مقالات کلوب امام موسی صدر

مقالات کلوب امام موسی صدر 2012-02-12T19:45:57+01:00 text/html 2012-01-30T14:14:04+01:00 نیلوفر اطلاعات تازه ی خواهرزاده ی امام موسی صدر (و عضو هیأت لبنانی پی گیری) از سفر به لیبی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/3689296/clubname/imamsadrclub <div> <div> <h1 style="font-weight:bold;color:rgb(0,102,0);">اطلاعات تازه ی خواهرزاده ی امام موسی صدر (و عضو هیأت لبنانی پی گیری) از سفر به لیبی </h1> <div> </div></div></div> <img title="مهدی فیروزان" src="http://imamsadr.ir/pic/news/111217_1459/mainphoto.jpg" alt="" width="123" />نزدیک به ۲ هفته پیش هیات لبنانی منسوب رئیس&zwnj;جمهور این کشور به همراه برخی اعضای خانواده امام موسی صدر عازم لیبی شدند و طی ملاقات با ۶ عضو دولت انتقالی این کشور به تبادل اطلاعات درخصوص وضعیت پرونده امام موسی صدر پرداختند. درخصوص نتایج این سفر روزنامه ی همشهری  با مهدی فیروزان، خواهرزاده امام موسی&zwnj;صدر گفت&zwnj;وگو کرده&zwnj; است.•در سفر هیات&zwnj;پیگیر پرونده امام موسی صدر به لیبی چه کسانی حضور داشتند؟ من به&zwnj;عنوان عضو خانواده ی امام موسی صدر به همراه هیأت عالی&zwnj;رتبه ی لبنانی متشکل از عدنان منصور (وزیر خارجه لبنان)، صدرالدین صدر (پسر امام موسی صدر)، قاضی حسن شامی (نماینده دولت لبنان) و هیثم جمعه، مدیرکل مهاجران وزارت خارجه لبنان به لیبی سفر کردیم. این هیات از سوی رئیس&zwnj;جمهور لبنان تعیین شده بود. در این سفر ما ۶ ملاقات با مقامات لیبی داشتیم. پنجشنبه ۲۲ دی ابتدا با وزیر خارجه و سپس با وزیر کشور لیبی دیدار کردیم. دیدار سوم نیز با جناب آقای عبدالجلیل، رئیس شورای انتقالی لیبی بود. این دیدارها به همراه ملاقات با نخست&zwnj;وزیر و وزیر دفاع لیبی همگی در یک روز انجام شد. همچنین با برخی از مطلعان پرونده ی امام موسی&zwnj;صدر در لیبی گفت&zwnj;وگوی غیررسمی داشتیم که اطلاعات جدیدی را به دست آوردیم؛ از جمله این که با فردی آشنا شدیم که طی سال&zwnj;های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ میلادی (۱۳۷۳ تا ۱۳۷۵شمسی) زندانبان امام موسی&zwnj;صدر بوده است. روز شنبه نیز با وزیر دادگستری لیبی که مسئولیت پرونده امام را دارد و چند مقام ارشد دادستانی این کشور&zwnj; دیدار داشتیم.•نتیجه این دیدارها چه بود؟ در این ملاقات&zwnj;ها متوجه شدم که پرونده امام موسی صدر و وضعیت ایشان برای مقامات لیبی بسیار حائز اهمیت است. وزیر خارجه لیبی مهم&zwnj;ترین اولویت سیاست خارجی لیبی را پیگیری قضیه امام موسی صدر و آزادی ایشان اعلام کرد. در مجموع در این ملاقات&zwnj;ها ۲مورد مشهود بود؛ نخست این که آشکار بود دولت انتقالی لیبی در فاصله کوتاه شکل&zwnj;گیری&zwnj;اش به&zwnj;طور جدی به جمع&zwnj;آوری اطلاعات و مدارک مرتبط با امام موسی صدر در دفاتر قذافی، عبدالله سنوسی وزیر اطلاعات دوره قذافی و سایر دفاتر امنیتی پرداخته بود؛ دوم این که دادستان لیبی به&zwnj;عنوان مسئول رسیدگی به پرونده تعیین شده بود و اطلاعات مهمی در این پرونده داشت.•مهم&zwnj;ترین اطلاعات و اسنادی که در این ملاقات&zwnj;ها ارائه شد، چه بود؟ مجموعه اسنادی که جمع&zwnj;آوری کرده بودند، حکایت از آن داشت که امام موسی&zwnj;صدر در طول این سال&zwnj;ها زندانی بوده است. مقامات لیبی در این اسناد نام زندانبان&zwnj;های ایشان و مقامات امنیتی متولی حفاظت از او در تشکیلات قذافی را لیست کرده بودند. آقای عبدالجلیل، رئیس شورای انتقالی لیبی به من گفت: «ما تا قبل از سقوط طرابلس از امام موسی صدر خبر داشتیم اما پس از سقوط طرابلس سرنخ&zwnj;ها همگی گم شد.» بنابراین در این سفر، براساس همین شواهد، این تئوری که امام در روزهای اول سفر به لیبی به شهادت رسیده&zwnj;اند، به کلی رد شد. اطلاعات مقامات لیبیایی همگی دال بر این بود که امام موسی صدر هنوز زنده است.•درحال حاضر مقامات لیبی در این پرونده به&zwnj;دنبال چه هستند؟ مقامات لیبی به&zwnj;دنبال سرنخ&zwnj;هایی هستند تا محل زندان امام موسی&zwnj;صدر را پیدا کنند. نکته مهمی که از دیدار با وزیر دادگستری لیبی باید بگویم این است که از ایشان سؤال کردیم: آیا هنوز مناطقی وجود دارد که به تسخیر شما درنیامده باشد که او در جواب گفت: هنوز مناطق «واسعه و شاسعه»ای در جنوب لیبی وجود دارد که دولت انقلابی نتوانسته بر آن مناطق کنترل پیدا کند. این مسئله را وزیردفاع لیبی نیز تأیید کرد.•موضع خانواده امام موسی صدر برابر این ادعا چیست؟ اسناد جمع&zwnj;آوری شده، اسناد ضد&zwnj;و نقیضی نبود. در کشور ما ۲ رویکرد اسنادی و تحلیلی درخصوص سرنوشت امام موسی صدر وجود دارد. براساس رویکرد تحلیلی برخی افراد می&zwnj;پرسند که چگونه ممکن است حکومت تروریستی قذافی امام موسی صدر را طی این ۳۳ سال نگاه داشته باشد؟ خوب این تحلیل است! اما خانواده امام موسی صدر براساس رویکرد اول، یعنی براساس اسناد، اخبار و شواهد به حیات امام موسی صدر اعتقاد دارد. بسیاری از این اسناد مبتنی بر نقل قول شاهدان عینی، مقامات کنونی لیبی و انقلابیونی است که دیروز در شمار معارضان زندانی دولت قذافی بودند و بعدها توانستند به کشورهای خارجی بگریزند، اما معتقدان به شهید شدن امام، عمدتا براساس تحلیل و نقل&zwnj;وقول&zwnj;های متهمان و شاهدان دست دوم و سوم به این جمع&zwnj;بندی رسیده&zwnj;اند.در خلال گفت&zwnj;وگوهای ام با این گروه در این سال&zwnj;ها، به این نتیجه رسیده&zwnj;ام که هیچ&zwnj;گاه کار علمی و متدیک روی اسناد گوناگون یا برای جمع&zwnj;آوری اطلاعات از شاهدان و متهمان صورت نگرفته است اما در مقابل جمع&zwnj;بندی خانواده مبنی بر حیات امام حاصل یک سلسله بررسی&zwnj;های میدانی و اسناد و اخبار شاهدان عینی است. در ملاقات&zwnj;&zwnj;های اخیر با مقامات لیبیایی و براساس اطلاعات آنان، تقریبا هیچ احتمال سلبی و متناقض با جمع&zwnj;بندی خانواده داده نشد. http://imamsadr-news.com/article/1865  منبع:  روزنامه همشهری، ۱۳۹۰/۱۱/۹<div style="text-align:left;"></div>به نقل از <a href="http://imamsadr.ir/news/news.php?id=6924">سایت مؤسسه ی امام صدر</a> text/html 2012-01-26T16:31:21+01:00 نیلوفر پدر من آمدم … http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/3663952/clubname/imamsadrclub <div style="color:rgb(0,102,0);"><h1>پدر من آمدم ....</h1> </div> «خانواده ی صدر عجیب اند. آن ها آدم را دچار این سوءتفاهم می&zwnj;کنند که نوع بشر، فرشته است یا بوده است یا می&zwnj;تواند باشد. من آقای سیدموسی صدر را که دارم زندگی نامه&zwnj;اش را می&zwnj;نویسم، هیچ وقت ندیده&zwnj;ام و دارم همه ی زورم را می&zwnj;زنم که خلاف آن چیزی که از بیشتر راوی&zwnj;ها شنیده&zwnj;ام، آدم عادی درون او را از لابه&zwnj;لای صحبت&zwnj;هایی که از زیر زبان کس&zwnj;و&zwnj;کارش بیرون کشیده&zwnj;ام، به صحنه بیاورم اما شک دارم در نهایت چیزی دست من یا خواننده&zwnj;ام را بگیرد. متن زیر با تکیه بر اطلاعات سه، چهار جلسه گفت و گوی من با صدرالدین صدر- فرزند ارشد آقای امام موسی صدر- نوشته شده است. او در نظر من واقعی&zwnj;ترین و خاکستری&zwnj;ترین شخصیت خانواده بود، چون در مصاحبه بدقلق بود، چون مجبورم کرد ۲۴ ساعت قبل از مصاحبه سوال&zwnj;ها را تحویل اش بدهم، چون ذهن دو دو تا چهارتای دقیق سرسختی داشت، چون در گفتن حس واقعی&zwnj;اش خوددار بود و چون تنها فرد این خانواده بود که مرا می ترساند. اما این کاراکتر بدقلق خوددار، این متن را که در آن در باب خصوصی&zwnj;ترین حس&zwnj;های او نسبت به پدرش قلمفرسایی شده، تحمل کرد و با بزرگواری اجازه داد دیگران درون او را ببینند؛ با بزرگواری و شجاعت. » این سخنان خانم حبیبه ی جعفریان است که راوی داستان زندگی امام صدر است. این متن پیشتر در ماهنامه ی همشهری داستان به تفصیل منتشر شده است. بخش های مهم این نوشته به انتخاب <a href="http://www.hamshahrimags.com/NSite/FullStory/News/?Id=1747">سایت همشهری</a>، به بهانه ی سفر پیش روی آقا صدری و پای در جای پدر گذاشتن پس از سی و سه سال انتظار در سایت امام صدر نیوز باز نشر می یابد. این نوشته ها امروز معنای دیگری یافته اند؛ پسری در جست و جوی نشانی از پدر، از پس سی و سه سال، همان راه را با مخاطرات دیگری می پیماید. پا جا پای پدر می کذارد واز میزبانان پدر می خواهد که هم اکنون و هم امروز، زمان آزادی پدر رسیده است. یاری کنید تا امام آزادی، آزاد شود. اسبابی که او را به این سفر دیرهنگام مجاب کرده، بر ما پوشیده است. اما در یک جمله این حال اوست: «پدر من آمدم؛ اینک، تو کجایی؟» •  به همه می&zwnj;گویم تو آدم عادی&zwnj;ای بودی ولی می&zwnj;دانم که نبودی. برای من هیچ وقت نبودی و این شاید چیزی است که همیشه روی دوشم سنگینی کرده است. چون من هیچ وقت تو نبوده&zwnj;ام و نشده&zwnj;ام. من هیچ&zwnj;وقت نخواسته&zwnj;ام دنیا را عوض کنم یا قومی را نجات بدهم یا تکلیفی را به عهده بگیرم. از این نیست که آزار می&zwnj;بینم. سنگینی جای دیگری است. سنگینی آن جاست که دنیا طوری چرخیده که من می&zwnj;بایست کاری برای تو بکنم. این جمله، ساده است. ساده و بی&zwnj;آزار اما در تمام سال&zwnj;های نبودن تو که اتفاقا جوانی و میانسالی من بوده است، به کندی و ریزریز به مواخذه&zwnj;ام کشیده. • سی سال است تو نیستی و ۳۰ سال است که ما فکر می&zwnj;کنیم روزی قرار است برگردی اما برنگشته&zwnj;ای. نمی&zwnj;دانم چرا؟ نمی&zwnj;دانم چرا من نمی&zwnj;توانم همان کاری را برایت بکنم که تو اگر اینجا بودی برای من می&zwnj;کردی. نخواسته&zwnj;ام؟ عرضه نداشته&zwnj;ام؟ چه کسی می&zwnj;تواند قضاوت کند؟ چه کسی می&zwnj;تواند بگوید کدام بخشودنی&zwnj;تر است؟ چه کسی می&zwnj;تواند بگوید کدام غم&zwnj;انگیزتر است؟• یک بار که مثلا خواستم از تو ایراد بگیرم یا شاید می&zwnj;خواستم نشان بدهم بزرگ شده&zwnj;ام گفتم«بابا! این آدم&zwnj;ها ارزشش را ندارند. چرا ولشان نمی&zwnj;کنید بروید ایران؟ آنجا به شما بیشتر نیاز هست. » و یادت هست چی جوابم را دادی؟ گفتی «خدا گفته بیا و به همین&zwnj;ها خدمت کن. به همین&zwnj;ها که قدر نمی&zwnj;دانند و شاید محرومیتشان باعث شده این طوری بشوند.» تو می&zwnj;دانستی؛ به طرز دقیق و مطمئنی می&zwnj;دانستی کی هستی و چه کار باید بکنی.می&zwnj;گفتی «تکلیف»&zwnj;ات این است؛ نقشی که از تو خواسته شده این است و برای آن می&zwnj;جنگیدی، خسته می&zwnj;شدی، تحقیر می&zwnj;شدی، فحش می&zwnj;شنیدی ولی ادامه می&zwnj;دادی و واقعا اتفاقی می&zwnj;افتاد. چیزی در جایی تغییر می&zwnj;کرد و کاری به سرانجام می&zwnj;رسید. اما من چه کار دارم می&zwnj;کنم؟ چه کار کرده&zwnj;ام؟ جوانی من و بزرگسالی&zwnj;ام به جست&zwnj;وجوی تو گذشته است، به تقلایی که امیدوار بوده&zwnj;ام با آن تو را به خودم و دیگران برگردانم ولی نتوانسته&zwnj;ام؛ «نتوانسته&zwnj;ام»؛ کلمه&zwnj;ای که تو با آن میانه&zwnj;ای نداشتی و من به حق یا ناحق فکر می&zwnj;کنم تو در آموختنش به من کم گذاشتی. • عجیب بودی. از خیلی بچگی&zwnj;ام این را فهمیدم. از اولین باری که کنارم ایستادی. تو خیلی بلند بودی. قدت کمی مانده بود که دو متر شود و قیافه&zwnj;ات که یک جوری بود، مثل آدم&zwnj;هایی که در قصه&zwnj;ها خلق شده&zwnj;اند و لباست که شباهت تو را با دیگران باز هم کمتر می&zwnj;کرد و گاهی مرا می&zwnj;ترساند. ترس هم نه. راستی می&zwnj;دانی اولین بار کی از تو ترسیدم؟ در صور، در یک بعد از ظهر که با بچه&zwnj;ها از مدرسه برمی&zwnj;گشتم. ما پیاده می&zwnj;آمدیم، توی سر و کله هم می&zwnj;زدیم، دعوا می&zwnj;کردیم و فحش می&zwnj;دادیم. نزدیک خانه بودیم و من حواسم نبود که تو جلوی در ایستاده&zwnj;ای و فحشی دادم. یادم نیست چی؟ فقط یادم است که هنوز آن فحش توی هوا سرگردان بود که من صدای تو را شنیدم که اسم مرا فریاد می&zwnj;زدی و برگشتم و تو را دیدم که بیرون خانه ایستاده بودی و تا به تو برسم طولانی&zwnj;ترین و مرگبارترین لحظات زندگی&zwnj;ام بوده است، تا الان. کتکی که همان جا مرا زدی، حتی، به این هولناکی نبود. یک آن احساس کردم تو را برای همیشه از دست داده&zwnj;ام. • شب ۲۶ ژوئن ۱۹۷۸ شاید یکی از آن معدودها بود. شب بازی فینال جام جهانی بین هلند و آراژانتین. تو فوتبال دوست داشتی. این را می&zwnj;دانستم و حتی حدس می&zwnj;زدم که طرفدار آرژانتین باشی اما هیچ کاری نمی&zwnj;کردی. شیخ محمد یعقوب دقیقه&zwnj;ای یک بار از جایش می&zwnj;پرید و داد و فریاد می&zwnj;کرد. تو ولی هیچی نشان نمی&zwnj;دادی. آدم می&zwnj;فهمید که هیجان&zwnj;داری ولی هیجان زده نبودی یا نمی&zwnj;شدی یا جلوی خودت را می&zwnj;گرفتی. ما فرانسه بودیم؛ من و حورا و حمید و تو از الجزایر، از دیدن بن بلا برمی&zwnj;گشتی و آمده بودی به ما سر بزنی. دو ماه بعد از این بود که رفتی لیبی؛ جایی که هیچ وقت از آن برنگشتی. • روزهای اول فکر می&zwnj;کردیم فقط چیزی به تأخیر افتاده. اول از دفترت و دوستانت در لبنان سراغت را گرفتیم. ما هنوز فرانسه بودیم و تو هم قرار بود بیایی آنجا. چون مامان بستری بود و قرار جراحی داشت. شماره هتلت در لیبی را گرفتیم. به وزارت خارجه تلفن زدیم. کسی جواب درستی نمی&zwnj;داد. نمی&zwnj;دانم چرا از سفارت سراغت را نگرفتیم. نمی&zwnj;دانم اگر گرفته بودیم الان فرقی می&zwnj;کرد یا نه. این را می&zwnj;دانم که خیلی جوان و نادان بودم. ۲۲سالم بود و هیچ وقت فکر نکرده بودم که اگر تو نباشی چه کار باید کرد؟ • گاهی فکر می&zwnj;کردم چرا هیچ وقت مجبورم نکرده&zwnj;ای بروم طلبه بشوم. یک بار یکی از قوم و خویش&zwnj;ها که از نجف آمده بود گفت پسر عمویت سید محمد باقر صدر خیلی علاقه&zwnj;مند است من و حمید برویم نجف و درس حوزه بخوانیم و تو خیلی خونسرد و مطمئن گفتی:« نه!» حتی مکث هم نکردی. من آنجا بودم و جا خوردم. خودم هم تصوری هنوز نداشتم که اصلا می&zwnj;خواهم در زندگی چه کار کنم و آیا ممکن است بخواهم روزی از مدرسه بین&zwnj;المللی بیروت بروم نجف درس حوزه بخوانم یا نه؟ هیچ&zwnj;کدام اینها برای خودم معلوم نبود ولی از اینکه تو آن طور بی&zwnj;مکث و مطمئن گفته بودی «نه» بهم برخورد. فکر کردم چرا این طور یک دفعه گفتی؟ چرا توضیحی ندادی؟ و در اولین فرصتی که توانستم همین را از تو پرسیدم. گفتم: «چرا گفتید نه؟ یعنی ما را در این حد نمی&zwnj;دانید که عمامه سرمان بگذاریم یا برویم درس دینی بخوانیم؟» و تو یکی از همان جواب&zwnj;&zwnj;های عجیب خودت را دادی «نه باباجون. ما معمم زیاد داریم. چیزی که ما می&zwnj;خواهیم معمم نیست، روحانی است و آن هم کار هر کسی نیست. این از شما بر نمی&zwnj;آید». اینها را با مهربانی گفتی ولی فکر کردم کاش اصلا نپرسیده بودم. کاش «نه» تو برایم همان&zwnj;طور مبهم می&zwnj;ماند. آیا اصلا امیدی به من داشتی؟ نمی&zwnj;دانم. مامان می&zwnj;گوید بعضی وقت&zwnj;ها همین طوری یک دفعه دستم را می&zwnj;گرفتی می&zwnj;بردی با خودت و باهام حرف می&zwnj;زدی ولی شاید بیشتر از اینها فرصت و توجه می&zwnj;طلبید تا من ضعیف نمانم. • دارم بدجنسی می&zwnj;کنم؟ آن&zwnj;قدر عمد دارم اسطوره&zwnj;زدایی&zwnj;ات کنم که خرابت می&zwnj;کنم؟ از اینکه نیستی عصبانی&zwnj;ام؟ از اینکه برایم کم گذاشتی؟ از اینکه به فوق&zwnj;العادگی تو نیستم؟ از اینکه مرا به حال خودم رها کردی؟ از اینکه آنی از خودت را به من نیاموختی؟ نمی&zwnj;دانم. وقتی ناگهان نیست شدی من خالی شدم؛ خالی و گیج. احساس کردم به طرز بی&zwnj;انصافانه&zwnj;ای در برابر وضعیتی قرار گرفته&zwnj;ام که اصلا برای آن تربیت و آموخته نشده&zwnj;ام. آزمون و خطا می&zwnj;کردم و پیش می&zwnj;رفتم و هر لحظه این هراس را داشتم و دارم که دارم اشتباه می&zwnj;کنم آیا؟ آیا کار بهتر یا دیگری می&zwnj;شد کرد؟ • فرزند تو بودن خوب است و بد است. بد هم نه، سخت است. بله، مودبانه&zwnj;اش همین است؛ سخت؛ سخت و خوشایند. وقتی به آن مدرسه شبانه روزی در بیروت می&zwnj;رفتم هم این حس را داشتم. وقتی مرا بابت اینکه پسر تو بودم جور دیگری نگاه می&zwnj;کردند خوشم می&zwnj;آمد. در آن مدرسه همه، بچه&zwnj;های کسانی بودند. همه، پسران پدرانی به غایت مهم بودند و با این وصف باز من جور دیگری بودم. چون پسر تو بودم چون تو را همه احترام می&zwnj;کردند، مسیحی و سنی و دورزی و شیعه و در لبنان تعداد آنهایی که همه احترامشان کنند زیاد نبود و من خوشم می&zwnj;آمد. خوشی می&zwnj;آمد و بعد سنگینی؛ سنگینی عادی نبودن تو، سنگینی پسر تو بودن من. سنگینی بهتر بودن. فاخر بودن. • آن وقت&zwnj;ها نبودن&zwnj;های تو، کم بودن&zwnj;های تو را به خاطر این می&zwnj;بخشیدم. نبودن&zwnj;های تو را به خاطر اینکه می&zwnj;خواستی دنیا را به محل قابل تحمل&zwnj;تری تبدیل کنی، به خاطر اینکه می&zwnj;خواستی آدم&zwnj;ها موجودات بهتری باشند، می&zwnj;بخشیدم اما الان که پا به ۵۰ گذاشته&zwnj;ام، نه الان فکر می&zwnj;کنم اگر همین لحظه وارد شوی با تو دعوایم می&zwnj;شود. فکر می&zwnj;کنم تو برایم کم گذاشتی. فکر می&zwnj;کنم تو در اینکه من نتوانسته&zwnj;ام از آن جهنمی که در آنی خلاصت کنم مقصری. • هیچ وقت خواهم توانست این ها را به زبان بیاورم؟ درحالی&zwnj;که تو برایم هیچ وقت شبیه پدران دیگر نبوده&zwnj;ای؟ درحالی&zwnj;که حتی آن&zwnj;طور که دیگران پدران شان را از دست می&zwnj;دهند از دست ات نداده&zwnj;ام؟ نه مریض بوده&zwnj;ای، نه مرده&zwnj;ای، نه کشته شده&zwnj;ای؛ تو گم شدی، ناپیدا شدی و همیشه این امید هست که یک روز بیایی. هر وقت با خودم مهربان نیستم، هر وقت از این وضع عصبانی&zwnj;ام و دلم می&zwnj;خواهد بابت اش به کسی بتوپم به این فکر می&zwnj;کنم؛ به روزی که تو بیایی و ملامت&zwnj;های کهنه و کودکانه مرا گوش کنی.http://imamsadr-news.com/article/1792 <img style="width:177px;height:337px;" title="sadri sadr" src="http://imamsadr-news.com/fa/wp-content/uploads/2012/01/sadri-sadr1.jpg" alt="" /> text/html 2011-12-25T09:53:58+01:00 جعفر گنجی مهدی فروزان: فکر میکنید ما کم تحت فشار هستیم برای تحلیل پذیرفتن شهادت امام موسیصدر؟ http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/3463681/clubname/imamsadrclub <div style="width:240px;float:right;padding-bottom:15px;color:rgb(0,0,0);font-family:tahoma;font-size:11px;font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;letter-spacing:normal;line-height:19px;text-align:right;text-indent:0px;text-transform:none;word-spacing:0px;background-color:rgb(255,255,255);"><h2 style="font-family:'tahoma ! important';font-weight:normal;font-size:11px;margin:0px;padding:0px;">احزاب و تشکل ها - هفتهنامه آسمان در مصاحبهای با مهدی فیروزان داماد امام موسی صدر نوشت:</h2></div><h4 style="font-family:tahoma;font-size:11px;font-weight:normal;margin:0px;padding:0px;line-height:22px;color:rgb(0,0,0);font-style:normal;font-variant:normal;letter-spacing:normal;text-align:right;text-indent:0px;text-transform:none;word-spacing:0px;background-color:rgb(255,255,255);"></h4><div dir="rtl">·        هنوز هم متوقع هستیم که امام آزاد شود. البته این سوال را داریم که مگر زندانی باقی مانده که هنوز کشف نشده باشد؟ اما هنوز زندانهای ناشناختهای هست که اخبار یافتن آنها منتشر میشود.</div><div dir="rtl">·         دولت انتقالی لیبی همکاری محکمی با گروههای متخصص جستجوگر برای یافتن امام موسی صدر، ندارد.</div><div dir="rtl">·         اخباری که از سوی مقامات رسمی دولت پیشین لیبی میرسد آنقدر متناقض است که نمیتوان به استناد آنها حکمی درباره حیات امام صادر کرد. اظهارات احمد رمضان مسئول دفتر قذافی با واقعیت زمان حضور امام در لیبی نمیخواند. از این رو نمیتوان گفتههای وی دال بر شهادت امام را توام با صحت دانست.</div><div dir="rtl">·         آنچه بر اساس آن از ما توقع دارند که خبر شهادت امام موسی صدر را اعلام کنیم، تحلیل است نه خبر. اعضای خانواده امام موسی نمیتوانند حکم به شهادت ایشان بدهند و این استدلال که چون از او خبری نیست، پس شهید شده است؛ استدلال درستی نیست.</div><div dir="rtl">·         تمام اخبار ما دلالت بر زنده بودن امام دارد چرا که ما درباره شهادت ایشان خبر درستی دریافت نکردهایم. شاید بعدها سیف الاسلام حرفهایی بزند هرچند او در زمان ربودن ایشان، کودکی چهار پنج ساله بود.</div><div dir="rtl">·         برخی تصور میکنند که ما سادهلوحانه با موضوع برخورد یمکنیم. اما این طور نیست. ما تحمل اینکه به ما بگویند ساده لوحیم یا خوش بینیم را داریم ولی تمایل داریم که ابتدا همه اطلاعات را جمع کنیم و بعد نتیجه را اعلام کنیم. تمام آنها که از طریق تحلیل به این نتیجه رسیدهاند که ایشان در حیات نیستند، بعدها به ما خرده خواهند گرفت که چرا بدون دلیل و مدرک پذیرفتهایم که امام به شهادت رسیده است. بنابراین تا خبر قطعی نگیریم، حکم قطعی نمی دهیم.</div><div dir="rtl">·         فکر می کنید ما کم تحت فشار هستیم برای تحلیل پذیرفتن شهادت امام موسیصدر؟اما اگر 20 سال دیگر هم طول بکشد، تا خبری مستند دقیق و غیرقابل انکار به دست ما نرسد، همچنان امیدوار به بازگشت اما هستیم و این از نظر منطقی هم پذیرفته شده است.</div><div dir="rtl">·         خانواده در تلاش است که برای یافتن امام، در هفتههای آینده به طرابلس برود و در آنجا مستقر شوند، همراه با یک تیم زبده و کارشناس که دست کم دولت انتقالی را وادار کنند که مساله یافتن امام را جدی تر پیگیری کند.</div><a href="http://www.khabaronline.ir/detail/190819/امام-موسی-صدر-لیبی-/احزاب-و-تشکل-ها/سیاست" title=""></a> <a href="http://www.khabaronline.ir/detail/190819/امام-موسی-صدر-لیبی-/احزاب-و-تشکل-ها/سیاست">http://www.khabaronline.ir</a> text/html 2011-10-16T18:59:15+01:00 جعفر گنجی امام موسی صدر و گروه های سیاسی (قسمت دوم) http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/3101991/clubname/imamsadrclub قسمت دوّم<h6 dir="rtl" style="margin-top:10pt;margin-right:0cm;margin-left:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:center;text-indent:0px;line-height:16px;direction:rtl;font-size:9pt;font-family:'times new roman', serif;font-weight:bold;">ابهام در نجف و بیروت</h6>مهم&zwnj;ترین گروه اسلام&zwnj;گرای ایرانی که با جنبش فلسطین و برخی دولت&zwnj;های عربی، به&zwnj;ویژه سوریه و لیبی، ارتباط داشت، گروه محمد منتظری است. این گروه به دلیل انتشار اعلامیه&zwnj;هایی با امضای «روحانیت مبارز خارج از کشور» به این نام شهرت یافت.محمد منتظری یکی از برجسته&zwnj;ترین و پرشورترین طلاب انقلابی مسلمان در سال&zwnj;های 1340 و 1350 بود. او پس از دو بار دستگیری (1344 و 1347)، و سپری کردن سه سال و هفت ماه زندان، بار دیگر تحت تعقیب قرار گرفت و مخفی شد. در 13 خرداد 1350 در درگیری که میان مأموران ساواک و محمد منتظری در قم رخ داد، و منتظری به کمک سلاح کمری موفق به فرار شد، در چمدانی که وی حمل می&zwnj;نمود مدارکی به دست آمد که ارتباط او را با سازمان فتح محرز می&zwnj;کرد. [15] اندکی بعد مخفیانه به عراق رفت و هم&zwnj;زمان با تردد به لبنان و عراق، و حضور در جلسات درس امام خمینی در نجف اشرف، مرکز فعالیت&zwnj;های سیاسی- نظامی گروه خود را در دمشق قرار داد. منتظری از اسامی مستعار «سمیعی» و «شیخ ناصر» و «ابواحمد» و گذرنامه پاکستانی استفاده می&zwnj;کرد ولی بیش&zwnj;تر با نام «حسن سمیعی» شناخته می&zwnj;شد. [16] او در سال 1357 از نام مستعار «جعفری» استفاده می&zwnj;کرد. [17]گذرنامه و سایر مدارک پاکستانی محمد منتظری را سید محمود دعایی فراهم می&zwnj;آورد. دعایی، که نزدیک&zwnj;ترین ارتباطات را با منتظری داشت، از طرقی که در خاطراتش مسکوت می&zwnj;گذارد، شناسنامه&zwnj;ها و پاسپورت&zwnj;های اصل، نه جعلی، پاکستانی را به دست می&zwnj;آورد و منبع تأمین این اسناد برای دیگران، حتی برخی اعضای سازمان مجاهدین خلق چون حسین روحانی، بود. دعایی می&zwnj;نویسد:<blockquote>«در همان سفر موفق شدم حدود 17 شناسنامه و پاسپورت اصل را در پاکستان به دست آورم و برای عناصر برجسته سازمان [مجاهدین خلق] حتی برای حسین روحانی پاسپورت پاکستانی و کارت شناسایی پاکستانی تهیه کنم...» [18]</blockquote>محمد منتظری به جلب جوانان و طلاب مسلمان علاقمند به مبارزه مسلحانه علیه حکومت پهلوی پرداخت و تشکیلات خود را در کشورهای عربی و شیخ&zwnj;نشین&zwnj;های خلیج فارس و هندوستان و اروپای غربی توسعه داد و از طریق محمدعلی هادی نجف&zwnj;آبادی (دکتر هادی) و شیخ حسن ابراهیمی در پاکستان نیز فعال بود. این گروه با فتح و برخی سازمان&zwnj;های مبارز فلسطین و لبنان رابطه نزدیک داشت. صادق طباطبایی می&zwnj;نویسد:<blockquote>«یکی از تشکیلاتی که خارج از کشور و بیش&zwnj;تر در سوریه و لبنان فعالیت می&zwnj;کردند روحانیت مبارز خارج از کشوربود. البته همه آن&zwnj;ها روحانی نبودند. از عناصر فعال آن&zwnj;ها می&zwnj;توان شهید محمد منتظری، مهندس غرضی و آقای احمد نفری را نام برد. برای محمد منتظری پول و اعتبار فراوانی از ایران فرستاده می&zwnj;شد. از جمله اقدامات آنان این بود که افرادی را از ایران به سازمان&zwnj;های چریکی فلسطینی معرفی می&zwnj;کردند و پس از تعلیم و آموزش آن&zwnj;ها را به ایران باز می&zwnj;گردانیدند. رژیم شاه و ساواک از این موضوع مطلع بود و به مقامات لبنانی و سوری فشار می&zwnj;آورد که از فعالیت&zwnj;های عناصر مخالف جلوگیری کنند. دولت سوریه این فشارها را تحمل می&zwnj;کرد و علت آن هم حمایتی بود که آقای صدر از این افراد می&zwnj;کرد.» [19]«آقای صدر به&zwnj;گونه&zwnj;ای مقامات سوریه را نسبت به این&zwnj;ها مطمئن کرده بود که دست این افراد در سوریه کاملاً باز بود. مثلاً، آقای محمد منتظری تنها کاری که در سوریه نمی&zwnj;کرد آن بود که علیه آن کشور قیام مسلحانه کند!» [20]</blockquote>گروه محمد منتظری حتی کوشید از طریق ارتباط با اتحاد شوروی، با واسطه حزب توده، امکانات تسلیحاتی فراهم آورد. نورالدین کیانوری در خاطراتش از سفر «ابوشریف» (عباس آقازمانی)، دوّمین فرمانده سپاه پاسداران، [21] به برلین شرقی سخن می&zwnj;گوید:<blockquote>«رفقای ما در وین به ما اطلاع دادند که دانشجویان مسلمان از آن&zwnj;ها خواسته&zwnj;اند که یکی از مسئولان&zwnj;شان با رهبری حزب توده ایران ملاقات کند. ما موافقت کردیم و قرار گذاشتیم و پس از چندی فردی که خود را &quot;ابوشریف&quot; معرفی می&zwnj;کرد به برلین شرقی آمد... به ما گفت که با یک گروه مبارز در ایران- که مرکز آن در بیروت است- مرتبط است. درخواست او از ما این بود که ما برای چند دانشجوی جوان عضو آن گروه در جمهوری دمکراتیک آلمان یا اتحاد شوروی یا هر کشور سوسیالیستی دیگر امکان آموزش مخصوص ساخت مواد منفجره فراهم کنیم و تعدادی اسلحه کمری و سلاح سبک به آن&zwnj;ها بدهیم...»</blockquote>کیانوری به «ابوشریف» اعتماد نمی&zwnj;کند و به وی پاسخ منفی می&zwnj;دهد:<blockquote>«بعد از انقلاب فهمیدیم که این آقای &quot;ابوشریف&quot; عباس زمانی نام دارد و با حجت&zwnj;الاسلام محمد منتظری در رابطه بوده است. اگر این مطلب را در آن زمان می&zwnj;دانستیم برای ما خیلی باارزش بود و قطعاً به وی کمک می&zwnj;کردیم.» [22]</blockquote>برای من روشن نیست عباس زمانی با اطلاع محمد منتظری با حزب توده تماس گرفت یا از طرق دیگر به این اقدام ترغیب و هدایت شد؛ و در این صورت چه کسانی مشوق و راهنمای او بودند؟ شاید خود او در آینده این ابهام را روشن کند.امام خمینی به محمد منتظری علاقه و اعتماد فراوان داشت. در پیام امام خمینی خطاب به ملّت ایران، به مناسبت سالگرد انفجار 7 تیر 1360 در دفتر حزب جمهوری اسلامی و کشتار ده&zwnj;ها تن از چهره&zwnj;های برجسته نظام نوپای جمهوری اسلامی، بر نام دو تن تأکید شده است: آیت&zwnj;الله دکتر سید محمدحسینی بهشتی و حجت&zwnj;الاسلام و المسلمین شیخ محمد منتظری. در این پیام آمده است:<blockquote>«هر چند برای همه شهدا و به&zwnj;ویژه شهدای هفت تیر عظمت و بزرگواری قائلم، ولکن شناخت من از شهید مظلوم بهشتی و ابعاد گوناگون او و شهید محمد منتظری و مجاهدات ارزشمند او بیش&zwnj;تر است و نمی&zwnj;توان تأسف شدید خویش را در فقدان آنان پنهان کرد...» [23]</blockquote>در بازجویی 31 تیر 1355 احمد نفری، از نزدیک&zwnj;ترین افراد به محمد منتظری که خانه&zwnj;اش محل استقرار منتظری در زمان اقامتش در نجف بود، رابطه محمد منتظری با امام خمینی چنین بیان شده:<blockquote>«منتظری از افراد اصلی طرفدار خمینی است و خیلی از برنامه&zwnj;ها را او عمل می&zwnj;کند و در تمام مسافرت&zwnj;ها که می&zwnj;رود و می&zwnj;آید با خمینی در میان می&zwnj;گذارد و در تمام کارها که می&zwnj;کند با عقیده و فرمان اوست. بارها از افرادی مثل املائی [24] شخصاً شنیده&zwnj;ام که می&zwnj;گفت مقدار بیش&zwnj;تری مخارج احتیاج داریم و منتظریم که منتظری برگردد عراق و از آقای خمینی بگیرد. معلوم بود که منتظری خیلی خصوصی است و مورد اعتماد اوست...» [25]</blockquote>نام برخی از اعضای گروه محمد منتظری به شرح زیر است: محمد غرضی، احمد نفری، [26] علی جنتی، عباس آقازمانی (ابوشریف)، علیرضا آلادپوش، احمد موحدی، سعید تقدیسیان، محسن شجاعی، صداقت&zwnj;نژاد، حسن متقی، سلمان صفوی، محمد بروجردی، حبیب&zwnj;اللهی، مرضیه حدیدچی (دباغ)، مهدی باکری، محمد واقفی، علی سپهسالاری، شریف&zwnj;خانی، زهرا پیشگامی&zwnj;فرد (همسر شریف&zwnj;خانی)، سراج&zwnj;الدین موسوی، محمدعلی هادی نجف&zwnj;آبادی، حسن ابراهیمی، محمود شریفیان، حسین طارمی، علی یونسیو علی فلاحیان. [27]چنان&zwnj;که می&zwnj;بینیم دو وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی ایران در دوران ریاست&zwnj;جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی و سید محمد خاتمی، علی فلاحیان و علی یونسی، عضو پیشین گروه محمد منتظری بودند و نیز، چنان&zwnj;که خواهیم دید، عضو گروه مدرسه حقانی قم. درباره ارتباط گروه محمد منتظری با گروه مدرسه حقانی توضیح خواهم داد.گروه محمد منتظری «بهترین» هدف مشترک ساواک و موساد برای نفوذ در کشورهای عربی و سازمان&zwnj;های فلسطینی شناخته می&zwnj;شد به دو دلیل:1- گروه محمد منتظری از انضباط سازمان&zwnj;های منسجمی چون چریک&zwnj;های فدائی و مجاهدین خلق برخوردار نبود. علاوه بر اقوال شفاهی و خاطرات، مداقه در اسناد منتشر شده ساواک نشان می&zwnj;دهد که محمد منتظری، بدون رعایت دقیق ضوابط امنیتی، به دیگران، به&zwnj;ویژه طلاب، اعتماد می&zwnj;کرد و حتی آنان را به سادگی برای دیدن دوره&zwnj;های آموزشی در اردوگاه&zwnj;های فلسطینی دعوت می&zwnj;نمود. [28] لذا، جلب اعتماد منتظری از طریق چهره&zwnj;آرایی و انقلابی&zwnj;نمایی آسان بود.برای مثال، احمد نفری (صفت&zwnj;الله برزگر نفری) در اوائل سال 1355 با گذرنامه سوری، با نام «محمد امین قاسم»، وارد ایران شد. [29] ساواک اندکی بعد وی را دستگیر کرد. اشراف اطلاعاتی ساواک بر مسائل گروه محمد منتظری تا بدان&zwnj;جا بود که حتی از مذاکرات دو نفره محمد منتظری و احمد نفری برای به دست آوردن گذرنامه پاکستانی و ویزای کویت برای نفری، با نام «محمد شرف&zwnj;الدین»، اطلاع داشت. ساواک در بازجویی چنین وانمود کرد که محمد منتظری همکار این سازمان است و مسئله فوق را او به ساواک اطلاع داده. احمد نفری باور کرد. نفری در بازجویی مورخ 31 تیر 1355 به این ضربه روحی سنگین واکنشی دردآلود نشان داد و نوشت:<blockquote>[محمد منتظری] «... شاید که با شما قول داده کار کند و راجع به گذرنامه پاکستان که به من گفته بود به&zwnj;نام محمد شرف&zwnj;الدین درست می&zwnj;کنم و ویزای کویت درست می&zwnj;کنم قبل از آن&zwnj;که به دست من برسد به شما گفته و این کار نامردی او است... منتظری به من گفت که گذرنامه پاکستان درست می&zwnj;کنم [به] اسم محمد شرف&zwnj;الدین و از من عکس گرفت و گفت چند روز دیگر می&zwnj;دهم ولی ندیدم... من خیلی از خدا می&zwnj;خواهم او را...حتی اگر با شما کار می&zwnj;کند نابودش کنم و آن چنان کینه&zwnj;ای دارم که حد ندارد...» [30]</blockquote>نفر سوم، به جز محمد منتظری و احمد نفری، که می&zwnj;توانست از مسئله مدارک پاکستانی نفری مطلع باشد، چه کسی بود؟ در صفحات قبل به این پرسش پاسخ داده&lrm;ام.2- حضور چهره صادق و پرشور و موجهی چون محمد منتظری در رأس گروه فوق و شخصیت برجسته پدرش، آیت&zwnj;الله منتظری، سبب می&zwnj;شد سازمان&zwnj;های فلسطینی و شخصیت&zwnj;های مبارز مسلمان عرب و غیرعرب به آن اعتماد کنند. در آن زمان آیت&zwnj;الله شیخ حسینعلی منتظری و آیت&zwnj;الله سید محمود طالقانی به عنوان بلندپایه&zwnj;ترین روحانیون مبارز زندانی ایران در کشورهای عربی شهرت و اعتبار فراوان داشتند. محمد منتظری به دلیل روابط نزدیک با امام خمینی می&zwnj;توانست، در صورت نیاز، از این طریق نیز اعتماد شخصیت&zwnj;ها و سازمان&zwnj;های مورد نظر را جلب کند.3- تحریکات و شایعه&zwnj;پراکنی&zwnj;هایی که علیه آیت&zwnj;الله سید محمدباقر صدر و امام موسی صدر و دکتر مصطفی چمران، از سوی برخی فعالین نهضت امام خمینی، در عراق و لبنان صورت می&zwnj;گرفت، قابل تأمّل است و از این طریق می&zwnj;توان نکات مهمی را دریافت.تأمّل در اختلافات فوق روشن می&zwnj;کند که این افراد از سوی فرد یا کانونی مرموز، که هیچگاه چهره واقعی خود را نمایان نکرد، تحریک می&zwnj;شدند. به عبارت دیگر، افراد فوق، به دلیل برخی خصوصیات شخصیتی، «آلت فعل» کانونی بودند که در پس&zwnj;پرده فتنه&zwnj;گری می&zwnj;کرد. صادق طباطبایی به درستی منشاء این تحریکات را «جاسوسان عراقی و جاسوسان اسرائیلی» خوانده است. [31]جلال&zwnj;الدین فارسی از کسانی است که، به دلیل برخی خصلت&zwnj;های فردی، علیه آیت&zwnj;الله سید محمدباقر صدر و امام موسی صدر و دکتر مصطفی چمران فعال بود. او تا بدانجام پیش رفت که امام موسی صدر را به «وابستگی به امپریالیسم و صهیونیسم» متهم کرد. [32] به&zwnj;نوشته صادق طباطبایی، جلال&zwnj;الدین فارسی «سعی داشت بین روحانیون مبارز خارج از کشور [گروه محمد منتظری] و آقای صدر اختلاف بیندازد و آن&zwnj;ها را علیه آقای صدر و دکتر چمران بشوراند.» [33] طباطبایی انگیزه جلال&zwnj;الدین فارسی را خصال فردی او می&zwnj;داند:<blockquote>«با وجود حمایتی که آقای صدر از این افراد داشت، متأسفانه برخی از آن&zwnj;ها با بی&zwnj;انصافی اتهاماتی به ایشان می&zwnj;زدند و رفتار ناخوشایندی با آقای صدر داشتند. گاهی اشخاصی از ایران به سوریه و لبنان می&zwnj;آمدند. وقتی با این افراد روبه&zwnj;رو می&zwnj;شدند، سعی می&zwnj;کردند مانع دیدار آن&zwnj;ها با امام موسی صدر و دکتر چمران شوند و آن&zwnj;ها را نسبت به این دو نفر بدبین می&zwnj;کردند... آقای فارسی با تعدادی از افراد سازمان آزادی&zwnj;بخش فلسطین ارتباطی داشت. آن&zwnj;ها هم از او بهره&zwnj;برداری می&zwnj;کردند و او فکر می&zwnj;کرد مغز متفکر آن&lrm;هاست. برای خودش تشکیلاتی راه انداخته بود و دو سه نفری در اطرافش جمع شده بودند. اما بیش&zwnj;تر برای پیشبرد اهداف و مقاصد شخصی خودش تلاش می&zwnj;کرد تا نشان دهد آدم فاضلی است و از یک بینش خاص سیاسی برخوردار. او فردی خودخواه و متکبر بود. هر کسی که به نوعی در لبنان مطرح می&zwnj;شد مورد حسادت ایشان قرار می&zwnj;گرفت. نسبت به دکتر شریعتی هم حسد و کینه داشت. صریحاً اظهار می&zwnj;کرد اگر شریعتی با ساواک همکاری نکند به او اجازه فعالیت در حسینیه ارشاد نمی&zwnj;دهند...بدون مبالغه، آقای فارسی از هیچ کوششی علیه آقای صدر فروگزاری نکرد. پس از انقلاب که به اسناد سفارت ایران در لبنان دسترسی پیدا کردیم سرنخ اغلب جزواتی را که منتسب به ایشان و بر اساس اطلاعات ایشان بود در آنجا یافتیم...» [34]</blockquote>صرفنظر از خصال فردی جلال&zwnj;الدین فارسی، که مورد تکذیب من نیست، خصومت فارسی با امام موسی صدر و دکتر مصطفی چمران منشاء نظری و سیاسی نیز داشت. چمران پرورش&zwnj;یافته فضای دانشجویی دانشگاه تهران بود، در حادثه 16 آذر 1332 حاضر بود و مجروح نیز شد. چمران در سازمان&zwnj;های دانشجویی جبهه ملّی و نهضت آزادی، در ایران و آمریکا، فعالیت کرد و از جنبش ملّی شدن نفت و دکتر محمد مصدق تلقی مثبت داشت و به همان میزان با دکتر مظفر بقایی و پیروانش مخالف بود. پیش&zwnj;تر عتاب شدید چمران به ابوالقاسم سدهی را دیدیم. [<a href="http://www.shahbazi.org/pages/Services4.htm#Chamran_Sedehi">+</a>] در مقابل، تلقی جلال&zwnj;الدین فارسی از دکتر مصدق و جبهه ملّی و نهضت آزادی هماره به شدت منفی بوده است. [35]<a href="http://www.shahbazi.org/pages/Services_SAVAK3.htm">قسمت سوّم</a><span style="border-collapse:separate;color:rgb(0,0,0);font-family:'times new roman';font-style:normal;font-variant:normal;letter-spacing:normal;line-height:normal;text-indent:0px;text-transform:none;word-spacing:0px;font-size:medium;"><span style="border-collapse:separate;color:rgb(0,0,0);font-family:'times new roman';font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;letter-spacing:normal;line-height:normal;text-indent:0px;text-transform:none;word-spacing:0px;font-size:medium;"><div><div>15.  شهید حجت&zwnj;الاسلام محمد منتظری، تهران: مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، 1385، ص 128.</div><div>16.  همان مأخذ، صص 208، 224، 234، 236، 250، 251، 265، 275.</div><div>17.  همان مأخذ، صص 324-325.</div><div>18.  گوشه&zwnj;ای از خاطرات حجت&zwnj;الاسلام و المسلمین سید محمود دعایی، تهران: مؤسسه چاپ و نشر عروج، چاپ اوّل، 1387، ص 138.</div><div>19.  طباطبایی، همان مأخذ، ج 2، صص 170-171.</div><div>20.  همان مأخذ، ج 2، ص 201.</div><div>21.  اوّلین فرمانده سپاه پاسداران جواد منصوری بود. در آغاز تأسیس سپاه، ابوشریف مسئولیت عملیات سپاه را به دست داشت.زندگینامه عباس آقازمانی در مأخذ زیر درج شده: سازمان مجاهدین خلق ایران؛ پیدایی تا فرجام 1344-1384، تهران: مؤسسه مطالعات و پژوهش&zwnj;های سیاسی، چاپ اوّل، 1384، ج 1، صص 493-495. برای آشنایی بیش&zwnj;تر بنگرید به زندگینامه ابوشریف در ویکی&zwnj;پدیای فارسی (15 اردیبهشت 1389) که احتمالاً خود وی در نگارش آن نقش داشته:<a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/عباس_آقازمانی" style="color:rgb(0,0,255);">http://fa.wikipedia.org/wiki/عباس_آقازمانی</a></div><div>22.  خاطرات نورالدین کیانوری [پرسش&zwnj;ها و ویرایش و تدوین از عبدالله شهبازی]، تهران: انتشارات اطلاعات، چاپ اوّل 1371، ص 467.</div><div>23.  صحیفه امام خمینی، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، چاپ چهارم، 1385، ج 16، ص 364.</div><div>24.  محمدحسین املایی خوزانی متولد 1325 در همایون&zwnj;شهر اصفهان. از طلاب فعال در نهضت امام خمینی در ایران و از شاگردان و اطرافیان امام در نجف و از نزدیکان محمد منتظری بود. در سال 1357 به همراه امام به پاریس رفت. املایی در اردیبهشت 1358، اندکی پس از پیروزی انقلاب، در جاده تهران- قم در سانحه اتومبیل به قتل رسید. این حادثه مشکوک نیازمند تحقیق است.</div><div>25.  منتظری، همان مأخذ، ص 270.</div><div>26.  طباطبایی، همان مأخذ، ج 2، ص 170.</div><div>27.  نام افراد فوق، از جمله علی یونسی و حسین طارمی، در مأخذ زیر درج شده: رسول جعفریان، جریان&zwnj;ها و سازمان&zwnj;های مذهبی- سیاسی ایران، تهران: چاپ ششم، مؤلف، 1385، ص 535.فعالیت علی فلاحیان در گروه محمد منتظری بر اساس دستنوشته اوست. فلاحیان به توصیه من این بخش از زندگینامه&zwnj;اش را، در زمان معرفی به مجلس شورای اسلامی به عنوان وزیر اطلاعات دولت هاشمی رفسنجانی، حذف کرد. در آن زمان (1372) &quot;جناح راست&quot;، به دلیل رد صلاحیت بسیاری از نامزدهای &quot;جناح چپ&quot; از جمله 44 نماینده مجلس سوّم توسط شورای نگهبان، در مجلس چهارم اکثریت داشت. احتمال می&zwnj;دادم ذکر رابطه با گروه محمد منتظری کاهش آراء فلاحیان را سبب شود. پس از دیدن متن، که معاون پارلمانی یا یکی از مدیرکل&zwnj;های معاونت فوق در وزارت اطلاعات برایم آورد، تلفنی به فلاحیان متذکر شدم و پذیرفت که ارتباطش با محمد منتظری را حذف کنم.</div><div>28.  برای مثال، بنگرید به سند مورخ 29 مهر 1354 در: منتظری، همان مأخذ، ص 241.</div><div>29.  همان مأخذ، ص 227.</div><div>30.  همان مأخذ، صص 269-270.</div><div>31.  طباطبایی، همان مأخذ، ج 2، ص 158.</div><div>32.  همان مأخذ، ج 2، ص 89. و بنگرید به نامه چمران به طباطبایی درباره اقدامات جلال&zwnj;الدین فارسی: همان مأخذ، ج 2، صص 382-383.</div><div>33.  همان مأخذ، ج 2، ص 171.</div><div>34.  همان مأخذ، ج 2، صص 171-172.</div><div>35.  مواضع خصمانه جلال&zwnj;الدین فارسی در حوادث پس از دهمین دوره انتخابات ریاست&zwnj;جمهوری (1387) علیه میرحسین موسوی تداوم مواضع سیاسی گذشته اوست. بنگرید به: وبگاه جهان نیوز، «افشاگری جلال&zwnj;الدین فارسی در مورد موسوی»، دوشنبه، 10 اسفند 1388.<a href="http://www.jahannews.com/vdcc10qo.2bqo48laa2.html" style="color:rgb(0,0,255);">http://www.jahannews.com/vdcc10qo.2bqo48laa2.html</a>در دوران نخست&zwnj;وزیری میرحسین موسوی، فارسی با پیروان متنفذ دکتر مظفر بقایی، سید حسن آیت و سید محمود کاشانی، همراه و هم&zwnj;اندیش بود. <a href="http://www.shahbazi.org/pages/Services_SAVAK2.htm">http://www.shahbazi.org/pages/Services_SAVAK2.htm</a>  </div></div> text/html 2011-10-16T08:06:01+01:00 جعفر گنجی امام موسی صدر، گروه های سیاسی - مذهبی و ساواك (&zwnj;قسمت اول) http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/3098455/clubname/imamsadrclub <div> </div><div><blockquote style="font-family:'times new roman';font-size:medium;">رساله حاضر بخش دیگری از آخرین کتابم است با عنوان «سرویس&zwnj;های اطلاعاتی، فرقه&zwnj;های رازآمیز و ایران». پیش&zwnj;تر، از نیمه خرداد 1389، فصل&zwnj;هایی از کتاب را، با عنوان «ساواک، موساد و سازمان&zwnj;های سیاسی ایران»، در وبگاه «خبرانلاین» منتشر کردم. [<a href="http://khabaronline.ir/news-66712.aspx" style="color:rgb(0,0,255);">+</a>، <a href="http://www.shahbazi.org/blog/Archive/8901.htm#Shahbazi_Secret_Services_book" style="color:rgb(0,0,255);">+</a>] و سپس، در 18 آبان 1389، فصولی دیگر با عنوان «سرویس&zwnj;های اطلاعاتی و انقلاب اسلامی ایران» در وبگاه شخصی&zwnj;ام انتشار یافت. [<a href="http://www.shahbazi.org/pages/Services1.htm" style="color:rgb(0,0,255);">+</a>] اینک، بخشی دیگر در دسترس خوانندگان قرار می&zwnj;گیرد. آرزومندم فضایی فراهم شود که بتوانم متن کامل و نهایی را، فارغ از هر گونه دغدغه، در دسترس علاقمندان قرار دهم.پنجشنبه، 5 اسفند 1389/ 24 فوریه 2011 2:45 صبح، شیراز</blockquote> قسمت اوّلمصطفی چمران ساوه&zwnj;ای در سال 1311 در تهران در یک خانواده میانه حال به دنیا آمد. پدرش، حسن، در خیابان بوذرجمهری مغازه خواروبار فروشی داشت. مصطفی دوره دبیرستان را در دارالفنون و البرز به پایان برد. در سال 1332 به دانشکده فنی دانشگاه تهران راه یافت و در رشته الکترومکانیک به تحصیل پرداخت. در سال 1336 با رتبه اوّل از دانشکده فنی فارغ&zwnj;التحصیل شد. از پانزده سالگی در درس تفسیر قرآن سید محمود طالقانی حضور داشت و در دوره دانشجویی در کلاس&zwnj;های فلسفه مرتضی مطهری شرکت می&zwnj;کرد. از اوّلین اعضای انجمن اسلامی دانشکده فنی بود و با استاد خود، مهدی بازرگان، رابطه&zwnj;ای صمیمانه داشت که تا پایان عمر چمران ادامه یافت. پس از یک سال تدریس در دانشکده فنی، با بورس دولتی، که به دانشجویان ممتاز تعلق می&zwnj;گرفت، برای ادامه تحصیل به ایالات متحده آمریکا رفت. دوره فوق لیسانس مهندسی برق را در دانشگاه آستین تکزاس و دوره دکتری را در دانشگاه برکلی کالیفرنیا با رتبه عالی به پایان برد. پس از پایان تحصیل به نیوجرسی رفت و در کمپانی بل [1] به کار پرداخت. در تیر 1344، در زمان حکومت جمال عبدالناصر، به مصر رفت و به مدت دو سال دوره جنگ&zwnj;های چریکی را در اردوگاه&zwnj;های سازمان آزادی&zwnj;بخش فلسطین طی کرد و در آغاز سال 1346 به آمریکا بازگشت. [2] ساواک در 6 شهریور 1347، بر اساس گزارش&zwnj;های منابعش، چمران را چنین توصیف کرده است:<h6 dir="rtl" style="margin-top:10pt;margin-right:0cm;margin-left:0cm;margin-bottom:.0001pt;text-align:center;text-indent:0px;line-height:16px;direction:rtl;font-size:9pt;font-family:'times new roman', serif;font-weight:bold;">لبنان: امام موسی صدر و چمران</h6><img border="0" src="http://www.shahbazi.org/images/Sadr_Imam_Musa1.jpg" alt="Sadr_Imam_Musa1.jpg" /><blockquote style="font-family:'times new roman';font-size:medium;">«بسیار متدین است و عده&zwnj;ای از دوستان و دانشجویان از این نظر با او مخالفت می&zwnj;کنند و می&zwnj;گویند یک دانشمند مثل دکتر چمران حیف است که تا این اندازه پایبند دین و مذهب باشد ولی او با خونسردی عجیب، که مخصوص اوست، به این موضوع می&zwnj;نگرد... مورد احترام فرد فرد دانشجویان می&zwnj;باشد. بی&zwnj;نهایت متواضع و متین است. همیشه می&zwnj;کوشد جلوی کسی راه نرود و سعی می&zwnj;کند قبل از این&zwnj;که کسی به او سلام کند او سلام کرده باشد... دکتر چمران طرفدار جنبش&zwnj;های انقلابی است... در عین حال که مخالف کمونیست است... از چه&zwnj;گوارا همیشه به نیکی نام می&zwnj;برد...» [3]</blockquote>در اواسط سال 1350 امام موسی صدر، [4] رهبر شیعیان لبنان، چمران را به بیروت دعوت کرد. از آن پس چمران به نزدیک&zwnj;ترین یار صدر بدل شد. صادق طباطبایی، خواهرزاده امام موسی صدر، می&zwnj;نویسد:<blockquote style="font-family:'times new roman';font-size:medium;">«امام صدر در جستجوی یاوری توانا و متعهد و متخصص و انقلابی و هوشیار به دکتر مصطفی چمران بر می&zwnj;خورد. این معلم عارف و دانشمند الکترونیک... به لبنان می&zwnj;رود.» [5]</blockquote>به&zwnj;تدریج، چمران به امام موسی صدر ارادت و علاقه&zwnj;ای عجیب یافت. این تعلق در وصیت&zwnj;نامه&zwnj; چمران نمایان است که خطاب به امام موسی صدر نگاشته شده:  <blockquote style="font-family:'times new roman';font-size:medium;">«وصیت می&zwnj;کنم به کسی که او را بیش از حد دوست می&zwnj;دارم. به معبود من، به معشوق من، به امام موسی صدر؛ کسی که او را مظهر علی می&zwnj;دانم. او را وارث حسین می&zwnj;خوانم. کسی که رمز طایفه شیعه و افتخار آن و نماینده هزار و چهار صد سال درد، غم، حرمان، مبارزه، سرسختی، حق&zwnj;طلبی و بالاخره شهادت است. آری، به امام موسی وصیت می&zwnj;کنم... از این&zwnj;که به لبنان آمدم... متأسف نیستم... تو، ای محبوب من، دنیایی جدید به روی من گشودی...» [6]</blockquote>چمران در شهر صور، نزدیک مرز اسرائیل، مدیریت مدرسه صنعتی جبل عامل (المهنیه) را به دست گرفت؛ [7] در سال 1351 سازمانی سیاسی به&zwnj;نام «حرکة المحرومین» ایجاد نمود و در سال 1354 سازمان «امل» (أفواج المقاومة اللبنانیة) را بنیان نهاد که ارتش شیعیان لبنان به&zwnj;شمار می&zwnj;رفت.دکتر مصطفی چمران با پیروزی انقلاب اسلامی به ایران بازگشت و اوّلین دوره&zwnj;های آموزشی سپاه پاسداران را راه&zwnj;اندازی کرد و در سمت معاون نخست&zwnj;وزیر در امور انقلاب به تلاش برای حل بحران&zwnj;های کشور پرداخت. در 16 آبان 1358 به پیشنهاد شورای انقلاب و با حکم امام خمینی وزیر دفاع شد. در انتخابات دوره اوّل مجلس شورای اسلامی نماینده تهران و در 20 اردیبهشت 1359 مشاور امام در شورای&zwnj;عالی دفاع بود. در زمان جنگ تحمیلی ستاد جنگ&zwnj;های نامنظم را بنیان نهاد و در صحنه&zwnj;های نبرد حضور فعال داشت. در 31 خرداد 1360 در منطقه دهلاویه به دلیل انفجار خمپاره مجروح شد و در بیمارستان سوسنگرد درگذشت.نفوذ در تشکیلات امام موسی صدر، به&zwnj;ویژه سازمان نظامی «امل»، از اهداف مشترک موساد و ساواک بود. این «نفوذ» از سال 1356، با اوج&zwnj;گیری نهضت اسلامی در ایران و اعلام حمایت&zwnj;های صدر از امام خمینی و جنبش مردم ایران، اهمیت مضاعف یافت.ایستگاه ساواک در بیروت نقش چمران را در «حرکة المحرومین» چنین بیان کرده است:<blockquote style="font-family:'times new roman';font-size:medium;">«در حقیقت سرپرست واقعی این جنبش دکتر مصطفی چمران است که همه اختیارات را در دست داشته و وسائل نظامی و اموال زیر نظر او قرار دارد، لیکن چون ایرانی است نامی از او برده نمی&zwnj;شود و فعالیت&zwnj;های خود را پشت پرده انجام می&zwnj;دهد.»</blockquote>به&zwnj;گزارش ساواک (27 تیر 1354)، تعداد افرادی که در سه سال گذشته در پایگاه «جنبش محرومین» آموزش دیده&zwnj;اند بالغ بر شش هزار نفرند. [8]چمران برای آموزش مستقل مبارزان ایرانی نیز پایگاهی ایجاد کرد. در سند داخلی ساواک، مورخ 16 اسفند 1356، آمده است:جوانان ایرانی اعزامی در بیروت به چمران تحویل می&zwnj;شوند و «زیر نظر افسران چریک فلسطینی فتح در اردوگاه امل واقع در جنوب لبنان آموزش» می&zwnj;بینند. ساواک می&zwnj;افزاید:<blockquote style="font-family:'times new roman';font-size:medium;">«این اوّلین مرتبه است که اطلاعاتی در زمینه تعلیم جوانان ایرانی در مرکز سازمان امل وابسته به سید موسی صدر به این سفارت شاهنشاهی واصل می&zwnj;گردد. قبلاً اطلاعاتی در دست بود که جوانان ایرانی که برای اخذ تعلیمات کماندویی به بیروت فرستاده می&zwnj;شوند، اکثراً وابسته به جبهه فدائیان خلق ایران بوده که در مرکز آموزش توده&zwnj;ای نجات فلسطین (گروه جرج حبش) تعلیمات کماندویی می&zwnj;دیدند.» [9]</blockquote>به دلیل حمایت از جنبش مردم ایران، از پائیز 1356 ساواک حملات سختی را علیه امام موسی صدر آغاز کرد. در 16 آذر 1356 پرویز ثابتی نوشت:<blockquote style="font-family:'times new roman';font-size:medium;">«... نامبرده [امام موسی صدر] که تحت لوای پیشوایی شیعیان سنگ شیعیان عالم را بر سینه می&zwnj;زند علناً با مارکسیست&zwnj;های اسلامی، که کمونیست کامل با مارک اسلامی هستند، همکاری داشته و با گروه صد در صد کمونیست جرج حبش هم&zwnj;فکری نموده و با تشکیل یک سازمان نظامی چریکی به&zwnj;نام افواج المقاومة اللبنانیة (امل)، که هم&zwnj;فکر و همگام با سازمان چریکی و تروریستی جرج حبش است، و تشکیل سازمان اطلاعاتی به&zwnj;وسیله کمونیست شناخته شده&zwnj; و حرفه&zwnj;ای (مصطفی چمران ساوه&zwnj;ای) و با پول روحانیون ایرانی (پولی که برای شیعیان آواره و مصیبت&zwnj;دیده لبنان فرستاده می&zwnj;شود) مسبب حوادث جنوب لبنان گردیده و با ائتلاف با دسته&zwnj;جات مختلف چپی در لبنان و شرکت دادن بیهوده شیعیان در جنگ&zwnj;های داخلی کشور مذکور باعث قتل 15 هزار شیعه [و] مجروح و معلول شدن چهل هزار نفر گردیده و علاوه بر آن چهار صد و پنجاه هزار نفر شیعیان جنوب لبنان بر اثر این حوادث آواره شده&zwnj;اند...» [10]</blockquote>سند فوق نفرت شدید ثابتی را از امام موسی صدر و دکتر مصطفی چمران نشان می&zwnj;دهد. در این زمان با تلاش ثابتی جزوه&zwnj;ای در افشای امام موسی صدر، با عنوان «وجه من وجوه موسی الصدر»، تهیه و در اسفند 1356 در بیروت چاپ و توزیع شد. ولی اندکی بعد، بر سر پخش ترجمه عربی آن، میان سرلشکر منصور قدر، [11] مقام بلندپایه اطلاعاتی و سفیر ایران در لبنان، با ساواک اختلاف نظر پیش آمد. قدر توزیع این کتاب را به صلاح نمی&zwnj;دانست. [12]صورتجلسه&zwnj;های متعدد از نشست&zwnj;های رؤسا و مدیران و کارشناسان عالی&zwnj;رتبه ساواک با رؤسا و مدیران و کارشناسان عالی&zwnj;رتبه «میت» (ترکیه) و «موساد» و «شین&zwnj;بت» (اسرائیل) موجود است. در این اسناد مطالب مهمی عنوان شده. در یکی از نشست&zwnj;ها نماینده «سرویس زیتون» (موساد) به رئیس ساواک می&zwnj;گوید: ترتیبی داده&zwnj;ایم که موسی صدر حذف شود و شما به فکر جانشین برای او باشید. این سند متعلق به یکی دو ماه پیش از مفقود شدن امام موسی صدر است. امام موسی صدر در 3 شهریور 1357 با دعوت رسمی معمر القذافی وارد لیبی شد و در 9 شهریور/ 31 اوت 1978 ناپدید شد. [13] نمی&zwnj;دانم این سند، که نقش موساد را در ناپدید شدن امام موسی صدر ثابت می&zwnj;کند و شخصاً آن را خوانده&zwnj;ام، تاکنون منتشر شده یا خیر؟ [14]<a href="http://www.shahbazi.org/pages/Services_SAVAK2.htm">قسمت دوّم</a><div style="font-family:'times new roman';font-size:medium;"><span style="border-collapse:separate;color:rgb(0,0,0);font-family:'times new roman';font-style:normal;font-variant:normal;letter-spacing:normal;line-height:normal;text-indent:0px;text-transform:none;word-spacing:0px;font-size:medium;"><span style="border-collapse:separate;color:rgb(0,0,0);font-family:'times new roman';font-style:normal;font-variant:normal;font-weight:normal;letter-spacing:normal;line-height:normal;text-indent:0px;text-transform:none;word-spacing:0px;font-size:medium;"><div>1.  <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Bell_Telephone_Company" style="color:rgb(0,0,255);">http://en.wikipedia.org/wiki/Bell_Telephone_Company</a></div><div>2.  بنگرید به بازجویی یکی از اعضای «سازمان انقلابی» درباره دوران اقامت چمران در مصر: شهید سرافراز مصطفی چمران، تهران: مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، چاپ اوّل، 1378، صص 192-194.</div><div>3.  همان مأخذ، صص 135-137.</div><div>4.  برای آشنایی با امام موسی صدر و شخصیت او بنگرید به پرونده وی در ساواک که در سه جلد قطور منتشر شده: امام موسی صدر، تهران: مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، چاپ اوّل، 1379-1380، سه جلد، 565 + 684+ 742 صفحه.کتاب فوق چنان جذاب بود که در بدو انتشار یک روزه با دقت خواندمش. با این کتاب بود که امام موسی صدر را، آن&zwnj;گونه که باید، شناختم و به او و چمران ارادت یافتم.</div><div>5.  صادق طباطبایی، خاطرات سیاسی اجتماعی، جلد دوّم: لبنان، امام صدر و انقلاب فلسطین، تهران: مؤسسه چاپ و نشر عروج، چاپ اوّل، 1387، ص 16.</div><div>6.  همان مأخذ، ج 2، صص 83-84.</div><div>7.  بنگرید به گزارش جالب فردی با نام مستعار «سام» که در سال 1350 از مدرسه مهنیه و چمران دیدن کرده: چمران، همان مأخذ، صص 166-177.</div><div>8.  همان مأخذ، صص 296-297.</div><div>9.  صدر، همان مأخذ، ج 3، صص 429-430؛ چمران، همان مأخذ، صص 343-344.</div><div>10.  صدر، همان مأخذ، ج 3، ص 357.</div><div>11.  برای آشنایی با قدر بنگرید به: ظهور و سقوط سلطنت پهلوی، ج 1، صص 468-471؛ ج 2، ص 479.</div><div>12.  صدر، همان مأخذ، ج 3، صص 431، 442، 482.</div><div>13.  برای آشنایی با ماجرای مفقود شدن امام موسی صدر بنگرید به: طباطبایی، همان مأخذ، ج 2، صص 222-240.</div><div>14.  تأکید بر نقش موساد در ماجرای مفقود شدن امام موسی صدر به معنی همکاری قذافی با موساد است. درباره قذافی- کارکردهای مخرب او در منطقه، رفتارهای غیرعادی&zwnj;اش، راز ثبات عجیب حکومت او بر کشوری نفت&zwnj;خیز و ثروتمند در جهانی سرشار از تحول و تلاطم- دیدگاه&zwnj;هایی دارم که زمانی بیان خواهم کرد.  <a href="http://www.shahbazi.org/pages/Services_SAVAK1.htm">http://www.shahbazi.org/pages/Services_SAVAK1.htm</a>  </div></div></div> text/html 2011-09-18T16:06:57+01:00 نیلوفر حجاب شرعی، آسان تر از آن حجابی است که ما به آن عادت کرده ایم http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/2933253/clubname/imamsadrclub <div style="text-align:right;">گفت و گوی منتشر نشده از امام موسی صدر</div> <div style="text-align:center;margin-bottom:10px;margin-top:4px;font-weight:bold;color:rgb(0,102,0);">حجاب شرعی، آسان تر از آن حجابی است که ما به آن عادت کرده ایم <div style="text-align:right;color:rgb(0,0,0);">«دنیا و دین، علم و فقه، انسان و روحانی دینی، ویژگی&zwnj;های جامعی است که به وی امکان می&zwnj;دهد تا بدون هیچ مشکلی از زن و با عمق و درایت از اسلام به سخن بگوید؛ عمق و درایتی که به چالش با خرافات و عاداتی می&zwnj;رود که مسلمانان به آن دلبسته&zwnj;اند ولی هیچ ربطی به اسلام ندارد» این بخشی از سخنان امام موسی صدر در یک گفت&zwnj;و&zwnj;گوی مطبوعاتی است که در سال ۱۹۶۹ در بیروت انجام شده است. <div style="text-align:right;">خلاصه&zwnj;ای ازاین گفتگو که توسط بنیاد امام موسی صدر ترجمه شده، به شرح زیر است: </div> <div style="color:rgb(0,102,0);" align="justify"> -آیا اسلام به زن حرمت نهاده و مسلمانان به او اهانت کرده&zwnj;اند؟ </div><div style="font-weight:normal;" align="justify"> اذعان می&zwnj;کنم و از درون خود رنج می&zwnj;برم که وضع زن در آغاز اسلام بسیار بهتر از وضع کنونی&zwnj;اش بود. </div> <div style="color:rgb(0,102,0);" align="justify"> -احساس رنج سودی ندارد. ما در دورانی هستیم که زن خیز برداشته و حرکت کرده است ولی همچنان زن مسلمان جرات جست و خیز روی زمین و حتی خانه خود را ندارد. </div> <div align="justify"> راه حل بازگشت به اصول و به اسلام صحیح است زیرا هیچ دینی به اندازه اسلام و هیچ جامعه&zwnj;ای همانند جامعه اسلامی به زن حرمت ننهاده است. منظورم از اسلام، اسلام حقیقی است که در متون اسلامی آمده است و امکان اجتهاد در آن وجود دارد، نه وضعی که مسلمانان در آن به سر می&zwnj;برند. دین ما هیچ&zwnj;گاه دین متحجری نبوده است. </div> <div align="justify"> -پس چرا ما در این وضع قرار داریم؟ چرا اگر زن مسلمان به گونه&zwnj;ای رفتار کند که گویی بی&zwnj;نیاز از قیومیت و داری عقلی استوار و اندیشه&zwnj;ای آزاد است بی&zwnj;اعتنا به قانون و دین به حساب می&zwnj;آید؟ </div> <div align="justify"> </div><div style="font-weight:normal;" align="justify">اسلام هیچ کس را وصی زن قرار نداده است. جز پدرش که تا زمان سن رشد وصی اوست همانطور که وصی برادر اوست که مرد است و در این مساله فرقی میان آن دو نیست. پدر همچنین حق مشورتی در ازدواج اول دخترش دارد. با این حال فکر نمی&zwnj;کنم ما از ذهنیت قرن بیستمی فاصله گرفته باشیم. </div> <div style="color:rgb(0,102,0);" align="justify"> -وصایت برادران و پسران حتی پسر عمو&zwnj;ها...؟ </div> <div align="justify"> دین چنین چیزی را سفارش نکرده است. </div> <div align="justify"> -وصایت همسر؟ </div> <div align="justify"> اگر به متون دینی باز گردیم و به زبان زمانه سخن بگوییم، باید بگوییم قرآن، ازدواج دو مسلمان را نهاد دموکراتیک کوچکی قرار داده است که هر کدام از آن دو در آن می&zwnj;توانند حدود اختیارات خود را بر مبنای توافق پیشین معین کنند اما برای آنکه دموکراسی به بن بست کشیده نشود لازم است اینجامعه دموکراتیک کوچک رئیسی داشته باشد. </div> <div align="justify"> -بالطبع این رئیس هم زوج است که ریاست او همیشگی و مادامالعمر است. </div> <div align="justify"> آیا جدا شما این ریاست را آرزو می&zwnj;کنید؟ </div> <div align="justify"> -پناه بر خدا، من برای مردی که تن به حکم من دهد، احترامی قائل نیستم. </div> <div style="font-weight:normal;" align="justify"> حتی زن اروپایی نیز اگر حقیقتا زن باشد خواهان حمایت و پشتیبانی مرد است. زن اروپایی و حتی آمریکایی اکنون در حال بدست آوردن بخشی از حقوق و ضمانت&zwnj;هایی است که اسلام ۱۴۰۰ سال پیش به زن داده است. </div> <div align="justify"> -استقلال مادی و اختیار طلاق و چیزهای دیگر، امتیازاتی است که اهمیت آن در ضمن ازدواج و به ویژه زمانی که ازدواج به شکست کشیده می&zwnj;شود، آشکار است. اما پیش از ازدواج و پس از آن در صورتی که ازدواج موفق باشد، زن مسلمان در بند زنجیر است. این واقعیتی است که نمی&zwnj;توان از آن گریخت. این شب تاریکی است که باید از آن بیرون آییم. </div> <div align="justify"> این شب تاریک گمراهی است و نه شب اسلام. زمانی زن می&zwnj;تواند از این تاریکی بیرون بیایید که بپذیرد انسان است و نقش زنانه گی&zwnj;اش را همه جا بازی نکند. به این ترتیب او مرد را قانع می&zwnj;کند که در خارج از خانه او را شریک خود در سازندگی جهان ببیند نه تابلویی هنری که نگریستن به آن، او را از سازندگی این جهان باز دارد و نه تابلوی فریبایی که لذت جستن از آن او را از پیش بردن کار جهان باز دارد. </div> <div align="justify"> -بنابراین تنها راه آزادی زن حذف عنصر زنانگی اوست؟ </div> <div align="justify"> هرگز بلکه آن را منحصر به وقت خاص خود می&zwnj;کند و در اوقاتی دیگر صفات انسانی&zwnj;اش را بروز می&zwnj;دهد. </div> <div align="justify"> -اگر زن چنین چیزی را بپذیرد آیا مرد هم خواهد پذیرفت؟ </div> <div style="font-weight:normal;" align="justify"> اینکه زن به چنین چیزی در ارتباط با مردی که همسرش نیست گردن نهد اصلی است که قرآن کریم در سه مورد خلاصه کرده است. آشکار نساختن زینت، عدم تحریک گفتاری، عدم تحریک در راه رفتن و حرکت. </div> <div align="justify"> -آیا همسر شما محجبه است؟ </div> <div style="font-weight:normal;" align="justify"> حجاب اسلامی دارد. با این حال احساس نمی&zwnj;کنم در ادای وظایفش در جامعه و در برابر جامعه&zwnj;اش کوتاهی کند. خواهری دارم که در صور زندگی می&zwnj;کند و قوی&zwnj;ترین موسسات اجتماعی را در جنوب لبنان مدیریت می&zwnj;کند و محجبه است اما تکرار می&zwnj;کنم که حجاب شرعی آسان&zwnj;تر از آن حجابی است که ما به آن عادت کردیم. </div> <div align="justify"> </div><div style="color:rgb(0,102,0);" align="justify">-اما زنان رزمنده که جهاد آن&zwnj;ها را ناگزیر کرده است در حالی که سر و صورت و گاهی موارد زینتشان آشکار است از خانه خارج شوند باید متهم به کفر و خارج شدن از وقار اسلامی شوند؟ امینه دحبور که در فرودگاه زوریخ کار می&zwnj;کند شلواری می&zwnj;پوشد که جازبه&zwnj;های بدنش را آکار می&zwnj;کند آیا او با این کار از دین خارج شده است؟ </div> <div align="justify"> من مطلبی که شما درباره امینه دحبور نوشتید باور داشته و هنوز باور دارم که عفت زن محدود به حفظ عفت فردی&zwnj;اش نمی&zwnj;شود. بنابراین سخت گیری و دقتی که امروز برای حفظ این عفت اعمال می&zwnj;شود نا&zwnj;بجاست. من ذلت زنان لهستانی را بعد از تصرف آلمان&zwnj;ها فراموش نمی&zwnj;کنم. من دوست دارم قدرت آن را بیابم که همه زنان ملت خود را آموزش نظامی دهم و بسیج کنم تا در کنار مردان از تکرای مصیبت جلوگیری کنند. </div> <div align="justify"> -هنوز این سخنان در حد شفاهی است. شما که از مسوولانید چه کرده&zwnj;اید که این سخنان تحقق یابد؟ </div> <div align="justify"> اولا در سطح آگاهی بخشی هیچ دری را نکوبیده&zwnj;&zwnj; رها نمی&zwnj;کنم. در زمینه حقوقی به زودی با کمیته&zwnj;ای متخصص در زمینه قانون احوال مدنی خاص همکاری خواهم کرد که می&zwnj;کوشد جایگاه اصلی زن را به او بازگرداند. کانون وکلا نیز برای تدوین قانونی مستند به متون فقهی در این زمینه فعالیت می&zwnj;کند. </div> <div style="color:rgb(0,102,0);" align="justify"> -پس با موانعی که مسلمانانی سر راه&zwnj;تان قرار خواهند داد که به این وضع دل خوش کرده&zwnj;اند و عرصه برایشان خالی مانده چه می&zwnj;کنید؟ </div> <div align="justify"> اسلام صحیح بزرگ&zwnj;ترین یاور ما در برابر برخی مسلمانان است و اوضاع سخت و حالت جهادی که امت ما در حال گذران آن است ما را به آسانی به تحقق اندیشه&zwnj;هامان یاری خواهد کرد. </div> <div align="justify"> -آیا به راستی شما معتقدید اگر اسلام صحیح با همه اصول و جزئیاتش اجرا شود پاسخ گوی نیازهای زمانه و اوضاع جهادی خواهد بود؟ </div> <div align="justify"> هوشیاری اسلام در تحول و تکامل بیش از آن حدی است که شما گمان برده&zwnj;اید. در فقه اسلامی اصل خاصی داریم که می&zwnj;گوید «الصروات التی تبیح المحظورات»  </div><div style="font-weight:normal;" align="justify">من می&zwnj;دانم وظیفه دشوار و راه سختی پیش رو داریم اما چاره&zwnj;ای جز بازنگری در شخصیت زن مسلمان نداریم به هر حال هر رسالتی نیاز به قربانی دارد. اگر ضرورت مجبورم سازد از باب عمل به رسالت الهی که امانتی از سوی خدا در دست من است وارد چالش خواهم شد. من در آینده چاره&zwnj;ای جز با برخورد با اوهام مسلمانان نخواهم داشت زیرا من بار&zwnj;ها گفته&zwnj;ام هیچ دینی اندازه اسلام زن را تکریم نکرده است. برای مثال آیا می&zwnj;دانید که اسلام زن را مجبور به کار منزل نکرده است و زن داوطلبانه آن را انجام می&zwnj;دهد و هیچ کس نمی&zwnj;تواند زن را مجبور به کار منزل کند؟ مرد باید قدر این خدمت را بداند و به او احترام بگذارد. از اول اسلام این حکم شرع بوده است. </div> <div style="color:rgb(0,102,0);" align="justify"> -آیا اسلام با حکومت کردن زن موافق است؟ </div><div style="font-weight:normal;" align="justify"> زن را منع نکرده اما این کار را برای زنان خوش ندارد زیرا زن نقشی بلند&zwnj;تر از حکومت کردن دارد و آن زادن و پروردن است. <div style="text-align:center;"><img style="width:229px;height:127px;" alt="http://www.rajanews.com/\Files_Upload/20757.jpg" src="http://www.rajanews.com/\Files_Upload/20757.jpg" /> </div> </div><div style="text-align:left;">منبع: سایت خبری شفاف </div></div></div> text/html 2011-09-10T12:06:00+01:00 غزاله عسگری كشف جسدی كه گفته می شود متعلق به امام موسی صدر است http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/2887781/clubname/imamsadrclub <table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"><tbody><tr><td style="background-image:url(/images/news/headercontent.gif);background-position:center top;background-repeat:repeat-x;" width="100%"><table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"><tbody><tr><td width="100%">خبرنگار تلویزیون الحره خبر داد؛</td> </tr><tr><td width="100%">كشف جسدی كه گفته می شود متعلق به امام موسی صدر است </td> </tr><tr><td height="10"> </td> </tr><tr><td height="10"> </td> </tr><tr><td align="center"><table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"><tbody><tr><td align="center"><table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0"><tbody><tr><td valign="top"><img src="http://www.aftabir.com/news/2011/sep/10/images/52aed4953ac04d3219da7d8b52305d3b.jpg" alt="كشف جسدی كه گفته می شود متعلق به امام موسی صدر است" border="0" width="250" height="172" /></td> <td width="3" nowrap="nowrap"> </td> <td width="1" height="100%" nowrap="nowrap" valign="top"><table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" width="1"><tbody><tr><td bgcolor="#bbbbbb" width="1" height="50%" nowrap="nowrap"> </td> </tr><tr><td bgcolor="#ffffff" width="1" height="50%" nowrap="nowrap"> </td> </tr></tbody></table></td> <td width="3" nowrap="nowrap"> </td> </tr><tr><td colspan="4" height="3"> </td> </tr><tr><td colspan="2" align="center"><table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"><tbody><tr><td bgcolor="#bbbbbb" width="50%" height="1"> </td> <td bgcolor="#ffffff" width="50%" height="1"> </td> </tr></tbody></table></td> <td colspan="2" align="center"> </td> </tr></tbody></table></td> </tr></tbody></table></td> </tr><tr><td height="10"> </td> </tr><tr><td align="center"><table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" width="300"><tbody><tr><td width="1" nowrap="nowrap"> </td> <td width="10" nowrap="nowrap"> </td> <td width="100%">خبرنگار تلویزیون الحره، به نقل از انقلابیون لیبی در منطقه ترهونه، از كشف جسدی كه گفته می شود متعلق به امام موسی صدر است، خبر داد.</td> </tr><tr><td colspan="3"><table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" width="300"><tbody><tr><td rowspan="2" width="50"><img src="http://www.aftabir.com/images/news/break.gif" border="0" width="8" height="8" alt="break.gif" /></td> <td width="100" nowrap="nowrap"> </td> <td width="100%"> </td> </tr><tr><td width="100" nowrap="nowrap"> </td> <td width="100%"> </td> </tr></tbody></table></td> </tr></tbody></table></td> </tr></tbody></table></td> </tr><tr><td height="10"> </td> </tr><tr><td> </td> </tr><tr><td align="center"><table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"><tbody><tr><td width="20" nowrap="nowrap"> </td> <td bgcolor="#e1e1e1" width="1" nowrap="nowrap"> </td> <td width="10" nowrap="nowrap"> </td> <td style="background-color:rgb(253,253,253);vertical-align:top;" width="100%">خبرنگار تلویزیون الحره، به نقل از انقلابیون لیبی در منطقه ترهونه، از كشف جسدی كه گفته می شود متعلق به امام موسی صدر است، خبر داد. به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، به نقل از سایت لبنانی النشره، خبرنگار تلویزیون الحره از كمیته اطلاع رسانی انقلابیون منطقه ترهونه، در لیبی گزارش داد پیكری كه گمان می رود متعلق به امام موسی صدر است، در بین اجساد كشف شده، شناسایی شده است. تاكنون جزئیات بیشتری درباره این خبر منتشر نشده است.</td></tr></tbody></table></td></tr></tbody></table> text/html 2011-08-15T21:23:14+01:00 نیلوفر دغدغه های امام موسی صدر از زبان دخترش http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/2743275/clubname/imamsadrclub <div> دغدغه های امام موسی صدر از زبان دخترش </div> <table align="left"><tbody><tr><td> </td></tr></tbody></table>امام موسی صدر معتقد بودند لبنان برای تفکر و جریان تشیع بستر و پتانسیل بزرگی است که بتواند در میان سایر ادیان، مذاهب و مکاتب حرف بزند و خود را به رخ بکشد. برای همین است که در یکی از سخنرانی&zwnj;های&zwnj;شان می&zwnj;گویند: “حتی اگر لبنانی در جغرافیای جهان وجود نداشت، مصلحت ما این بود که آن را به وجود آوریم.” چرا که چالش فکری را برای اسلام و تشیع رشددهنده می&zwnj;دانستند و در لبنان این امکان بود و هست. در لبنان تشیع مجبور است که با تفکرات و اعتقادات دیگر روبرو شود، بحث کند و پاسخ دهد که این امر، باعث ارتقای تفکر شیعی می شود. این دغدغه امام صدر بود.این گفته سیده حورا صدر، دختر چهل و هشت ساله امام موسی صدر است. سیده حورا صدر دختر چهل و هشت ساله امام موسی صدر در مصاحبه با فرید مدرسی به گوشه های درخشانی از آرا و عقاید نوآورانه ایشان اشاره کرده است که در ادامه به آن خواهیم پرداخت. یاد آور می شویم که متن کامل این مصاحبه در ماهنامه همشهری ماه در دسترس علاقه مندان است. آیا با توجه به سی و دو سال دوری آیا از جایگاه پدرتان اظهار پشیمانی نمی&zwnj;کنید و نمی&zwnj;گویید کاشکی پدرمان فردی عادی بود تا این مدت، کنارمان باشد؟ هرگز. همواره پدر برایمان الگو بوده و هست و به ایشان افتخار می کنیم. از طرف دیگر، امام موسی صدر فقط برای اعضای خانواده&zwnj;اش نبود که ما بخواهیم فقط به خودمان فکر کنیم. من در سن نوجوانی که پدرم را کنارم حس نمی&zwnj;کردم، برای جوانان جنبش امل بیشتر از خودم نگران بودم. رفتارشان با شما به عنوان دختر چگونه بود؟ پدرم مرا در سن ۱۴ سالگی به فرانسه فرستاد تا تحصیل کنم؛ تصمیمی که امروز هم کمتر شخصی حاضر است، انجام دهد. به یاد دارم، ایشان به برادرم گفته بود، اگر امکاناتم برای تحصیل یکی از فرزندانم کفاف دهد، بین تو و خواهرت حتما خواهرت را انتخاب می&zwnj;کنم. معتقد بودند که در تاریخ به زنان اجحاف شده است. همچنین دخترانند که مادران آینده&zwnj;اند و نقش اساسی در تربیت آیندگان دارند. از سوی دیگر، وقتی من خواستم به فرانسه بروم، به برادرم گفتند: اگرچه او دختر است، اما معنا ندارد که تمام کارهای خانه را او انجام دهد؛ همگی باید کار کنید. آیا درباره پوشش و حجاب، نکته&zwnj;ای را به شما گوشزد کرده بودند؟ تاکیدشان بیشتر روی آراستگی بود. ۱۳، ۱۴ ساله بودم که بیشتر به سادگی پوشش و عدم وابستگی به آراستگی ظاهر تمایل پیدا کرده بودم. از این رو، روزی به من گفتند: “حجابت باید جذاب باشد و نباید نوع پوششت دیگران را از دین فراری دهد.” البته زیبایی بدون تجمل را دوست داشتند. یعنی در آن ایام شما و مادرتان پوششتان چادر یا عبای عربی بود؟ من با مانتو و شلوار یا بلوز و شلوار و روسری بودم و مادرم با عبا بودند. آیا درباره مسائل اعتقادی توصیه&zwnj;ای به شما کرده بودند؟ با توجه به فضای متکثر مذهبی لبنان، ۱۲ ساله بودم که به من گفتند: این طور نیست که فقط رفتار مسلمانان نزد خداوند پذیرفتنی باشد، بلکه باید ایمان داشت؛ با هر دین الهی&zwnj;ای. به یاد دارم آیه “ان الذین آمنوا و الذین&zwnj;هادوا و النصاری و الصائبین من آمن بالله و الیوم الآخر و عمل صالحاً فلهم اجرهم عند ربهم و لاخوف علیهم و لایحزنون”(بقره ۶۲) برایم خواندند و توضیح دادند. رفتار امام موسی صدر با شیعیانی که کمتر در قید رعایت شرعیات بودند و افرادی که در ظاهر هم امور شرعی را اجرا نمی&zwnj;کردند، چگونه بود؟ رابطه&zwnj;شان با آن&zwnj;ها گاهی خیلی هم نزدیک و صمیمی بود. حتی برخوردشان با مسیحی&zwnj;ها به گونه&zwnj;ای نبود که فاصله&zwnj;ای را حس کنیم. برخی شیعیان بودند که حتی فروع دین را عمل نمی&zwnj;کردند، اما پدرم با آن&zwnj;ها صمیمی بودند. این ارتباط گاهی اوقات روی آنان تاثیر می&zwnj;گذاشت و به برخی مسائل دینی پایبندشان می&zwnj;کرد. یعنی دین و مذهب و چگونگی اجرای اعمال مذهبی توسط افراد بر چگونگی برخوردش با آن&zwnj;ها تاثیری نداشت؟ انسان برای پدر مهم بود و به نصیحت و هدایت کلامی و راهنمایی زبانی تأکید نمی&zwnj;کردند. بلکه بیشتر معتقد به دعوت رفتاری بودند. عکس&zwnj;هایی از ایشان وجود دارد که خانم&zwnj;های بی حجاب با ایشان در حال گفت و گو هستند. این&zwnj;گونه به شما بگویم، رفتارشان طوری بود که هر کس با ایشان برخورد می&zwnj;کرد، احساس می&zwnj;کرد نزدیک&zwnj;ترین دوست امام موسی صدر است. از بسیاری از افراد بعدها شنیدم که می&zwnj;گفتند، امام صدر هر وقت از شلوغی کار خسته می&zwnj;شدند، برای استراحت یا مطالعه به منزل ما می&zwnj;آمدند. برای امام چون انسان محترم و عزیز است، با هر کسی به مقتضای رفتار و شخصیت خودش، با همدلی سخن می&zwnj;گفتند؛ نه با عتاب و خطاب و از موضع بالا. به عنوان مثال،آیا میان آشنایان یا دوستان خانوادگی&zwnj;تان افراد بودند که بی&zwnj;حجاب بودند و با خانواده شما نشست و برخاست داشته باشند؟ بله، خانواده&zwnj;های مسلمانی از دوستانمان بودند که با یکدیگر ارتباط داشتیم و به منزل یکدیگر می&zwnj;رفتیم؛ خیلی هم نزدیک و صمیمی بودیم. آقاصادق طباطبایی به برخی خاطرات خود با امام موسی صدر اشاره کرده است که با عرف رایج میان روحانیون هماهنگ نیست. من می&zwnj;خواهم از زبان شما بشنوم که آیا پدرتان موسیقی گوش می&zwnj;دادند؟ بله، ایشان به موسیقی گوش می&zwnj;دادند. به یاد دارم، همان آخر هفته ها ضبط و صوتی منزل داشتیم و همگی با هم به موسیقی گوش می&zwnj;دادیم. گاهی هم نمایش&zwnj;نامه&zwnj;های صوتی گوش می&zwnj;دادند. مدتی هم در منزل تلویزیون داشتیم که البته دم دست نبود و گاهی از آن استفاده می&zwnj;کردیم. آیا در فرانسه به سینما رفتید؟ بله. اما من علاقه شدیدی به سینما نداشتم و چند باری بیشتر نرفتم. البته برادرانم بیشتر می&zwnj;رفتند. اصلا هم احساس نمی&zwnj;کردیم که کار بدی انجام می&zwnj;دهیم. این&zwnj;چنین باوری در خانواده ما نبود. معمولا اهداف روحانیت و علما تبلیغ و اجرای احکام شرعی است. هدف امام موسی صدر چه بود که روی برخی از این مسائل زیاد تاکید نمی کردند؟ گویا دنبال هدف دیگری در جامعه بودند؟ امام موسی صدر، در باره هدفشان می&zwnj;گفتند: “هدفم اعتلای سطح فرهنگی و اجتماعی جامعه است تا بعدها بتوانم فرهنگ دینی&zwnj;شان را ارتقا دهم.” همچنین ایشان با رفتار و نحوه برخوردشان می&zwnj;خواستند مردم را به سوی دین سوق دهند؛ نه با زور.از سوی دیگر، ایشان توجه خاصی به انسان به ما هو انسان داشتند. اعتماد زیادی نیز به فطرت سلیم انسان&zwnj;ها داشتند و با این اعتماد توانستند خیلی از افراد را به خود جذب کنند. همین مسئله را می&zwnj;توانید در اعتمادشان به افراد خانواده ببینید که پسر ۱۸ ساله و دختر ۱۴ ساله&zwnj;اش را بدون هیچ ظن و گمان سوئی به تنهایی به فرانسه فرستادند. پدرتان آینده را چگونه می&zwnj;دیدند که این&zwnj;قدر فعال بودند و وقت و انرژی می&zwnj;گذاشتند؟ خیلی خوشبین بودند و نتیجه و چشم انداز فعالیت&zwnj;هایشان را خیلی خوب می&zwnj;دیدند. این ویژگی را در تمام رفتارشان می&zwnj;دیدیم. همیشه می&zwnj;گفتند: وقت ندارم و باید به خیلی از کارها برسم. در زندگی&zwnj;شان می&zwnj;توان دید که در یک زمان با دو شخص یا دو جریان متخاصم گفت و گو می&zwnj;کردند و جایگاه خودشان را بالاتر از برخی مرزبندی&zwnj;ها قرار می&zwnj;دادند و سعی می&zwnj;کردند از پتانسیل تمام اشخاص در جهت اهدافشان استفاده کنند. چگونه این منش را تحلیل می&zwnj;کنید؟ کاملا درست است. گاهی یک کمونیست را صدا می&zwnj;زدند تا فقط درباره برخی مسائل با او صحبت کنند و نظرش را بشنوند. اصلا خود را درگیر برخی اختلافات نمی&zwnj;کردند و می&zwnj;گفتند: وقتی ندارم که بخواهم با فلان شخص یا جریان دشمن باشم. فکر نمی&zwnj;کنید، لبنان را بیشتر از ایران دوست داشتند و حاضر بودند برای این کشور وقت بگذارند، اما در مسائل ایران دخالتی نکنند؟ این&zwnj;طور نبود. روزی در عالم بچگی با توجه به لذت&zwnj;های حضورمان در ایران و کنار اقوام&zwnj;مان، از ایشان پرسیدم: “نمی شود ما به ایران برویم و آن&zwnj;جا بمانیم؟” پاسخ دادند: “هر وقت کارم تمام شد، ایران می رویم و می&zwnj;مانیم.” همواره ارتباطشان با ایران و دوستانشان را حفظ کردند و ایران برایشان مسأله بود. شاید ایران را دوست داشتند، اما این کشور دغدغه&zwnj;شان نبود.؟ باز هم این&zwnj;طور نیست. همیشه اخبار و مسائل ایران را دنبال می&zwnj;کردند. البته خودشان را در لبنان موثرتر می&zwnj;دیدند و معتقد بودند لبنان برای تفکر و جریان تشیع بستر و پتانسیل بزرگی است که بتواند در میان سایر ادیان، مذاهب و مکاتب حرف بزند و خود را به رخ بکشد. برای همین است که در یکی از سخنرانی&zwnj;هایشان می&zwnj;گویند: “حتی اگر لبنانی در جغرافیای جهان وجود نداشت، مصلحت ما این بود که آن را به وجود آوریم.” چرا که چالش فکری را برای اسلام و تشیع رشددهنده می&zwnj;دانستند و در لبنان این امکان بود و هست. در لبنان تشیع مجبور است که با تفکرات و اعتقادات دیگر روبرو شود، بحث کند و پاسخ دهد که این امر، باعث ارتقای تفکر شیعی می شود. این دغدغه امام صدر بود. <img style="width:217px;height:255px;" alt="http://www.parsiblog.com/PhotoAlbum/mastaneh86/16.jpg" src="http://www.parsiblog.com/PhotoAlbum/mastaneh86/16.jpg" /> text/html 2011-08-12T21:15:01+01:00 نیلوفر آزادى، برترین سازوكار فعال كردن توانایی&zwnj;های انسان http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/2725047/clubname/imamsadrclub <div><div style="text-align:center;"> آزادى، برترین سازوكار فعال كردن توانایی&zwnj;های انسان </div> </div> <table align="left"><tbody><tr><td> </td></tr></tbody></table>امام موسی صدر در سال 1345 خورشیدی به مناسبت هفتمین روز شهادت «کامل مروه» روزنامه&zwnj;نگار لبنانی که ترور شده بود سخنرانی ایراد کرد که در روزنامه الحیاة به تاریخ 31/5/1966 مطابق با دهم خرداد 1345درج شد. سایت مؤسسه فرهنگی تحقیقاتی امام موسی صدر ترجمه این سخنرانی از متن درج شده در روزنامه الحیاة را تحت عنوان «یادداشت آزادی» نقل کرده است که ما در اینجا بخش&zwnj;هایی از این ترجمه را می&zwnj;آوریم. برادران، مطبوعات از مهم&rlm;ترین میدانهاى جهادى و از برجسته&rlm; ترین عواملِ تكوینِ انسانِ مدنى است. این جایگاهِ والا وظایفى در قبال جامعه، بر عهده اصحاب مطبوعاتى مىگذارد، همان&rlm;طور كه وظایفى در قبال اینان بر عهده جامعه مى&rlm; نهد. وظیفه اینان در قبال جامعه جهت&rlm; دهى، روشنگرى و خیرخواهى مخلصانه و بى&rlm;شائبه است. حق آنان بر جامعه نیز همان برخوردارى از آزادى، و پشتیبانى و تأمین امكاناتى است كه او را از فساد و انحراف مصون بدارد.برادران، آزادى برترین ساز و كار فعال كردن همه تواناییها و ظرفیتهاى انسانى است. هیچ كس نمى&rlm; تواند در جامعه محروم از آزادى خدمت كند، تواناییهایش را پویا و موهبتهاى الهى را بالنده سازد. آزادى یعنى به &rlm;رسمیت شناختن كرامت انسان و خوش&rlm; گمانى نسبت به انسان؛ حال آنكه نبود آزادى یعنى بدگمانى نسبت به انسان و كاستن از كرامت او. كسى مى&rlm; تواند آزادى را محدود كندكه به فطرت انسانى كافر باشد. فطرتى كه قرآن مى&rlm; فرماید: «فِطْرَت اللَّهِ الَّتى فَطَرَ النّاسَ عَلَیها» (30 :30)فطرتى كه پیامبر باطنى و درونى انسان است. آزادىْ حقِ روزنامه&rlm; نگار است، كه جامعه &rlm;اش باید به او پیشكش كند. آزادى خدمتى است به روزنامه&rlm; نگار تا كار خود را به انجام رساند، و خدمتى است به جامعه تا همه چیز را بداند. صیانت از آزادى ممكن نیست مگر با آزادى. آزادى، بر خلاف آنچه مى&rlm; گویند، هرگز محدودشدنى و پایان&rlm; یافتنى نیست. در حقیقت، آزادىِ كامل عینِ حق است. حقى است از جانب خدا كه حدى بر آن نیست. آزادىِ حقیقى، دقیقا رهائى از عوامل فشار خارجى و عوامل فشار داخلى است. و به تعبیر امام على&rlm;  «مَن تَرَكَ الشَّهَوات كانَ حُرّا» (تحف العقول ص 88)( آزاده كسى است كه شهوات را ترك كند.)اگر بخواهیم آزادى را تعریف كنیم باید بگوییم كه آزادى رهایى از دیگران و رهایى از نفس است. اگر آزادى را این&rlm;گونه تفسیر كنیم، دیگر معتقد به حد و مرز براى آزادى نخواهیم بود. آزادیى كه با آزادى دیگران اصطكاك داشته باشد، در حقیقت، بندگى نفس خویشتن و شهوت&rlm; طلبى است.به&rlm; راستى كه آزادى والاترین شیوه براى شكوفا كردن قابلیتها، ظرفیتها و استعدادهاى جامعه است و چنین حقى با آزادى ادا مى&rlm; شود.برادران، روزنامه&rlm; نگار نباید مورد اهانت و تحت فشار قرار گیرد، نباید به فقر و ندارى بیفتد، و نباید در معرض تهدید و ترور واقع شود. ترور بدترین و شكست&rlm; خورده&rlm; ترین روش براى نیل به هدف است، حال این هدف هرچه باشد. پیامبر خدا مى&rlm; فرمود ایمان، خونریزى را مهار مى&rlm; كند. و نیز مى&rlm; فرمود مسلمان، حیله&rlm; گرى نمى&rlm; كند، دستاورد آن هرچه باشد. مسلم بن عقیل در كوفه از ترور عبیداللَّه بن زیاد سر باز زد، هرچند مى&rlm; توانست، دور از دسترس دیگران، او را در خانه &rlm;اى بكشد. مسلم از ترور روى مى&rlm; گردانَد و با این كار، مسئولیتهاى بسیار و نتایج ناگوارى را كه یكى از آنها كشته شدن امام حسین بود، به جان مى&rlm; خرد. هدف، هرچند بزرگ باشد، نمى&rlm;تواند توجیه&rlm; گرِ ترور باشد. فریبكارى و ناجوانمردى و ترور از دیدگاهِ دین، در نظرِ وجدان و در منطقِ انسان جرم است. ترور، بازتاب هاى خطرناكى در جامعه دارد كه ابعاد آن قابل محاسبه و پیش&rlm; بینى نیست. جامعه اسلامى- دینى كه رسول نور و رحمت، منشاَ خدمت و تعامل مثبت با مردم و پذیراى همه مسئولیتها بود- پس از ترورهایى كه دامان خلفاى آن و، در طلیعه همه، امام على&rlm;ع را در محراب عبادت گرفت، رو به ضعف و سستى نهاد. این ترورها سمت و سوى خلافت را از راه مستقیم منحرف ساخت. خلیفه در حریم هاى بسته جاى گرفت و از دسترس مردم دور شد. خلافت به سلطنتى وحشى و حكمران به مالك الرقاب تبدیل گشت. بیت &rlm;المال مسلمانان به خزانه&zwnj;ی حاكم و ارتشِ مدافعِ وطن به گاردِ شخصىِ امیرِ حاكم تغییرِ ماهیت داد. ترور، حاكمان و رهبران را از دسترس مردم دور مى&rlm; كند، رهبران را به انزوا مى&rlm; راند و خیرخواهان جامعه را از مردم مى&rlm; گیرد. در این فاصله گرفتن از جامعه خطرى بنیادین نهفته است. زیرا حاكمان، به طور مستقیم، از وضع و حال مردم آگاه نمى&rlm; شوند، شكایت هاى آنان را نمى&rlm; شنوند، گم&rlm; گشتگان جامعه هدایت نمى&rlm; شوند و منحرفان به راه راست برگردانده نمى&rlm; شوند. زمامداران، بیرون از متن جامعه، در معرض تملق و چاپلوسى واقع مى&rlm; شوند و راه بر كسانى كه اشتباهات آنان را بكاوند و بنمایانند بسته مى&rlm; شود و، به این طریق، به انحراف، سركشى و استبداد سوق داده مى&rlm; شوند. این فاصله، در دلهاى مردم تصورى وهم &rlm;آلود و ابهام &rlm;آمیز ایجاد مى&rlm; كند، به طورى كه مردم حاكمان را تافته &rlm;اى جدا بافته دانند و به آنان گمان بد برند یا از آنها بتى سازند كه به جاى خدا پرستش شوند. در هر دو حالت، اعتماد عمومى از بین مى &rlm;رود، شهروندان تحقیر مى &rlm;گردند و محكوم و زیردست تلقى مى&rlm; شوند. حاكم سرور و ارباب به حساب مى&rlm; آید، و در هر دو حالت، انحراف پیش مى&rlm; آید. به همه این مصیبتها در «عهدنامه امام على &rlm;ع به مالك اشتر» اشاره شده است. آنجا كه حضرتش مالك را از فاصله گرفتن از مردم و حجاب قرار دادن میان خود و مردم نهى مى&rlm; كند. برادران، ترورْ ناهنجارىِ اجتماعىِ خطرناكى است، زیرا مردم را از تعامل با رهبرانشان بازمى &rlm;دارد. ترور خطرناك است، زیرا در این&rlm;گونه شرایط، محاكمه، صدور حكم و اجراى آن تنها در دست یك نفر قرار مى&rlm; گیرد، و آن یك نفر بسا به راه خطا رود. اگر این راه باز شود، دیگر ممكن نیست كه عدالت در جامعه حكم &rlm;فرما شود. <div style="text-align:center;"><img style="width:199px;height:333px;" alt="https://lh6.googleusercontent.com/_1wajnOOsrhg/TZQmUUM86AI/AAAAAAAAIzM/FI70m3NeyEM/imam-sadr.jpg" src="https://lh6.googleusercontent.com/_1wajnOOsrhg/TZQmUUM86AI/AAAAAAAAIzM/FI70m3NeyEM/imam-sadr.jpg" /></div> text/html 2011-07-30T21:06:35+01:00 میثم مشایخ دیدار فرزندان امام موسی صدر و دکتر شریعتی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/2648697/clubname/imamsadrclub « پایگاه اطلاع رسانی نـــوروز » <div style="text-align:justify;color:rgb(51,51,51);">خانواده&zwnj;های امام موسی صدر و دکتر شریعتی، در گفت&zwnj;وگوی تفصیلی که درباره اندیشه&zwnj;های امام صدر و دکتر شریعتی داشتند، تلاش برای شناساندن امام موسی صدر به جامعه و تأکید بر مشترکات دو میراث فکر دکتر شریعتی و امام موسی صدر را از ضرورت&zwnj;های کاری دو خانواده و نیز مؤسسه فرهنگی تحقیقاتی امام موسی صدر در تهران دانستند.... </div> <div style="text-align:center;font-weight:bold;color:rgb(0,102,0);">دیدار فرزندان امام موسی صدر و دکتر شریعتی </div> <div style="text-align:justify;"><img src="http://ir.webuda.com/images/8db71587df6c.jpg" alt="" align="right" border="0" hspace="0" vspace="0" />همسر و فرزندان دکتر شریعتی، سه&zwnj;شنبه گذشته میهمان خانواده امام موسی صدر بودند و ساعاتی را به گفت&zwnj;وگو و یادآوری خاطرات گذراندند. به گزارش روابط عمومی مؤسسه فرهنگی تحقیقاتی امام موسی صدر، این دیدار صبح روز سه&zwnj;شنبه چهارم مرداد ۱۳۹۰ در محل این مؤسسه در تهران و با حضور سرکار خانم پوران شریعت رضوی همسر دکتر شریعتی، دکتر احسان شریعتی دکتر سوسن شریعتی و دکتر سارا شریعتی، فرزندان دکتر علی شریعتی و نیز خانم&zwnj;ها حورا و ملیحه صدر فرزندان امام موسی صدر و مهندس مهدی فیروزان، داماد و خواهرزاده امام موسی صدر برگزار شد. </div> <div style="text-align:center;"><img src="http://ir.webuda.com/images/71eb27c63459.jpg" alt="" border="0" hspace="0" vspace="0" /> </div> <div style="text-align:center;font-weight:bold;color:rgb(255,0,0);">افراد حاضر در عکس از راست به چپ: مهدی فیروزان، دختر آقای فیروزان، ملیحه صدر، سوسن شریعتی، سارا شریعتی، احسان شریعتی، پوران شریعت رضوی و حورا صدر. </div> در این دیدار دو خانواده با یادآوری خاطرات مشترک خود در سال&zwnj;های حضور امام موسی صدر بر ضرورت محافظت از میراث فکری امام موسی صدر و دکتر علی شریعتی تأکید کردند و ابراز امیدواری کردند که راه این دو متفکر ایرانی و اندیشه آنان بدور از تعصب و با واقع&zwnj;بینی شناخته شود تا راهگشای مشکلات امروز جامعه باشد. در این جلسه سرکار خانم شریعت رضوی همسر دکتر شریعتی، با بزرگداشت یاد و خاطره امام موسی صدر گفت: ما همه امام موسی صدر را دوست داشتیم و ایشان کمک&zwnj;های بزرگی به ما کردند. وی افزود: آخرین باری که من امام موسی صدر را دیدم، شاید آخرین روز آزادی ایشان بود که من امام موسی صدر و شیخ یعقوب را در زینبیه دیدم و امام صدر به من گفتند که ما فردا عازم لیبی هستیم. با من خداحافظی کردند و من چند روز دیگر سوریه بودم و وقتی به پاریس آمدم، دیدم همه نگران هستند و گفتند که خبری از امام صدر نیست. در این دیدار همچنین فرزندان دکتر شریعتی نیز به بازگویی خاطرات خود از امام موسی صدر خصوصاً در ایام پس از درگذشت دکتر شریعتی و حمایت&zwnj;های امام صدر از خانواده دکتر شریعتی پرداختند. خانواده&zwnj;های امام موسی صدر و دکتر شریعتی، در گفت&zwnj;وگوی تفصیلی که درباره اندیشه&zwnj;های امام صدر و دکتر شریعتی داشتند، تلاش برای شناساندن امام موسی صدر به جامعه و تأکید بر مشترکات دو میراث فکر دکتر شریعتی و امام موسی صدر را از ضرورت&zwnj;های کاری دو خانواده و نیز مؤسسه فرهنگی تحقیقاتی امام موسی صدر در تهران دانستند. <img src="http://ir.webuda.com/images/995f98d56967.jpg" alt="" border="0" hspace="0" vspace="0" />