلوی در چند دهه قبل این ظرورت را احساس کرده و آثاری از این دست خلق کرده اند. کنسرتینو برای سنتور وارکستر در سال یکهزار و سیصد و سی وهفت، بندباز برای تار و ارکستر در سال چهل و چهار و شوشتری برای ویلن و ارکستر در سال شصت و پنج ساخته شده اند که تا امروز همچنان بی رقیب باقی مانده اند.</p> <p>یکی از آثار جاودانه و تحسین برانگیز استاد دهلوی فانتزی برای گروه تنبک به همراه ارکستر است که بر اساس ریتم های زنده یاد حسین تهرانی ساخته شده. این اثر که تنها نمونه اجرای گروه تنبک با ارکستر است در زمانی تصنیف شده که ساز تنبک در نظر عده ای از جمله موسیقیدانان به عنوان یک ساز اصلی و دارای شخصیت مستقل به حساب نمی آمده از این رو ساخت اثری برای گروه تنبک و ارکستر در زمان خود انقلابی در موسیقی ایرانی محسوب شده و متهورانه ترین اثر استاد دهلوی می باشد. در این اثر نه تنها ساز تنبک به عنوان سازی با قابلیت های تکنیکی بسیار بالا بلکه به عنوان سازی که می تواند در مقابل یک ارکستر بزرگ عرض اندام کرده و با قدرت تمام بدرخشد مطرح شده است. پارتیتور کامل این اثر در سال یکهزار و سیصد و شصت و چهار توسط آهنگساز منتشر گردید.</p> <p>چهارم آثار بزرگ برای ارکستر سمفونی:</p> <p>از میان این آثار می توان به اپراهای خسرو وشیرین، مانی و مانا وباله بیزن و منیزه اشاره نمود که در میان آنها اپرای مانی و مانا هنوز به اجرا در نیامده است. هر چند این آثار برای ارکستر سمفونی و به زبانی بین المللی ساخته شده و قابل اجرا در سرتاسر جهان هستند ولی همچنان خصلت ایرانی بودن خود را حفظ کرده و در ردیف آثار موسیقی ملی ایران جای می گیرند.</p> <p><strong>ب: تعلیم موسیقی</strong></p> <p>بیش از شش دهه حضور فعال در موسیقی ایران ازاین استاد برجسته معلمی ساخته است که نه تنها معلم موسیقی، بلکه معلم اخلاق، انسانیت، عزت نفس، آزادمنشی، بردباری واستقامت است. معلمی سختگیر، دقیق، ریز بین، حساس به تمام جزئیات آموزشی، وقت شناس، آگاه به شرایط روز، عاشق فراگیری و پیشرفت، آموزش دلسوزانه و صبورانه و بسیار جدی. این استاد بزرگ بیش از پنج دهه به آموزش موسیقی در هنرستان های و دانشکده های موسیقی مشغول بوده و دانسته ها و تجربیات خود را به هنرجویان و دانشجویان منتقل کرده است. در تمام این سالها همواره به عنوان معلمی نمونه و در خور تحسین نگریسته شده و مورد احترام و توجه بوده است.</p> <p style="text-align:center;"><img title="حسین دهلوی" alt="" src="http://img31.imagefra.me/img/img31/2/8/3/samani/f_gbbu8d2rm_9467087.jpg" width="400" height="342" /></p> <p><strong>ج: مدیریت</strong></p> <p>در شیوه مدیریت استاد دهلوی نظر همگان بر اینست که ایشان مدیری بسیار توانا، مدبر، نکته سنج، مسلط بر تمام عوامل زیر مجموعه خود و معتقد به تنبیه و تشویق به موقع و در تصمیم گیری های مهم برای افکار و نظرات کارشناسی اهمیت قائل است. ده سال مدیریت  در هنرستان عالی موسیقی ملی نشانه بارز توانایی های استثنایی و قدرت مدیریتی ایشان است. در این دوره ده ساله هنرمندانی تربیت و به جامعه موسیقی ایران تحویل داده شدند که امروزه جزو مفاخر موسیقی ایران هستند. استاد دهلوی در سال هزار و سیصد و سی و شش رهبری ارکستر شماره یک هنرهای زیبای کشور (ارکستر صبا) را بر عهده گرفت و به مدت ده سال دراین سمت باقی ماند و در این مدت به اجرای آثار متعددی از موسیقی ملی ایران همت گماشت. کسانی که در جریان هدایت و مدیریت ارکستر هستند به خوبی می دانند که تهیه و سفارش آثار موسیقی متناسب با ترکیب ارکستر و در شرایطی که تعداد آهنگسازان واجد شرایط در آن سالها به تعداد انگشتان یک دست هم نبوده چه کار دشوار و طاقت فرسایی است خصوصاً که از آغاز دهه چهل مدیریت هنرستان موسیقی ملی را نیز بر عهده گرفتند. ایشان پس از کناره گیری از رهبری ارکستر صبا، در سال چهل و هفت ارکستر رودکی را تشکیل و رهبری آن را به دست گرفتند. مدیریت هنرستان موسیقی ملی، رهبری و اداره ارکستر، تهیه خوراک مورد نیاز ارکستر، در کنار تدریس و آهنگسازی جز با داشتن مدیریتی قوی و کارآمد میسر نیست.</p> <p>استاد حسین دهلوی پس از بازنشستگی از وزارت فرهنگ و هنر در سال پنجاه و شش بیشتر به تدریس، آهگسازی و چاپ پارتیتورهای آثار خود توجه نموده و آثار منتشر شده ایشان در ردیف اولین پارتیتورهای منتشر شده از آثار آهنگسازان ایرانی در ایران هستند. از مهمترین فعالیت های وی پس از بازنشستگی می توان به تشکیل ارکستر مضرابی در ابتدای دهه هفتاد اشاره کرد که این ارکستر اولین کنسرت رسمی خود را در سال هفتاد و دو برگزار نمود. این ارکستر که با دشواری فراوان با بیش از شصت نوازنده ساز های مضرابی ایرانی تشکیل شده بود متاسفانه به دلیل عدم حمایت دولتی پس از اجرای چند کنسرت منحل گردید. از دیگر فعالیتهای این دوره می توان به ساخت اپرای مانی و مانا که هنوز به اجرا در نیامده و کتاب مرجع تلفیق شعر و موسیقی آوازی اشاره نمود. استاد حسین دهلوی از اعضای موسس خانه موسیقی و عضو اولین دوره شورای عالی خانه موسیقی بوده و رهنمود های ایشان همواره چراغ راه خانه موسیقی بوده است.</p> <p>به این ترتیب استاد حسین دهلوی از زمان آغاز فعالیت حرفه ای موسیقی در ردیف پرکارترین و موثر ترین چهره های موسیقی ایران بوده است. موسیقیدانی که عنوان استاد و چهره ماندگار به حق برازنده اوست. وی در سال یکهزار و سیصد و شش در تهران متولد شد و اکنون در هشتاد و سه سالگی همچنان پویا و امید بخش موسیقی و موسیقیدانان ایران است. به امید سلامتی و طول عمر پر برکتشان.</p> <p>کامبیز روشن روان</p> <p>هفتم مهر ماه سال هزارو سیصد و هشتاد و نه</p> <p>ونکوور- کانادا</p> text/html 2010-09-21T16:10:29+01:00 کوروش علیپور http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1487210/clubname/mshajariyan <div align="center"><span></span><br /><strong><font size="4"><font color="#ff6666"><span>صدای تو را دوست دارم...</span> </font></font></strong></div><br /><div style="line-height:180%;" dir="rtl" align="justify"><span><span><br /><span style="font-family:tahoma;color:rgb(146,64,64);font-size:7pt;">آهنگ: مجید درخشانی<br /></span></span></span><span style="line-height:2em;width:100%;height:auto;"><span></span>آهنگ: مجید درخشانی آواز: همایون و مژگان شجریان شعر: اسماعیل خویی </span> <p><img border="0" hspace="5" alt="" src="http://shajarianfans.com/sifile/shajarianfans-4/common-files/quote-1.gif" /><strong>متن کامل شعر:</strong><br /></p> <blockquote><font color="#009900"><font size="2"><strong>صدای تو را دوست دارم<br />صدای تو، از آن و از جاودان می‌سراید<br />صدای تو از لاله‌زاران که در یاد<br />می‌آید<br />صدای تو را،<br />رنگ و بوی صدای تو را، دوست دارم.<br />جهان در صدای تو آبی ‌ست<br />و زیر و بم هر چه از اصفهان<br />در صدای تو آبی ست.<br />و هر سنت از دیرگاهان و هر بدعت از ناگهان در صدای تو آبی ست.</strong></font> </font> <p><strong>اسماعیل خویی</strong></p></blockquote> <p style="text-align:left;" align="right"> </p> <p style="text-align:justify;">دانـلود کـنـیـد: صدای تو را دوست دارم اهدایی مژگان و همایون شجریان به پدر <br /> </p> <p></p> <p style="text-align:justify;" align="center"><a href="http://www.4shared.com/audio/zWTKlGp-/______wwwmarthiansblogfacom_.html"><font color="#0000cc">http://www.4shared.com/audio/zWTKlGp-/______wwwmarthiansblogfacom_.html</font></a><br /><font color="#0000cc"><img border="0" hspace="5" alt="" src="http://shajarianfans.com/sifile/shajarianfans-4/common-files/quote-1.gif" /></font><strong>توجه:</strong><br /><img border="0" hspace="5" alt="" src="http://shajarianfans.com/sifile/shajarianfans-4/common-files/quote-2.gif" />این فایل صوتی از مستند «شجریان؛ پژواک روزگار» تهیه شده است و به صورت کامل نیست .</p> <p style="text-align:justify;"><br /> </p></div> text/html 2010-08-17T16:22:55+01:00 http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1384480/clubname/mshajariyan  استاد محمد رضا شجریان با افتخاری دیگر برای فرهنگ و هنر کشورمان ایران، از جشنواره بین المللی "بیت الدین" لبنان به وطن برگشت. آنجا در برنامه ویژه ای، اختتامیه جشنواره را به این "سلطان آواز ایرانی" و  "دستان سرای بزرگ مشرق زمین" اختصاص داده بودند؛ اما اینجا، در وطنش ایران، سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی طی بخشنامه ای پخش دعای ربنا با صدای استاد را به طور کامل در تمام شبکه های رادیوئی و تلویزیونی ممنوع اعلام کرده است!   <div> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;"> </p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;">" بیت الدین" قلعه ای است تاریخی از شاهکارهای معماری عرب درقرن نوزدهم میلادی که در استان "جبل" و در چهل کیلومتری بیروت قرار دارد.هر سال جشنواره بین المللی موسیقی با حضور چهره های سرشناس موسیقی جهان در آن برگزار می شود که امسال استاد محمد رضا شجریان و گروه "شهناز" به سرپرستی مجید درخشانی، میهمان ویژه بیست و پنجمین دوره این جشنواره بودند. برگزار کنندگان جشنواره، به علت محبوبیت شجریان در کشورهای مشرق زمین، به خصوص خاورمیانه، شب آخر جشنواره را به او اختصاص داده بودند تا همراه گروه "شهناز" به روی صحنه برود.</p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;"> </p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;"><b>دستان سرای بزرگ مشرق زمین</b><b></b></p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;"><b></b> </p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;">محل اجرای کنسرت در محوطه قلعه "بیت الدین" حدود هزار صندلی برای نشستن میهمانان داشت که همه بلیت های آن از چندین روز پیش به فروش رفته بود. مطبوعات لبنان با عنوانهائی از جمله " سلطان آواز ایران" و "دستان سرای بزرگ مشرق زمین" به استقبال برنامه رفته بودند تا مشتاقان موسیقی از کشورهای دور و نزدیک در آن حضور داشته باشند. اکثر بلیتها را لبنانیها و ساکنین کشورهای عربی همسایه خریده بودند. اروپائیان و بویژه فرانسویها تعداد زیادی از صندلیها را در اختیار داشتند و ایرانیان مشتاق در آن میان اندک بودند که آنان نیز یا دانشجویان و روزنامه نگاران مقیم لبنان بودند، یا هموطنان ساکن در کشورهای عربی، بویژه امارات متحده عربی که خود را به "بیت الدین" رسانده بودند.</p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;"> </p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;">خبرگزاری العربیه در گزارش خود از این رویداد بزرگ هنری نوشته بود: "در صحبت با لبنانی های حاضر در برنامه می شد انگیزه آنان را در مورد حضورشان در کنسرت شجریان فهمید. عادل 35 ساله می گفت: برای کنجگاوی آمده ام. وصف موسیقی ایرانی و استاد شجریان را از دوستان اهل موسیقی خود بسیار شنیده ام و حالا آمده ام آنها را از نزدیک ببینم. و فادی 28 ساله نظرش این بود که موسیقی سنتی ایران بسیار زیبا و آرام بخش است و کارهای شجریان را هم تک و توک شنیده بود و حالا آمده بود تا از نزدیک آواز خوان بزرگ موسیقی اصیل ایرانی را ببیند و صدایش را بشنود.</p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;"> </p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;">ترکیب برنامه همان بود که استاد شجریان و گروه "شهناز" در تور استرالیا و آمریکای خود اجرا کرده بودند. بخش اول آواز همایون و بخش دوم در دستگاه ماهور با آواز و تصانیفی که بوسیله درخشانی یا خود شجریان روی غزلیات سعدی و حافظ و مولانا ساخته شده بود. اما هیجان هنگامی به اوج رسید که در پایان برنامه، صدها شنونده حاضر در قلعه که از ساز و آواز اصیل ایرانی به وجد آمده بودند، همراه ایرانیها دم گرفتند: "مرغ سحر...مرغ سحر" و او باز هم به این خواست مشتاقان آزادی پاسخ مثبت داد و از زبان "ملک الشعراب بهار"خواند:</p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;"> </p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;"><b>ظلم ظالم، جور صیاد، آشیانم داده برباد</b></p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;"><b>ای خدا، ای فلک، ای طبیعت</b></p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;"><b>شام خونین ما را سحر کن</b></p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;"> </p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;">برنامه شجریان در مراسم پایانی جشنواره بین المللی "بیت الدین" جمعه ششم آگوست (15 مرداد) و شش روز قبل از رمضان برگزار شد، همان روزهائی که عزت اله ضرغامی رئیس سازمان صدا و سیما موافقت کرده بود تا بخشنامه ای خطاب به سازندگان برنامه های ویژه افطار در رادیو و تلویزیون صادر و به آنان دستور داده شود که از پخش <a>دعای "ربنا"</a> با صدای شجریان خودداری کنند. در این بخشنامه آمده است که سازمان حتی از پخش آگهی های بازرگانی که معمولا در ماه رمضان با اذان و دعا همراه است، در صورتی که صدای ربنای شجریان زمینه آن باشد، ممانعت به عمل خواهد آورد!</p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;"> </p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;"><b>قطع ربنا پس از سی ویک سال</b><b></b></p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;"><b></b> </p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;">استاد محمد رضا شجریان، پس از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری که در آن برخلاف رای مردم، محمود احمدی نژاد سراز صندوقهای رای برآورد، به جنبش اعتراضی مردم پیوست و طی مصاحبه های متعدد با رسانه های بین المللی خواستار اعاده حق مردم شد. او که خود را "صدای خس و خاشاک" می نامد، از صدا و سیما خواست از پخش آثار او خودداری ورزد، اما در مورد دعای "ربنا" استثناء قائل شد و به احترام روزه داران پخش آنرا بلامانع اعلام کرد. این دعا سال گذشته پیش از اذان مغرب، همچنان از یکی دو شبکه پخش می شد اما امسال پخش آنرا بکلی ممنوع اعلام کردند.</p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;"> </p> <p dir="rtl" style="margin-bottom:0pt;direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;">شجریان "ربنا" را در تیرماه 1358 و در اولین رمضان پس از انقلاب خوانده است و از آن هنگام تاکنون این دعا با صدای آسمانی و لحن و تحریرهای بی نظیر او، زینت بخش سفره های افطار میلیونها ایرانی و مسلمان غیر ایرانی در سراسر جهان بوده است. حالا که صدا و سیمای جمهوری اسلامی در ادامه کینه ورزیهای خود نسبت به جنبش اعتراضی مردم، پخش "ربنا" را هم ممنوع اعلام کرده، بعید نیست به نادر هنرمندانی بگویند آنرا بخواند که همچنان به طرفداری از دولت احمدی نژاد ادامه می دهند ...</p> <p> </p></div>