2012-02-12T13:36:19+01:00 text/html 2007-07-17T08:19:15+01:00 سارا رر http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/55004/clubname/hamedbehdadclub <P><FONT color="#deb887">شاتِ باز ، ما را بس</FONT></P> <P>كار كردن با بازیگر‌های جوان، برای هر كارگردانی یك جور ریسك است. چرا؟ چون خیلی ‌از جوان‌های سینما دوست دارند از دوربین به عنوان نردبان استفاده كنند و بروند آن بالاها، معروف شوند و برای خودشان «اسم» دست و پا كنند.</P> <P>این البته یك طرف ماجراست. از آن طرف اگر نگاه كنی، خوبی انتخاب یك بازیگر از نسل جدید، این است كه آنها می‌توانند خیلی خوب كنار همدیگر قرار بگیرند و فیلم را بالا بكشند. شاید تیزهوشی محمد‌حسین لطیفی در روز سوم این بود كه مثلث فیلمش را با جوان‌هایی ساخت كه نگران «دیده شدن» نبودند.</P> <P>اگر كارنامه هر كدام از این سه نفر (حامدبهداد، باران كوثری و پوریا پورسرخ) را نگاه كنید، معنی جمله قبل را راحت‌تر می‌فهمید. آنها آن‌قدر خوب هستند و آن‌قدر كار خوب در پرونده‌شان دارند كه دنبال سكوی پرتاب نگردند و برای همین است كه «روز سوم» حتی اگر فیلم فوق‌العاده‌ای از آب در نیامده باشد، پر است از بازی‌های فوق‌العاده.</P> <P>در این گفت‌وگو حامد بهداد و باران كوثری روبه‌روی هم نشسته‌اند تا درباره روز سوم حرف بزنند. این مصاحبه سه بخش دارد؛ بخش اول (همین كه الان می‌خوانید) درباره خود فیلم است و اشكالاتی كه به آن می‌گیرند، بخش دوم درباره سكانس‌های مشترك حامدبهداد و باران كوثری است و در قسمت سوم درباره بازی‌های این دو نفر حرف زده‌ایم.</P> <P><FONT color="#deb887"> به نظرتان بهترین سكانس فیلم كدام است؟</FONT></P> <P>ب.ك: همان صحنه‌ای كه سمیره و فواد توی خانه هستند. من آن نگاهی را كه جلوی در به فواد می‌كنم خیلی دوست دارم.</P> <P>ح.ب: آره؟ سكانس آخر چی؟ نظرت چی است؟</P> <P>ب.ك: آن سكانس، سكانس خوشگل‌تری است. </P> <P>ح.ب: سكانس خوشگل‌تر یعنی چی؟ اصلا بهتر یعنی چی، خوشگل‌تر یعنی چی؟</P> <P>ب.ك: بر اساس هر فیلمی فرق می‌كند. روز سوم قرار است آدم را احساساتی كند وموفق‌ترین جایی كه این كار را می‌كند همان سكانس من و تو است. همان صحنه «نرو» گفتن تو. </P> <P>یعنی من سرمرگ هیچ‌كدام از بچه‌ها   این قدر احساساتی نمی‌شوم كه سر آن نرو گفتن تو می‌شوم.</P> <P>ح.ب: روز سوم قرار است ما را احساساتی كند؟</P> <P>ب.ك: آره! هدف فیلم را كه من و تو تعیین نمی‌كنیم؛ آقای لطیفی تعیین می‌كند.</P> <P>ح.ب: واقعا لطیفی می‌خواهد آدم را احساساتی كند؟</P> <P>ب.ك: آره و بعد آدم گریه كند!</P> <P>ح.ب: پس چرا وقتی می‌نشینیم پیش حسین لطیفی به‌اش می‌گوییم سینمایت با سینمای بقیه فیلم‌های جنگ فرق می‌كند. این فرق در كجاست؟</P> <P>ب.ك: او یك آدم‌هایی را ساخته كه تو بیشتر دوستشان داری و بیشتر با آنها همذات‌پنداری می‌كنی، در نتیجه وقتی هم كه می‌میرند بیشتر غصه می‌خوری.</P> <P>ح.ب: پس فیلم دارد ما را احساساتی می‌كند؟ خب اگر اینجوری است پس ما داریم چه كار می‌كنیم؟ یعنی این فیلم فقط فیلم‌برداری‌اش بهتر است یا بدتر. یا مثلا داستانش بهتر یا بدتر است. اِ! یعنی ما فقط داریم احساساتی می‌شویم؟ همین؟ همین؟تصویر آدم‌های این جنگ یك خرده با آدم‌های دیگر جنگ فرق نمی‌كند؟یك كوچولو؟</P> <P>ب.ك:چرا.اتفاقا من هم می‌گویم آدم‌های این فیلم فرق می‌كنند، ولی این را باید بپذیریم كه روز سوم اولین كاری كه می‌خواهد با آدم بكند این است كه آدم را احساساتی كند و به گریه بیندازد. آقای لطیفی خودش این را گفت.</P> <P>ح.ب: اِ!؟ باشد. من نمی‌توانم خیلی مقاومت كنم. اگر این جوری است من جوابی ندارم به‌ات بدهم.</P> <P>ب.ك: من می‌گویم اگر ما از یك چیزی خوشمان نمی‌آید نمی‌توانیم بگوییم اصلا این‌جوری نبوده، این‌جوری بوده ولی تو می‌توانی بگویی اگر من یك روز فیلم بسازم دوست ندارم فیلمم فقط این كار را بكند. اینكه می‌گویم فیلم می‌خواهد گریه دربیاورد منظورم این نیست كه می‌خواهم سطح فیلم را بیاورم پایین. می‌گویم اولین كارش این است كه آدم را به گریه بیندازد.</P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> موافقید راجع به نقطه ضعف‌های فیلم حرف بزنیم؟ مثلا از همان صحنه اول شروع كنیم. به نظر نمی‌رسد صحنه‌های توی خانه جذابیت شروع فیلم را داشته باشند.</FONT> </LI></UL> <P>ح.ب: آن سكانس طولانی است. من الان واقعا جای قیچی‌های بازی باران را بلدم. <BR />ب.ك: می‌دانید، ما اصلا با آن سكانس، كار را كلید زدیم در حالی كه خیلی سكانس حساسی بود. نبودن فیلمنامه می‌تواند من را بكشد و در روز سوم كشت. همه اینها به اضافه كمبود وقت دست به دست هم داد تا صحنه اول آن جوری كه باید نباشد. </P> <P>البته قرار نیست توجیه كنیم. من قبول دارم كه شروع فیلم خیلی بهتر از این باید اتفاق می‌افتاد.  </P> <UL> <LI><FONT color="#deb887">این مشكل طولانی بودن كه حامد گفت، خیلی جاهای دیگر هم تكرار می‌شود.</FONT> </LI></UL> <P>ح.ب: من می‌گویم همه اینها را توی مونتاژ می‌شود درست كرد. تو فكر كن! مثلا یك نفر می‌خواهد بمیرد. اگر تایم مردن تو یك ثانیه است، خب توی این یك ثانیه بمیر دیگر! حالا 4 ساعت جان می‌دهد... چون لحظه خوبی است! بازی خوب مگر چقدر می‌تواند ادامه پیدا كند؟ پس و پیش بازی زائد دارد، خب برش دارید.</P> <P>   ح.ب: ببین! لوندی برای یك بازیگر آن هم با دیالوگ برای سریال خوب است و برای خانه عمه! اصلا قرار نبود بعضی شخصیت‌ها خنده‌دار باشند، ولی ما حالا داریم به‌شان می‌خندیم. برای همین است كه می‌گویم بازیگر باید باهوش باشد. نباید به یك چیزهایی تن بدهد. البته این جوری برداشت نكنیدها، می‌خواهم بگویم شخصیت عراقی خوب است چون من بازی‌اش كردم و بقیه بد هستند. اصلا و ابدا   این وصله‌ها به ما نمی‌چسبد. من نه مشتاق پلان بیشترم نه كلوزآپ و اینها. اصلا كلوزآپ برای من ضرر دارد! شات باز ما را بس!</P> <UL> <LI><FONT color="#deb887">  در اینكه روز سوم در سینمای جنگ فیلم متفاوتی است حرفی نداریم ولی من این را قبول ندارم كه روز سوم فیلم خوبی از آب در آمده. چون مثل خیلی از فیلم‌های جنگ هم تویش شعار دارد، هم تصویر غیر واقعی.</FONT></LI></UL> <P>ب.ك: تصویر غیر واقعی‌اش كجاست؟ من شعار را می‌پذیرم ولی نمی‌دانم تصویر غیرواقعی یعنی چی. مثال بزن!</P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> مثلا آن صحنه كانال. اصلا منطقی نیست كه آدم‌ها در آن وضعیت برای خودشان وصیت كنند و دشمن هم بایستد و تماشا كند.</FONT> </LI></UL> <P>ب.ك: آن صحنه شعار زیاد دارد ولی خیلی غیر‌واقعی نیست.</P> <P>ح.ب: ببین آنجا منطق دارد ولی ریخت ندارد. ما آنجا دچار شتاب زدگی در تدوین شدیم. من نمی‌خواهم حرف بزنم. نمی‌خواهم دلخور بشوند. اگر هم دلخور شوند بی منطق دلخور شده‌اند. آن صحنه اشتباه است. اِ! همه عالم و آدم می‌گویند صحنه خندق اشكال دارد. </P> <P>همه اشتباه می‌كنند؟ اگرچه الان اگر هم بگویند حامد بهداد تو خوب بازی نكردی می‌گویم همه عقلشان ناقص است جزمن. (با خنده) اما دیگر داریم می‌بینیم بابا! آن صحنه طولانی است. اتفاقا به نظرم منطق وجود دارد ولی این فرصت را به تماشاگر نمی‌دهیم كه منطق را متوجه شود.</P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> من هم دارم از نگاه تماشاگر حرف می‌زنم.</FONT></LI></UL> <P>ح.ب: آره! هندسه‌اش غلط است. در ضمن شعارزدگی هم دارد.</P> <P>ب.ك: به نظر من هم طولانی است. به نظر من هم شعار زیاد دارد. من چند بار گفتم باز هم می‌گویم، به من باشد تنها وصیتی كه آن تو نگه می‌دارم، وصیت مالك است. بقیه را غلفتی در می‌آورم. نه به دلیل بازی بچه‌ها. اتفاقا بازی‌ها خوب است، ولی صحنه طولانی است. </P> <P>ح.ب: ماشاالله ! ولی من راجع به بازی‌ها هم نظر دارم.</P> <P>ب.ك: آخه تو جرات می‌كنی راجع به بازی‌ها نظر بدهی!</P> <P>ح.ب: آره! برای اینكه شتر سواری دولا دولا نمی‌شود. آنجا انگار بازیگرها متوجه نمی‌شوند كه ضیق وقت هست؛ عجله كن بابا!‌</P> <P>من از همین جا به بازیگر نقش مالك تبریك می‌گویم. بی نظیر است!‌ مالك آنجا را عالی بازی كرده. بازیگر باید باهوش باشد.  اصلا معطلش نمی‌كند. ولی همان جا شهرام قائدی عزیز من دارد طولش می‌دهد. ببین دیالوگی كه می‌گوید خیلی خوب است‌ها، اصلا برای همان‌جا ساخته‌‌اندش ولی سرو ته‌اش را بزنید!‌ </P> <P>اعتراض دارم به بازی برزو. سرو ته‌اش را بگیرید! می‌خواهم بگویم بازی‌ها بد نیست، تایمش طولانی است. دچار یك خودشیفتگی می‌شویم، طولش می‌دهیم.</P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> برگردیم سر بحث اصلی! روز سوم صحنه‌های زیادی دارد كه باعث می‌شود فیلم به آدم نچسبد. مثلا در درگیری‌های شهر همه این آدم‌ها حضور دارند و هیچ‌كدام تیر نمی‌خورند ولی درست از جایی كه سمیره را می‌آورند بیرون یكی یكی شروع می‌كنند به مردن !</FONT></LI></UL> <P>ب.ك: به هر حال داریم قصه می‌گوییم دیگر!</P> <P>ح.ب: خب فیلمساز می‌خواهد قهرمان‌هایش را تاآخر نگه دارد. این حق را به‌اش بدهیم. در سكانس‌های درگیری، كارگردان یك سری ایرانی دیگر را به كشتن می‌دهد. یعنی آنها فدای قهرمان‌های اصلی می‌شوند، چون او قهرمان‌ها را برای آخر داستان لازم دارد. تو 7دلاور را نگاه كن! می‌جنگند اما كشته نمی‌شوند.</P> <P>یارو رفته یول برینر را آورده، استیو مك كویین را آورده، چارلز برانسون را آورده! بابا اینها كلی پول گرفته‌اند كه بیایند 7دلاور را بازی كنند. بابا اینها هر كدام یك فیلم را می‌گردانند. بابا دوستشان داریم اینها را. نمی‌خواهم قیاس كنم‌ها. </P> <P>اما كارگردان نمی‌خواهد قهرمان‌هایش را تا آخر از دست بدهد. ما داریم فیلم می‌سازیم. اصلا توی همین جاذبه‌های سینما است كه می‌توانیم یك داستان را بـبـیـنـیـم. قهرمـان‌هـای شیكان پیكان ترسیم می‌كنیم، فواد علم می‌كنیم، رضا درست می‌كنیم تا بتوانیم راجع به وطن حرف بزنیم.</P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> در مورد صحنه تیر اندازی از هلی كوپتر چه می‌گویی؟چطور می‌شود از آن بالا با كلت، حمال زیر برانكارد  را  زد؟ پس قوانین فیزیك چه می‌شود؟ قانون خط مستقیم؟</FONT></LI></UL> <P>ب.ك: آره خب! هر فیلمی سوتی دارد دیگر.</P> <P>ح.ب: من تقصیر را می‌اندازم گردن تدوینگر. كاوه دوست صمیمی من است و روزهای خوبی برایش پیش‌بینی می‌كنم، ولی اینجا تقصیر تدوینگر است. تقصیر كارگردان است. اصلا توی آن سكانس تك‌تیراندازها حمال را می‌زنند، من قشنگ یادم هست.</P> <P>من نمی‌دانم چرا گذاشته‌اند روی دست قهرمان. می‌خواهد من را گنده كند؟ من كجا می‌توانم چنین نشانه‌ای بگیرم؟ آیا قبلا ما فواد را تك‌تیرانداز معرفی كردیم؟ بابا من توی آن صحنه صد بار به اینها می‌گویم حواستان باشد به سمت دختره شلیك نكنید. بعد چطور خودم با كلت می‌زنم؟ </P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> و در مورد سكانس آخر چه می‌گویید؟ وقتی سمیره به فواد شلیك می‌كند، سر اسلحه رو به آسمان است!</FONT> </LI></UL> <P>ح.ب: آن كه مشكل ندارد. </P> <P>ب.ك: هی نگو مشكل ندارد. معلوم است كه مشكل دارد. </P> <P>ح.ب: آنجا بازی باران را یادت هست؟ می‌توانی شعر بازی باران را بگویی؟ می‌توانی حرف بزنی راجع به نگاهش؟ ببین! اصلا سر اسلحه كج است. به درك اسفل! بیا راجع به بازی بازیگر حرف بزنیم. فكر می‌كنی وقتی شلیك می‌كند چی یادش می‌آید؟ </P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> آن صحنه داخل خانه را و این كه فواد او را نزد.</FONT> </LI></UL> <P>ح.ب: دیگر؟ </P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> صحنه خواستگاری، صحنه داخل خانه زمان جنگ.</FONT> </LI></UL> <P>ح.ب: دیگر؟ دیگر؟ دیگر؟... همه چیز یادش می‌آید، نه؟ می‌شود آدم این همه چیز را ببیند و بعد گلوله بزند به طرف؟ </P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> آره خب، دیدیم كه شد.</FONT> </LI></UL> <P>ح.ب: اصلا فرمان مغزش نبود، دیدی؟ فرمان برزو ارجمند هم نبود. چی بود پس؟ تو را خدا یكی حرف بزند! باران آنجا را خیلی خوب بازی كرده، آنهایی هم كه این را نمی‌فهمند بی‌شعورند. اصلا سمیره از یك جایی عوض می‌شود. این هوشمندی بازیگر است. باران تو می‌دانی از كجا سمیره عوض می‌شود؟ </P> <P>ب.ك: از وقتی از خانه می‌آیم بیرون؟ یا وقتی می‌روم زیر خاك؟ </P> <P>ح.ب: نه! تو نمی‌دانی نقطه تحول كارت كجاست؟ از بعد مرگ رضا،‌جایی كه سمیره دیگر هیچی نمی‌گوید. از آنجا به بعد فاجعه از یك حدی می‌گذرد. این را فقط یك بازیگر می‌تواند دربیاورد و آن سكانس آخر عجب سكانسی است و عجب بازی‌هایی دارد و عجب فضایی و عجب، دم همه گرم! </P> <P>من خودم كه نگاه می‌كنم همه‌اش می‌گویم دم آن روزها گرم، دم آن ثانیه گرم. شعر فیلم اینجاست، چون تم فیلم تم عشق است و نفرت. حالا ازت سؤال می‌كنم توی این چند دقیقه كه من حرف زدم سر اسلحه كج بود یا نه؟ </P> <P> <FONT color="#deb887">كج بود! </FONT></P> <P>ح.ب: كج بود ولی اهمیتش را از دست می‌دهد. به هر حال هر جوری فكر كنی تو توی سینما نشسته‌ای. عروج كه نمی‌خواهیم بكنیم. ما توی سینماییم. ما تماشاگر حرفه‌ای هستیم و بعضی چیزها را می‌گذاریم كنار تا به اصل برسیم. </P> <P><FONT color="#deb887">از قبل می‌شناختمش</FONT><BR />او بمب انرژی است. یك جوری درباره روز سوم حرف می‌زند كه فكر می‌كنی دارد از بهترین فیلم تاریخ سینما برایت تعریف می‌كند. حامد بهداد، درست به اندازه بازی‌هایش دوست‌داشتنی است؛ دوست‌داشتنی و پر از ریزه‌كاری.</P> <P>وقتی با او گفت‌وگو می‌كنی، مدام حسرت این را می‌خوری كه چرا مجبوری حرف‌هایش را بنویسی. موقع حرف زدن بازی می‌كند و ای كاش دوربینی بود كه هیجان حرف زدنش را نشانتان می‌داد! </P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> حامد بهداد در بازی‌هایش یك عالمه جزئیات دارد كه خیلی هم خوب ازشان استفاده می‌كند. این‌جور بازی تمیز و یكدستی را بین بقیه بازیگرها سراغ نداریم.</FONT> </LI></UL> <P>بهداد: توی هم سن و سال‌های خودم منظورتان است؟ </P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> آره. اصلا این را قبول داری كه بازیگر خوبی هستی؟</FONT></LI></UL> <P>بهداد: آنكه بله. (به خنده) البته باید می‌گذاشتی من این سوال را بپرسم كه حامد بهداد بازیگر خوبی هست یا نه. </P> <P>كوثری: آقا بدجنسی نكنید! حامد بهداد آدم صادقی است و وقتی این طوری جواب می‌دهد، همه می‌گویند چه آدم از خود متشكری! </P> <P>بهداد: خیلی اهمیتی ندارد. من خیلی محتاجم. خیلی وقت‌ها یك چیزی را با جانم می‌طلبم. گاهی این را در بازیگری پیدا می‌كنم. بازیگر خوبی‌ام. خیلی هم بازیگر خوبی‌ام. </P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> واقعا برای این همه جزئیات دلیل داری؟</FONT> </LI></UL> <P>بهداد: برای خیلی‌هایش! مثلا چند وقت پیش یكی از دوستانم می‌گفت آن صحنه‌ای كه گچ دیوار را فوت می‌كنی خیلی خوب است، كار خودت است؟ گفتم آره. </P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> واقعا؟ كارگردان كه آن صحنه را دید چه كار كرد؟</FONT> </LI></UL> <P>بهداد: خیلی خوشش آمد. می‌دانی؟ حسین كارگردان فوق‌العاده‌ای است. ما در طول فیلم مدام با هم حرف می‌زدیم. من می‌گفتم، او می‌گفت... </P> <P> باران كوثری نمی‌خواهد به بازی حامد بهداد ایراد بگیرد؟ </P> <P>كوثری: فكر می‌كنم در روز سوم بازی‌اش بی‌نقص است. </P> <P>بهداد: من هم همین فكر را می‌كنم (باخنده). من جایی بد بازی نكردم. </P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> چقدر روی نقش فؤاد كار كردی؟‌</FONT></LI></UL> <P>بهداد: راستش را بخواهی واقعا برایش زحمت نكشیدم. </P> <P>كوثری: اِ! </P> <P>بهداد: هاوالا! هیچ كار نكردم. توی آستینم داشتمش. </P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> پس لهجه و زبان چی؟</FONT> </LI></UL> <P>بهداد: لهجه و زبان حكم همان هزار پا را دارد. بالاخره هر كسی با یك زبانی صحبت می‌كند. من همین الان می‌توانم اسپانیولی حرف بزنم. یك معلم به من بدهید، دیالوگ‌ها را هم بدهید. بعد فیلمنامه را برای من معنی كنید تا من لهجه را برایتان دربیاورم؛ با هر زبانی كه باشد. می‌دانی؟ چیزی كه به بازیگری جهت می‌دهد خود خود ذات بازیگری است. توی این فیلم بیشتر از یك سری فرم استفاده كردم تا تكنیك. چون قبلا آرزوی چنین نقشی را داشتم. </P> <UL> <LI><FONT color="#deb887">انگار از خیلی وقت پیش توی ذهنم تمرین كرده بودم.</FONT> </LI></UL> <P>كوثری: آرزوی چه نقشی را داشتی؟ </P> <P>بهداد: یك چیزی شبیه فؤاد را. </P> <P>كوثری: یعنی یك آدم نظامی مثلا؟ </P> <P>بهداد: آره! ویژگی این آدم شكوهش است. حس می‌كنم از قبل توی آستینم داشتمش. مثل بوتیك، بوتیك هم اصلا توی آستینم بود. می‌دانستم چی است. باهاش زندگی كرده بودم. این اقتدار و این شكوه و این ترك بزرگی كه روی این آدم است. </P> <P><FONT color="#deb887">چوب می‌زنی!</FONT></P> <P>راجع به بازی هم نظر می‌دهند؛ به همین سادگی در كمال رفاقت و صداقت. هم از هم انتقاد تند می‌كنند هم تعریف‌های اساسی. البته شدت هیجان و انرژی نظرهای حامد بهداد بیشتر است ولی باران كوثری هم صریح و البته با آرامش حرفش را می‌زند.</P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> از همان صحنه شاهكار توی خانه شروع كنیم؛ جایی كه فؤاد و سمیره داخل خانه هستند و بقیه آن بیرون. حامد بهداد آن نگاه آخر را چه جوری درآورد؟</FONT></LI></UL> <P>بهداد: البته این اتفاق قبلا در ایران افتاده؛ قبل از اینكه سینما وجود داشته باشد، چون شعری داریم كه می‌گوید: «با نگاهت این روزا داری منو چوب می‌زنی». شما تصور كن آدم بتواند با نگاه به كسی چوب بزند. با نگاه خیلی كارها می‌شود كرد.</P> <P>كوثری: در آن پلان حامد واقعا به‌هم ریخت. خیلی كم پیش می‌آید كه چنین اتفاقی برایش بیفتد و آن روز مجبور شدیم چند دقیقه صبر كنیم و دوباره فیلم‌برداری را شروع كنیم. </P> <P>بهداد: یادم بینداز!</P> <P>كوثری: رفتی آن ور و واقعا گریه‌ات گرفت.</P> <P>بهداد: آها! رفتم آن‌ور گریه كردم؟ مطمئنی؟ یادش به‌خیر!</P> <UL> <LI><FONT color="#deb887">آخ آخ، چقدر عجیب بود. آنجا گریه نكردم... ولی نه همان‌جا بود. سر داد و بیدادها بود یا سر «نرو» گفتن؟</FONT></LI></UL> <P>كوثری: سر نرو گفتن بود.</P> <P>بهداد: نه، می‌دانی كجا بود؟ آنجا كه می‌كوبید توی صورتش و می‌گفت «سمیره حبی!» راستی من و باران كوثری آن بخش را بدون همدیگر بازی كردیم. آره! و من خیلی تعجب كردم. حسین لطیفی به من گفت حامد، باران دیروز یك بازی كرده، بیا و ببین! می‌گفت نمی‌دانی چه نگاهی داشت.</P> <P>كوثری: آره، آن سكانس را من روز قبل بازی كرده بودم. البته هنوز هم فكر می‌كنم كه یك‌كم حیف شد. یعنی اگر آن همه عجله وجود نداشت خیلی تاثیرگذارتر از این می‌شد. ضمن اینكه نمی‌دانم به‌خاطر گریم یا نور یا چی بود كه نگاهی كه جلوی در به فواد می‌كنم، الان در فیلم معلوم نیست. من این نگاه را خیلی دوست داشتم.</P> <P>بهداد: چرا معلوم است!</P> <P>كوثری: نه! فقط یك صورت سیاه است. </P> <P>بهداد: نه نمی‌پذیرم، به خاطر اینكه حقیقتا معلوم می‌شود.</P> <P>بهداد: به نظر خودت در كدام سكانس از همه جا بهتری؟</P> <P>كوثری: بخش دوم سكانس داخل خانه با فواد. از آنجایی كه با هم روبه‌رو می‌شویم تا لحظه‌ای كه می‌روم بیرون.</P> <P>بهداد: می‌بینی چقدر نامرد است! من هی می‌گویم خوب است، خوب است ولی قبول نمی‌كند.</P> <P>كوثری: و سكانس آخر. فقط حیف كه آنجا موقع توی آب‌رفتن چشم‌هایت بسته می‌شوند. تقصیر مونتور است، باید قبل از رفتن توی آب قطع می‌كرد.</P> <P>بهداد: آب خیلی سرد بود! ‌تمام تمركزم رفته بود. با همه این حرف‌ها باز هم خوب است. خوب است كه نگهش داشته.</P> <P>كوثری: چرا؟</P> <P>بهداد: آن اتفاق باید می‌افتاد. باید با چشم باز می‌رفتم توی آب، ولی نشد. نتوانستم دیگر. تیك تیك می‌لرزیدم، از آن طرف هم هی اشاره می‌كردند؛ حامد چشم باز، چشم باز. 10بار رفتم ولی چشمم بسته شد.</P> <P><FONT color="#deb887">فضا مهم است، فضا</FONT> <BR />او به دنبال تفاوت است. یك نگاه به سه تا نقش اخیرش كه بیندازید متوجه می‌شوید كه متفاوت بودن چقدر برای باران كوثری مهم است. اول قرار بود باران كوثری از ریزه‌كاری‌های سمیره روز سوم بگوید ولی بحث كه داغ شد، حامد بهداد این مسئولیت را برعهده گرفت تا حتی به خود باران بقبولاند كه نقشش را عالی بازی كرده. </P> <P><FONT color="#deb887"> از سوسك می‌ترسی؟ </FONT></P> <P>كوثری: آره! هزار پا هم واقعی بود. </P> <P><FONT color="#deb887"> یك كم از همان صحنه هزارپا بگو. </FONT></P> <P>كوثری: من فكر می‌كردم خیلی كار مهمی كرده‌ام. ولی بعد حامد بهداد گفت ببین این خیلی خوب است كه بازیگر برای نقش‌اش فداكاری كند ولی از آن مهم‌تر این است كه بعد از اینكه هزارپا را گذاشتند روی صورتت چه كار كنی. بعد دیدم راست می‌گوید. من آن لحظه احساس كردم بازیگر مهمی‌ام و دیگر لازم نیست كاری بكنم. خیلی خودم را رها كردم. شاید اگر یك كم به‌اش فكر می‌كردم بهتر می‌شد. </P> <P>بهداد: خون بازی را آن‌قدر خوب بازی كرده‌ای كه بقیه كارهایت برایم كمرنگ است. دست مریزاد! به نظرم یك جاهایش خارج از توان بازیگری است. اما در مورد صاحبدلان و بازی باران كوثری اصلا نظر مثبتی ندارم. </P> <P>در روز سوم آن سكانسی كه سمیره را از خانه می‌آورند بیرون، بازی باران كوثری عالی است، شاهكار است. خدایا عجب سكانسی است. خدایا عجب لحظه‌ای است. خدایا اعصابم خراب است!</P> <P>اینها می‌آیند جلوی توپ و تانك با این گلوله‌های كوچولو كوچولو. درست مثل حمله زنبورهای گاوی می‌ماند به كندوی زنبور عسل. انگار كه زنبورها دارند ملكه را نجات می‌دهند. </P> <P>عین هاچ زنبور عسل! ببین بازیگری این نیست كه بازیگر اجازه بدهد هزارپا یا شیر از رویش رد بشود، بازیگری وجه بعدی آن است. صحنه‌ای كه دو دستش را می‌گذارد روی گوشش من دیگر او را به چشم یك دختربچه نمی‌بینم. من، من حامد بهداد تماشاگر حرفه‌ای سینما اینجا دیگر ناموس و وطن می‌بینم. </P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> اگر صحنه خوب دیگری هم در بازی باران كوثری سراغ داری بگو.</FONT> </LI></UL> <P>بهداد: درست جایی كه رضا كشته می‌شود. یكی از هوشمندی‌های بازی‌اش این است كه قبل از اتفاق، خبر مرگ رضا را می‌شنویم. یك تاكیدی روی صدا كردن رضا دارد كه می‌فهمی این دیگر برنمی‌گردد. كاش بروبچه‌‌های مخاطب همشهری جوان به جای خواندن این جمله صدایش را می‌شنیدند: «رضا!... رضا!» ببین! با شعر دارد زودتر به ما تقلب می‌رساند. با شعر بازیگری. </P> <UL> <LI><FONT color="#deb887"> و اما سمیره چند تا مشكل هم دارد. اولی‌اش لهجه. خصوصا در مقابل رضا لهجه‌اش درنیامده.</FONT> </LI></UL> <P>كوثری: بله، كاملا. برای اینكه پوریا پورسرخ به‌شدت با انگیزه آمد سر فیلم و به‌شدت هم زحمت كشید. اصلا هم درگیر هیچ عجله و بگیریم بگیریم نشد و من به‌شدت شدم و نمی‌دانم چرا. آره من خودم هم به لهجه‌ام انتقاد دارم. </P> <P><FONT color="#deb887"> گریه‌های سمیره هم همان گریه‌های باران كوثری است در صاحبدلان و خون بازی. </FONT></P> <P>كوثری: نمی‌پذیرم! من دو جا گریه كردم و شبیه خون‌بازی نبود. ببین این را كه نمی‌شود كتمان كرد كه بازیگر هر سه تا نقش منم ولی خب من در روز سوم انگیزه‌ای كه در صاحبدلان یا خون‌بازی داشتم را ندارم. آقا نمی‌خواهم توجیه كنم، بی‌فیلمنامگی آدم را می‌كشد. من به فیلمنامه وابسته‌ام. </P> <P> بهداد: ببینم تو در صاحبدلان بهتر بازی كردی یا روز سوم؟ </P> <P>كوثری: صاحبدلان. </P> <P>بهداد: چرا حرف الكی می‌زنی؟ توی روز سوم بهتر بودی. نقشت هم بهتر است، بازی‌ات هم بهتر است. می‌خواهم بگویم چیزی كه باعث می‌شود آدم بهترین بازی‌اش را بكند فیلمنامه نیست. فضایی است كه مهیا می‌شود. به تو فضای خوبی داده شده و تو خبر نداری. </P> <P align="center"> </P> <P>كوثری: اگر فضا مهیاست، چرا بین حامد بهداد و پوریا پورسرخ و باران كوثری، بدترین بازی برای من است؟ </P> <P>بهداد: نه! اگر این جوری بگویی نامردی كرده‌ای. چون ما با هم خیلی متحد بازی كردیم. فضا مهم است، فضا! </P> <P><FONT color="#deb887">كلیشه‌ها ایده را كشتند</FONT></P> <P>موقعیت مركزی «روز سوم» آن‌قدر كشش دارد كه وقتی خلاصه فیلم را می‌خوانید، قطعا هیجان‌زده خواهید شد  اما  وقتی كه جایتان روی صندلی محكم شد و  قصه فیلم راه افتاد، اگر گاردتان را باز نكرده باشید و موذیانه‌تر به فیلم نگاه كنید، قطعا خیلی از چیزها اذیت‌تان خواهد كرد. </P> <P>شاید مهم‌ترین مشكل فیلم ایجاد موقعیت‌های بسیار ساده، بی‌ظرافت و به طرز وحشتناكی كلیشه‌ای برای ایجاد حس تعلیق باشد. دقت كنید به لحظاتی كه سمیره به رضا التماس می‌كند كه او را بكشد؛ به آن لحظه كلیشه و گل درشت تردید در فشار دادن ماشه كه بارها و بارها و بارها دیده‌ایم و هر بار هم مطمئنیم كه شلیك نمی‌شود؛ یا فرمول كهنه و پوسیده «نجات در آخرین لحظه» كه در سطحی‌ترین حالت ممكن به كار رفته بود. به یاد بیاورید لحظه‌ای را كه نگهبان عراقی به خاطر جاگذاشتن كیفش، به خانه‌ای كه سمیره در آن پنهان است بر می‌گردد و در همین زمان حامد بهداد هم قصد خانه یار را می‌كند. </P> <P>سپس درست در لحظه‌ای كه نگهبان می‌خواهد به سمیره آزار برساند و به نیم وجبی‌اش رسیده، این بهداد است كه از پشت او را می‌كشد. غیر از این موقعیت‌پردازی‌ها، یكی از مشكلات اساسی فیلمنامه، شخصیت‌پردازی و ساختمان سكانس‌هاست. </P> <P>گویی فیلمنامه‌نویس برای اینكه فضای فیلم را واقعی‌تر كند   و آن را    از اتمسفر «حاجی، سیدی» بیرون بیاورد، سعی كرده رگه‌ای از طنز را توی داستان تزریق كند. به طور مثال بعضی سكانس‌ها فقط و فقط برای خنده گرفتن از تماشاچی طراحی شده‌اند، بدون اینكه در پیشبرد قصه اساسا كمكی كنند و حتی این سكانس‌ها جوری است كه به افراد ماجرا هم هیچ‌وجهه شخصیتی نمی‌دهد. شوخی‌ها اغلب كلامی‌اند  و  در هیچ‌كدامشان موقعیت عجیب و غریب جنگ، تهدید و ترس دیده نمی‌شود و صرفا برای خنداندن طراحی شده‌اند.  </P> <P>ناشی‌گری این تكه‌های مزه‌پران طوری است كه تماشاگر ناخودآگاه به بسیاری از صحنه‌های جدی فیلم هم می‌خندد و در نهایت با ملغمه‌ای طرف می‌شویم كه نمی‌دانیم باید به آن بخندیم، از آن بترسیم یا لطافت روحمان را آزمایش كنیم. </P> <P>این ایراد بزرگ (بی‌منطقی طراحی سكانس‌ها) در صحنه‌های به‌اصطلاح اشك‌درآر فیلم هم دیده می‌شود؛ یعنی بعضی سكانس‌ها به این علت طراحی شده‌اند كه از ما گریه بگیرند، بدون اینكه كوچك‌ترین اثری در پیشبرد داستان داشته باشند.</P> <P>اینكه عراقی‌ها قرارگاه بچه‌های ما را در نیمه‌شب می‌زنند، انگار فقط و فقط برای این طراحی شده كه كودك خردسال توی انفجارها بمیرد و اشك ما را در بیاورد! آیا واقعا نمی‌شود كل این سكانس را حذف كرد؟ آیا اشكالی به فیلم وارد می‌شود؟ آیا قصه سمیره و رضا و فؤاد خدشه‌دار می‌شود؟ بشمارید و ببینید چند تا صحنه خنده و گریه این‌جوری در فیلم است، آن وقت حذفشان كنید و ببینید فیلم چند دقیقه می‌شود.</P> <P><FONT color="#deb887">سینما كه همه‌چیز نیست</FONT><BR />چند تا آدم توی فیلم‌های جنگی دیده‌اید كه دارند فریاد می‌زنند؟ و از خدا یك چیزی طلبكارند و می‌خواهند اشك شما را دربیاورند؟ چند تا فیلم جبهه‌ای دیده‌اید كه كارگردانش زور زده تا آخر فیلم از آدم‌هایش برایمان قهرمان‌های عجیب و غریب بسازد یا كاری كند برایشان دل بسوزانیم؟</P> <P>فیلم‌های جنگی زیادی دیده‌ایم كه این طوری‌اند؛ فیلم‌هایی كه تصمیم داشتند و می‌گفتند می‌خواهیم راجع به یك چیز مقدس برای مردم حرف بزنیم و بعد از اول تا آخر، فیلم همین طور یكسره به رویتان می‌آورد كه دارد راجع به یك ارزش سخنرانی می‌كند.</P> <P>ولی «روز سوم» این طوری نیست. یعنی از اول برایت یك قصه تعریف می‌كند كه ظاهرا هیچ ربطی به جنگ ندارد و فقط در یك موقعیت جنگی اتفاق می‌افتد. بعد هم تو را درگیر قصه می‌كند و قهرمان‌های این قصه‌اش، كارهایی می‌كنند و خلاصه آخر سر به این نتیجه می‌رسی كه «اِچقدر قشنگ! چه ارزشمند».</P> <P> در «روز سوم» یك چیز را خیلی دوست داشتم؛ اینكه كارگردان یك شیفته و واله جنگ و فضای جنگ نبود، یعنی از فیلمش می‌شد فهمید كه فیلمساز توی آن حال و هوا غرق نشده و خاطراتش را با تعدادی شعار برایت تعریف نمی‌كند و این چیز نایابی توی یك اثر سینمایی ایرانی راجع به جنگ است. </P> <P>«روز سوم» هم وقتی تمام می‌شود به این نتیجه می‌رسی كه جنگ عجب نابودگر قهاری است؛ جنگ چه پست و حقیر است و چقدر وحشی است كه حتی به عشق هم رحم نمی‌كند و خیلی خوب آخر فیلم آدم‌هایی كه آنجا هستند برایت مهم می‌شوند؛ آنجا یعنی وسط آتش و خمپاره و فاجعه؛ آدم‌هایی كه از هر چیزی كه برایشان باقی مانده با چنگ و دندان دفاع می‌كنند.</P> <P>این آدم‌ها حالا برای تو قهرمان هستند؛ درست به همان اندازه كه باشو یك قهرمان بود یا «لیلا»ی گل پامچال. </P> <P>كاری ندارم كه فیلمنامه چند تا سوتی دارد و كارگردانی چند تا گاف یا  اینكه فیلم از جایی به‌شدت افت می‌كند و بازیگرها بعضی جاها واقعا فقط برای خنداندن یا گریاندن آدم‌ها كارهای الكی می‌كنند؛ چون دیدن یك فیلم متوسط را كه یادم بیندازد اصل جنگ چی بوده و آدم‌هایش چه آدم‌های بزرگی بوده ‌اند و در عین حال، معمولی، ترجیح می‌دهم به فیلم‌هایی كه فیلمسازانشان ادعا دارند و در دكوپاژ و فیلمنامه و دیالوگ می‌تركانند؛ چون بعد از اینكه این فیلم‌ها تمام می‌شود، آدم احساس می‌كند سنگینی شعار و ریا روی دلش بدجوری مانده ولی «روز سوم» دقیقا به بی‌ادعایی و سادگی آدم‌هایی بود كه راجع به آنها حرف می‌زد. من ترجیح دادم به این آدم‌ها نگاه كنم تا سینما.</P> <P>محمد جباری- ایمان جلیلی – فاطمه عبدلی- سعید جعفریان</P> text/html 2006-10-12T04:00:00+01:00 سارا رر http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/30503/clubname/hamedbehdadclub <DIV class=NewsBody><FONT color=#ffcc00>همشهری جوان</FONT> - مجید توكلی:<BR>مصاحبه عجیب و غریبی بود.  نیم‌ساعت اول مصاحبه روی صندلی، ولو شده بودیم و فقط زل زده بودیم به‌اش.</DIV> <DIV class=NewsBody id=NewsBody> <P> انگار روی صندلی سینما نشسته بودیم و داشتیم یكی از صحنه‌های بازی انفجاری‌اش را می‌دیدیم. آن صحنه فوق العاده بوتیك را یادتان هست كه حامد بهداد یك دفعه از جا می‌پرد و میز را خرد و خاكشیر می‌كند؟ </P> <P>یا همین صحنه دعوای بهداد با شوهر خواهرش(شاهرخ‌فروتنیان) در كافه ستاره كه با آن لگد ناگهانی‌اش شیشة ماشین را درب و داغان می‌كند؟ همة آن صحنه‌هایی كه خیلی از ما را عاشق بازی حامد بهداد كرد جلوی  چشمانمان و در اتاق كوچك و تنگ مجله زنده شده بود. </P> <P>چند برابر آن انرژی مرعوب‌كنندة بازی‌هایش را داشت خرج این گفت‌و‌گوی دو ساعته می‌كرد. انگار داشت برای ما یكی دیگر از همان نقش‌های «بهدادی»‌اش را با همان شور و حال بازی می‌كرد. </P> <P>حیف كه جواد منتظری نبود تا از حركات دست و سر و بدنش موقع حرف زدن عكس بگیرد. این جوان 33 سالة خراسانی با همان لحن براندویی‌اش (حتما خیلی كیف می‌كند كه ببیند برای صفت لحنش از عشقش براندو مایه گذاشته‌ایم) بالا می‌رفت، پایین می‌آمد و دایرة كلمات سخت و پیچیده‌اش را با هم جفت و جور می‌كرد و میدان مصاحبه را از آن خود می‌كرد. </P> <P>ما هم با خیال راحت، میدان مصاحبه را به او واگذار كردیم تا به تاخت و تاز خودش ادامه بدهد و مارلون براندوی زنده را روبه‌روی‌مان ببینیم.</P> <P> بله، كاملا اغراق است، به قول خودش حامد بهداد كجا و مارلون براندو كجا. ولی رو‌به‌رویش كه بنشینید و او شروع به حرف زدن بكند، با دیدن میمیك صورت و شنیدن لحن و حركات بدنش سریع یاد براندو می‌افتید، بی برو برگرد. اگرچه خودش می‌گوید: «این‌ها همه ناآگاهانه است.» </P> <P> بهداد زیاد اهل گفت‌وگو و یك جا نشستن نیست و چند بار می‌خواست قرار همین مصاحبه را لغو كند. ولی پیگیری‌های مجید توكلی بالاخره جواب داد. وقتی هم آمد گفت عجله دارد و زود باید برود. از همان لحظه‌ای هم كه نشست بی‌تاب بود و آرام و قرار نداشت.</P> <P> آن‌قدر كه وقتی می‌خواستیم روكش نوار را باز كنیم و باز نمی‌شد حوصله‌اش سر رفت و با نگاهی غضب‌آلود می‌خواست نوار را بگیرد و بشكند! ای كاش این كار را می‌كرد تا بزم «بهدادی»‌مان تكمیل می‌شد!</P> <P><STRONG>گفت‌وگو را از كجا شروع كنیم؟<BR></STRONG>نمی‌دانم...</P> <P><STRONG> راستی چرا این‌قدر بی‌تابی؟ به‌خاطر فشار عصبی‌ الان هست یا همیشه این‌طوری هستی؟<BR></STRONG>همیشه همین‌جوری است. اصلا از همین‌جا شروع كنیم. این بی‌تابی، این ریتم تند، پس‌زلزلة یك بی‌قراری دائمی است. نمی‌دانم از كجا می‌آید.</P> <P> گاهی دیوانه‌ام می‌‌كند. واقعیت این است كه همه‌اش ترس از این دارم كه در دوران پیری، دچار جنون بشوم. یعنی، عاقبتم ختم به خیر نشود. خدا نكند، خدا نكند این اتفاق بیفتد. من مدتی است كه آرزوی مرگ می‌كنم. ولی مردن توی رختخواب و جنون و سطل و دستمال كاغذی، پرستار استخدام كنم و بچه‌ها حوصله‌ام را نداشته باشند، وای خدا. هرگز نمی‌دانم این بی‌قراری از كجاست.</P> <P><STRONG> حالا چرا فكر خوب نمی‌كنی؟ این كه شاید دورانِ پیری لذت‌بخشی داشته باشی؟<BR></STRONG>مهم نیست چه قرار است بشود. فقط عاقبتم ختم به خیر شود. سیستم مغزم به‌ هم نریزد.</P> <P><STRONG> خب چرا در این سن و سال فكرش را می‌كنی؟<BR></STRONG>نمی‌دانم. تو تمام تلاشت را می‌‌كنی كه در لحظة حال زندگی كنی، ولی از گذشته، یك باری روی دوش تو هست كه آینده‌‌ات را رنگ‌آمیزی می‌كند. امنیت، چه از لحاظ روحی، اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی در من از بین رفته و گسسته.</P> <P><STRONG> زندگی سختی را گذراندی؟<BR></STRONG>آره. ولی واقعا به كسی مربوط نیست. من تاوان زندگی‌ام را از كسی نخواستم.  زندگی سخت برای همه است، ولی كو سخن شیرین، كو سخن شكر همچو مولانا، همچو حافظ، همچون خاقانی و...</P> <P><STRONG> چرا شاعر نشدی؟<BR></STRONG>شاعر،... شعر من این شكلی است. كما این كه استاد بلامنازع بازیگری، با بازی‌اش شعر می‌گوید. بازیگری مگر چیست؟ انتهای هنر به شعر می‌رسد. </P> <P>عالی‌جناب مارلون براندو (صحبت یكی از اسطوره‌های بازیگری است) برای من نمونه این شعر و شاعری است. من از كنارش عادی عبور نمی‌كنم.</P> <P><STRONG> براندو؟<BR></STRONG>بله، شما در پدرخوانده ببینید. هر لحظه‌اش مثال است. الله‌اكبر. در زاپاتا هر لحظه اش مثال است. یعنی براندو، شاعر بازیگری است نه یك بازیگر. بازیگر صرف. او شاعر این پیشه است. بعضی‌ها شاعر پیشه‌شان هستند. بازیگری بدون شك شعر است. (از داخل كیفش دیوان حافظ را كه همیشه همراهش است درمی‌آورد و دنبال بیتی می‌گردد و می‌خواند) </P> <P>تصویر از این زیباتر؟ از این انتزاعی‌تر؟ این تصویر است كه شعر به ما می‌دهد. حالا در بازیگری، بازیگری را مارلون براندو برای ما معنی می‌كند. از براندو می‌پرسند: نظر شما دربارة بازیگری چیست؟ او می‌گوید: بازیگری قبل از براندو یا بعد از براندو؟ براندو، رنسانس بازیگری است. كورم، كورم. نمی‌بینیم بازیگر  دیگری به جز مارلون براندو...</P> <P><STRONG> تو  هم در بازیگری خوبی بودی؟<BR></STRONG>از تو می‌پرسم. تو سر مصاحبه با من، مجیزم را گفتی یا اعتقادات را گفتی؟</P> <P> <STRONG>من باورم را گفتم.  این خودباوری همیشه در حامد بهداد هست یا نه؟<BR></STRONG>نه، من... من اصلا آدم خودكم‌بینی هستم. در جامعه سر من را كلاه می‌گذارند و من طلبم را از دولت‌مردان می‌خواهم. آقایان... حق منه. من در این سیستم درس خواندم و توی همین سیستم بزرگ شدم و می‌خواهم مایه مباهات خودم باشم. </P> <P>دارم از سیاهی و تباهی فرار می‌كنم. سهم من این نیست. من كه بی‌شرمساری احدالناسی داعیه عاشقی دارم. اگر ركعتی می‌خوانم برای دل خودم می‌خوانم. اگر سنا و حمد بزرگی را گفتم برای خودمان گفتیم. ما مجیز كسی را می‌گوییم كه او از مجیز بی‌نیازه و اون خداست. و دیگر متصلان نورانی بهشت.</P> <P><STRONG> با چه اطمینانی جواب دادی كه گفتی خوب  بازی می‌كنم؟</STRONG><BR>برای این كه بی‌نیازم از تعریف و تكذیب تو. برای این كه بود و نبود تو در زندگی من چه تأثیری دارد؟ من یك كار چیپ فرهنگی می‌كنم. بازیگری گاهی اوقات به نظر من، چیپ‌ترین عملیات فرهنگی است. فرهنگ ابتدا به ساكن نوشتن است. متصل به قلم. از هیچ، چیزی ساختن.</P> <P><BR>  <STRONG>این جنونی كه می‌گویی وقتی چراغ دوربین روشن می‌شود به وجود می‌آید، این جنون، جنون عشق است یا...</STRONG><BR>هیجان است. هیجان بازیگری است دیگر. جذبه‌های سینما را به یادت بیاور. آخ، از سیاهی لشگرها می‌توانی بفهمی. چقدر آن‌ها خوب‌اند، عاشق یك دیالوگ‌اند.</P> <P><STRONG> در كافه ستاره این جنون را مثال می‌زنی؟<BR></STRONG>آره. قتل می‌كند. كیسه‌های طلای دزدی شوهرخواهرش دستش است. دو سه تیكه طلای خواهرش را می‌خواهد و منظور دیگری ندارد. به رفیقش پناه می‌آورد. «دریغ و درد كه تا این زمان ندانستم كه كیمیای سعادت، رفیق بود رفیق.».</P> <P> مرگ عزیز، سخته، ولی مرگ رفیق بدجوری است. رفیق، جایگاه خوبی دارد. می‌رود پیش رفیقش. می‌رود پیش اعتماد، اطمینان، می‌رود پیش ابراهیم؛ ابی. و ابراهیم آن بالای پشت‌بام، زیر برف و باران، مشغول معشوق است.</P> <P><BR><STRONG> همین حرف‌هایی كه الان دربارة این سكانس تعریف می‌كنی، سر كار هم صحبت می‌كنی یا نه بازی خودت را می‌كنی؟</STRONG><BR>نخیر... نخیر... بازی‌اش می‌كنیم. جای حرف زدن نیست. به قول «فلینی» تو یا بازیگری یا بازیگر نیستی. پس اگر بازیگر بودی فقط باید بازی‌اش كنی همین.</P> <P><STRONG> به كارگردان اجازه می‌‌دهی به تو بگوید بد بازی كردی؟ حتی اگر تو از آن پلان راضی باشی؟<BR></STRONG>معلومه... باید بگوید. من اصولا برای كارگردان بازی می‌‌كنم. كارگردان و خودم. باید تو خودت را بسپری دست كارگردان.</P> <P><STRONG> براندو هم همین كار را می‌كرد؟<BR></STRONG>براندو هم همین كار را می‌كرد. مگر می‌شود نكند. تو این را به عنوان یك بازیگر می‌فهمی كه حمید نعمت‌الله، كارگردانی بلد است. سر تعظیم فرود می‌آورم در برابر سلیقه‌اش.</P> <P><STRONG> تا به حال شده با كارگردانی كار كنی كه  سلیقه‌اش با تو جور نباشد؟<BR></STRONG>بله. و او فهمیده كه سطح سلیقه‌مان با هم متفاوت است. و من به او اطمینان خاطر دادم و او هم اعتماد كرده. سلیقه‌ام را كه مطمئن هستم از او بالاتر است را به‌اش تزریق كردم. مثال دارم و اسم نمی‌آورم. چون دل نازنینش ممكن است برنجد.</P> <P><STRONG> برگردیم به همان سكانس كه تعریف می‌كردی؟<BR></STRONG>خسرو آدم كشته و می‌بیند كه ابراهیم مشغول معشوق است. می‌رود بالای دیوار كه از ابراهیم كمك بخواهد، و می‌بیند خود ابراهیم روی آتش است. چه آتشی. آتشش سرد اما سوزاننده است. می‌سوزد ولی گُر نمی‌گیرد. این یك لحظه را می‌بیند و آن فشار كه دستش غلطیده شده به خون. </P> <P>می‌خواهد بگوید ابی... ابی... بی‌خیال می‌شود سرش را می‌اندازد پایین. دوباره می‌آید بالا و می‌بیند فشار این طرف قوی‌تر است، فشار مرگ. می‌گوید: «ابی... ابی...» شما آن پلان را نگاه كن. برای من، الان جنون وجود دارد. بقیه هم بازی می‌كنند ما هم بازی می‌‌كنیم. صحنه، صحنة جنگ است.</P> <P> باید بجنگیم تا در بیاید. بازیگرانی داریم كه با عشق می‌جنگند و نزاعشان عاشقانه است. مثل خسرو شكیبایی. خسرو شكیبایی بدون جنگ و دعوا بازیگر است. بی‌اصطكاك. بی‌تصادف با عناصری مثل مولكول‌های هوا بازیگر است. هامون. مثل یك عسل كه از قاشق می‌چكد روی نان، هامون همان‌جور شكر ریزان است.</P> <P> شما لطف كنید در نقش حمید هامون یك بازیگر دیگر را بگذارید. نمی‌شود. بدون نزاع و بدون اصطكاك، فقط خسرو شكیبایی. حالا من چرا دست و پا می‌زنم؟ به خاطر این كه عقده‌ها فراوان و سركشی‌ها بی‌نتیجه و زندگی گاهی اوقات سرد و بی‌رنگ و لعاب و عشق‌ها نافرجام و كیسه تهی و خانه بی‌خانه و مركب بی‌مركب و نفس بی‌نفس. </P> <P>در جوانی كم می‌آورم. زانوهایم نمی‌‌كشد. نه زانوی روحم. نه زانوی معنوی‌ام. بلكه مفاصل جرمی‌ام كه با آن راه می‌روم. یكهو فكر می‌كنم مصاحبه بی‌نتیجه است. یكهو حوصله‌ام سر می‌رود.</P> <P> جالب بود كه یك بازیگر را این‌گونه قبول داری، خسرو شكیبایی را. آخر براندو هیچ‌كس را قبول نداشت.<BR>آخر براندو خودش غول بازیگری است. خود بازیگری است.</P> <P><STRONG> واقعا كسی را قبول نداشت؟<BR></STRONG>چرا، قبول داره. او دربارة آل‌پاچینو و جك نیكلسون می‌گوید.</P> <P><STRONG> آره ولی با ترحم می‌گوید.<BR></STRONG>حق دارد. حق دارد. براندو از عناصر لاینفك سینما است. </P> <P><STRONG> یادم می‌آید وقتی برای اولین بار فیلم را در جشنواره دیدم و سكانس دعوا رسید، احساس كردم با تمام وجود بازیگر مقابل را كتك می‌زنی و هیچ كلك و گول‌زدنی در كار نیست. برای این صحنه ضربه‌‌ها واقعی بود؟</STRONG><BR>تا یك حدی. ولی بعدش آگراندیسمان می‌كنیم. سر آن سكانس نگاتیو نداشتیم و سامان مقدم گفت نگاتیو ندارم، شب آخر فیلم‌برداری هم بود. گفت با چوب بزن شیشه جلو را خرد كن، بعد با همان چوب بزن شیشه بغل را بشكن و شاهرخ را بكش بیرون. ضربه دوم را با چوب زدم به شیشه جلو، چوب از دستم پرید. دیدم چاره‌ای ندارم با مشت زدم به شیشه بغل، دیدم نشكست و با پا زدم شكست. چه بهتر كه چوب از دستم پرید. اتفاقی بود. و من تعقیبش كردم.</P> <P><STRONG>واكنش سامان بعد از این صحنه چه بود؟<BR></STRONG>عالی.</P> <P><STRONG> چون احتمالا اگر هر كسی دیگر بود و چوب از دستش می‌افتاد، كات می‌‌داد تا چوب بیاورند و دوباره صحنه را بگیرند.<BR></STRONG>بله، و تازه این‌‌جا بازی برای من شروع می‌شود. من منتظرم وسط آسمان آبی، یكهو ابر سیاه بیاید و باران بگیرد و تازه بازی شروع می‌شود.</P> <P><STRONG> یعنی وقتی ابزار از بازیگر گرفته شود تازه بازی شروع می‌شود؟<BR></STRONG>نه، ابراز گرفته نشود، ولی عناصر جدیدی اضافه بشود. یعنی پروردگار متعال كادویی بدهد و من كادو را باز كنم. چوب از دست من به سبب ناشی‌گری كنده نشد. هدیه خداوند بود. كنده شد و من دنبالش كردم. گفتم خب، حالا واقعا اگر چوب از دستم می‌پرید چی؟ حالا با لگد می‌شكنم‌اش. با مشت زدم دیدم نمی‌توانم. با لگد زدم و...</P> <P><STRONG> اگر پایت می‌شكست چی؟<BR></STRONG>می‌شكست كه می‌شكست. ولی پای من كه نمی‌شكند. این‌قدر را بلدم. دست  شاهرخ فروتنیان برید خیلی ناراحت شدم.</P> <P><STRONG> تو توجه نكردی اگر آن لگد را بزنی، شیشه توی صورت شاهرخ فروتنیان خرد شود و...</STRONG><BR>دیگه دیگه... پیش می‌آید. در سینما همه‌اش باز‌سازی نیست. بعضی وقت‌ها در دلش یك شعله‌های ظریف زندگی هم پیدا می‌شود.</P> <P><STRONG> از این هدیه پروردگار، در كارهای قبلی هم اتفاق افتاده بود؟<BR></STRONG>بله، بسیار زیاد. من یك كار یكی دو روزه‌ای را در كنار كیارستمی بودم. روزی كه با ایشان رفتم برای اخذ یك پلان، سوژه‌ای به من نگفتند. كلمة هدیه را از ایشان یاد گرفتم. </P> <P>همان روز كه رفتیم، داستانی در كار نبود. یك چیز كلی شنیدم و ایشان گفتند این‌ها را دنبال كن. و من هر بار دنبال كردم. و هر بار از كیارستمی تشویق شنیدم. و آن روز برای من مصادف بود با یك سال كار جلوی دوربین همة كارگردان‌ها. </P> <P><STRONG> دقیقا چه اتفاقی افتاد كه كیارستمی داستان هدیه را گفت؟<BR></STRONG>در حین فیلم‌برداری اتفاق‌هایی می‌افتاد كه ما پیش‌بینی نمی‌كردیم. آن‌ها همه عالی بودند. عالی. بعد از فیلم‌برداری در ماشین، شروع كردیم تمام روز را مرور كردن. ایشان به محمود كلاری گفتند: محمود، بعضی وقت‌ها، خدا یك چیزهایی را به تو كادو می‌دهد و تو از قبل نمی‌‌دانی.</P> <P><STRONG> در كافه ستاره، شعر بازیگری كدام صحنه بود؟<BR></STRONG>همان سكانس قتل و پناه آوردن به رفیق. شعر بازیگری چیز دیگری است. شما نگاه كنید در فیلم «زنده باد زاپاتا» آنتونی كوئین می‌میرد براندو (زاپاتا) می‌رود بالا سر جنازة برادرش. دست‌های آنتونی كوئین را حلقه می‌كند پشت گردن خودش. انگار كه آنتونی كوئین دست انداخته به دور گردن زاپاتا. شعر یعنی این... مرده‌ای به زنده‌ای آویخته. او از این كارها بلد است. معجزة او به ما شكلات می‌دهد. اما شكلاتی كه صاحب سلیقه را سیر می‌كند.</P> <P><STRONG> با همة این حرف‌هایی كه می‌زنی ولی یك‌بار گفته بودی برایم پیش آمده كه به خاطر پول، بازی در كاری را قبول كنم.<BR></STRONG>مگر براندو این كار را نكرده. ولی از ارزش‌های بازیگری‌‌اش كاسته شده؟ مارلون براندو از بی‌پولی بیشتره. از پولداری هم بیشتره. </P> <P><STRONG>   انگار، خیلی دوست داری مثل براندو باشی؟<BR></STRONG>نه، نه، اصلا... من شعر خودم را می‌گویم. شعر بازیگری.</P> <P><STRONG> برای حامد بهدادی كه از شعر بازیگری سخن می‌گوید و این‌قدر برای بازی‌اش ارزش می‌گذارد، ممكن است سر قرارداد برای یك میلیون، دو میلیون چانه بزند؟<BR></STRONG>بله، بله... این كه چیزی نیست. سر صد هزار تومان. چرا چانه نزنم. اتفاقا بخش كثیفش همین‌جاست.</P> <P><STRONG> خبر مرگ براندو برایت چگونه بود؟<BR></STRONG>مثل خبر مرگ براندو بود.</P> <P><STRONG> گریه كردی؟<BR></STRONG>بله، من برای مرگ آنتونی كوئین هم گریه كردم. اما آن كسی كه یك زمین خریده و الان شده فلان میلیارد تومان و هنوز در مقام پستی به سر می‌برد، خوشحال می‌شوم وقتی می‌میرد. خوشحال. فكر می‌كنم یك كفتار نزول‌خوار مال مرد‌م‌خور كمتر، بهتر.</P> <P><STRONG> حامد بهداد در زندگی واقعی هم همین‌طور پر انرژی است؟<BR></STRONG>وقتی كه می‌خواهم چهار تا كلمه حرف بزنم منِ كم، خب باید انرژی بگذارم. ولی در مواقع عادی آرام‌‌ترم. من با رفقا باشم مدام می‌خندم و...</P> <P><STRONG> فكر نمی‌كنی یك وقتی روند زندگی طوری پیش برود كه مجبور بشوی در هر كاری بازی كنی و دست به هر كاری بزنی؟<BR></STRONG>بالاخره یك كاری می‌كنم. دلی زندگی می‌كنم.</P> <P><STRONG> به غیر از بازیگری شغل دیگری هم داری؟<BR></STRONG>اصلا. من فقط یك بازیگرم. من هیچ وقت از هیچ شغلی درآمد نداشتم، جز بازیگری. چون نتوانستم. همه كاری كردم، ولی پول درنیاوردم.</P> <P>من در زمان دانشجویی باید خرجم را درمی‌آوردم. ولی در نمی‌آمد من فقط مرحله رد می‌كردم و تا رسیدم به رامبد جوان. دوست با معرفتم كه خودش هم سختی كشیده. كه نه تنها خودش عدد صفر را تبدیل به یك كرد. بلكه كمك كرد كه من هم بتوانم صفر را به یك یا هر عدد دیگری تبدیل كنم.</P> <P><STRONG> تا به حال شده بروی سینما و واكنش تماشاگران نسبت به بازی‌ات را ببینی؟<BR></STRONG>نه، من سینما نمی‌روم كه واكنش آن‌ها نسبت به بازی‌ام را ببینم، من برای خودشیفتگی می‌روم تا خودم را ببینم و لذت ببرم.</P> <P><STRONG> این همه اعتماد به نفس و غرور، برایت دشمن درست نكرده؟<BR></STRONG>مرد باید دشمن داشته باشد. دشمن خیلی سخیفه. قسم، به شرافت تك‌تك آدم‌ها، قسم دشمن خیلی سخیفه. من بارها و بارها بدخواه داشتم. چرا باید سؤ تفاهمی به وجود بیاید وقتی كه صداقت یارمنه «من از سوزنی چه ترسم، وان ذوالفقار با من». </P> <P><STRONG> دوست داری مقابل چه بازیگری بازی كنی؟</STRONG><BR>بازیگری كه بازیگر باشد.</P> <P><STRONG> اگر بد باشد چطور؟<BR></STRONG>من بازی‌ام را می‌كنم. اتفاقا من همیشه می‌گویم بازی كردن مقابل پرستویی و شكیبایی و... ساده‌تر است. من از بازیگران بزرگ یاد می‌گیرم. كمك می‌خواهم. اسمش بازی است. جنگ كه نیست. تو مقابل خسرو تسلیم بشو، با لبخند از او خواهش بكن. ببین چه اتفاقی می‌افتد. رضا كیانیان همین‌طور. چون بازی برایشان «اولی» است. آن‌ها خود بازی را دوست دارند.</P> <P><STRONG> اگر طرف مقابلت بازیگر نباشد تو در مقابل‌اش چه كار می‌كنی؟<BR></STRONG>كلید مغزم را سوئیچ می‌كنم و از نعمت بازی خودم محرومش می‌كنم. یك چكه شكر به‌اش نمی‌دهم. می‌فرستمش به خشكسالی. اما اگر دوزار طلبگی نشان بدهد همان‌طور كه خودم مشتاق‌ام، درِ  بركه را باز می‌كنم تا خیس و تر همه جا را بگیرد. گل و بستان به وجود بیاید. </P></DIV> text/html 2006-05-03T04:00:00+01:00 مروارید رحیم زاده http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/9123/clubname/hamedbehdadclub كمتر كسى باور مى كرد بازیگر ناشناخته فیلم آخر بازى روزى به یك ستاره تبدیل شود. اما بازى دلچسب و فراموش نشدنى حامد بهداد در آخرین ساخته سینمایى همایون اسعدیان او را به یكى از امید هاى بازیگرى نسل سوم بدل ساخت. بهداد در اولین حضورش كاندیداى دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد از نوزدهمین جشنواره بین المللى فیلم فجر شد و پس از آن با حضورى كوتاه اما درخشان در فیلم بوتیك بار دیگر توانست كاندیداى دریافت تندیس خانه سینما شود و حالا پس از ۵ سال از وى به عنوان یكى از آیندگان بازیگرى نام مى برند. حامد بهداد در مجموعه تلویزیونى سایه آفتاب ساخته محمدرضا آهنج با ایفاى نقش رضا توانست چهره اى متفاوت از خود بروز دهد و این بار شاهد قضاوت بیشترى درباره بازى اش باشد. او كه در این سال هاى اخیر تمام تلاش خود را معطوف حرفه اش كرده است مى كوشد تا در فضاى سینماى كشور از حاشیه نشینى پرهیز كند.<br /> آنچه در ذیل مى خوانید حاصل گفت وگو با حامد بهداد درباره نقش رضا در مجموعه سایه آفتاب است.<br /> •••<br /> •این اولین بار بود كه شما را در یك مجموعه داستانى دنباله دار مى دیدیم؟<br /> بله این نخستین بار است كه در یك سریال بازى كرده ام. البته در دو كار اپیزودیك هم بازى داشته ام. (جست وجو در شهر و معما)<br /> •بازى شما در این كار با نقش هاى دیگر تان متفاوت است. چه شد كه این نقش را پذیرفتید؟<br /> علت تفاوت این نقش با نقش هاى دیگر این است كه طبیعى بازى نمى شود، خیلى ها مى گویند كه نقش غلوشده اى است، ممكن است اینگونه به نظر برسد. با اینكه متداول نبودن دیالوگ ها به این غلو دامن مى زند اما نظر شخصى ام چیز دیگرى است. البته مى توان گفت تمام شخصیت هاى داستان به همین سبك نوشته شده است.<br /> •چه شد كه به حرفه بازیگرى روى آوردید؟<br /> طى قرارى كه با خود گذاشته بودم ما به دنیا آمده ایم تا شاهد اتفاق هایى در زندگى مان باشیم، شاهد اتفاقات ریز و درشتى كه من نیز ناظر این اتفاقات هستم. بگذریم، پس از آخر بازى یك اپیزود از مجموعه همسفر را براى قاسم جعفرى كاركردم و بعد از آن یك مجموعه ۲۶ قسمتى (كودكان و نوجوانان) به سفارش شبكه جهانى جام جم را كارگردانى كردم. یك اپیزود از مجموعه معما را بازى كردم. به هر تقدیر اینها حدفاصل آخر بازى و بوتیك به حساب مى آمد.<br /> •در مصاحبه اى از شما پرسیده شده بود «بازى شما در این سریال بى شباهت به بوتیك و این زن حرف نمى زند نیست»، با آنكه مخالفت كرده بودید، مى خواهم به تفصیل در این باره توضیح دهید؟<br /> بى ربط است، بازى هاى آل پاچینو نیز شبیه به هم هستند. اما چرا آل پاچینو بازیگر خوبى است. ساده ترین بخش بازیگرى در این است كه بخواهى بازى متفاوتى ارائه كنى. بازیگر براساس نگرش و شخصیتش كارش را پیش مى برد. ما در بازیگرى دنبال چه چیزى هستیم؟ چه تفاوتى میان بازى حمید فرخ نژاد در عروس آتش و ارتفاع پست وجود دارد؟ حقیقت این است كه در هر دو فیلم عالى بازى كرده است. من به عنوان بازیگر و كسى كه كارشناسانه (صددرصد تخصصى) به این مقوله نگاه مى كنم، پیگیر شباهت این دو نقش نیستم؛ بلكه سراغ این وجه ماجرا مى روم كه این بار چقدر توفیق نصیب او شده و چه مقدمه در نقش روح دمیده شده است. نقش چارچوبى است كه توسط نویسنده ترسیم شده و بازیگر تنها به آن جان مى دهد.<br /> بازیگر اندیشه هاى كارگردان و نویسنده را از دریچه دغدغه هاى شخصى اش متجلى مى سازد. او نقطه نظرات نویسنده و كارگردان را به خاطر مى سپارد (اینكه مى گویم نویسنده یعنى كسى كه درام مى داند) از طرفى دیگر با دغدغه ها و از زاویه نگاه خودش نقش را خلق مى كند. در اینجا است كه مهرداد شبیه رضا و رضا شبیه سروش است. به نظر من تفاوت به آن معنى متداول و كلیشه اى چیز جالبى نمى تواند باشد اما تفاوت در یك نگاه جدید است كه مى تواند بازى را جذاب كند. باز هم تاكید مى كنم كه تمام بازیگران مطرح دنیا شبیه خودشان بازى مى كنند. صدا همان صداست و بدن همان بدن است؛ فقط آن آدم در موقعیتى جدید قرار گرفته كه نویسنده آن موقعیت را به صورت كاملاً ویژه مى آفریند و ارائه مى دهد. رضا در سایه آفتاب مى تواند دو كوچه آن طرف تر از مهرداد زندگى كند ولى شبیه هم نیستند و این را مى توان از تك تك عناصر بصرى موجود فهمید. رضا پاى بند به خانواده خود است و براى گذران زندگى به هر كارى تن داده است و این هر كارى، در حین آبرودارى است. كار رضا اصلاً دزدى نیست، من نمى خواهم رضا را توجیه كنم یا برایش كسب آبرو نمایم. براى من فرقى نمى كند كه آن نقش دزد باشد یا هر چیز دیگر. رضا بچه كوچه است و سوداى پیشرفت (از نوع عجیب و غریب) را ندارد اما مهرداد (بوتیك) این سودا را دارد. رضا به خانه و خانواده اش اهمیت قائل است و به زندگى سنتى پاى بند است. رضا مابه ازاى بیرونى ندارد، در صورتى كه مهرداد مابه ازاى بیرونى دارد. خواستم از رضا نقشى بسازم كه دوست داشتنى باشد و تماشاگر با آن همذات پندارى كند. در مجموع تفاوت در جزئیات معنا پیدا مى كند و من در جزئیات این را رعایت كرده ام.<br /> •شخصیت رضا با ادبیاتش همخوانى ندارد و دیالوگ هایش شاعرانه است. تقابل لمپنیسم و شاعرانگى عجیب است.<br /> وقتى مى گویم مابه ازاى بیرونى ندارد، این مسئله را نیز شامل مى شود. اتفاقاً دیالوگ هاى او از این ادبیات برخوردار است. فرض كن رضا همراه پدربزرگش به مراسم عزادارى ایام محرم مى رفتند و عزادارى مى كردند یا در زورخانه اشعار فردوسى را مى شنیده، پس این كاراكتر كلى اشعار و ادبیات حفظ شده دارد.<br /> •دیالوگ رضا در یكى از اپیزودهاى سریال درباره رنگ پیراهن اش این بود «رنگش عوض نمى شد جز با مرگ». به این شخصیت نمى آید كه فلسفه مرگ را بداند و روشنفكرانه حرف بزند.<br /> ابتدا باید روشنفكرى را معنى كرد. او به خاطر معشوقه اش سیاه پوشیده است، همین. در قدیم بعضى ها پس از مرگ معشوق خود سیاه مى پوشیدند و تا چهل روز و یا بیشتر و شاید تا آخر عمر سیاه را درنمى آوردند، فرض كن رضا ضرب المثل ها و اصطلاحات را خوب نمى شناسد، پاى نقالى نشسته است و داستان هاى شاهنامه را هم شنیده است. زمانى كه من دیالوگ هاى او را خواندم، گفتم این شخصیت مى تواند به این گونه باشد، یكى از آدم هاى خاص زور خانه.<br /> •بازى شما موجب شده تا بازى هاى دیگر دیده نشود و شخصیت رضا برجسته تر از سایرین باشد.<br /> تلاش كردم كه خوب بازى كنم و به دیگران كارى نداشتم. دوست ندارم وارد حاشیه شوم. سعى مى كنم كار خودم را به نحو احسن انجام دهم.<br /> •آیا در انتخاب نقش خود به تیم بازیگرى و پارتنر هاى خود اهمیت مى دهید؟<br /> این مسئله اهمیت دارد اما نمى توانم در این ماجرا تاثیر گذار باشم. به هر حال من باید كار خودم را انجام دهم.<br /> •شما در بوتیك و این زن حرف نمى زند نیز حضور كوتاه اما بازى برجسته اى داشته اید. آیا این را ادامه خواهید داد؟<br /> خیر، هیچ چیز دست ما نیست و هر چه كه خداوند رقم برند همان را انجام مى دهم. در فیلم «نفستو حبس كن» سامان مقدم، در یكى از نقش هاى اصلى بازى مى كنم كه كمى متفاوت است. ظاهر نقش ساده است اما براى ایفاى نقش زحمت زیادى كشیده ام. درآوردن و خلق نقش براى من یعنى رضایت خودم و بعد كارگردان. زمانى كه خودم و كارگردان از نقشى كه ایفا كرده ام راضى باشیم آن كار برایم دلچسب است؛ چون این یك ائتلاف میان من و كارگردان بوده و هر دو به مخاطب فكر مى كنیم. زمانى كه براى خودت قرارداد هاى كوچك مى گذارى و به آنها عمل مى كنى، كارگردان و تماشاگر مشعوف مى شوند. اتفاق بسیار خوبى مى افتد. آن قدر كه باورت نمى شود و خودت از نقشى كه بازى كرده اى شگفت زده مى شوى.<br /> •در كل به این سریال چگونه نگاه مى كنى. آیا مجموعاً از عملكرد خودت راضى هستى؟<br /> من تنها از صداوسیما ناراضى ام. صداوسیما مى تواند شرایط بسیار خوبى فراهم كند اما این شرایط بسیار كم فراهم مى شود و مجموعه هایى همانند امام على كمتر تولید مى شود. صداوسیما باید ارزش گذارى هاى سخت گیرانه و بهترى را داشته باشد. به هر تقدیر كار خودم را مى كنم و از كارم لذت مى برم. امیدوارم تماشاگران نیز در این لذت با من شریك باشند.<br /> •فكر مى كنید چرا بعضى ها از بازى شما ناراضى اند؟<br /> مهم نیست كه بعضى ها از كار من ناراضى اند، مهم این است كه بعضى ها از كار من راضى اند. امیدوارم به زودى كارى ارائه دهم كه آنهایى كه ناراضى اند نیز بازى مرا دوست داشته باشند.در این كار نظر مخالف و موافق بسیار است و نظر مخالف نظر بدى نیست و یك سرى نظرات بازیگر را رشد مى دهد و جایگاهش را ارتقا مى بخشد.<br /> <br /> مهدی عزیزی(روزنامه ی شرق)<br /> از طرف سارا امین <br /> <br /> text/html 2006-04-06T04:00:00+01:00 مروارید رحیم زاده http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/4863/clubname/hamedbehdadclub اولین فیلم حامد بهداد اخر بازی نام دارد كه به وسیله ی رامبد جوان به همایون اسعدیان معرفی شد.البته او قبل از این كار هم پیشنهاداتی داشت اما می خواست با فیلمی كار خود را اغاز كند كه دیده شود.یعنی نقش به اندازه ی كافی جای كار داشته باشد.اتفاقا نقش پیشنهادی در اخر بازی این فرصت را برایش فراهم كرد.او توانست در این فیلم بازی خوبی از خود ارائه دهد به طوری كه در جشنواره ی نوزدهم كاندیدای بهترین هنرپیشه ی نقش اول مرد شد.او درباره ی علت موفقیتش می گوید:"البته كمك اسعدیان بی تاثیر نبود.ضمن انكه دوره های اموزش تاتر پیش زمینه ی ذهنی برایم به وجود اورده بودند." او از میان بازیگران فیلم به فخرالدین صدیق شریف وقربان نجفی اشاره می كندومی گوید:"با انها بسیار راحت بودم و زمانی كه در سكانس اخرفیلم اقای فخرالدین صدیق شریف لبخندی رضایت امیز می زندتحت تاثیر قرار گرفتم.درضمن اقای قربان نجفی كاراكتر یك فرد خبیث را به خوبی ارائه دادودر سكانس هایی كه در كنار او بازی می كردم ارتباط خوبی بین ما برقرار می شد." هم چنین می گوید:"اگر واقعا به جای ان پسر بودم ریش و سبیلم را می زدم وبعد پا به فرار می گذاشتم و پشت سرم را هم نگاه نمی كردم."او معتقد است كه ترس، نگرانی، تاسف، حسادت، تخیل، غیرت، درد، رنج عواملی هستند كه همه ی ادم ها مملو از انها هستند و هر كس كه بخواهد منكرشان بشود دروغ می گوید.همه ی انسان ها كمابیش چنین احساساتی دارندكه به فراخور تربیت و فرهنگ افراد با اشكال گوناگون دیده می شوند.<br /> حامد بهداد به نوعی علاقه داردكه در نقش خود تغییراتی ایچاد كند ولی این ازادی عمل را دراخر بازی نداشت.چون به گفته ی خودشهمایون اسعدیانبسیار مواظبش بودو حركات دستش را كنترل می كرد.البته بهداد از محدودیت هایی كه برایش ایجادمی شد اصلا ناراحت نیست وبه عنوان اولین كار از ان راضی است. <br /> ادامه دارد...<br /> az tarafe sara amin text/html 2006-03-20T05:00:00+01:00 مروارید رحیم زاده http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/3524/clubname/hamedbehdadclub حامد بهداد در نمایش های دانشجوئی هم نقش افرینی كرده است.از جمله "مرگ دست فروش"(مهران احمدی),"صبح طلوع می كند"(مهران احمدی),"اتوبوسی به نام هوس"(فرناز نوشیروان).هم چنین او نمایش "بازی "(استریندبرگ)را هم كارگردانی كرده است.قرار بود كه اولین حضور سینمایی او با فیلم چای تلخ (ناصر تقوایی)باشد اما فیلم در مرحله ی پیش تولید متوقف ماند.نقش یك سرباز كه نقش دوم فیلم محسوب می شد.ولی به قول خودش بد شانسی اورد و افتخار همكاری با بزرگترین و بهترین فیلم ساز سینمای ایران را از دست داد.<br /> ادامه دارد...<br /> <br /> text/html 2006-03-17T05:00:00+01:00 مروارید رحیم زاده http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/3207/clubname/hamedbehdadclub حامد بهداد در نمایش های دانشجوئی هم نقش افرینی كرده است.از جمله "مرگ دست فروش"(مهران احمدی),"صبح طلوع می كند"(مهران احمدی),"اتوبوسی به نام هوس"(فرناز نوشیروان).هم چنین او نمایش "بازی "(استریندبرگ)را هم كارگردانی كرده است.قرار بود كه اولین حضور سینمایی او با فیلم چای تلخ (ناصر تقوایی)باشد اما فیلم در مرحله ی پیش تولید متوقف ماند.نقش یك سرباز كه نقش دوم فیلم محسوب می شد.ولی به قول خودش بد شانسی اورد و افتخار همكاری با بزرگ ترین و بهترین فیلم ساز سینمای ایران را از دست داد.<br /> ادامه دارد...<br /> az tarafe sara text/html 2006-03-13T05:00:00+01:00 مروارید رحیم زاده http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/2745/clubname/hamedbehdadclub حامد بهداد متولد۱۳۵۲ مشهد است.او كارشناسی بازیگری تئاتر از دانشگاه ازاد دارد.وی از كودكی به بازیگری علاقه مند بوده ودر كانون پرورش فكری كودكان و نوجوانان زیر نظر حمید كریمی و قاسم اثنی عشری در نمایش ها ایفای نقش <br /> می كرده است.از جمله اساتید وی داوود كیانیان،رضا صابری،مرحوم منصور <br /> همایونی بوده اند.بهداد دوره ی ۲ ساله ی اموزش بازیگری تئاتر را در كلاس سمندریان به پایان برده است.از جمله موفقیت های وی دریافت جایزه ی بازیگر <br /> نقش اول در مسابقات دبیرستانی مشهد برای نمایش "بی نهایت" است.<br /> <br /> ادامه دارد...<br /> az tarafe doste azizam sara amin