2012-05-28T12:09:26+01:00 text/html 2011-01-19T08:07:32+01:00 سیده رضوی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1883178/clubname/mojtahediclub <p><font size="2">سؤال: آیا روایت «مسلم جصاص» مبنی بر این که حضرت زینب سلام الله علیها سر مبارک خود را به چوبه ی محمل زدند معتبر است؟<br /> <br /> <br />پاسخ ایت الله سید صادق شیرازی : <br /><br />در معتبر بودن این روایت همین مقدار کافی است که:<br />1. تقریر صدها تن از مراجع معاصر و مراجع روزگاران گذشته است، بدین معنا که هنگام شنیدن این روایت از خطیبان مذهبی با آنان همراهی کرده، هیچ اعتراض نسبت به آن ابراز نداشتند.<br /><br />2. بزرگانِ فقهای ما در علوم: فقه، حدیث و رجال به طور پیاپی این روایت را پذیرفته اند، لذا بنابر اصطلاح علم حدیث، این حدیث «مقبوله» و مورد اعتماد است. (بحار الأنوار ج 45، ص 115 و ج109، 91)<br />3. دانشمند متبحر در علم رجال و حدیث و کارشناس اسناد و روایات، یعنی مرحوم علامه مجلسی قدس سره در کتاب بحارالانوار خود، این حدیث را از پاره ای منابع معتبر نقل کرده است.<br /><br />4. سید الطائفة، عالم بزرگ مرحوم سید عبدالحسین شرف الدین قدس سره به این روایت اعتماد و آن را در کتاب «المجالس الفاخرة فی مصائب العترة الطاهرة، ص315» نقل کرده است.</font></p> <p align="center"><font size="4">کلوب عارف بالله شیخ جعفر مجتهدی </font></p> text/html 2010-12-22T20:26:48+01:00 سیده رضوی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1767882/clubname/mojtahediclub <div style="text-align:center;margin-top:4px;margin-bottom:10px;"><font size="2" face="tahoma,arial,helvetica,sans-serif">نظر امام عصر(عجل الله تعالی فرجه) درباره مقام آیت الله وحید خراسانی</font></div> <div style="text-align:justify;"> <div style="text-align:justify;"><font size="2" face="tahoma,arial,helvetica,sans-serif">اصغرآقا در نظر داشت که از صف ماشین‌ها جدا شده، پس از پیمودن مسافتی دوباره به کاروان ملحق شود و در جلوی کاروان قرار گیرد اما او نادانسته ماشین را منحرف کرد و از کاروان جدا شد. من به خاطر سفرهای متمادی می‌دانستم که بیابان‌های عربستان بی‌سروته و بی انتهاست. لذا او را خیلی نصیحت کرده و اصرار نمودم که از قافله جدا نشود و طبق ترتیب کاروان حرکت کند اما او گوش نکرد. حاجیان دیگر هم سکوت کردند و با من همراهی نکردند.<br /><br /><span style="color:rgb(255,0,0);">اشاره:</span><br /><br /> آیت‌الله شیخ اسماعیل نمازی شاهرودی از سلسلة سعادتمندان و زمرة نیکبختانی است که در سفر بیت‌الله پس از حادثه‌ای هولناک به همراه جمعی از حاجیان و زائران خانة خدا، موفق به دیدار جمال دلربای حضرت بقیةالله ـ ارواحنا فداه ـ می‌شود.<br />حادثه از آن جا آغاز می‌شود که با اشتباه و غرور و حرف نشنوی یکی از رانندگان به نام «اصغرآقا» اتوبوس حامل حجّاج در برهوت و بیابان‌های عربستان راه را گم می‌کند و پس از پیمودن مسافتی طولانی راه به جایی نمی‌برند. در این هنگام آب آشامیدنی و بنزین نیز به پایان رسیده و سرانجام حاجیان ناامیدانه دل بر مرگ می‌نهند. به درخواست آیت‌الله نمازی، توسلی به آستان فریادرس بیچارگان، امام زمان(ع) جسته می‌شود و این توسل و توجّه کارساز می‌افتد و عنایت امام عصر(ع) از آنان دستگیری می‌نماید و حاجیان نیم‌روز با حضرت بقیّةالله(ع) همسفر می‌شوند..<br /><br /> آیت‌الله نمازی، انگیزه خود از نقل این تشرّف را شادی دل مؤمنان مشتاق به دیدار امام عصر(ع) بیان داشته و می‌فرماید: «این تشرّف را برای تذّکر و عمل به آیة «وذکّر فانّ الذکری تنفع المؤمنین» نقل می‌کنم و امیدوارم که این تذکّر، موثر واقع شود و قلوب مؤمنان با استماع این حکایت، از محبّت به حضرت بقیةالله سرشار گردد. این حقیر ناقابل مورد مرحمت حضرت حق ـ جلّ و علا ـ واقع شدم و خداوند سعادت تشرّف به محضر حضرت مهدی(ع) را نصیبم کرد و حدود نصف روز در خدمت آن حضرت بودیم و پس از این که غایب شدند، دانستیم که ایشان، حضرت بقیةالله ـ ارواحنا فداه ـ بوده‌اند»1 لازم به یادآوری است که جناب نمازی شاهرودی تشرّفات دیگری هم به محضر امام زمان(ع) داشته‌اند که طالبان می‌توانند به کتاب مجالس حضرت مهدی مراجعه نمایند.<br />دامن این مقدمه را بر می‌چینیم و خوشتر آن است که سرّ دلبران را از زبان خود ایشان نه دیگران بشنویم. این شما و این سوغات سفر، و ارمغان راه.<br />دیـدار یار غائب دانی چه ذوق دارد<br />ابری که در بیابان بر تشنه‌ای ببارد<br /><br />در سال 1336 هجری از تهران به همراه جمعی از برادران ایمانی به مکّه معظّمه مشرّف شدیم. امیرالحاج و سرپرست ما «صدر الاشراف» بود. در آن زمان چیزی حدود 250 تومان تا 300 تومان می‌گرفتند و با ماشین‌هایی قرار‌داد می‌بستند که ما را به مکّه رسانده و از آن جا به عراق بازگردانند.<br />من برای چهاردهمین مرتبه بود که به بیت‌الله الحرام مشرّف می‌شدم و به عنوان روحانی کاروان خدمت می‌کردم. آن سال در راه بازگشت به عراق به خاطر مسائلی، عربستان قوانینی برای ماشین‌های حجّاج وضع کرده بود و آن این که ماشین‌های زائران خانة خدا باید در یک کاروان صدتایی و همراه هم حرکت کنند. هر کاروان یک سرپرست داشت و یک ماشین هم، لوازم یدکی و ملزومات دیگر را همراه کاروان حمل می‌کرد. ضمناً دو ماشین پلیس، یکی در جلو و دیگری در عقب کاروان وظیفة حفاظت از قافله را بر عهده داشت ماشین ما دو راننده به نام‌های محمود آقا و اصغرآقا داشت که هر دو بچّة تهران بودند. <br />هنگامی که کاروان به راه افتاد اصغرآقا رانندگی می‌کرد. از قضا ماشینِ ما در آخر صف، پشت سر همة ماشین‌ها قرار گرفت و این موضوع اصغرآقا را خیلی ناراحت کرد و شروع کرد به غُرو لُند کردن و این که در حرکت از تهران ماشین آخری بودیم، در برگشتن هم آخری شدیم و باید تا آخر مسیر خاک بخوریم. من باید از صفِ ماشین‌ها خارج می‌شوم و می‌روم در جلوی ماشین‌های دیگر قرار می‌گیرم.<br /><br /><span style="color:rgb(255,0,0);">گم شدن در بیابان</span><br /><br />اصغرآقا در نظر داشت که از صف ماشین‌ها جدا شده، پس از پیمودن مسافتی دوباره به کاروان ملحق شود و در جلوی کاروان قرار گیرد اما او نادانسته ماشین را منحرف کرد و از کاروان جدا شد. من به خاطر سفرهای متمادی می‌دانستم که بیابان‌های عربستان بی‌سروته و بی انتهاست. لذا او را خیلی نصیحت کرده و اصرار نمودم که از قافله جدا نشود و طبق ترتیب کاروان حرکت کند اما او گوش نکرد. حاجیان دیگر هم سکوت کردند و با من همراهی نکردند.<br />اصغرآقا تصمیم خود را گرفت و گفت: به اندازة کافی آب و بنزین داریم و می‌توانیم از یک راه فرعی خود را به جلوی کاروان برسانیم. او از کاروان جدا شد و در بیابان به راه افتاد و پس از طیّ مسافتی طولانی راه را گم کرد و نتوانست خود را به کاروان برساند. کم‌کم شب هم فرا رسید. ما با داد و فریاد از او خواستیم که ماشین را متوقف کند تا نماز بخوانیم. وقتی از ماشین پیاده شدم؛ به آسمان نگاه کردم و دیدم که فاصلة ما با هفت برادران (هفت اورنگ) زیاد شده، فهمیدم که راه زیادی را به اشتباه آمده‌ایم به همین خاطر به راننده گفتم: «امشب را همین‌جا بیتوته می‌کنیم و فردا صبح از همان راهی که آمده‌ایم، باز می‌گردیم».<br />فردا صبح سوار شدیم تا از همان راه دیروزی برگردیم اما از آن جا که صحراهای حجاز دارای شن‌های نرم است و باد آن‌ها را پیوسته حرکت می‌دهد، نتوانستیم راهِ بازگشت را پیدا کنیم. هیچ اثری از راه دیشب بر سینة صحرا نبود از آن طرف، ماشین هم مرتّب در شن‌ها فرو می‌رفت، جهت‌های متعددّی را چند فرسخ، چند فرسخ پیمودیم و سرانجام ره به جایی نبردیم و دوباره شب فرا رسید.<br />فردا صبح روز سوم، آب و بنزین هم تمام شد.<br /><br /><span style="color:rgb(255,0,0);">ابرهای ناامیدی</span><br /><br />همه وحشت‌زده و ناامید شده بودیم. من به عنوان روحانی کاروان و کسی که سفرهای زیادی به خانة خدا آمده بودم گفتم: «این اصغرآقا بود که ما را به اینجا کشانید و گناه بزرگی را انجام داد. اما چاره‌ای هم نیست، بیاید همگی به امام زمان(ع) متوسّل شویم. اگر آن بزرگوار ما را از این بیابان هلاکت نجات بخشید، زهی سعادت و خوشبختی، اما اگر به فریاد ما نرسد همگی در این بیابان مُرده، طعمة حیوانات خواهیم شد. بیایید قبل از آن که بی حال شده و دست و پایمان بی‌رمق بیفتد، هر کس برای خود گودالی حفر کند و در آن گودال برود که اگر مرگ به سراغ ما آمد، در آن گودال‌ها جان بدهیم و حداقل بدن ما طعمة حیوانات نشود و با گذشت زمان، باد وزیده و شن‌ها را روی ما بریزد و در زیر شن‌ها مدفون شویم.<br />همه مشغول شدند و هر یک برای خود قبری کند و در این حال به حاجیان گفتم: جلوی قبر خود بنشینند تا به چهارده معصوم(ع) توسّلی بجوییم و خودم شروع به خواندن دعای توسّل کردم. ابتدا به رسول خدا(ص)، بعد به حضرت زهرا(س) و سپس به سایر امامان(ع)، وقتی به امام عصر(ع) رسیدم، روضه‌ای خواندم و گریة زیادی کردیم. در این حال الهام شدم که همه با هم «آقا» را با این ذکر بخوانیم: « یا فارس الحجاز أدرکنا، یا اباصالح المهدی ادرکنا، یا صاحب‌الزمان ادرکنا» همه با حال ناامیدی و گریه و زاری این ذکر شریف را تکرار می‌کردیم و آقا را صدا می‌زدیم.<br />به حاجیان گفتم: « با خدا قرار بگذارید که اگر نجات یافتیم همة اموالی که به همراه داریم در راه خدا انفاق کنیم، با خدا عهد ببندیم که اگر نیازمندی به ما مراجعه کرد در حقّ او کوتاهی نکنیم و بقیة عمرمان را در برآوردن نیازهای مردم کوشا و ساعی باشیم».<br /><br /><span style="color:rgb(255,0,0);">اضطرار و انقطاع کامل</span><br /><br />بعد از توسّل و توجّه، هر کسی مشغول راز و نیاز با خدای خود شده، من هم از جمع، جدا شدم و پشتِ تپة کوچکی رفتم و با خدای خود سخنانی گفتم که بماند. به امام زمان عرضه داشتم: «آقا جان اگر الان به فریاد ما نرسی، پس کی و کجا به فریادمان خواهی رسید». گریه و توسل عجیبی داشتم که قابل توصیف نیست. در مدّت عمرم چنین حالت شیرینی چه قبل و چه بعد از آن حادثه، دیگر در من پیدا نشد.<br /><br /><span style="color:rgb(255,0,0);">باران رحمت</span><br /><br />در حال توسّل و تضرّع بودم که ناگهان آقایی در شکل و شمایل یک مرد عرب، به همراه هفت شتر که بارهایی بر آنان بود، در برابرم ظاهر شد. با آن‌که بیابان صاف و همواری در مقابل من بود و همه چیز از مسافت دور قابل رؤیت و دیدن بود، اما من آمدن او را ندیدم و متوجّه نشدم. خیال کردم از عرب‌های حجاز است و احیاناً شتربانی است که همراه شترهایش به مسافرت می‌رود و یا شاید رهگذری است که تصادفاً از این بیابان عبور می‌کرده است. با دیدن او به حدّی خوشحال شدم که از شادی در پوست خود نمی‌گنجیدم. با دیدن او خود را در جَریه که مرز میان عربستان و عراق بود می‌دیدم. با خود گفتم: این آقا حتماً راه رسیدن به «جریه» را می‌داند و ما را راهنمایی خواهد کرد.<br />در حال بشاشت و شادمانی بودم که دیدم آن آقا به طرف من آمد، من هم از جا برخاستم و با خوشحالی به طرف او رفتم و به او سلام کردم. در پاسخ فرمود: «علیکم السلام و رحمةالله و برکاته». به هم که رسیدیم روبوسی کرده، من صورت او را بوسیدم. شمایل او در اوج زیبایی و جذّابیّت بود، و چشم و ابرو و صورت بسیار زیبا و نورانی داشتند. پس از سلام و روبوسی به زبان عربی فرمودند: «ضیّعتم الطریق؛ راه را گم کرده‌اید؟» <br />گفتم: بله.<br />فرمودند: من آمده‌ام که راه را به شما نشان دهم.<br />عرض کردم: خیلی ممنون.<br />بعد فرمودند: از این راه مستقیم بروید و از میان آن دو کوه بگذرید، به دو کوه دیگر می‌رسید، از میان آن‌ها هم بگذرید، جادّه برای شما نمایان می‌شود بعد طرف چپ را بگیرید تا به جریه برسید.<br />آقا پس از نشان دادن راه فرمودند: « النذور الّذی نذرتم لیس بصحیح؛ نذرهایی که کرده‌اید، صحیح نیست».<br />عرض کردم: چرا، آقای من؟ <br />فرمودند: «نذر شما مرجوح است، اگر همة دارایی خود را در راه خدا انفاق کنید چگونه به عراق می‌روید؟ در حالی که شما چهل روز در عراق می‌باشید و به زیارت امام حسین(ع) و امیرمؤمنان(ع) و سایر امامان(ع) مشرّف می‌شوید، اگر آن چه راه همراه دارید، در راه خدا انفاق کنید، در مسیر، بدون خرجی می‌مانید و مجبور به تکدّی و گدایی می‌شوید و تکدّی هم حرام است. آن‌چه را از مال و دارایی به همراه دارید، الان قیمت کرده و بنویسید و وقتی به وطن خودتان رسیدید به اندازة آن در راه خدا انفاق کنید، اکنون عمل به نذرتان مرجوح است.»<br />سپس فرمود: «رفقایت را صدا کن و فوراً سوار شوید، الان که به راه بیفتید اوّل مغرب در جریه هستید.»<br />دوستان ما هنوز در حال گریه و انابه و توسّل و تضرّع بودند و ما را نمی‌دیدند، اما ما آنان را می‌دیدیم. وقتی آن‌ها را صدا کردم، با دیدن ما یک‌باره از جا برخاستیم و با خوشحالی به طرف ما آمدند. یکی یکی سلام کرده، دست آقا را بوسیدند. آن‌گاه حضرت فرمودند: «سوار شوید و از همین راه بروید».<br />به دوستان گفتم: «آقا راه را به من نشان دادند، سوار شوید تا برویم».<br />یکی از حاجیان به نام «حاج محمّد شاه حسینی» به من گفت: «حاج آقا! اگر راه بیفتیم ممکن است ماشین دوباره در شن‌ها فرو رود یا این که مجدّداً راه را گم کنیم. بیایید پول‌های نذر شده را همین الان به این مرد عرب به مقداری که می‌خواهد بدهیم، تا زحمت کشیده تا رسیدن به مقصد ما را همراهی کند».<br />آقا وقتی سخن حاجی مذکور را شنیدند، فرمودند: «[شیخ اسماعیل] جلوی من به همة آن‌ها بگو که نذر آن‌ها صحیح نیست». من هم به حاج محمّد و سایر حجّاج گفتم: «آقا می‌فرمایند نذر شما مرجوح است و صحیح نمی‌باشد، اگر همة دارایی و اموال‌تان را الان در راه خدا بدهید با کدام پول می‌خواهید به عراق بروید و از آن‌جا به ایران برگردید؟ در عراق مجبور به تکدّی و گدایی می‌شوید و گدایی هم حرام است».<br />آن آقا همچنین فرمودند: «من می‌دانم پولی که همراه دارید برای شما در سفر کافی است وگرنه خودم به شما پول می‌دادم».<br />ما دیدیدم نمی‌توانیم آقا را با پرداخت پول با خود همراه کنیم، یک‌باره به قلبم الهام شد که آقا اهل حجاز هستند و اهل حجاز در سوگند به قرآن و احترام به آن خیلی عقیده‌مند می‌باشند به همین خاطر قرآن کوچکی که در جیب بغلم بود بیرون آورده و ایشان را به قرآن سوگند دادم. <br />آقا فرمودند: «چرا به قرآن قسم می‌خوری؟ به قرآن قسم نخور! باشد حالا که مرا به قرآن قسم دادی می‌آیم».<br />سپس فرمودند: «علی اصغر مقصّر است (که باعث گم شدن شما شد)، اکنون محمود رانندگی کند من هم وسط (صندلی کنار راننده) می‌نشینم و شما (شیخ اسماعیل) هم کنار من بنشین به رفقا هم بگو زودتر سوار شوند.» <br />به محمودآقا گفتم: تورانندگی کن. آقا شترهایشان را همان جا خوابانیدند و خودشان کنار راننده نشستند و من هم کنار ایشان نشستم.<br /><br /><span style="color:rgb(255,0,0);">حرکت</span><br /><br />حاج محمود پشت فرمان نشست آقا به من فرمودند: «بگو ماشین را روشن کند». در این حال هیچ یک از مسافران و راننده‌‌ها به نداشتن بنزین و آب توجّهی نداشتند. حاج محمود استارت زد، ماشین روشن شد و به راه افتاد. در این لحظه دیدم آقا، انگشت سبابه‌اشان را حرکت دادند امّا من از رمز و راز آن آگاه نبودم.<br />ماشین بدون این‌که در شن‌ها فرو رود، به سرعت راه خود را می‌پیمود. وقتی از میان آن دو کوه گذشتیم همان‌طور که آقا فرموده بودند دو کوه دیگر ظاهر شد. آقا فرمودند: «بگو از میان این دو کوه حرکت کند». من به حاج محمود آقا گفتم: از وسط دو کوه حرکت کن.<br />آقا با این که اصلاً فارسی سخن نگفتند و تنها با من به عربی صحبت می‌کردند اما نام من و سایر زوّار و حجّاج و راننده‌ها را می‌دانستند و همه را به اسم، نام می‌بردند و سخنان فارسی ما را متوجّه شده، پاسخ می‌گفتند.<br />وقتی به وسط دو کوه رسیدیم، حضرت به آسمان نگاهی کرده، فرمودند: «الآن اوّل ظهر است. به راننده بگو بایستد. همه پایین بیایید و نماز خود را بخوانید. من هم نماز خود را بخوانم، بعد از نماز رفقا بعد از نماز سوار شده و ناهار را هم در ماشین بخورند تا اول مغرب ان‌شاءالله به جریه برسیم».<br />من سخنان آقا را به حاج محمود گفتم، ایشان هم ماشین را نگه داشت. وقتی دوستان پیاده شدند آقا فرمودند: «آب که ندارید؟» عرض کردم: خیر، آبی نداریم. حضرت در این هنگام درختچة خاری را که به ضخامت یک عصا بود به من نشان دادند و فرمودند: «آن درخت را که می‌بینی، کنار آن چاهی است. بروید، آب بنوشید، وضو بگیرید و نماز بخوانید، مشک‌ها را هم پُر کرده، ماشین‌تان را هم آب کنید. من همین‌جا نماز می‌خوانم، من وضو دارم.»<br />وقتی به آن درختچه رسیدیم، چاهی دیدیم که آبی زلال و گوارا داشت و حدود یک وجب یا کمی بیشتر از سطح زمین پایین‌تر بود. به راحتی دستمان به آب می‌رسید و می‌توانستیم از آن آب نوشیده و وضو بگیریم.<br />خلاصه بعد از انجام کارها و خواندن نماز، آقا هم که نمازشان به پایان رسیده بود، تشریف آوردند و فرمودند: «همه ناهارشان را داخل ماشین بخورند» بعد از این که ماشین به راه افتاد، من مقداری آجیل و خوراکی برداشته، به حضرت تعارف کردم اما ایشان چیزی برنداشتند و فرمودند: «نمی‌خواهم». مقداری نان که خودم در «شاهرود» از گندم خوب و تمیز درست کرده بودم، به ایشان تعارف کردم که حضرت مقداری برداشتند اما ندیدم که بخورند.<br />آن‌گاه حضرت از بعضی از شهرهای ایران مانند همدان، کرمانشاه، مشهد تعریف کردند و از بعضی از علما مانند «ملاّ علی همدانی» تمجید نمودند. و دربارة حضرت «آیت‌الله وحید خراسانی» ـ حفظه الله ـ که در آن زمان به شیخ حسین خراسانی معروف بودند، توجهی نموده، فرمودند: «برکات و عنایات ما به ایشان می‌رسد». آن‌گاه مقداری هم به من امیدواری داده، فرمودند: «شما ان‌شاءالله وضعتان خوب است و خوب خواهد شد». و درباره ناراحتی‌هایی که داشتم، دلداری دادند، بحمدالله، آن گرفتاری‌ها برطرف شد.<br />در طیّ مسیر دربارة بعضی از علما، صحبت‌هایی به میان آمد ـ آقا از بعضی از مراجع مثل «آیت‌الله سیّد ابوالحسن اصفهانی» و دیگر آقایان تعریف و تمجید کردند.<br /><br />ایران از برکات اهل بیت برخوردار است<br />حضرت در پاسخ بعضی از مسائلی که خدمتشان عرض می‌کردم، می‌فرمودند: «همة این‌ها از برکات ما اهل بیت است». در این حین عرضه داشتم: «در جاده‌های ایران، چند فرسخ به چند فرسخ، قهوه‌خانه، آب، روشنایی و میوه است. اما این‌جا هیچ چیز نیست».<br />حضرت فرمودند: «در همه جای ایران، نعمت وافر و فراوان است و همة آن‌ها از برکات ما اهل بیت است» و من غافل از همه جا و همه چیز، اصلاً متوجّه مقصود آن حضرت نبودم. ماشین همچنان راه خود را با قدرت می‌پیمود تا این‌که اول مغرب ـ همان ‌طور که آقا فرموده بودند ـ به جریه در مرز میان عراق و عربستان رسیدیم. <br />در این هنگام آقا فرمودند: «من دیگر می‌روم. از این جا به بعد راه را به تنهایی نروید. امشب را در جریه بمانید، فردا یک قافلة صدتایی از مکّه می‌آید، شما با آن قافله همراه شوید.»<br />عرض کردم: چشم! امشب همین جا می‌مانیم. شما هم نزد ما بمانید و میهمان ما باشید. <br />حضرت فرمودند: «شیخ اسماعیل! من کار زیادی دارم، تو مرا به قرآن قسم دادی، من هم اجابت کردم. من باید بروم و شما را به خدا می‌سپارم و دوباره تکرار می‌کنم. آن نذری که کردید، صحیح نیست. شما مراقب باشید که این‌ها دارایی‌شان را به کسی نبخشند همان‌طور که قبلاً گفتم اموالتان را حساب کنید و بنویسید، بعد در وطن خودتان به اندازة آن انفاق کنید».<br />ما حدود سه ساعت به ظهر مانده همراه آقا سوار ماشین شدیم و تا مغرب خدمت ایشان بودیم. امام عصر(ع) پیوسته مشغول ذکر بودند اما من متوجه نبودم که چه ذکری را می‌گویند. شالی به کمرشان بسته بودند و به هیئت اعراب حجاز شمشیری بزرگ در طرف راست و شمشیر کوچکی در طرف چپ خود آویخته بودند و چیزی مانند یشناق (نوعی سرپوش) که عرب‌ها بر سرشان می‌اندازند، به سر مبارک انداخته بودند اما پیشانی نورانی و ابروهای کمند و چشمان جذّاب‌شان کاملاً دیده می‌شود و خیلی خوش‌اخلاق بودند. در این هنگام من برای انجام کاری از ایشان اجازه خواستم. ایشان چند قدمی همراهی کردند و همین طور که مشغول صحبت بودم دیگر آقا را ندیدم، تازه فهمیدم که چه بر سرمان آمده است. <br />رفقا را صدا زدم؛ حاج عبدالله! حاج محمد! کور باطن‌ها! از صبح تا حالا حدمت آقا بودیم اما او را نشناختیم با گفتن این سخن و فهمیدن موضوع همه شروع به گریه کردند. صدای گریة حجّاج بلند شد. بر اثر گریه زیاد و سر و صدا، چند تا از شُرطه‌ها و پلیس‌ها با عجله در خیمه‌ای که برپا کرده‌ بودیم آمدند و گفتند: «کی مرده؟» آنان خیال می‌کردند کسی از گروه ما مُرده است و ما برای او گریه و زاری می‌کنیم.<br />من گفتم: «کسی نمرده، ما راه را گم کرده بودیم، حالا که راه را پیدا کرده‌ایم، گریه می‌کنیم». یکی از آنان گفت: «خدا را شکر کنید که راه را پیدا کردید، این که گریه ندارد». در این حال که ما با شُرطه‌ها مشغول صحبت بودیم، صدای اذان بلند شد و مغرب شده بود. به راننده‌ها گفتم: «اسم شما را از کجا می‌دانست؟ اصغرآقا اسم تو را از کجا می‌دانست که فرمود: «اصغر آقا مقصّر است» اصغرآقا بنا کرد به سر زدن و گریه کردن و گفت: راست گفتید. تقصیر من بود، من سبب گم شدن شما شدم. گفتم: الحمدلله، عاقبتش بخیر شد، تو ما را گم کردی، اما الحمدلله به نعمت ملاقات مولایمان رسیدیم.2<br /><br /><span style="color:rgb(255,0,0);">نکته‌های ناب</span><br /><br />تشرّف کم نظیر آیت‌الله نمازی شاهرودی در بردارندة لطایف و دقایقی است که به اندازة بضاعت این قلم به برخی از آن برداشت‌‌ها و نکات اشارتی هر چند کوتاه می‌رود و درک و دریافت حقایق پنهان دیگر به خوانندة فهیم و فرزانة موعود واگذار می‌شود. ضمناً برخی از این نکته‌ها در ذیل این تشرف توسط گردآورنده خاطرنشان شده است:<br />1. احترام قلبی و قالبی فراوانی که انسان‌ها ـ و حتی سایر پدیده‌ها ـ در برابر معصومین(ع) دارند خود از آیات و معجزات است. چنان‌چه در این تشرّف آمده: «وقتی که آن‌ها را صدا کردم با دیدن ما، یک‌باره از جا برخاسته، با خوشحالی به طرف ما آمدند و یکی یکی سلام کردند و دستِ آقا را بوسیدند».<br />2. معصومین به همة زبان‌ها و لغات آشنایی دارند. در این تشرف با این‌که امام زمان(ع) به زبان عربی با نمازی شاهرودی سخن می‌گوید اما به ضمیر و زبان فارسی حجّاج آشنایی دارد، سخنان آنان را می‌داند و نیّت ایشان را می‌خواند و پاسخ آن‌ها را می‌دهد و ایشان و حتی راننده‌ها را به اسم می‌خواند. در این‌جا مناسب می‌نماید که به دو روایت در این موضوع اشاره شود. در کتاب عیون اخبار الرضا(ع) که مرحوم شیخ صدوق روایات مربوط به امام رضا(ع) را گردآوری کرده، بابی تحت عنوان «باب معرفته بجمیع اللغات» یعنی آگاهی و شناخت امام معصوم به همة زبان‌ها وجود دارد. در آن‌جا آورده شده:<br />داوود بن قاسم جعفری روایت کرد و گفت: «من با حضرت رضا(ع) هم غذا می‌شدم، آن حضرت گاهی به زبان صقلبی (= اسلاوها) و گاهی به زبان فارسی غلامان خود را می‌خواند و بسا من غلام خود را برای انجام کاری نزد آن حضرت می‌فرستادم ایشان با زبان فارسی تکلّم می‌کرد.» در ادامه از اباصلت هروی آمده است: حضرت رضا، با افراد مختلف با زبان خودشان گفت‌وگو می‌کرد و به خدا قسم فصیح‌ترین مردمان و آگاه‌ترین آنان به هر زبان و لعنتی بود. روزی به حضرتش عرضه داشتم: «ای پس رسول خدا! من در شگفتم از این‌که شما به تمامی لغات این گونه تسلّط دارید». فرمود: «ای پسر صلت! من حجّت خدا بر بندگان اویم و خداوند حجّتی را بر نمی‌انگیزد که زبان آنان را نفهمد و لغاتشان را نداند. آیا این خبر به شما نرسیده که امیرمؤمنان علی(ع) فرمود: <br /> اوتینا فصل الخطاب؛<br />به ما نیروی داوری و سخن قاطع داده شده است. <br />آیا این نیرو جز شناخت و معرفت به هر زبانی است؟»3<br />ختام این اشاره را حدیثی از باب الحجّه اصول کافی قرار می‌دهیم. ابوبصیر می‌گوید، به امام رضا(ع) عرض کردم: جانم به فدایت! امام با چه نشانه‌هایی شناخته می‌شود؟<br />فرمود: «به چهار خصلت و چهارم آن‌که «یکلّم الناس بکلّ لسان» یعنی با مردم به هر زبانی سخن می‌گوید. در همین هنگام مردی خراسانی بر ایشان <br />وارد شد مرد خراسانی به زبان عربی با ایشان سخن گفت امّا امام به فارسی پاسخ او را داد. آن‌گاه خراسانی به حضرت عرض کرد: «به خدا سوگند چیزی مانع نشد که با شما خراسانی سخن نگویم مگر آن‌که گمان بردم شما آن را به خوبی نمی‌دانید». حضرت فرمود: «سبحان‌الله! وقتی من نتوانتم پاسخ تو را بدهم، پس فضیلت من بر تو چه خواهد بود؟» آن‌گاه فرمود: «سخن هیچ انسان، پرنده، چهارپا و جانداری از امام پنهان نیست و هر کس در وی این خصلت‌ها نباشد، امام نیست.»4<br />3. یکی از معجزات امام عصر(ع) که در این تشرّف آشکار شده جوشش چشمه‌ای آب گوارا و زلال در آن بیابان برهوت است. افراد آگاه می‌دانند برای رسیدن به آب در آن منطقه حداقل باید صد تا دویست متر حفّاری شود.<br />4. در این تشرّف ـ چنان که آمد ـ امام زمان(ع) «جمع میان صلاتین» می‌کنند یعنی نماز ظهر و عصر خود را در اول ظهر خواندند، همین کاری که شیعیان ما در مساجد و خانه‌ها انجام می‌دهند.<br />5. یکی دیگر از آیاتی که از ایشان در این تشّرف به ظهور رسیده حرکت ماشین حجّاج بدون سوخت و بنزین است؛ مطلبی که در آن حال، حتی راننده‌ها نیز از آن غافل بودند.<br />6. آن وجود بزرگوار با همة کارها و مأموریت‌هایی که داشتند اما به خاطر سوگند دادن ایشان به قرآن، با زائران و حاجیان همراهی کردند اما از سوگند به قرآن نهی کردند و فرمودند: «به قرآن سوگند نخور! چرا به قرآن قسم می‌خوری؟ من کار زیادی دارم، تو مرا به قرآن قسم دادی و من تو را اجابت کردم. من باید بروم و شما را به خدا می‌سپارم.»<br />7. حضرت دائم الذکر بودند و پیوسته نام خدا بر زبان‌شان جاری بود.<br />8. حضرت به آقای نمازی، بشارت رفع گرفتاری‌ها دادند و مشکلات ایشان مرتفع گردید «شما ان‌شاءالله وضعتان خوب است و خوب خواهد شد».<br />9. امام مهربان ما از سر بزرگواری و محبّت به شیعیان خود می‌فرماید: «من می‌دانم پولی که همراه دارید، برای شما کافی است و به پول بیشتری نیاز ندارید و الاّ من به شما پول می‌دادم».<br />10. حضرت دربارة نعمت‌های فراوان این سرزمین ولایت‌مدار و دوستدار خاندان پیامبر ـ ایران عزیزـ می‌فرماید: تمامی این نعمت‌ها از ناحیة امامان معصوم(ع) است و افسوس که جای پرداختن به این مطلب در این مقام نیست.<br />11. حضرت بقیةالله(ع)، چندین مرتبه اشکال شرعیِ نذر حاجیان را یادآور می‌شود و می‌فرماید: « این نذر به این ترتیب صحیح نیست».<br />12. حاجیان آن فریادرس گرفتاران را با نام «یا فارس الحجاز و یا أباصالح» می‌خوانند که پایان بخش مطلب را ختمی با این نام‌های مبارک قرار داده، مطلب را به پایان می‌بریم:<br />هر مؤمنی که در بلای سختی گرفتار شده باشد و یا در امور دینی و دنیوی برای او مشکلی پیش آمده باشد، اگر به صحرا رفته و این کلمات را هفتاد مرتبه بگوید. حضرتش او را دریافته و به فریاد او می‌رسد، ان‌شاءالله؛<br />یا فارسَ الحجاز أدرکنی، یا اباصالح المهدی أدرکنی، یا اباالقاسم أدرکنی و لا تَدَعْنی، فَانّی عاجزٌ ذلیلٌ.5<br /> <br />عبدالحسین ترکی (شهرکرد)اباصالح المهدی<br />ماهنامه موعود شماره 75 <br />اباصالح المهدی<br />پی‌نوشت‌ها:اباصالح المهدی<br />1. باقی اصفهانی، محمدرضا، مجالس حضرت مهدی(ع)، ص 308.<br />2. همان، صص 324-308اباصالح المهدی. <br />3. شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا(ع)، ج 2، صص 554-553، باب 55.<br />4. کلینی، اصول کافی، باب الحجّة، ج 1، ص 614، ح اباصالح المهدی747.<br />5. در این باره ر.ک: مجتهدی سیستانی، سید مرتضی، صحیفة مهدیه.اباصالح المهدی</font></div></div> text/html 2009-07-05T17:06:10+01:00 ادم برفی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/303374/clubname/mojtahediclub <p><font face="tahoma,arial,helvetica,sans-serif" color="#993399" size="4">....یک سخن علی را در 8 سالگی یا 10 سالگی نقل می کنم تا زیبایی تعبیر ،تلقی،بیان و روح را بفهمید:</font></p> <p><font face="tahoma,arial,helvetica,sans-serif" color="#993399" size="4">علی بچه ایست،در خانه پیغمبر است،اصلا در خانه ی او زندگی می کند. وارد اتاق میشود،میبیند خدیجه و پیامبر نماز میخوانند.برایش شگفت انگیز است که این ها چه میکنند!ندیده بود.بعد که تمام میشود میگوید چه کار می کردید؟</font></p> <p><font face="tahoma,arial,helvetica,sans-serif" color="#993399" size="4">پیامبر  توضیح میدهد که:من مبعوث شدم از طرف خداوند و این نماز است که در برابر او میخوانم و تو را به توحید و نبوت خودم میخوانم.</font></p> <p><font face="tahoma,arial,helvetica,sans-serif"><font color="#993399" size="4">یک بچه ی 8 ساله،10 ساله ولو نابغه چه خواهد گفت؟؟یا فرار میکند بدون اینکه حرفی بزند یا اینکه میگوید هر چه خودتان می فرمایید،من چه می دانم این حرف ها چیست؟!</font> </font></p> <p><font face="tahoma,arial,helvetica,sans-serif" color="#993399" size="4">ولی او میگوید(هنوز اسلام نیست ،تاریخ،تربیت،آن جنگ ها و پختگی ها نیست و این علی یک بچه عرب 8-10 ساله است):اجازه بدهید با پدرم مشورت کنم و نتیجه تش را به شما میگویم!</font></p> <p><font face="tahoma,arial,helvetica,sans-serif"> <font color="#993399" size="3"><strong>شب تا صبح نمی خوابد و در این باره می اندیشد.صبح می آید و میگوید</strong>:</font></font></p> <p align="center"><font color="#009900" size="3">من دیشب با خودم فکر کردم و دیدم وقتی خدا میخواست مرا خلق کند،با پدرم مشورت نکرده بود،حالا من می خواهم او را بپرستمش برای چه دیگر با پدرم مشورت کنم؟!هر چه هست بگو!اسلام را به من عرضه کن!!!...</font></p> <p align="center"><font color="#009900" size="3"></font> </p> <p align="left"><font color="#3333ff" size="3">دکتر علی شریعتی</font></p> text/html 2008-12-13T23:01:27+01:00 سیده رضوی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/149670/clubname/mojtahediclub <div><font size="4">مردی برای اصلاح سر و صورتش به آرایشگاه رفت. در حال کار، گفتگوی جالبی بین آنها در گرفت. آنها به موضوع «خدا » رسیدند، <br /><br />آرایشگر گفت: من باور نمی کنم خدا وجود داشته باشد! <br /><br />مشتری پرسید :چرا؟ <br /><br />آرایشگر گفت : کافی است به خیابان بروی تا ببینی چرا خدا وجود ندارد. <br /><br />اگر خدا وجود داشت آیا این همه مریض می شدند؟ <br /><br />بچه های بی سرپرست پیدا می شدند؟ این همه درد و رنج وجود داشت؟ <br /><br />نمی توانم خدای مهربانی را تصور کنم که اجازه می دهد این چیز ها وجود داشته باشند. <br /><br />مشتری لحظه ای فکر کرد،اما جوابی نداد؛چون نمی خواشت جروبحث کند. <br /><br />آرایشگر کارش را تمام کرد و مشتری از مغازه بیرون رفت. <br /><br />در خیابان مردی را دید با موهای بلند و کثیف و به هم تابیده و ریش اصلاح نکرده... <br /><br />مشتری برگشت و دوباره وارد آرایشگاه شد و به آرایشگر گفت: <br /><br />به نظر من آرایشگرها هم وجود ندارند. <br /><br />آرایشگر با تعجب گفت:چرا چنین حرفی می زنی؟ <br /><br />من این جا هستم،همین الان موهای تو را کوتاه کردم. <br /><br />مشتری با اعتراض گفت : نه!!! آرایشگر ها وجود ندارند، <br /><br />چون اگر وجود داشتند، <br /><br />هیچ کس مثل مردی که آن بیرون است، با موهای بلند و کثیف و ریش اصلاح نکرده پیدا نمی شد. <br /><br />آرایشگر گفت : نه بابا ؛ آرایشگر ها وجود دارند، <br /><br />موضوع این است که مردم به ما مراجعه نمی کنند. <br /><br />مشتری تایید کرد: دقیقا! نکته همین است. <br /><br /><font color="#0000FF">خدا هم وجود دارد! <br /><br />فقط مردم به او مراجعه نمی کنند و دنبالش نمی گردند. <br /><br />برای همین است که این همه درد و رنج در دنیا وجود دارد. </font></font></div> text/html 2008-12-11T16:11:30+01:00 طیبه فاطمی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/148728/clubname/mojtahediclub <p dir="rtl" style="text-align:right;"><font color="#ff3366"><span style="font-size:10pt;font-family:tahoma;" lang="fa" xml:lang="fa"><br />گنجشک کنج آشیانه اش نشسته بود.</span><span dir="ltr" style="font-size:10pt;font-family:tahoma;"></span></font></p> <p dir="rtl" style="text-align:right;"><span style="font-size:10pt;font-family:tahoma;" lang="fa" xml:lang="fa"><font color="#ff3366">خدا گفت: چیزی بگو !</font></span></p> <p dir="rtl" style="text-align:right;"><span style="font-size:10pt;font-family:tahoma;" lang="fa" xml:lang="fa"><font color="#ff3366">گنجشک گفت: خسته ام.</font></span></p> <p dir="rtl" style="text-align:right;"><span style="font-size:10pt;font-family:tahoma;" lang="fa" xml:lang="fa"><font color="#ff3366">خدا گفت: از چه ؟</font></span></p> <p dir="rtl" style="text-align:right;"><span style="font-size:10pt;font-family:tahoma;" lang="fa" xml:lang="fa"><font color="#ff3366">گنجشک گفت: تنهایی، بی همدمی. کسی تا به خاطرش بپری، بخوانی، او را داشته باشی.</font></span></p> <p dir="rtl" style="text-align:right;"><span style="font-size:10pt;font-family:tahoma;" lang="fa" xml:lang="fa"><font color="#ff3366">خدا گفت: مگر مرا نداری ؟</font></span></p> <p dir="rtl" style="text-align:right;"><span style="font-size:10pt;font-family:tahoma;" lang="fa" xml:lang="fa"><font color="#ff3366">گنجشک گفت: گاهی چنان دور می شوی که بال های کوچکم به تو نمی رسند .</font></span></p> <p dir="rtl" style="text-align:right;"><span style="font-size:10pt;font-family:tahoma;" lang="fa" xml:lang="fa"><font color="#ff3366">خدا گفت: آیا هرگز به ملکوتم نیامدی ؟</font></span></p> <p dir="rtl" style="text-align:right;"><span style="font-size:10pt;font-family:tahoma;" lang="fa" xml:lang="fa"><font color="#ff3366"><br />گنجشک سکوت کرد. بغض به به دیواره های نازک گلویش فشار آورده بود.</font></span></p> <p dir="rtl" style="text-align:right;"><span style="font-size:10pt;font-family:tahoma;" lang="fa" xml:lang="fa"><font color="#ff3366">خدا گفت: آیا همیشه در قلبت نبوده ام ؟! چنان از غیر پُرش کردی که جایی برایم نمانده.</font></span></p> <p dir="rtl" style="text-align:right;"><span style="font-size:10pt;font-family:tahoma;" lang="fa" xml:lang="fa"><font color="#ff3366">چنان کوچک که دیگر توان پذیرشم را نداری . هرگز تنهایت گذاشتم ؟</font></span></p> <p dir="rtl" style="text-align:right;"><span style="font-size:10pt;font-family:tahoma;" lang="fa" xml:lang="fa"><font color="#ff3366">گنجشک سر به زیر انداخت . دانه های اشک ، چشم های کوچکش را پر کرده بود .</font></span></p> <p dir="rtl" style="text-align:right;"><span style="font-size:10pt;font-family:tahoma;" lang="fa" xml:lang="fa"><font color="#ff3366">خدا گفت : اما در ملکوت من همیشه جایی برای تو هست ، بیا !</font></span></p> <p dir="rtl" style="text-align:right;"><span style="font-size:10pt;font-family:tahoma;" lang="fa" xml:lang="fa"><font color="#ff3366">گنجشک سر بلند کرد . دشت های آن سو تا بی نهایت سبز بود .</font></span></p> <span style="font-size:10pt;font-family:tahoma;" lang="fa" xml:lang="fa"><font color="#ff3366">گنجشک به سمت بی نهایت پر گشود <br /><br /></font></span>@};-<br /><br /> text/html 2008-12-11T15:56:11+01:00 طیبه فاطمی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/148725/clubname/mojtahediclub <br /><div style="text-align:right;">یک مردِ روحانی، روزی با خداوند مکالمه ای داشت:<br /> "خداوندا! دوست دارم بدانم بهشت و جهنم چه شکلی هستند؟"<br />خداوند آن مرد روحانی را به سمت دو در هدایت کرد و یکی از آنها را باز کرد؛ مرد نگاهی به داخل انداخت. <br />درست در وسط اتاق یک میز گرد بزرگ وجود داشت که روی آن یک ظرف خورش بود؛<br /> و آنقدر بوی خوبی داشت که دهانش آب افتاد!</div><br />افرادی که دور میز نشسته بودند بسیار لاغر مردنی و مریض حال بودند. به نظر قحطی زده می آمدند. <br />آنها در دست خود قاشق هایی با دسته بسیار بلند داشتند که این دسته ها به بالای بازوهایشان وصل شده بود<br /> و هر کدام از آنها به راحتی می توانستند دست خود را داخل ظرف خورش ببرند تا قاشق خود را پُر کنند. <br />اما از آن جایی که این دسته ها از بازوهایشان بلند تر بود، نمی توانستند دستشان را برگردانند <br />و قاشق را در دهان خود فرو ببرند.مرد روحانی با دیدن صحنه بدبختی و عذاب آنها غمگین شد.<br /> خداوند گفت: "تـــو جـــهنم را دیـــدی!"<br /><br />آنها به سمت اتاق بعدی رفتند و خدا در را باز کرد.<br /> آنجا هم دقیقا مثل اتاق قبلی بود. یک میز گرد با یک ظرف خورش روی آن، که دهان مرد را آب انداخت!<br />افرادِ دور میز، مثل جای قبل همان قاشق های دسته بلند را داشتند، ولی به اندازه کافی قوی و تپل بوده،<br /> می گفتند و می خندیدند. مرد روحانی گفت: "نمی فهمم!" <br /><br />خداوند جواب داد: "ساده است!<br /> فقط احتیاج به یک مهارت دارد! می بینی؟<br /> اینها یاد گرفته اند که به همدیگر غذا بدهند، در حالی که آدم های طمع کار تنها به خودشان فکر می کنند!"<br /><br /><br /> text/html 2008-12-11T15:44:11+01:00 طیبه فاطمی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/148721/clubname/mojtahediclub <br /><br />تنها بازمانده یك كشتی شكسته به جزیره خالی از سكنه ای افتاد.<br /> او با دلی لرزان دعا كرد كه خدا نجاتش دهد. <br />اگر چه روزها افق را به دنبال یاری رسانی از نظر می گذراند ولی كسی نمی آمد.<br /> سرانجام خسته و از پا افتاده موفق شد از تخته پاره ها كلبه ای بسازد تا خود را از عوامل زیانبار محافظت كند <br />و دارایی های اندكش را در آن نگه دارد. اما روزی كه برای جستجوی غذا بیرون رفته بود به هنگام برگشتن دید <br />كه كلبه اش در حال سوختن است و دودی از آن به سوی آسمان می رود.<br />متاسفانه بدترین اتفاق ممكن افتاده بود و همه چیز از دست رفته بود.<br />از شدت خشم و اندوه در جا خشكش زد و فریاد زد: <br /><br />"خدایا چطور راضی شدی با من چنین كاری كنی؟" <br /><br />صبح روز بعد با صدای بوق كشتی ای كه به ساحل نزدیك می شد از خواب پرید. <br />كشتی ای آمده بود نجاتش دهد. <br />مرد خسته از نجات دهندگانش پرسید: <br />شما ها از كجا فهمیدید من در اینجا هستم؟ <br />آنها جواب دادن: ما متوجه علایمی كه با دود میدادی شدیم.<br /><br />«هر آنچه از جانب خدا رسد خیر مطلق است» text/html 2008-12-10T22:23:58+01:00 سیده رضوی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/148492/clubname/mojtahediclub <font color="#ff0000"> </font> <div align="center"> <p dir="rtl" style="margin:0in 0in 0pt;text-align:center;" align="center"><b><span style="font-size:14pt;font-family:arial;" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">تغییر اوضاع </span></b><b><span dir="ltr" style="font-size:14pt;font-family:arial;"></span></b></p><b><span dir="rtl" style="font-size:14pt;font-family:arial;" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa"><br /></span></b><span dir="rtl" style="font-size:14pt;font-family:arial;" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa"><span style="color:rgb(0,0,255);">روزی پادشاهی سنگ نسبتا بزرگی را بر گذرگاهی باریک قرار داد، به گونه ای که ارابه ها و گاری ها و حتی گاه پیاده ها برای گذر از آنجا مشکل داشتند.<br /> خود نیز به کمین نشست تا واکنش مردم را ببیند. مدت ها گذشت... <br />همه با دردسر از کنار سنگ رد می شدند و فقط به غر زدن اکتفا می کردند. <br /><br />روزی پیرمردی روستایی از آنجا رد می شد و سنگ را دید. کوله بارش را زمین گذاشت و با زحمت زیاد سنگ را جابجا کرد و جاده را باز نمود...<br /> ناگهان متوجه کیسه ای در زیر سنگ شد. کیسه را باز کرد.<br /> نامه ای بود و مقدار زیادی سنگهای قیمتی. در نامه نوشته شده بود این پاداش کسی است که به جای غر زدن و اعتراض کردن به روزگار،<br /> زحمت عوض کردن اوضاع را به خود می دهد<br /><br /><br /><br /></span></span></div> text/html 2008-12-07T18:33:48+01:00 سیده رضوی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/146956/clubname/mojtahediclub <div style="text-align:center;"><font color="#0000ff" size="4"><br /><br />در زمان قدیم در شهری باستانی دو دانشمند بودند <br />که هیچکدام در ظاهر حرف دیگری را قبول نداشتند و علم یکدیگر را نیز زیر سوال میبردند؛ چرا که یکی از آنها خدا را قبول داشت و دیگری منکر وجود او بود!</font><br /><br /></div><div style="text-align:center;"><font color="#0000ff" size="4">یکبار در جمع مردم به مناظره پرداختند</font><br /><font color="#0000ff" size="4">آن شب مردی که منکر وجود خدا بود توبه کرد و در برابر محراب سر به خاک گذاشت .در حالی که مرد دیگر در خانه داشت کتابهای مقدس خود را می سوزاند......!!</font><br /></div><p style="text-align:right;"><font color="#0000ff" size="4"><br /><br /></font></p><div style="text-align:center;"><font color="#0000ff" size="4">اگه به چیزی درست اعتقاد نداشته باشیم </font><br /><font color="#0000ff" size="4">خیلی زود نظرمون راجع بهش تغییر میکنه</font> <br /></div><div style="text-align:right;"></div><p style="text-align:right;"> </p> text/html 2008-11-13T19:41:45+01:00 طیبه فاطمی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/132745/clubname/mojtahediclub <p><span style="font-family:tahoma, 'sans-serif';"><br /><span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">زندگی و سلوک عارف بالله جناب شیخ جعفر مجتهدی بگونه ای خاص از دیگران متمایز است ، ایشان در توسل به ائمه معصومین (ع)  بسیار استثنایی و ممتاز بوده  و در تمام مراحل زندگی شگفت خویش همواره منادی یک پیام اصولی بودند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> :<br />  « <span style="font-weight:bold;">توسل و محبت خالصانه و هر چه بیشتر به اهل بیت (ع )</span> »<br /><br /><span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">بگونه ای که هیچ گاه از ایشان دیده نشد که جز فرا خواندن افراد به سیره ائمه اطهار (علیهم السلام) کار دیگری از ایشان سر زده باشد</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> .<br /><span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">سخن از کرامات و حکایات ایشان بیشتراز این جهت قابل توجه است که یک عاشق و سالک راستین الی الله تا چه حد می تواند در این مسیر به تعالی برسد ، در این صورت است که می بینیم داشتن کرامتی مثل طی الارض و صد ها کرامت بی بدیل برای ایشان کاملا عادی است و ملاک اصلی در مکتب ایشان میزان خلوص نیت وتوسل به اهل بیت (ع ) است</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> ...<br /><br />  <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">مکتبی که ایشان خود را غلام آن می دانستند و به عمل نیز آنرا ثابت کردند ... آنچه در این بخش در مورد زندگی این خدمتگزار اهل بیت (علیهم السلام ) نقل شده تنها قسمت بسیار کوچکی از حکایاتی است که قابل نقل و ذکر بوده و تنها قطره ای است از بسیار ... اما پیش از آن لازم است که در مورد شیوه خودسازی و سلوک ایشان نکات بسیار مهمی را ذکر نماییم</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> .<br /><span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">گفتار زیر توسط استاد محمد علی مجاهدی از شاگردان خاص و ارادتمندان جناب مجتهدی  در مورد شیوه سیر و سلوک ایشان نوشته شده که برای آشنایی هر چه <br /> بیشتر توصیه می کنیم پیش از خواندن سایر قسمتها آنرا مطالعه بفرمایید</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> :<br /><br /><br /> 1- <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">شیوه سلوكی آقای مجتهدی در توسل مستمر به حضرات معصومین (علیهم السلام) خصوصاً مولی الكونین حضرت ابی عبد الله الحسین (علیه السلام) كاملاً نمودِ عینی پیدا می‌كرد و اگر روزی صد بار نام سالار شهیدان را در محضر ایشان بر زبان می‌راندند در هر بار به حدی منقلب می‌شدند كه بی‌اختیار به سان ابر بهار می‌گریستند و بغضی دیر پای گلوی ایشان را در هم می‌فشرد، به طوری كه اغلب قادر به ادامه صحبت نبودند و كلامشان در این حال ناتمام می‌ماند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>.<br /><br /> 2- <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">میزان محبتی كه در اعماق وجودشان نسبت به ائمه اطهار (علیهم السلام) ریشه دوانیده بود، در بیان و توصیف نمی‌گنجد و می‌فرمودند كه</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>:<br /> « <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">به بركت محبت این ذوات مقدس راه چندین ساله را می‌توان در فاصله زمانی كوتاهی طی كرد و حجاب‌ها را از میان برداشت</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>. »<br /><br /><span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">مرحوم حجت الاسلام نصیری بر این باور بود كه</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>:<br /> « <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">میزان محبتی كه در قلب جناب مجتهدی نسبت به آل الله وجود دارد اگر در میان مردم تقسیم كنند همه مردم عاشق آن ذوات مقدس می‌گردند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>! »<br /><br /><br /> 3- <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">بارها آقای مجتهدی بر این نكته پای می‌فشردند كه</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>:<br />  « <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">خدمت خالصانه به خلق خدا خصوصاً به شیعیان و محبان آل الله، راه دور و دراز مقصود را نزدیك می‌كند و در اثر توفیق خدمت می‌توان جاده صد ساله را به گامی طی كرده، و دل شكسته‌ای را به خاطر خدا آباد كردن می‌تواند پشتوانه مطمئنی برای آبادی دنیوی و برزخی و اخروی انسان باشد</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>. »<br /><br />  <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">طی شود جاده صد ساله به آهی گاهی</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>.<br /><br /><br /> 4- <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">جناب ایشان اهل سلسله‌ای نبودند چرا كه مجذوبان سالك را با سلسله و خانقاه كاری نیست. روزی به من فرمودند كه</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>:<br />  « <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">در مسیر سیر برزخی خود به مكانی رسیدم كه با موانعی مخصوص محصور شده بود و اقطاب را در آن مكان گرد آورده بودند وقتی از علت آن جویا شدم گفتند كه اینان باید در انتظار مریدان خود بنشینند تا به همراه آنان در پیشگاه عدل الهی حاضر گردند و پاسخگوی ارشادات خود باشند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>. »<br /><br /><br /><br /> 5- <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">ادب  آقای مجتهدی زبانزد خاص و عام بود و برای ذراری ائمه اطهار (علیهم السلام</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>) <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">خصوصاً، احترام فوق العاده‌ای قایل بودند و پیش از عارضه سكته مغزی، در پیش پای آنان تمام قد بلند می‌شدند و به ندرت اتفاق می‌افتاد كه در حضور آنان بنشینند و به هنگام خداحافظی در نهایت ادب آنان را تا در خروجی بدرقه می‌كردند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>.<br /><br /><br /> 6- <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">برای زایران حضرت ثامن الائمه علی بن موسی الرضا </span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>(<span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">علیه السلام) و كریمه اهل بیت حضرت معصومه (علیها السلام) و كسانی كه برای زیارت مسجد جمكران می‌رفتند، احترام زایدالوصفی از خود نشان می‌دادند، خصوصاً زایرانی كه با قلبی شكسته و با حالی زار و خسته توفیق بر قراری ارتباط معنوی با این ذوات مقدس را پیدا می‌كردند با پذیرایی روحانی این مرد بزرگ رو به رو می‌شدند و به هنگام حضور در عتبات عالیات نیز همین شیوه مرضیه را درباره زایران معمول می‌داشتند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>.<br /><br /> 7- <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">جناب آقای مجتهدی می‌فرمودند كه</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>:<br />  « <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">هر سالكی به رفیق راه نیاز دارد تا به اتفاق در مسیر مشتركی كه دارند طی طریق كنند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> . »<br /><br />  <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">از مرید بازی جداً در پرهیز بودند و آن را دام راه اولیا می‌دانستند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>.<br /><br /> 8- <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">جناب آقای مجتهدی علاوه بر قرآن كریم و نهج‌البلاغه و صحیفه سجادیه و ادعیه مأثوره، یاران همراه را به مطالعه غزلیات حافظ و وحدت كرمانشاهی و نیز مراثی عاشورایی عمان سامانی و حجت الاسلام نیرتبریزی تشویق می‌كردند و خود نیز در ضمن توسلات از اشعار این بزرگان غافل نمی‌شدند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>.<br /><br /> 9- <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">در محفلی كه ایشان حضور داشتند جایی برای غیبت و تهمت وجود نداشت، زیرا جاذبه وجودی ایشان اجازه صحبت‌های متفرقه را به احدی نمی‌داد چه رسد به مطالبی كه آلوده به دروغ و غیبت و تهمت باشد! محضر ایشان سرشار از معنویت و شور و حال بود و انسان در محضر آن مرد خدا احساس سبكباری عجیبی می‌كرد به طوری كه گاه وجود خود را نیز فراموش كرده و از گذشت زمانی بیخبر می‌ماند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>.<br /><br /> 10- <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">ایشان هیچگاه دستور و یا ذكری به افراد نمی‌دادند و اگر باطناً ناگزیر از این امر می‌شدند آن را به صورت غیر مستقیم بیان می‌كردند. مثلاً اگر بر طرف شدن مشكل فردی را در رفتن به مسجد جمكران می‌دیدند. می‌فرمودند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>:<br /> « <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">انشاءالله به مسجد جمكران می‌رویم و در آنجا دامن حضرت ولی عصر (علیه السلام) را می‌گیریم و مشكل خود را بر طرف می‌كنیم</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>. »<br /><br /> 11- <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">حضرت آقای مجتهدی به ندرت به تعریف و یا تكذیب افراد می‌پرداختند مگر این كه خود را باطناً ناگزیر می‌دیدند، و تكذیب ایشان نیز گزنده به نظر نمی‌رسید به شكلی كه اگر قرار بود كه صفت زشت یا عمل نكوهیده یك مدعی سلوك و ارشاد را  مورد نقد قرار دهند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>  :<br /><span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">اولاً در پاسخ سئوال كننده، نام طرف را تكرار نمی‌كردند و با ایراد مثالی از دیگران، مسأله را مورد بررسی قرار می‌دادند و به هنگام تعریف از اشخاص نیز، شور و حال فعلی آن شخص را در نظر می‌گرفتند و بی‌آنكه گذشته و یا آینده او را در تعریف خود دخیل بدانند، در جمله‌ای كوتاه نظر خود را ابراز می‌داشتند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>.<br /><br /> 12- <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">من شخصاً در طول آشنایی دامنه دار و طولانی خود با  آقای مجتهدی هرگز مشاهده نكردم كه ایشان دیناری از افراد پول دریافت دارند و یا از افراد انتظار مادی و مالی داشته باشند، بلكه مطلب كاملاً بر عكس بود و ایشان برای رفع مشكلات مالی افراد از خود مایه می‌گذاشتند</span><span dir="ltr"></span><span lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa"><span dir="ltr"></span> </span>.<br /><br /> 13-  <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">آقای مجتهدی در صورتی كه یكی از دوستان خود را در خور شنیدن رازی می‌دیدند و باطناً خود را از این امر ناگزیر می‌یافتند از تجربه‌های سلوكی خود یا خاطره‌های شیرینی كه داشتند با او صحبت می‌كردند و این گونه نبود كه هر كس كه از راه برسد این توفیق شامل حالش گردد! و تعداد این دوستان رازدار حضرت آقای مجتهدی از انگشتان دست تجاوز نمی‌كرد و این كه امروز هركجا می‌روید صحبت از ایشان و مكاشفات و كرامات آن مرد خدا است اغلب این گفتگوها با واسطه صورت می‌گیرد یعنی این مطلب را در جایی شنیده و یا خوانده‌اند و از همین روی اختلافات و تفاوت‌هایی در نقل قول‌ها راه می‌یابد كه گاه اصل مطلب را زیر سؤال می‌برد</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>!<br /><br /> 14- <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">در انتساب برخی از مطالب به آقای مجتهدی باید جداً تردید كرد زیرا برخی از آنها با روش سلوكی آن مرد بزرگ منافات دارد. امیدواریم كه طالبین راستین ، از روش سلوكی و نقطه نظرات ایشان به خوبی واقف گردند و در عدم پذیرش مطالب سخیفی كه با كیان و شخصیت آن بزرگوار در تضاد است، تردید نكند و حداقل در صورت تردید با مراجعه به یاران صادق و راستین ایشان صحت و سقم مطلب را جویا شوند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>.<br /><br /> 15-  <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">آقای مجتهدی احدی را تحت عناوینی از قبیل: جانشین و نایب مناب خود معرفی نكرده‌اند و اگر چنین اتفاقی صورت می‌گرفت با شیوه سلوكی ایشان كاملاً در تضاد بود، چرا كه روش سلوكی مجذوب سالك با روش متداول در سلسله‌های درویشی كاملاً فرق می‌كند و كار سالكان مجذوب آن هم از نوع خانقاهی آن را نباید با شیوه مجذوبان سالك یكی دانست</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>.<br /><br /> 16-  <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">آقای مجتهدی بارها بر این مطلب تأكید می‌كردند كه صرف حضور افرادی در محضر انسان‌های وارسته و راه رفته نمی‌تواند ملاك كمال سلوكی آنها باشد، بلكه نشان دهنده توفیقی است كه هر از گاه خداوند نصیب آنان می‌سازد تا از مشاهده اولیای خدا به خود آیند و پا در راه خود سازی بگذارند و با تزكیه نفس و تحمل ریاضت‌های شرعی عملاً در راه سلوك الی الله گام بردارند و می‌فرمودند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>:<br /> « <span dir="rtl" lang="ar-sa" xml:lang="ar-sa">هر سالكی باید با پای خود این مراحل را طی كند و با پای دیگران نمی‌توان طی طریق كرد</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>. »</span></p>