2012-02-12T18:25:49+01:00 text/html 2008-07-26T15:36:17+01:00 رنگین کمان .. http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/80103/clubname/imamkazem <table style="border-right:3px double;border-top:3px double;border-left:3px double;border-bottom:3px double;border-collapse:collapse;" cellpadding="4" width="80%" align="center" border="0"><tbody><tr><td valign="bottom" width="71%" bgcolor="#f2f8ef"> <p dir="rtl" style="direction:rtl;line-height:150%;text-align:justify;" align="center"><font face="Tahoma" color="#000080" size="2">هارون یكی از خلفای ستمگر عباسی هم دوره با امام موسی ابن جعفر (ع) از بیم محبوبیت و نفوذ امام<font> کسانی را در مدینه بر حضرت گماشته بود تا از آنچه در گوشه و کنار خانه امام ( ع ) می گذرد ، وی را آگاه کنند.</font></font></p></td></tr><tr><td width="100%" colspan="2"> <p dir="rtl" style="margin-top:0px;margin-bottom:0px;line-height:150%;" align="justify"><font color="#000080"><font face="Tahoma" size="2"><font> او از محبوبیت بسیار و معنویت نافذ امام ( ع ) سخت بیمناک بود. نفوذ معنوی امام موسی ( ع ) در دستگاه حاکم به حدی بود که کسانی مانند علی بن یقطین صدراعظم ( وزیر ) دولت عباسی ، از دوستداران حضرت موسی بن جعفر ( ع ) بودند و به دستورات حضرت عمل می کردند. </font></font><font face="Tahoma" size="2">سرانجام بدگوئی هائی که اطرافیان از امام کاظم ( ع ) کردند در وجود هارون کارگر افتاد و در سفری که در سال 179ه . به حج رفت ، بیش از پیش به عظمت معنوی امام ( ع ) و احترام خاصی که مردم برای امام موسی الکاظم ( ع ) قائل بودند پی برد . هارون سخت از این جهت ، نگران شد . وقتی به مدینه آمد و قبر منور پیامبر اکرم ( ص ) را زیارت کرد ، تصمیم بر جلب و دستگیری امام ( ع ) یعنی فرزند پیامبر گرفت. وقتی قرار شد آن حضرت را از مدینه به بصره آورند، دستور داد چند کجاوه با کجاوه امام ( ع ) بستند و بعضی را نابهنگام و از راههای دیگر ببرند ، تا مردم ندانند که امام ( ع ) را به کجا و با کدام کسان بردند ، تا یأس بر مردمان چیره شود و به نبودن رهبر حقیقی خویش خو گیرند و سر به شورش و بلوا برندارند و از تبعیدگاه امام ( ع ) بی خبر بمانند. و این همه بازگو کننده بیم و هراس دستگاه بود. هارون ، امام موسی کاظم ( ع ) را - با چنین احتیاطها و مراقبتهایی از مدینه تبعید کرد و چندین سال امام ( ع ) از این زندان به آن زندان انتقال می یافت. شگفت آنکه ، هارون با توجه به شخصیت والای موسی بن جعفر ( ع ) پس از درگذشت و شهادت امام نیز اصرار داشت تا مردم این خلاف حقیقت را بپذیرند که حضرت موسی بن جعفر ( ع ) مسموم نشده بلکه به مرگ طبیعی از دنیا رفته است.<br /></font></font></p></td></tr></tbody></table> text/html 2007-12-07T10:21:31+01:00 مسافر آشنا http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/63597/clubname/imamkazem <table dir="rtl" cellspacing="0" cellpadding="0" width="776" align="center" border="0"><tbody><tr><td valign="top"> <div align="center"> <table style="font-weight:bold;font-size:14pt;font-family:sadiqnet;" cellspacing="1" cellpadding="2" width="550" border="0"><tbody><tr><td style="margin-top:-13px;font-weight:bold;font-size:14pt;font-family:sadiqnet;" align="right" width="100%" height="100%"> <table style="font-weight:bold;font-size:14pt;font-family:sadiqnet;" width="100%" border="0"><tbody><tr><td style="font-weight:bold;font-size:14pt;font-family:sadiqnet;" width="100%"> <p style="margin-right:40px;"><font face="Tahoma" color="#0000ff" size="2">زندگانی امام موسی بن جعفر (ع)</font> </p></td></tr></tbody></table><p style="margin-right:40px;"><span style="font-weight:400;"><font face="Tahoma"><font color="#800000" size="2"><br /></font><font color="#ffff99" size="2"><br /></font></font><font face="Tahoma" size="2"><font color="#800000">1. </font></font><font color="#800000"><a href="http://www.hadialnajafi.com/Al-Najafi/default.php?part=etr&url=biography09.html#( ? ) wûd ?롥ޠ܏ގ Zw?l"><font face="Tahoma" size="2">حضرت امام موسی بن جعفر ( ع ) </font></a><font face="Tahoma" size="2"><br />2. <a href="http://www.hadialnajafi.com/Al-Najafi/default.php?part=etr&url=biography09.html#Zw?l ?ĔpN 䠫㱏R 䠪w菵 ZOé">صفات ظاهری و باطنی و اخلاق آن حضرت </a><br />3. <a href="http://www.hadialnajafi.com/Al-Najafi/default.php?part=etr&url=biography09.html#渶OSޠ䠅l ݯۻ wϣ? vr ( ? ) ܏ގ">امام ( ع ) در سنگر تعلیم حقایق و مبارزه </a><br />4. <a href="http://www.hadialnajafi.com/Al-Najafi/default.php?part=etr&url=biography09.html#( ? ) wûd ?롥ޠZw?l ?⸷ 䠠O⸢ target=">زنان و فرزندان حضرت موسی بن جعفر ( ع )</a><br />5. <a href="http://www.hadialnajafi.com/Al-Najafi/default.php?part=etr&url=biography09.html#( ? ) wûd ?롥ޠZw?l ꏮOe? 䠚Oé">صفات و سجایای حضرت موسی بن جعفر ( ع )</a><br /></font></font></span></p> <p style="margin-right:40px;"><font face="Tahoma"><a href="http://www.hadialnajafi.com/Al-Najafi/default.php?part=etr&url=biography09.html#( ? ) wûd ?롥ޠ܏ގ Zw?l 뢏γ⸢ target="><font color="#800080" size="2">حضرت امام موسی بن جعفر ( ع ) <br /></font></a><font color="#000000" size="2">نام امام هفتم ما ، موسی و لقب آن حضرت کاظم ( ع ) کنیه آن امام " ابوالحسن "<br />و " ابوابراهیم " است . شیعیان و دوستداران لقب " باب الحوائج " به آن حضرت <br />داده اند . تولد امام موسی  کاظم ( ع ) روز یکشنبه هفتم ماه صفر سال 128هجری در <br />" ابواء " اتفاق افتاد . دوران امامت امام هفتم حضرت موسی بن جعفر ( ع ) <br />مقارن بود با سالهای  آخر خلافت منصور عباسی و در دوره خلافت هادی و سیزده سال <br />از دوران خلافت هارون که سخت ترین دوران عمر آن حضرت به شمار است . <br />امام موسی  کاظم ( ع ) از حدود 21سالگی بر اثر وصیت پدر بزرگوار و امر <br />خداوند متعال به مقام بلند امامت رسید ، و زمان امامت آن حضرت سی و پنج سال <br />و اندکی بود و مدت امامت آن حضرت از همه ائمه بیشتر بوده است ، البته غیر <br />از حضرت ولی عصر (عج ). </font></font></p> <p style="margin-right:40px;"><font face="Tahoma" color="#ffffcc" size="2"><br /></font><font face="Tahoma"><a href="http://www.hadialnajafi.com/Al-Najafi/default.php?part=etr&url=biography09.html#( ? ) wûd ?롥ޠ܏ގ Zw?l 뢏γ⸢ target="><font color="#800080" size="2">صفات ظاهری و باطنی و اخلاق آن حضرت <br /></font></a></font><font face="Tahoma" color="#000000" size="2">حضرت کاظم ( ع ) دارای قامتی معتدل بود . صورتش نورانی و گندمگون و رنگ <br />مویش سیاه و انبوه بود . <br />بدن شریفش از زیادی عبادت ضعیف شد ، ولی همچنان روحی قوی و قلبی  <br />تابناک داشت . امام کاظم به تصدیق همه مورخان ، به زهد و عبادت بسیار معروف <br />بوده است . موسی بن جعفر از عبادت و سختکوشی به " عبد صالح " معروف و در <br />سخاوت و بخشندگی مانند نیاکان بزرگوار خود بود . بدره های ( کیسه های ) سیصد <br />دیناری و چهارصد دیناری  و دو هزار دیناری می آورد و بر ناتوانان و نیازمندان <br />تقسیم می کرد . از حضرت موسی کاظم روایت شده است که فرمود : " پدرم ( امام <br />صادق (ع ) ) پیوسته مرا به سخاوت داشتن و کرم کردن سفارش می کرد " . <br />امام ( ع ) با آن کرم و بزرگواری و بخشندگی خود لباس خشن بر تن می کرد ، <br />چنانکه نقل کرده اند : " امام بسیار خشن پوش و روستایی لباس بود " و این خود <br />نشان دیگری است از بلندی  روح و صفای باطن و بی اعتنایی آن امام به زرق و برقهای  <br />گول زننده دنیا . <br />امام موسی کاظم ( ع ) نسبت به زن و فرزندان و زیردستان بسیار با عاطفه و <br />مهربان بود . همیشه در اندیشه فقرا و بیچارگان بود ، و پنهان و آشکار به آنها <br />کمک می کرد . برخی از فقرای مدینه او را شناخته بودند اما بعضی - پس از تبعید <br />حضرت از مدینه به بغداد - به کرم و بزرگواریش پی بردند و آن وجود عزیز را <br />شناختند . <br />امام کاظم ( ع ) به تلاوت قرآن مجید انس زیادی داشت . قرآن را با <br />صدایی حزین و خوش تلاوت می کرد . آن چنان که مردم در اطراف خانه آن حضرت گرد <br />می آمدند و از روی  شوق و رقت گریه می کردند . بدخواهانی بودند که آن حضرت و <br />اجداد گرامیش را - روی در روی - بد می گفتند و سخنانی دور از ادب به زبان <br />می راندند ، ولی  آن حضرت با بردباری و شکیبایی با آنها روبرو می شد ، و حتی  <br />گاهی با احسان آنها را به صلاح می آورد ، و تنبیه می فرمود . تاریخ ، برخی از این <br />صحنه ها را در خود نگهداشته است . لقب " کاظم " از همین جا پیدا شد . کاظم <br />یعنی : نگهدارنده و فروخورنده خشم . این رفتار در برابر کسی یا کسانی بوده که <br />از راه جهالت و نادانی  یا به تحریک دشمنان به این کارهای زشت و دور از ادب <br />دست می زدند . رفتار حکیمانه و صبورانه آن حضرت ( ع ) کم کم ، بر آنان حقانیت <br />خاندان عصمت و اهل بیت ( ع ) را روشن می ساخت ، اما آنجا که پای گفتن کلمه <br />حق - در برابر سلطان و خلیفه ستمگری - پیش می آمد ، امام کاظم ( ع ) می فرمود : <br />" قل الحق و لو کان فیه هلاکک " یعنی : حق را بگو اگرچه آن حقگویی موجب هلاک <br />تو باشد . ارزش والای حق به اندازه ای است که باید افراد در مقابل حفظ آن <br />نابود شوند . در فروتنی  - مانند صفات شایسته دیگر خود - نمونه بود . با فقرا <br />می نشست و از بینوایان دلجویی می کرد . بنده را با آزاد مساوی می دانست و <br />می فرمود همه ، فرزندان آدم و آفریده های خدائیم . <br />از ابوحنیفه نقل شده است که گفت : " او را در کودکی دیدم و از او <br />پرسشهایی کردم چنان پاسخ داد که گویی از سرچشمه ولایت سیراب شده است . براستی  <br />امام موسی بن جعفر ( ع ) فقیهی  دانا و توانا و متکلمی مقتدر و زبردست بود " . <br />محمد بن نعمان نیز می گوید : " موسی بن جعفر را دریایی بی پایان دیدم که می جوشید <br />و می خروشید و بذرهای دانش به هر سو می پراکند " . </font></p> <p style="margin-right:40px;"><font face="Tahoma" color="#ffffcc" size="2"><br /></font><font face="Tahoma"><a href="http://www.hadialnajafi.com/Al-Najafi/default.php?part=etr&url=biography09.html#( ? ) wûd ?롥ޠ܏ގ Zw?l 뢏γ⸢ target="><font color="#800080" size="2">امام ( ع ) در سنگر تعلیم حقایق و مبارزه <br /></font></a></font><font face="Tahoma" color="#000000" size="2">نشر فقه جعفری و اخلاق و تفسیر و کلام که از زمان حضرت صادق ( ع ) و پیش <br />از آن در زمان امام محمد باقر ( ع ) آغاز و عملی شده بود ، در زمان حضرت امام <br />موسی کاظم ( ع ) نیز به پیروی از سیره نیاکان بزرگوارش همچنان ادامه داشت ، <br />تا مردم بیش از پیش به خط مستقیم امامت و حقایق مکتب جعفری آشنا گردند ، و <br />این مشعل فروزان را از ورای اعصار و قرون به آیندگان برسانند . <br />خلفای عباسی بنا به روش ستمگرانه و زیاده روی در عیش و عشرت ، همیشه <br />درصدد نابودی بنی  هاشم بودند تا اولاد علی ( ع ) را با داشتن علم و سیادت از <br />صحنه سیاست و تعلیم و ارشاد کنار زنند ، و دست آنها را از کارهای کشور اسلامی  <br />کوتاه نمایند . اینان برای اجراء این مقصود پلید کارها کردند ، از جمله : چند <br />تن از شاگردان مکتب جعفری را تشویق نمودند تا مکتبی در برابر مکتب جعفری  <br />ایجاد کنند و به حمایتشان پرداختند . بدین طریق مذاهب حنفی ، مالکی ، حنبلی و <br />شافعی هر کدام با راه و روش خاص فقهی پایه ریزی شد . حکومتهای وقت و بعد از <br />آن - برای دست یابی  به قدرت - از این مذهبها پشتیبانی کرده و اختلاف آنها را <br />بر وفق مراد و مقصود خود دانسته اند . <br />در سالهای آخر خلافت منصور دوانیقی که مصادف با نخستین سالهای امامت <br />حضرت موسی بن جعفر ( ع ) بود " بسیاری از سادات شورشی - که نوعا از عالمان و <br />شجاعان و متقیان و حق طلبان اهل بیت پیامبر ( ص ) بودند و با امامان نسبت <br />نزدیک داشتند - شهید شدند . این بزرگان برای دفع ستم و نشر منشور عدالت و <br />امر به معروف و نهی  از منکر ، به پا می خاستند و سرانجام با اهداء جان خویش ، <br />به جوهر اصلی تعالیم اسلام جان می دادند ، و جانهای خفته را بیدار می کردند . <br />طلوعها و غروبها را در آبادیهای اسلامی به رنگ ارغوانی درمی آوردند و بر در و <br />دیوار شهرها نقش جاوید می نگاشتند و بانگ اذان مؤذنان را بر مأذنه های مساجد <br />اسلام شعله ور می ساختند " . <br />در مدینه از کارگزاران مهدی عباسی فرزند منصور دوانیقی در عمل ، همان <br />رفتار زشت دودمان سیاه بنی امیه را پیش گرفتند ، و نسبت به آل علی ( ع ) <br />آنچه توانستند بدرفتاری  کردند . داستان دردناک " فخ " در زمان هادی عباسی  <br />پیش آمد . علت بروز این واقعه این بود که " حسین بن علی بن عابد " از اولاد <br />حضرت امام حسن ( ع ) که از افتخارات سادات حسنی و از بزرگان علمای مدینه <br />و رئیس قوم بود ، به یاری عده ای از سادات و شیعیان در برابر بیدادگری  <br />" عبدالعزیز عمری " که مسلط بر مدینه شده بود ، قیام کردند و با شجاعت و <br />رشادت خاص در سرزمین فخ عده زیادی از مخالفان را کشتند ، سرانجام دشمنان <br />دژخیم این سادات شجاع را در تنگنای محاصره قرار دادند و به قتل رساندند و <br />عده ای را نیز اسیر کردند . مسعودی می نویسد : بدنهایی که در بیابان ماند طعمه <br />درندگان صحرا گردید . <br />سیاهکاریهای بنی  عباس منحصر به این واقعه نبود . این خلفای ستمگر صدها <br />سید را زیر دیوارهای  و میان ستونها گچ گرفتند ، و صدها تن را نیز در تاریکی  <br />زندانها حبس کردند و به قتل رساندند . عجب آنکه این همه جنایتها را زیر <br />پوشش اسلامی و به منظور فروخواباندن فتنه انجام می دادند . <br />حضرت موسی بن جعفر ( ع ) را هرگز در چنین وضعی و با دیدن و شنیدن آن همه <br />مناظر دردناک و ظلمهای  بسیار ، آرامشی نبود . امام به روشنی می دید که خلفای  <br />ستمگر در پی تباه کردن و از بین بردن اصول اسلامی و انسانی اند . امام کاظم ( ع ) <br />سالها مورد اذیت و آزار و تعقیب و زجر بود ، و در مدتی که از 4 سال تا 14 <br />سال نوشته اند تحت نظر و در تبعید و زندانها و تک سلولها و سیاهچالهای بغداد <br />- در غل و زنجیر - به سر می برد . <br />امام موسی  بن جعفر ( ع ) بی آنکه - در مراقبت از دستگاه جبار هارونی - <br />بیمی بدل راه دهد به خاندان و بازماندگان سادات رسیدگی می کرد و از گردآوری و <br />حفظ آنان و جهت دادن به بقایای آنان غفلت نداشت . آن زمان که امام ( ع ) <br />در مدینه بود ، هارون کسانی را بر حضرت گماشته بود تا از آنچه در گوشه و <br />کنار خانه امام ( ع ) می گذرد ، وی را آگاه کنند . هارون از محبوبیت بسیار و <br />معنویت نافذ امام ( ع ) سخت بیمناک بود . چنانکه نوشته اند که هارون ، درباره <br />امام موسی بن جعفر ( ع ) می گفت : " می ترسم فتنه ای بر پا کند که خونها ریخته <br />شود " و پیداست که این " قیامهای مقدس " را که سادات علوی و شیعیان خاص <br />رهبری می کردند و گاه خود در متن آن قیامها و اقدامهای شجاعانه بودند از نظر <br />دستگاه حاکم غرق در عیش و تنعم بناحق " فتنه " نامیده می شد . از سوی دیگر <br />این بیان هارون نشانگر آن است که امام ( ع ) لحظه ای از رفع ظلم و واژگون کردن <br />دستگاه جباران غافل نبوده است . وقتی مهدی عباسی به امام ( ع ) می گوید : <br />" آیا مرا از خروج خویش در ایمنی قرار می دهی " نشانگر هراسی است که دستگاه <br />ستمگر عباسی از امام ( ع ) و یاران و شیعیانش داشته است . به راستی نفوذ <br />معنوی امام موسی ( ع ) در دستگاه حاکم به حدی بود که کسانی مانند علی بن یقطین <br />صدراعظم ( وزیر ) دولت عباسی ، از دوستداران حضرت موسی بن جعفر ( ع ) بودند <br />و به دستورات حضرت عمل می کردند . <br />سخن چینان دستگاه از علی بن یقطین در نزد هارون سخنها گفته و بدگوئیها <br />کرده بودند ، ولی امام ( ع ) به وی دستور فرمود با روش ماهرانه و تاکتیک خاص <br />اغفالگرانه ( تقیه ) که در مواردی ، برای رد گمی حیله های دشمن ضروری و شکلی از <br />مبارزه پنهانی است ، در دستگاه هارون بماند و به کمک شیعیان و هواخواهان آل <br />علی ( ع ) و ترویج مذهب و پیشرفت کار اصحاب حق ، همچنان پای فشارد - بی آنکه <br />دشمن خونخوار را از این امر آگاهی حاصل شود - . <br />سرانجام بدگوئی هائی  که اطرافیان از امام کاظم ( ع ) کردند در وجود هارون <br />کارگر افتاد و در سفری که در سال 179ه . به حج رفت ، بیش از پیش به عظمت <br />معنوی امام ( ع ) و احترام خاصی که مردم برای امام موسی الکاظم ( ع ) قائل <br />بودند پی برد . هارون سخت از این جهت ، نگران شد . وقتی به مدینه آمد و <br />قبر منور پیامبر اکرم ( ص ) را زیارت کرد ، تصمیم بر جلب و دستگیری  <br />امام ( ع ) یعنی فرزند پیامبر گرفت . هارون صاحب قصرهای افسانه ای در سواحل <br />دجله ، و دارنده امپراطوری پهناور اسلامی که به ابر خطاب می کرد : " ببار <br />که هر کجا بباری  در کشور من باریده ای و به آفتاب می گفت بتاب که هر کجا <br />بتابی کشور اسلامی و قلمرو من است ! " آن چنان از امام ( ع ) هراس داشت که <br />وقتی قرار شد آن حضرت را از مدینه به بصره آورند ، دستور داد چند کجاوه با <br />کجاوه امام ( ع ) بستند و بعضی را نابهنگام و از راههای دیگر ببرند ، تا مردم <br />ندانند که امام ( ع ) را به کجا و با کدام کسان بردند ، تا یأس بر مردمان <br />چیره شود و به نبودن رهبر حقیقی خویش خو گیرند و سر به شورش و بلوا برندارند <br />و از تبعیدگاه امام ( ع ) بی خبر بمانند . و این همه بازگو کننده بیم و هراس <br />دستگاه بود ، از امام ( ع ) و از یارانی که - گمان می کرد - همیشه امام ( ع ) <br />آماده خدمت دارد می ترسید ، این یاران با وفا - در چنین هنگامی - شمشیرها <br />برافرازند و امام خود را به مدینه بازگردانند . این بود که با خارج کردن دو <br />کجاوه از دو دروازه شهر ، این امکان را از طرفداران آن حضرت گرفت و کار تبعید <br />امام ( ع ) را فریبکارانه و با احتیاطانجام داد . <br />باری ، هارون ، امام موسی کاظم ( ع ) را - با چنین احتیاطها و مراقبتهایی  <br />از مدینه تبعید کرد . <br />هارون ، ابتدا دستور داد امام هفتم ( ع ) را با غل و زنجیر به بصره ببرند <br />و به عیسی بن جعفر بن منصور که حاکم بصره بود ، نوشت ، یک سال حضرت امام <br />کاظم ( ع ) را زندانی  کند ، پس از یک سال والی بصره را به قتل امام ( ع ) <br />مأمور کرد . عیسی  از انجام دادن این قتل عذر خواست . هارون امام را به بغداد <br />منتقل کرد و به فضل بن ربیع سپرد . مدتی حضرت کاظم ( ع ) در زندان فضل بود . <br />در این مدت و در این زندان امام ( ع ) پیوسته به عبادت و راز و نیاز با <br />خداوند متعال مشغول بود . هارون ، فضل را مأمور قتل امام ( ع ) کرد ولی فضل هم <br />از این کار کناره جست . <br />باری ، چندین سال امام ( ع ) از این زندان به آن زندان انتقال می یافت . <br />در زندانهای تاریک و سیاهچالهای دهشتناک ، امام بزرگوار ما با محبوب و معشوق <br />حقیقی خود ( الله ) راز و نیاز می کرد و خداوند متعال را بر این توفیق عبادت <br />که نصیب وی شده است سپاسگزاری می نمود . <br />عاقبت آن امام بزرگوار در سال 183هجری در سن 55سالگی به دست مردی  <br />ستمکار به نام " سندی  بن شاهک " و به دستور هارون مسموم و شهید شد . <br />شگفت آنکه ، هارون با توجه به شخصیت والای موسی بن جعفر ( ع ) پس از <br />درگذشت و شهادت امام نیز اصرار داشت تا مردم این خلاف حقیقت را بپذیرند که <br />حضرت موسی بن جعفر ( ع ) مسموم نشده بلکه به مرگ طبیعی از دنیا رفته است ، <br />اما حقیقت هرگز پنهان نمی ماند . <br />بدن مطهر آن امام بزرگوار را در مقابر قریش - در نزدیکی بغداد - به خاک <br />سپردند . از آن زمان آن آرامگاه عظمت و جلال پیدا کرد ، و مورد توجه خاص واقع <br />گردید ، و شهر " کاظمین " از آن روز بنا شد و روی به آبادی گذاشت . </font></p> <p style="margin-right:40px;"><font face="Tahoma" color="#ffffcc" size="2"><br /></font><font face="Tahoma"><a><font color="#800080" size="2">زنان و فرزندان حضرت موسی بن جعفر ( ع )<br /></font></a></font><font face="Tahoma" color="#000000" size="2">تعداد زوجات حضرت موسی بن جعفر ( ع ) روشن نیست . بیشتر آنها از کنیزان <br />بودند که اسیر شده و حضرت موسی کاظم ( ع ) آنها را می خریدند و آزاد کرده یا <br />عقد می بستند . نخستین زوجه آن حضرت " تکتم " یا " حمیده " یا " نجمه " دارای  <br />تقوا و فضیلت بوده و زنی بسیار عفیفه و بزرگوار و مادر امام هشتم شیعیان <br />حضرت رضا ( ع ) است . <br />فرزندان حضرت موسی  بن جعفر را 37تن نوشته اند : 19پسر و 18دختر که ارشد <br />آنها حضرت علی بن موسی  الرضا ( ع ) وصی و امام بعد از آن امام بزرگوار بوده <br />است . <br />حضرت احمد بن موسی ( شاهچراغ ) که در شیراز مدفون است . <br />حضرت محمد بن موسی نیز که در شیراز مدفون است . <br />حضرت حمزه بن موسی که در ری مدفون می باشد . <br />از دختران آن حضرت ، حضرت فاطمه معصومه در قم مدفون است ، و قبه و <br />بارگاهی با عظمت دارد . سایر اولاد و سادات موسوی هریک مشعلدار علم و تقوا <br />در زمان خود بوده اند ، که در گوشه و کنار ایران و کشورهای اسلامی پراکنده شده ، <br />و در همانجا مدفون گردیده اند ، روحشان شاد باد . </font></p> <p style="margin-right:40px;"><font face="Tahoma" color="#000000" size="2"><br /></font><font face="Tahoma"><a href="http://www.hadialnajafi.com/Al-Najafi/default.php?part=etr&url=biography09.html#( ? ) wûd ?롥ޠ܏ގ Zw?l 뢏γ⸢ target="><font color="#800080" size="2">صفات و سجایای حضرت موسی بن جعفر ( ع )<br /></font></a></font><font face="Tahoma" color="#000000" size="2">موسی بن جعفر ( ع ) به جرم حقگویی و به جرم ایمان و تقوا و علاقه مردم <br />زندانی شد . حضرت موسی  بن جعفر را به جرم فضیلت و اینکه از هارون الرشید در <br />همه صفات و سجایا و فضائل معنوی برتر بود به زندان انداختند . شیخ مفید درباره <br />آن حضرت می گوید : " او عابدترین و فقیه ترین و بخشنده ترین و بزرگ منش ترین <br />مردم زمان خود بود ، زیاد تضرع و ابتهال به درگاه خداوند متعال داشت . این <br />جمله را زیاد تکرار می کرد : " اللهم انی أسألک الراحة عند الموت و العفو <br />عند الحساب " ( خداوندا در آن زمان که مرگ به سراغم آید راحت و در آن هنگام <br />که در برابر حساب اعمال حاضرم کنی عفو را به من ارزانی دار ) . امام موسی  <br />بن جعفر ( ع ) بسیار به سراغ فقرا می رفت . شبها در ظرفی پول و آرد و خرما <br />می ریخت و به وسایلی به فقرای مدینه می رساند ، در حالی که آنها نمی دانستند از <br />ناحیه چه کسی است . هیچکس مثل او حافظ قرآن نبود ، با آواز خوشی قرآن می خواند ، <br />قرآن خواندنش حزن و اندوه مطبوعی به دل می داد ، شنوندگان از شنیدن قرآنش <br />می گریستند ، مردم مدینه به او لقب " زین المجتهدین " داده بودند . مردم مدینه <br />روزی که از رفتن امام خود به عراق آگاه شدند ، شور و ولوله و غوغایی عجیب <br />کردند . آن روزها فقرای  مدینه دانستند چه کسی شبها و روزها برای دلجویی به <br />خانه آنها می آمده است . <br /></font></p></td></tr></tbody></table></div></td> </tr> </tbody> </table> <div></div><p> </p>