مقالات کلوب فمنیسم

مقالات کلوب فمنیسم 2012-02-12T19:51:22+01:00 text/html 2010-12-28T19:33:34+01:00 ندا ساکت چند تن از سرداران و جنگاوران زن در ایران باستان http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/1791866/clubname/feminismclub آریاتــس   <img title="Taranehhagroups" alt="hamtaraneh.com" src="http://errooortm.com/group/img/up/1261352787.jpg" border="0" height="386" width="300" />       یكی از سرداران مبارز و دلیر هخامنشیان در سالهای پیش از میلاد. مورخــین یونانی در چندین جا نامی از وی به میان اورده اند.     پریــــن <img title="Taranehhagroups" alt="hamtaraneh.com" src="http://errooortm.com/group/img/up/1261382519.jpg" border="0" height="470" width="350" />     بانوی دانشمند ایرانی. او دختر کی قباد بود كه در سال 924 قبل از مــیلاد هزاران برگ از نسخه های اوستا را به زبان پهلوی برای ایندگان از گوشه و كنار ممالك اریایی گرداوری نمود و یكبار كامل ان را نوشت و نامش در تاریخ ایران زمین برای همیشه تبت گردیده است.   آرتادخـــت <img title="Taranehhagroups" alt="hamtaraneh.com" src="http://errooortm.com/group/img/up/1261308236.jpg" border="0" height="400" width="270" /> وزیر خزانه داری و امور مالی دولت ایران در زمان شاهنشاهی اردوان چهارم اشكانی. به گفته كتاب اشكانیان اثر دیاكونوف روســــی خاور شناس بزرگ او مالیات ها را سامان بخشید و در اداره امور مالی كوچكتـــــرین خطایی مرتكب نشد و اقتصاد امپراتوری پارتیان را رونق بخشید. چنانچه برآمده است٬ از کارهای بزرگ او در گردآوری دارایی کشور٬ یکی جلوگیری از هزینه های بیهوده به ویژه درباریان و دیگری گرفتن باج و خراج از درآمد توانگران بوده است.     فــرخ رو <img title="Taranehhagroups" alt="hamtaraneh.com" src="http://errooortm.com/group/img/up/1261310483.jpg" border="0" height="452" width="350" /> نام او به عنوان نخستین بانوی وزیر در تاریـــــخ ایران ثبت شده است. وی از طبقه عام كشوری به مقام وزیری امپراتوری ایران رسید.   فرانّـــک <img title="Taranehhagroups" alt="hamtaraneh.com" src="http://errooortm.com/group/img/up/1261306425.jpg" border="0" height="300" width="450" /> همسر آبتین و مادر فریدون که در رهاندن و زنده ماندن فریدون از دست دژخیمان ضحاک رنجها برد و در به قدرت رسیدنش نقش اساسی داشت.     پــوراندخت و آزرمیــدخت <img title="Taranehhagroups" alt="hamtaraneh.com" src="http://errooortm.com/group/img/up/1261380185.jpg" border="0" height="201" width="171" /> پوراندخت شاهنشاه ایران در زمان ساسانی بود و زنی بود كه بر بیش از 10 كشور آسیایی پادشاهی میكرد. او پس از اردشیر شیرویه به عنوان بیست و پنجمین پادشاه ساسانی بر اریكه شاهنشاهی ایران نشست و فرامانروایی نمود. پوران خسرو منظور پوراندخت دختر خسرو پرویز است که زنی با کفایت و خردمند بود ولی متأسفانه به علت وضع آشفته و نابسامان آن دوران و جنگهای طولانی ایران و روم در زمان خسرو پرویز و نفوذ دین مزدک و نارضایی مردم از وضع موجود و در یکی از دشوارترین شرایط تاریخی ایران حکومت کشور را چند ماهی در اختیار داشت و پس از مرگ او حکومت به آزرم دخت رسید.   <img title="Taranehhagroups" alt="hamtaraneh.com" src="http://errooortm.com/group/img/up/1261349967.jpg" border="0" height="419" width="300" /> ملکه آزرمی دخت، آزرم، آزرمی، (۶۳۰م یا ۶۳۱م) (به معنی دختر پیر نشدنی) شاهنشاه زن ایرانی و سی و دومین شاهنشاه ساسانی، دختر خسروپرویز پسر هرمز پسر انوشیروان ملقبهٔ به عادله كه پس از خواهر خویش پوراندخت لشكریان او را در تیسفون بپادشاهی برداشتند. فرمانرواى خراسان، سپهبد فرخ&zwnj;هرمز که یکى از مدعیان جدى سلطنت بود، ملکه را به همسرى خواست. در حالی که آزرمى&zwnj;دخت علناً وعده&zwnj;ى ازدواج به او داد، در نهان تدارک قتلش را دید (بنا به فرهنگ معین چون &quot;آزرمیدخت نمی&zwnj;توانست علنا مخالفت کند&quot;). رستم، پسر فرخ&zwnj;هرمزد، به خون&zwnj;خواهى پدرش لشکر به پایتخت کشید و پس از سرنگونی آزرمى&zwnj;دخت، ملکهٔ ساسانی را نابینا کرد. آزرمی دخت چهار ماه پادشاهی کرد. از کیفیت وفات این ملکه اطلاعی در دست نیست..   پاره ای از اشعار حکیم فردوسی در باره ی پوران دخت و آزرم دخت:  چو زن شاه شد کارها گشت خام&emsp;&emsp;&emsp;یکی دختری بود پوران بنام  بران تخت شاهیش بنشاندند&emsp;&emsp;&emsp;&emsp;&emsp;بزرگان برو گوهر افشاندند چنین گفت پس  نخواهم پراگندن انجمن&emsp;&emsp;&emsp;دخت پوران که من  توانگر کنم تانماند به رنج&emsp;&emsp;&emsp;کسی راکه درویش باشد ز گنج  که از درد او بر من آید گزند&emsp;&emsp;&emsp;مبادا ز گیتی کسی مستمند  بر آیین شاهان کنم گاه را&emsp; &emsp;&emsp;ز کشور کنم دور بدخواه را  ز تاج بزرگان رسیده به کام&emsp;&emsp;&emsp;یکی دخت دیگر بد آزرم نام  گرفت این جهان جهان رابه دست&emsp;&emsp;&emsp;بیامد به تخت کیان برنشست  جهان گشته و کار کرده ردان&emsp;&emsp;&emsp;نخستین چنین گفت کای بخردان  کزین پس همه خشت بالین کنیم&emsp;&emsp;&emsp;&emsp;&emsp;همه کار بر داد و آیین کنیم  چنا&emsp;&emsp;&emsp;ر آنکس که باشد مرا دوستدار نم مر او را چو پروردگار کس کو ز پیمان  بپیچید ز آیین و راه خرد&emsp;&emsp;&emsp;&emsp;من بگذرد   منیــــژه <img title="Taranehhagroups" alt="hamtaraneh.com" src="http://errooortm.com/group/img/up/1261350622.jpg" border="0" height="456" width="350" /> دختر افراسیاب که بیژن سردار معروف ایرانی دلباخته او گردید و به بند اسارت افراسیاب افتاد و به دستور افراسیاب او را به چاهی که به همین نام معروف است انداختند تا سرانجام رستم که خود را به صورت بازرگانی درآورده بود توانست او را نجات بخشد.   کتایـــون <img title="Taranehhagroups" alt="hamtaraneh.com" src="http://errooortm.com/group/img/up/1261367968.jpg" border="0" height="416" width="300" /> دختر قیصر روم همسر گشتاسب شاه و مادر اسفندیار و یکی از اولین کسانی که کیش زرتشت را پذیرفت. موقعی که اسفندیار به دستور گشتاسب می خواست به جنگ رستم برود کتایون به سختی با رفتن او مخالف بود و او بخردانه پند داد ولی اسفندیار نپذیرفت و در جنگ با رستم کور و سپس کشته شد و کتایون با غم و دردی جانکاه به سوگ فرزند نشست.   همـــــــــا <img title="Taranehhagroups" alt="hamtaraneh.com" src="http://errooortm.com/group/img/up/1261338669.jpg" border="0" height="390" width="300" /> دختر اسفندیار و خواهر بهمن و ملکه نامداری از سلسله کیانیان.   نگان - نگان زن <img title="Taranehhagroups" alt="hamtaraneh.com" src="http://errooortm.com/group/img/up/1261339033.jpg" border="0" /> که در لغت به معنی کامروا و پیروزمند است. وی از سرداران ساسانی بود که با تازیان دلاورانه جنگید. دلاوریهای شکوهمندانه او در جنگهای چریکی با سپاه تازیان زبان زد ایرانیان بود و تازیان بهنگام حمله های او از مقابلش پا بفرار میگزاردند.   آپارنیک <img title="Taranehhagroups" alt="hamtaraneh.com" src="http://errooortm.com/group/img/up/1261318949.jpg" border="0" height="474" width="342" /> همسر رستم فرخزاد که همچون یک شیر زن، به همراه او تا آخرین قطرهُ خون با تازیان متجاوز دلیرانه جنگید.     سورا <img title="Taranehhagroups" alt="hamtaraneh.com" src="http://errooortm.com/group/img/up/1261386336.jpg" border="0" height="352" width="270" /> در لغت به معنی گلگون رخ٬ که دختر اردوان پنجم بود و سمت سپهبدی داشت و دست راست پدر بود و در جنگها دلاورانه همراه پدر می جنگید.   کُردیـــه <img title="Taranehhagroups" alt="hamtaraneh.com" src="http://errooortm.com/group/img/up/1261370328.jpg" border="0" height="376" width="300" /> خواهر خردمند بهرام چوبین (در دوره ساسانیان) بهرام چوبین كه یكی از اهالی شهر خفر جهرم و از كردان بوده و خواهر بهرام به نام &quot; كردیه&quot; همسر اردشیر بابكان بوده است. کُردیـــه پس از برادرش٬ فرماندهی را به دست میگیرد و در میدانهای نبرد٬ &zwnj;آنچنان بیباکی و شایستگی از خود نشان میدهد که همگان را به ستایش وامیدارد. او در رده سپهسالاری سپاه برادرش در جنگ تن به تن با آ«تورآ» فرمانده نیروی خاقان چین٬ او را شکست میدهد و سپاهش را تار و مار میکند. در اینجا یاد نوشتاری از استاد سعید نفیسی به شرح زیر افتادم: &quot;از زمان هخامنشیان در میان طوایف چادرنشین فارس ما به نام كرد برخورد می كنیم.&quot; تاریخچه كردان در دوره هخامنشیان: در این كه كردها از ن&zwj;&zwj;ژاد اریایی هستند، حالا چه كردان پارس و چه كردان خراسان و كردان كردستان هیچ گونه تردیدی نمی باشد. كردها به همراه سایر آریایی ها یك مرتبه در چهارهزار سال پیش و مرتبه دیگر در ۳۴۰۰ تا ۳۷۰۰ سال پیش به فارس امده اند و شكی نیست كه در شمال فارس یعنی دشتهای مرودشت و دشت مرغاب كه مناطق پرآبی بوده اند مستقر می شوند و اثاری چون پاسارگاد و تخت جمشید و شهر استخر و غیره از آریایی ها در همین دشتها ساخته می شود.     سوسن <img title="Taranehhagroups" alt="hamtaraneh.com" src="http://errooortm.com/group/img/up/1261354387.jpg" border="0" height="285" width="400" /> ملکه سوسن همسر یزدگرد سوم بود که بنا بدرخواست او یزدگرد شهر آ«جیآ» را که بعده ها به نام یهودیه شهرت گرفت، بنا کرد و در آن مکان دین یهود (یهودیان) را سکنا داد. محله یهودی نشین همدان را هم همین ملکه بنا نمود. در لنجان نزدیکی اصفهان، یک مرکز دیگری مودجود می باشد که از آثار همین ملکه می باشد که با نام جدیدی بنام پیربکران نامگزاری شده است. یربکران شهر کوچکی در مرکز ایران (سی کلومتری غرب اصفهان) است. مقدس&zwnj;ترین عبادت&zwnj;گاه یهودیان در این شهر است. پرفسور هرتسل باستان شناس سرشناس آلمانی در یادداشت&zwnj;های خود در کتابی به نام تاریخ باستان شناسی ایران می&zwnj;گوید &quot;در منطقه&zwnj;ی فلاورجان اصفهان اثر دیگری از ملکه سوسن همسر یزدگرد سوم یافتم که به اسم پیربکران خوانده می&zwnj;شود. &quot;سارا (سَرَح) بت آشر&quot; (یعنی سارا دختر آشر) نوه&zwnj;ی حضرت یعقوب است. کسی که برای نخستین بار خبر زنده بودن حضرت یوسف را به یعقوب می&zwnj;دهد، و یعقوب نیز به پاس این خبر خوش او را به داشتن عمر جاودان دعا می&zwnj;کند. سارا در محلی که اکنون به سارا خاتون معروف است، غیب می&zwnj;شود و عمر جاودانه پیدا می&zwnj;کند چند تن دیگر از سرداران و جنگاوران زن در ایران باستان نام تنی چند از سرداران و جنگاوران زن که از زمان مادها هخامنشیان٬ &zwnj;اشکانیان و ساسانیان به جا مانده اند ولی شوربختانه از کارهایشان هنوز آگاهی چندانی در دست نیست٬ چنینند: ورزا در لغت به معنی نیرومند و توانا٬ سرداری از هخامنشیان. هومی یاستِر که از سرداران و بزرگان سپاه هخامنشی بود. وهومسه در لغت به معنی والاتبار و نیکزاده بزرگ٬ &zwnj;از سرداران هخامنشی. هومی یاستِر در لغت به معنی دوست و هم پیمان و پشتیبان٬ از سرداران هخامنشی. پریساتیس در چم فرشته و زیبا٬ همسر داریوش دوم که پا به پای همسر و دختر به جنگها میرفت و پیکار میکرد. آمسترس در لغت به معنی هم اندیش و پشتیبان و یار٬ دختر داریوش دوم که پا به پای پدر در نبردها میجنگید. سی سی کام در لغت به معنی کامروا٬ &zwnj;مادر داریوش سوم که هیچگاه در برابر اسکندر تسلیم نشد و همچنان جنگ را دنبال نمود. استاتیرا دختر داریوش سوم و از سرداران هخامنشی نیز بود. آرتونیس در زمان داریوش كبیر فرمانده ای شجاع بود نام شوهرش آرتاباز بود كه یكی از سپهبدان داریوش شاه بود.. داناک در لغت به معنی باهوش و خردمند و فرزانه٬ از سرداران هخامنشی. مهرمس در لغت به معنی مهر بزرگ٬ &zwnj;خورشید درخشان٬ از سرداران هخامنشی. آذرنوش در لغت به معنی پرفروغ آتشین٬ از شاهدختهای هخامنشی و هم سردار سپاه. آسپاسیا همسر کورش دوم که از سرداران او نیز بود. آرتونیس در لغت به معنی راست و درست٬ دختر آ«ارته بازآ» که او خود نیز سردار بزرگ داریوش بزرگ بود. آپاما در لغت به معنی گیرا٬&zwnj; خوش آب و رنگ و زیبا میباشد، دختر آ«سپیتمنآ» که خودش از سرداران زمان هخامنشیان بود. داناک در لغت به معنی باهوش و خردمند و فرزانه٬ از سرداران هخامنشی. میترادخت در لغت به معنی دختر مهر٬&zwnj; دختر خورشید٬ &zwnj;از سرداران اشکانی. پرین دختر قباد مشاور امور قضایی ساسانیان بود. نوشین سردارنامی ساسانی در زمان انوشیراوان دادگر و همچنین از سرداران و جنگجویان و بزرگان سپاه ساسانی می توان از مهر یار٬ برزین دخت(دخت آتش)٬ ماه آذر٬ ابردخت٬ گلبویه نام برد       text/html 2009-04-24T18:37:18+01:00 پروانه یک ایراندخت لذت بردن از بوی گند http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/240951/clubname/feminismclub دارم بارِ دیگر درباره&zwnj;یِ یادداشتِ ظاهراً بی&zwnj;اهمیتی به نامِ «<a href="http://www.porseman.net/defaulte.aspx?namayesh=1729">چه لذتی دارد این حجاب</a>» می&zwnj;نویسم. راست گفته اند که آدم از هرچه بدش بیاید سرِ راه&zwnj;اش سبز می&zwnj;شود. من نمی&zwnj;دانم زهرا قدیانی کی ست یا کجایی ست یا چه شکلی ست. علاقه&zwnj;ای هم ندارم که بدانم. اما شاید برایِ خواننده&zwnj;یِ این یادداشت جالب باشد که چرا من باید «وقتِ شریف»ام را صرفِ واکاوی و روانکاویِ نوشته&zwnj;ای کنم که گذشته از نثرِ خنک و بی&zwnj;مزه&zwnj;اش هیچ حرفِ تازه&zwnj;ای برایِ گفتن ندارد ـ دستِ&zwnj;کم برایِ چون منی که بیست&zwnj;ودو سال در هوایِ دل&zwnj;انگیزِ ایرانِ اسلامی نفس کشیده ام. آن یادداشت نفرت&zwnj;انگیزترین چیزی ست که به عمرم خوانده ام. تو از من می&zwnj;پرسی که چرا چنین است. و من گفتم که این پرسشی نیست که بتوانی، حق داشته باشی، از من بپرسی ـ وقتی که نمی&zwnj;دانی نگاهِ پشتِ آن چه&zwnj;گونه در گذشته بخشی از زندگیِ مرا فلج کرده است. تو نمی&zwnj;دانی که زیستن در جامعه&zwnj;ای که قرار است یک «فاحشه&zwnj;خانه» باشد چه&zwnj;گونه کسی چون من را منزوی می&zwnj;کند و وجودش را از نفرت می&zwnj;انبارد. تو یک ذره از رنجِ مرا بر سرِ کشفِ معنایِ زنانگی و مردانگی نکشیده ای. تو معنایِ نفرت و کینِ مرا از گشتِ ارشاد نمی&zwnj;فهمی. تو نمی&zwnj;دانی تصویرِ پستِ اسلام از غریزه&zwnj;یِ جنسی چه&zwnj;گونه آدم را از جنسیت&zwnj;اش و آدمیت&zwnj;اش شرمسار می&zwnj;کند اگر چنان تصویری را مدعیانِ امرِ اخلاقی به زور در مغزت فرو کرده باشند. تو نمی&zwnj;دانی دردِ سینکلر چی ست. شاید بهتر همان بود که پاسخی به تو نمی&zwnj;دادم و در نتیجه&zwnj;اش این نوشته هم نوشته نمی&zwnj;شد. اما چنین نشد. گفتم که دین&zwnj;دارِ درست&zwnj;وحسابی در پیِ کارِ خویش است نه در پیِ ردیابیِ مسیرِ «نگاهِ مردِ فروشنده» به «موهایِ مش&zwnj;کرده&zwnj;یِ زنِ خریدار»، و از آن مضحک&zwnj;تر، کشفِ حیرت&zwnj;آورِ «حالِ دگرگونِ» مرد در همان حال. گفتم که دین&zwnj;دارِ درست&zwnj;وحسابی زنِ به قولِ خودش بدحجاب را «عروسکِ متحرک» نمی&zwnj;نامد اگر خود با ریا و تظاهر میانه&zwnj;ای نداشته باشد. گفتم که او هر کسی را که نگاه&zwnj;اش به این «عروسکِ متحرک» است صاحبِ «دلی کثیف» نمی&zwnj;پندارد اگر خود دلی کثیف نداشته باشد. و بعد که دوباره سراغِ آن نوشته رفتم از خودم پرسیدم که کدام دختری ـ از آن&zwnj;ها که می&zwnj;شناسم ـ برایِ آرایشِ صورت&zwnj;اش چنان «دلهره»ای دارد. از خواهرم هم پرسیدم. او هم در میانِ دخترانِ «بدحجاب» چنین موجودِ شگفتی را نمی&zwnj;شناخت. اما پرسشِ بی&zwnj;جایِ تو این&zwnj;بار به من کمک کرد تا بفهمم چرا بویِ گندِ بعضی چیزها را، بدبختانه، از دور هم تشخیص می&zwnj;دهم. و چرا آن نوشته&zwnj;یِ ظاهراً بی&zwnj;اهمیت چنین مرا خشمگین می&zwnj;کند. می&zwnj;دانی، بعضی آدم&zwnj;ها از بویِ گند لذت می&zwnj;برند. این چیزی ست که نیچه درباره&zwnj;یِ زولا گفت اما مصادیق&zwnj;اش بدبختانه بی&zwnj;شمار اند. زیستن در جامعه&zwnj;ای که مردان&zwnj;اش بنا بر ادعا، همه و همه، هرزه اند، برایِ یک زنِ پارسایِ مسلمان قاعدتاً باید یک امرِ چندش&zwnj;انگیز و افسرده&zwnj;کننده باشد اما برایِ زهرا قدیانی، و کسانی چون او، بزرگ&zwnj;ترین «لذت» است. او به جایِ کناره&zwnj;گیری و روی&zwnj;برتافتن از زشتی مدام چشم&zwnj;اش را به آن می&zwnj;دوزد ـ نه برایِ ستیز با زشتی، که برایِ لذت از آن. او خوش&zwnj;حال است که مردانِ هرزه به او نگاه نمی&zwnj;کنند و چشمِ&zwnj;شان را به زنانِ بدحجاب می&zwnj;دوزند. اما معنایِ این «خوش&zwnj;حالی» چی ست؟ من با خواندنِ آن نوشته زنی را در نظر آوردم که در خیابان&zwnj;هایِ شهرِ پلید پرسه می&zwnj;زند تا از بویِ گند لذت ببرد ـ تا دیگران را رسوا و از طریقِ آن خودش را معنا کند. اما این عینِ فرومایگی ست که کسی پاکیزگیِ ادعاییِ خودش را در آیینه&zwnj;یِ کثافتِ دیگران ببیند ـ که اگر چنین «پاکیزگی»ای در کار می&zwnj;بود راهِ اثباتِ خود را در نفیِ پاکیزگیِ دیگران و لذت بردن از آن نمی&zwnj;جست، و درگیرِ چیزهایی مهم&zwnj;تر از «مویِ مش&zwnj;کرده» و «حالِ دگرگون» بود. نفرتِ بنیادیِ یک زن از زیبایی و زیبانماییِ زنانه، در تفسیری نیچه&zwnj;ای، ای&zwnj;بسا برخاسته از زشت&zwnj;ترین نوعِ غریزه&zwnj;یِ کین&zwnj;توزی ست. تقدیسِ زشت&zwnj;نماییِ زنانه به نامِ «اطاعت از خدا» چه&zwnj;بسا همان ناتوانی از دست&zwnj;یابی به زیباییِ زنانه است که خود را در لباسِ فضیلتی اخلاقی پنهان کرده است. زنِ باحجاب گاه نامِ دیگری ست برایِ زنِ زشت&zwnj;رویِ دیوسرشتِ حسود و بی&zwnj;چاره: حالا بهتر می&zwnj;فهمم که چرا پلیس&zwnj;هایِ زنِ گشتِ ارشاد، همان&zwnj;ها که با چشمانِ پرخون و غضبناکِ&zwnj;شان بر سر و رویِ دخترهایِ بی&zwnj;گناهِ خوش&zwnj;بخت می&zwnj;کوبند، تقریباً همیشه زشت اند.   text/html 2009-03-17T15:45:28+01:00 رقاصه ی شخصی دف شماری از دلاور بانوهای ایرانی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/213191/clubname/feminismclub   به خوشنودی اهورا مزدا .در اینجا اشنا میشویم با شماری از دلاور بانوهای ایرانی :   یوتاب :  سردار زن ایرانی كه خواهر اریوبرزن سردار نامدار ارتش شاهنشــــــاهی داریوش سوم بوده است. وی در   نبرد با اسكندر گجــستك همراه آریوبرزن  فرماندهی بخشی از ارتش را بر عهده داشته است او در   كوهـهای  بختیاری  راه را بر اسكندر بست.   دریاسالار بانو ارتمیز :   نخستین و تنها بانوی دریاسالار جهان تا به امروز . او به سال 480 پیــش از میلاد به مقام دریاسالاری ارتش شاهنشاهی خــشایارشاه رسید و در نبرد  ایران و یونان ارتش شاهنشاهی ایران را از مرزهای دریایی هدایت میكر.د   اتوسا :   ملكه بیش از 28 كشور اسیایی در زمان امپراتوری داریـــــــــــوش بزرگ یاد كرده است واتوسا را چندین  باد در لشكر كشی های داریوش یاور فكری و روحی داریو ش بزرگ دانسته است .    ارتادخت :   وزیر خزانه داری و امور مالی دولت ایران در زمان شاهنشاهی اردوان چهارم اشكانی. در اداره امور مالی كوچكتـــــرین خطایی مرتكب نشد و اقتصاد امپراتوری پارتیان را رونق بخشید. ازرمی دخت :   شاهنشاه زن ایرانی در سال 631 میلادی . او دختر خـــــــــسروپرویز پس از  گشناسب بنده &quot; بر چندین كشور اسیایی پادشاهی كرد.   اذرناهید :   ملكه ملكه های امپراتوری ایران در زمان شاهنـــــــشاهی شاپور یكم بنیانگزارساسله ساسانی.  نام این ملكه بزرگ و اقتدارات دولتی او در قلمرو ایــــران در كتیبه های كعبه زرتشت در استان فارس بارها امده است و او را ستایـش كرد  ه است.    پرین :    بانوی دانشمند ایرانی . او دختر کی قباد بود كه در سال 924 قبل از مــیلاد  هزاران برگ از نسخه های اوستا را به زبان پهلوی برای ایندگان از گوشه  و كنار ممالك اریایی گرداوری نمود و یكبار كامل ان را نوشت و نامش در تاریخ ایران زمین برای همیشه تبت گردیده است.   فرخ رو:   نام او به عنوان نخستین بانوی وزیر در تاریـــــخ ایران ثبت شده است وی از  طبقه عام كشوری به مقام وزیری امپراتوری ایران رسید.   اریاتس :   یكی از سرداران مبارز و دلیر هخامنشیان در سالهای پیش از میلاد. مورخــینیونانی در چندین جا نامی از وی به میان اورده اند.   هلاله :    پادشاه زن ایرانی كه به گفته كتاب دینی و تاریخی ( 391 یشتا 274+1 یشتا 2 )   در زمان كیانیان بر اریكه شاهنشاهی ایران نشست text/html 2009-03-03T17:04:13+01:00 پروانه یک ایراندخت تاریکی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/203085/clubname/feminismclub <table cellspacing="0" cellpadding="0" border="0"><tbody><tr><td valign="top"> <div style="float:right;"></div></td></tr><tr><td style="vertical-align:top;padding-top:0px;"> <div> <div> <img height="194" alt="" hspace="0" src="http://www.gigaimage.com/images/ludttzm2dv5sp9d3uu2x.jpg" width="280" border="0" />   از پرتگاهی به پایین افتاده ... چند روز پیش ... و هنوز آن پایین در نقطه&zwnj;ای که افتاده بود، نشسته ... از پایان آن روز تا حالا تکان نخورده، با بغضی در گلویش! &quot;حرف زدن خیلی سخته! چجوری بگم...&quot; ولی اندک اندک کلمه&zwnj;ها را ردیف می&zwnj;کند ... و با همان اندک گفته&zwnj;هایش جمله&zwnj;هایی جان می&zwnj;گیرند که به قالب مفهوم دردهایی عمیق&zwnj;اند و وحشت آنها در ذهن من زنگ می&zwnj;زند. کم&zwnj;کم او را می&zwnj;بینم ... همه وجودش در هم شکسته و داغون شده و بهم ریخته ... و او فقط حس می&zwnj;کند که نمی&zwnj;تواند از جایش حرکت کند، ولی اصلا نمی&zwnj;داند چرا! من اما از مختصر حرفهایش همه&zwnj;چیز را می&zwnj;فهمم ... و خوب می&zwnj;فهمم که او در تاریکی پرت شده و بهمین دلیل ارتفاع پرتگاه را ندیده، و اصلا خودش هم نمی&zwnj;داند چقدر صدمه دیده و مجروح شده ... نمی&zwnj;داند که چقدر به درمان نیاز دارد، نمی&zwnj;داند که برای کمک&zwnj;های اولیه کمی دیر شده و زخم&zwnj;هایش دارد کهنه می&zwnj;شود و به درمان جدی نیاز دارد... می&zwnj;گوید &quot;حتما فکر می&zwnj;کنی خیلی ترسو هستم!&quot; و من فقط جواب می&zwnj;دهم که &quot;اینطور نیست و همین که دراینباره حرف می&zwnj;زنی، خیلی شجاع هستی!&quot; و بهش نمی&zwnj;گویم که گاه زنده ماندن با وجود چنینی ضربه&zwnj;هایی، و زندگی روزمره را ساعت به ساعت گذراندن خودش کلی شجاعت است. کسی او را هنگامی که این حادثه اتفاق افتاد، ندید. هیچکس، جز مردی که محور مختصات و چارچوب دنیایش و همه مفاهیم جاری در آن را واژگون کرد و درهم ریخت. و خودش هم چیزی از این حادثه به هیچکس نگفت، جز به صمیمی&zwnj;ترین دوستش که با حوصله به حرفهایش گوش کرده بود و بعد در جواب بهش گفته بود &quot;شانس آوردی! خیلی شانس آوردی که پرده بکارتت پاره نشده!&quot; و بعد هم کل قضیه را تمام شده فرض کرد. خودش هم می&zwnj;گوید &quot;می&zwnj;&zwnj;دونم که شانس آوردم و از این بابت باید خیلی خوشحال باشم...&quot; ولی خوشحال نیست! آنقدر دردهای جورواجور درونش ریخته که جایی برای خوشحالی برایش باقی نمی&zwnj;ماند، گرچه می&zwnj;دانم و خودش هم می&zwnj;داند که اگر پرده بکارتش از بین رفته بود، دردهایش به مراتب بیشتر می&zwnj;شد ... با اینکه خودش سر صحبت را باز کرده، اما نمی&zwnj;داند از کجا شروع کند، و وقتی که شروع می&zwnj;کند نمی&zwnj;تواند منظورش را درست بیان کند، درست نمی&zwnj;فهمد که چه چیزی آزارش می&zwnj;دهد... نمی&zwnj;تواند روی چیزی که درست نیست، یا سرجایش نیست، یا درهم&zwnj;شکسته، انگشت بگذارد ... فقط می&zwnj;گوید &quot;مشکل دارم!&quot; فکر می&zwnj;کند که &quot;مشکل&quot; این است که با اینکه شانس آورده و پرده بکارتش پاره نشده، اما هنوز احساس بدی دارد... هنوز بغضی در گلویش هست که هر چه گریه می&zwnj;کند، نمی&zwnj;شکند! و احساسش بیرون نمی&zwnj;ریزد! و فقط احساسش نیست، رفتارش هم هست... هنوز در رابطه با آدم&zwnj;ها مشکل دارد، هنوز از تماس دست هرکسی با بدنش وحشت دارد! هنوز واقعه را نمی&zwnj;تواند تعریف کند، فقط اشاره می&zwnj;کند &quot;روی مبل نشسته بودیم، داشتیم صحبت می&zwnj;کردیم…&quot; هنوز چارچوب دنیا سرجایش برنگشته... ولی چطوری می&zwnj;توان همه ضربه&zwnj;هایی را که خورده همینطوری برایش ردیف کرد؟ و با پنهان کاری و بدون این کار، چطوری می&zwnj;توان به او کمک کرد؟ هنوز نمی&zwnj;توانم روراست بهش بگویم که او خیلی بیشتر از آنکه خودش بداند صدمه دیده و در تاریکی عمق حادثه را درنیافته! شاید هم خودش می&zwnj;داند، چون &zwnj;گفت که &quot;حالم خراب شد.&quot; &quot;یعنی چی حالت خراب شد؟&quot; &quot;یعنی از نظر روحی بهم ریختم.&quot; و ادامه می&zwnj;دهد &quot;گفتنش سخته. بعضی وقتها یادآوری&zwnj;اش حالم رو بد می&zwnj;کنه! می&zwnj;دونی، باعث شده دچار یه ترس یا وحشت بشم... بدبین شده&zwnj;ام ... دچار یاس شده&zwnj;ام ... بی&zwnj;حوصله&zwnj;ام.&zwnj;&quot; بسختی می&zwnj;توانم باور کنم که در هزاره سوم هیچ جایی برای کمک به او و کمک به زنان قربانی تجاوز وجود نداشته باشد. ازش می&zwnj;پرسم &quot;مرکز مشاوره&zwnj;ای نیست که کمکت کنه؟&quot; &quot;هست، ولی برای اینکار نیست...&quot; وقتی که اصرار می&zwnj;کنم که &quot;یه سر بزن، شاید زیاد هم بیربط نباشه!&quot; به حرف می&zwnj;آید و اعتراف می&zwnj;کند که &quot; اگه بگم از قضاوت دیگران نمی&zwnj;ترسم، دروغ گفتم! من دیده&zwnj;ام پشت سر بقیه چطوری راحت حرف میزنن. تازه آدم&zwnj;هایی که کلی ادعا دارن، چه برسه به بقیه.&quot; حق دارد، دیگرانی هستند که حتما خواهند گفت &quot;مواظب نبود ... تقصیر خودش بود ... می&zwnj;خواست اینکارو نکنه ... می&zwnj;خواست بیشتر احتیاط کنه ... غلط کرد رفت خونه اون مرده، اگه تمایلی نداشت چرا رفت ... حتما خودش چراغ سبز نشون داده وگرنه یارو اینکارو نمی&zwnj;کرد!&quot; به این ترتیب خود او هم می&zwnj;خواهد که دوروبر او تاریک باقی بماند ... کسی نفهمد بهتر است! می&zwnj;پرسم &quot;چرا ازش شکایت نکردی؟&quot; &quot;چجوری می&zwnj;خواستم ثابت کنم؟&quot; و باز ادامه می&zwnj;دهد: &quot;از اونجا که اومدم بیرون، می&zwnj;خواستم برم خونه دوستم. یه مسیر کوتاه رو تاکسی دربست گرفتم. داشتم می&zwnj;مردم. اون هم نبود. می&zwnj;خواستم بغضی رو که توگلوم داشتم پیشش خالی کنم، اما نشد. شب&zwnj; خوابم نمی&zwnj;برد، از هرچیزی یاد او می&zwnj;افتادم و حالم بهم می&zwnj;خورد.&quot; بعد از من می&zwnj;پرسد&quot;میدونی چیه؟&quot; &quot;چی؟&quot; &quot;الآن که باهات صحبت می&zwnj;کنم، تازه یادم اومده که من چرا اون موقع که این اتفاق برام افتاد، جیغ نزدم؟&quot; و در ادامه ترجیع&zwnj;بند حرفهایش را تکرار می&zwnj;کند &quot;یعنی چطوری بگم... یعنی برام سخت بود ... ولش کن! بازم در رسوندن منظورم دچار مشکل شدم.&quot; ............... همه مبارزه&zwnj;هایی که زنان در غرب در دفاع از حقوق قربانیان تجاوزجنسی کرده&zwnj;اند، برای اولین بار برایم بصورت ملموس معنا پیدا می&zwnj;کند! کاری که آنان کردند، این بود که با واژه&zwnj;هایشان همه پستوهای زندگی را، از رختخواب زن و شوهر گرفته تا محلی که مردی به زنی تجاوز می&zwnj;کند، روشن کردند. اگر واژه&zwnj;های زندگی ما اینقدر تاریک نبود، اگر همه جریان&zwnj;های زندگی و بویژه مسائل جنسی و آسیب&zwnj;های جنسی و ضربه&zwnj;های روحی ناشی از حمله جنسی و تجاوز روشن بود، او حتما می فهمید که «قربانی تجاوز» بوده و سالم بودن و نبودن پرده بکارتش هیچ تغییری در اصل قضیه نمی&zwnj;دهد! و حمله جنسی یک مرد، حتی اگر دخول مرد به خاطر زنگ در کامل نشود، «تجاوز» است، و تجربه وحشتناکی است که به کمک روانشناسان باید آن را گفت و بازگفت تا میزان دردهای روحی کمتر شود. و دوست صمیمی&zwnj;اش هم فکر نمی&zwnj;کرد که وقتی پرده بکارت سالم مانده باشد، انگار که هیچ اتفاقی نیافتاده! اگر واژه&zwnj;هایی برای تعریف تجاوز و متجاوز و قربانی داشتیم، این دختر بیچاره می&zwnj;فهمید که مرد متجاوز به او مشکل دارد و مقصر است، نه او! و اگر وا&zwnj;ژه&zwnj;هایی برای تعریف تجاوز جنسی به عنوان یک «جرم» در هر زمان و مکانی می&zwnj;داشتیم، حتما باور می&zwnj;کرد که بهیچوجه تقصیر او و لباس او و رفتار او و آرایش او و شخصیت او نیست که آن مرد به او حمله کرده! و حمله مرد چیزی از شخصیت او کم نمی&zwnj;کند، بلکه این آن مرد است که با اینکار تبدیل به «مجرم» شده. شاید اگر زبان ما طوری روشن بود که زنان ابزار گویش خودشان را داشتند و می&zwnj;توانستند خودشان را بیان کنند، می&zwnj;توانست با استفاده از این زبان حرف بزند و من هم با همان زبان برایش توضیح می&zwnj;دادم که الآن نمی&zwnj;تواند از جایش تکان بخورد ولی پس از درمان و مشاوره روزی می&zwnj;رسد که بتواند با آدمهای دیگر رابطه برقرار کند، و به مردی اعتماد کند، و از رابطه با مرد منزجر نباشد. از لابلای گریه&zwnj;هایش و حرف&zwnj;هایش که &quot;احساس پوچی و بیخود بودن می&zwnj;کنم&quot; می&zwnj;بینمش که به تالار ویران زندگی و وجود درهم&zwnj;ریخته&zwnj;اش نگاه می&zwnj;کند که با خشونت مردی درهم شکست و به زمین ریخت ... و ساختن دوباره این شخصیت برای او خیلی دشوار است... می&zwnj;گوید &quot;من دیگه باید برم، باید برم دوش بگیرم و گریه کنم.&quot; به او می&zwnj;گویم &quot;باشه، ولی فرض کن چنین زنی را به تو سپرده&zwnj;ایم، بهش چی میگی؟ چطوری دلداریش میدی؟!&quot; و از او می&zwnj;خواهم که با خودش مهربان باشد، و از خودش مواظبت کند. باورم نمی&zwnj;شود که در عین اینکه موقعیت او را می&zwnj;بینم، و میزان آسیب&zwnj;هایی را که دیده بخوبی درک می&zwnj;کنم، اما مجبورم که نگهداری و مراقبت روحی از این قربانی تجاوز را به خودش بسپارم ... این بالاترین کاری است که از دستم برمیآید! همه جا تاریک است، و هیچکس این اطراف نیست ... گریه&zwnj;ام می&zwnj;گیرد    </div></div></td></tr></tbody></table> text/html 2008-04-26T23:27:27+01:00 سارا ف تجاوز در بستر زناشویی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/71452/clubname/feminismclub <div> <table cellspacing="0" cellpadding="0" border="0"><tbody><tr><td style="padding-left:5px;" valign="top" rowspan="5"> <div> <div> <div><a href="http://www.cloob.com/user/message/send/userid/30699"></a><div></div></div> <div style="padding-right:4px;padding-left:4px;background:url(http://www.cloob.com/public//public/images/thumb/thumb.gif) 0px -280px;padding-bottom:3px;padding-top:3px;height:81px;"><a title="محسن" style="width:80px;height:80px;" href="http://www.cloob.com/name/mohsenmaljoo"><img src="http://www.cloob.com/public//public/user_data/user_photo/1/30699.jpg" alt="30699.jpg" /></a> <div>کلوب آی دی : mohsenmaljoo نام : محسن مالجو تولد : 3 آبان 1359 محل سکونت : Iran تهران تهران-شهرک غرب مرد ، مجرد</div></div> <div style="width:88px;"><a title="" href="http://www.cloob.com/name/mohsenmaljoo">محسن (153)i</a></div></div></div></td> <td valign="top"> <div style="float:right;">تجاوز در بستر زناشویی</div> <div style="float:left;"> <div>19 فروردین 87 - 18:02</div></div></td></tr><tr><td style="vertical-align:top;padding-top:0px;"> <div> <table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%" align="center" border="0"><tbody><tr><td dir="rtl" valign="top" align="right" width="100%" colspan="2">    <a href="http://www.meydaan.org/Showarticle.aspx?arid=513">http://www.meydaan.org/Showarticle.aspx?arid=513</a></td></tr><tr><td dir="rtl" valign="top" align="right" width="50%"><img alt="ms.jpg" src="http://www.meydaan.org/images/ms.jpg" border="0" /> <img alt="ms.jpg" src="http://www.meydaan.org/images/ms.jpg" border="0" /> <a href="mailto:Mohsen_maljoo@yahoo.com">محسن مالجو</a>                     </td> <td dir="rtl" valign="top" align="left" width="50%"> </td></tr><tr><td dir="rtl" style="padding-top:10px;" valign="top" align="right" width="100%" colspan="2"> <div style="margin-left:10px;margin-right:10px;text-align:justify;"> مدتی پیش این شانس را داشتم که به تعدادی از نامه هایی که به یک انجمن مددکاری فرستاده شده بود نگاهی اندازم.مضمون بسیاری از نامه ها مربوط به تجاوزات زناشویی بود. زنی که نوشته بود بعد از عمل جراحی شکمم به خاطر حملات جنسی شوهرم سه بار پیاپی دچار خونریزی و پاره شدن بخیه هایم شده ام، یا زنی دیگر از آن گله می کرد که دو روز هم از مرگ پدرم نگذشته بود و دچار بحران روحی شدیدی بودم که همسرم به بیرحمانه ترین شکل و با کتک مرا مجبور به همخوابگی می کرد، نامه های دیگر از اجبار در شیوه های نامنداول تا تهدید با چاقو و خشونت های فیزیکی شدید برای همخوابگی در تغییر بود.     تجاوز زناشویی به هر فعالیت جنسی که توسط یک فرد ازدواج کرده یا ازدواج نکرده که با دیگری رابطه همزیستی دارد، و بدون رضایت فرد دیگر انجام گیرد، اطلاق می گردد و شامل نوازش کردن، رابطه جنسی دهانی، مقعدی، آمیزش یا سایر فعالیت های ناخواسته یا اجباری می باشد. این تعریف همچنین اعمال جنسی را که فرد قصد دارد برخلاف میل فرد مقابلش انجام دهد، همچون وارد کردن اشیایی در داخل واژن را در بر می گیرد، «یک بار شوهرم گفت: می خوام میله جارو را توی بدنت ببینم تا کجا می ره! من هم نمی دانم برای چی این کار را می کرد... » علاوه بر این ها زنی که بلافاصله به دنبال ترخیص از بیمارستان یا بعد از زایمان مجبور به عمل جنسی می شود را نباید فراموش کرد.     زنان به صورت بالقوه نه تنها در عرصه عمومی مورد تجاوز قرار می گیرند بلکه در خانه، در بستر زناشویی هم از این گزند در امان نیستند. به گونه ای که می توان گفت این شکل از تجاوز شایع ترین فرم تجاوز حتی بیشتر از هر دو شکل تجاوز توسط آشنا و بیگانه است.  مثلآ پژوهشگران تخمین زده اند که دو میلیون تجاوز زناشویی در هر سال در آمریکا وجود دارد.تجاوز زناشویی در تمام حد و مرزهای اجتماعی، اقتصادی، سن، نژادها، قومیت ها، سطوح آموزشی و طول مدت زناشویی می تواند اتفاق افتد. ولی مفهوم تجاوز زناشویی کاملآ از ذهنیت جامعه مردسالارمان غایب است و تجاوز زناشویی به اندازه مفهوم عام تجاوز حساسیت نویسندگان و افکار عمومی را جلب نکرده است. به عبارتی دیگر، اجبار از سوی همسر به ارائه خدمات جنسی جزو مفهوم رایج تجاوز قرار نگرفته است.     در اذهان عموم و حتی بسیاری متخصصین تعریف متداول و پذیرفته شده از تجاوز جنسی عبارت است از رابطه جنسی که توسط یک مرد با زنی که همسرش نمی باشد و بدون رضایت او انجام می گیرد باز می گردد، پس با این تعریف احتمال وقوع تجاوز از سوی شوهر نسبت به همسر نفی می شود.     میزان قبول یا رد تجاوز زناشویی به عنوان یکی از اقسام خشونت خانوادگی و پنهانی ترین  نوع آن به فرهنگ و قوانین روابط جنسی زن و شوهر در آن جامعه برمی گردد.     از لحاظ تاریخی زنان به عنوان اموال شخصی یا دارایی همسرانشان در نظر گرفته می شدند، در نتیجه فرد هر کاری که دلش می خواست می توانست با همسرش انجام دهد حتی تا قبل از دهه 1970، یعنی ظهور نهضت های فمینیستی، قوانین به مردان حق می دادند که با همسرانشان رابطه جنسی وحشیانه داشته باشند. در باور جامعه ما هم زن همیشه جنس دومی بوده است که برای آسایش مرد و فرزندان وی آفریده شده و نقشی جزء این ندارد و مادامی که این تصویر در جامعه و خصوصآ در خانواده های ما وجود دارد زن طبق قرارداد مورد توافق حین ازدواج عملآ جزو مایملک مرد تصور می شود. بنابراین بعد از ازدواج بدن زن به شوهرش تعلق می گیرد و شوهر حق دارد هر وقت که مایل باشد از مالمیک خود بهره ببرد، «زنان کشتزارهای شمایند» و همانطور که سر ماتیو هیل (1609-1676) حقوق دان انگلیسی گفته است: رضایت قطعی یا تلویحی که در آن زن خودش را در اختیار همسرش قرار دهد جزء لاینفک قرارداد ازدواج می باشد، بنابراین حرف او امکان به وقوع پیوستن تجاوز را در این رابطه رد می کند و این به آن معناست که زن نباید و حق ندارد به هرگونه رابطه جنسی از سوی مرد پاسخ منفی دهد. این عقاید فرهنگی آن چنان در زندگی سنتی افراد ریشه دوانده است که گاه حتی خود زنان اسیر چنین باورهایی می شوند. زنی که باور دارد لذت جنسی در هر شرایطی حتی با مخالفت زن حق شوهرش است  وقتی شوهرش خشونت جنسی و در شدیدترین نوعش به او تجاوز می کند احساس نمی کند که تجاوزی صورت گرفته و اگر هم حس بدی داشته باشد آن تجاوز نیست چرا که وظیفه اش را در برابر شوهرش انجام داده است. از سوی دیگر سنت و عرف هم از خصوصی بودن روابط زناشویی حمایت کرده و این که بین زن و مرد در اتاق خوایشان چه رخ می دهد را به کسی مربوط نمی داند.     اما چنانچه عمل تجاوز از سوی مردی غیر از همسر باشد مجازات سخت و سنگینی در دین و هم در قانون برایش تعیین شده است. مثلآ در وسائل الشیعه شش حدیث معتبر در این خصوص نقل شده است. از کشتن تا ضربت شمشیر و از جنبه قانونی هم اشد مجازات در نظر گرفته شده است.در واقع اگر ما تجاوز را اجبار در برقراری رابطه جنسی علی رغم مخالفت فرد مقابل بدانیم چرا باید بین مرد به عنوان شوهر و مرد به عنوان بیگانه تفاوتی قائل باشیم؟ در واقع اگر مسئله حرمت جسمانی و کنترل فرد بر بدن خویش است نباید تعرض جسمانی از جانب شوهر و یا مردی دیگر فرق داشته باشد، مگر این که هدف از این قوانین بیش از آن که برای حفظ حرمت جسمانی زنان باشد، برای دفاع از حق مالکیت مردان باشد. آیا شوهری که حرمت جسمانی زنش را نگه نمی دارد و از آن می گذرد و باعث فروپاشی روانی او می شود کمتر از مرد غریبه ای که این اعمال را در محیط خارج از خانه انجام می دهد قابل سرزنش است؟     در کنار فرهنگ، قانون به رفتار انسان ها مشروعیت می دهد. متاسفانه قانون رسمی کشور،  به صورت غیر مستقیم و شاید ناخواسته از دلایل خشونت علیه زنان است. در وافع در حوزه قانون، روابط خانوادگی به صورت  روابط  خصوصی در نظر گرفته می شود که نظارتی بر آن  از جانب سا زمان های مختلف وجود ندارد، هم چنین در قوانین نابرابری میان  زن و مرد به صورت مشخض به چشم می خورد.  از جمله ماده 1105ق م که در آن آمده «در روابط زوجین ریاست خانواده از خصائص شوهر است.» این ماده را می توان دلیل بسیاری از خشونتهای خانگی دانست، چرا که در آن نوعی رابطه رئیس و مرئوسی وجود دارد، و روابطی از این دست امر و نهی به دنبال دارد، حتی می توان گفت قدرت نمایی یکی از شاخص های هر ریاستی است. در واقع آثاری که بر ریاست مرد بر خانواده مترتب است، در نهایت به حاکمیت اراده او بر امور شخصی زن می انجامد.     مورد دیگر در قانون مدنی که شاید ارتباط مستقیم تری با تجاوز زناشویی داشته باشد، قانون تمکین است، که عملآ زنان را وادار به پذیرش هر نوع رفتار جنسی می کند. بدین ترتیب زن نظارت بر روابط جنسی، چگونگی برفراری رابطه و زمان آن را یه شوهر خود داده و نظارت بر جسم خود را از دست می دهد. از طرفی  قانون گذار نه تنها برای زن در مورد امتناع از وظایف زناشویی حقی قائل نشده است بلکه او را ملزم به انجام این وظایف هم می کند، همان طور که شیرین عبادی هم یادآور شده:«نویسندگان قانون اساسی بر تساوی حقوق زن و مرد معتقد نبوده اند، آن ها به جای &quot;تساوی حقوق&quot; قائل به &quot;موازنه حقوق&quot; بین زن و مرد هستند و بر این اعتقادند که ضرورتی ندارد که هر حقی که مرد از آن برخوردار است عینآ به زن داده شود، بلکه باید در عوض هر حقی که مرد دارد، حقی هم برای زن قائل شد. از آن جمله که زن نمی تواند از هم بستر شدن با شوهرش امتناع ورزد و آمیزش جنسی در هر زمان جزء حقوق شوهر است و در قبال چنین حقی که به شوهر داده شده است باید وی نفقه همسرش را بدهد و به عبارت دیگر زن حق نفقه دارد». از نگاه قضات نه تنها همخوابگی اجباری یا تمکین از شوهر تکلیف شرعی و قانونی زن محسوب می شود بلکه برخی از قضات بر این باورند که هم آغوشی انحرافی با همسری که بر شوهر حلال است منع شرعی ندارد. زن مانند باغ با صفایی است که دو در دارد، شوهر از هر دری که بخواهد می تواند وارد شود و منعی نیست. بنابراین موضوع کام جویی جنسی که مقتضای عقد نکاح است در این شکل اجباری و یک طرفه که قانون به آن توجه نشان داده است، در عمل برای زن منتفی است و او در زندگی زناشویی چنانچه شوهر ناصالحی داشته باشد، حتی در بستر زناشویی مورد ظلم قرار می گیرد و به حقوق انسانی او تجاوز می شود. هرگز یک زن ایرانی نمی تواند به دادگاه مراجعه کرده و علیه شوهر خود به اتهام این که او را وادار به هماغوشی اجباری کرده است طرح شکایت کند. بنابراین زن ایرانی به موجب قانون باید همواره برای تامین نیازها و تمایلات جنسی شوهر در دسترس بوده و آمادگی داشته باشد. (1) آیا تا زمانی که قانونی به اسم تمکین وجود دارد مفاهیمی همچون رابطه جنسی برابر یا خود مختاری جنسی یا حرمت جسمانی که از حقوق اولیه هر انسانی است معنا پیدا می کند؟     برای زنان بسیاری که تنها منبع مالی زندگی شان نفقه پرداختی از سوی شوهر است همخوابگی در هر شرایطی با او شاید تنها راه ادامه زندگی باشد. پس لزوم تمکین جنسی زن از شوهر و عواقب حقوقی و معیشتی که در صورت سرباز زدن از آن بر زن تحمیل می شود در واقع به رسمیت شناختن تجاوز جنسی شوهر به زن است. در دهه 1920 برتراندراسل هشدار داد که وارد شدن انگیزه اقتصادی در روابط جنسی، همیشه...فاجعه انگیز است. روابط جنسی باید همراه با لذتی دوجانبه باشد که صرفآ با میل خودجوش هر دو طرف حاصل شده باشد. او همچنین پیش بینی کرد اصل یاد شده در خصوص زنان متاهلی هم صدق می کند که به دلایل اقتصادی در برابر خواسته های جنسی همسران خود تسلیم می شوند. و شاید با این گفته راسل بهتر بتوان معنی گفته رابین مورگان را درک کرد که معتقد بود:«اکثر تختخواب های رضایت بخش زناشویی در آمریکا، محل تجاوزهای شبانه است.» (2) با توجه به نکات گفته شده در بالا مشخص می شود که تجاوز زناشویی نتیجه پیوند های میان تمایل جنسی، احساس قدرت و ریاست  و برتری است و مرد رابطه جنسی را هر زمان و هرگونه که بخواهد حق خودش می داند و اجازه نمی دهد که کسی او را در رابطه با ضایع کردن مالی که برای خودش است بازخواست کند. اما در  بسیاری از کشورها جهان همچون کانادا، دانمارک، سوئد، نروژ، استرالیا و... مرد نمی تواند بدون رضایت زنش با او رابطه جنسی برقرار کند و اگر این اتفاق علی رغم مخالفت زن رخ دهد عمل مرد تجاوز محسوب می شود و دارای مجازات کیفری است. در آمریکا نخستین حکم تعقیب به علت تجاوز جنسی در زندگی زناشویی علیه جیمز کریتین در سال 1979 صادر گردید. و پیش از این، تجاوز جنسی در زندگی زناشویی در پنج ایالت غیر قانونی بود. از آن زمان تا کنون، بسیاری از ایالات دیگر قوانینی را تصویب کرده یا آزمایش هایی برای احراز جرم معمول کرده اند.(3)   سال 1991در انگلیس هم دادگاه مبنای این قاعده را که زن به وسیله ازدواج، رضایت خود را برای برقراری نزدیکی جنسی در طول مدت ازدواج اعلام کرده است، غیر واقع بینانه اعلام و مقرر نمود که هیچ قاعده ای وجود ندارد که یک مرد نتواند مرتکب تجاوز به عنف نسبت به همسر خود گردد و مفهوم وصف«غیر قانونی» در قانون 1976 آن کشور امری زاید بوده است و بنابراین در مواردی که فرد با تهدید یا تظاهر کذب نسبت به زن خود مرتکب عمل جنسی شود می تواند تجاوز به عنف محسوب شود که این رای در مجلس اعیان نیز ابرام گردید.(4)  هر چند تنها به مدد اصلاح و تغییر قوانین نمی توان جایگاه فرودستانه زنان را در جامعه ارتقا داد ولی تغییرات ساختاری در قوانین می تواند پیش شرط حرکت های بعدی به نفع زنان محسوب شود. در ایران هم باید این مسئله را شناخت و آن را نقد کرد و این کار می تواند در سه حوزه فرهنگی، قانونی، سیاسی هم زمان و به موازات هم انجام شود. به گمانم تغییرات در حوزه فرهنگی بسیار تاثیر گذارتر و ماندگارتر از تغییرات قانونی و اصلاحات نخبه گرایانه ای است که از بالا تصویب می شود و حق و حقوقی موقتی و بازگشت پذیر به زنان می دهد، چرا که تغییرات صرفآ قانونی می تواند با جابجایی قدرت مجددآ پس گرفته شود، بنابراین اگر خواهان آنیم که مطالبات و حقوق زنان پس گرفتنی نباشد احتیاج به تغییرات فرهنگی داریم. باید تصاویر و کلیشه های خاص زنانگی و مردانگی را از بین برد یا تعدیل کرد. باورهایی که مردان را از نظر جنسی فعال و آنان را اسیر شهوات غیر قابل کنترل می داند و زنان را همچون کالایی می داند که نمی تواند شخصیت واحد و مستقل داشته باشد، نگاهی به تمام معنا جنس دومی.عقایدی بدین سان می تواند نتایج رفتاری مختلفی در مردان و زنان به وجود آورد، در مردان می تواند منجر به شیءانگاری زنان  شود، تصویری از زن که وسیله ای برای ارضای نیاز های مردانند. این ها همه نشانه ای است از فقر فرهنگی که از برخورد نادرست با فرزندان و تبعیض میان آنان در خانواده شروع می شود و در مدرسه و جامعه تقویت می شود و ادامه پیدا می کند. تلاش برای تغییرات فرهنگی باید تلاشی بلند مدت و همه جانبه باشد. تلاش دیگر می تواند در حوزه حقوقی باشد. وقتی عدل و برابری رکن ذاتی اسلام است، این ارکان باید در قوانین و مقرراتی که رابطه بین  زن و مرد و حقوق مربوط با آن را تنظیم می کند هم متجلی باشد. اما متاسفانه در برخی از قوانینی که امروزه اعمال می شود عدل اسلامی انعکاس ندارد. باید دانست که تحقق عدل اسلامی در دنیای مدرن بدون مدرن سازی و دموکراتیک کردن دیدگاه های حقوقی امکان ناپذیر است. اصولآ حقوق مدنی ایران از فقه اسلامی تبعیت می کند و این جاست که در کنار تلاش های روشنفکران، نقش روحانیون روشنفکر می تواند بسیار مهم و تاثیر گذار باشد، آن ها باید نشان دهند که بسیاری از تفاسیر موجود از فقه مفسرانی خاص داشته اند که عمدتآ هم مرد بوده  اند، بنابراین بخشی از شریعت فقط نظرها و دریافت های برخی از مسلمانان و ناشی از هنجار های اجتماعی و تاریخی است که نه مقدس اند و نه تغییر ناپذیر، بلکه بشریند و تغییرپذیر. اصولآ نقش تهاجم، توهین و حمله در همه ادیان و کشورها مذموم و مورد نکوهش است، خداوند خانواده را آیه خود و موجب انس و الفت و سكونت و آرامش بشر قرار داده است، در روایاتی هم كه از معصومین در باب رفق و مدارا، محبت و سازش نسبت به اعضای خانواده رسیده است، ایذاء و آزار زوجین نسبت به یكدیگر به شدت مذموم شمرده شده و مورد مذمت قرار گرفته است. پس سکوت در قبال ستم هایی از این دست به هیچ روی قابل پذیرش نیست. بنابراین ابتدا باید در مواد قانونی که خشونت در خانواده را به طور صریح یا ضمنی تایید کرده و فرصت هایی را برای ارتکاب آن فرآهم می کنند بازنگری صورت گیرد. بنابراین وجود قوانین الزام آور، همسو با فعالیت های فرهنگی می تواند تا حدودی در بهبود وضع کنونی زنان موثر باشد. در کنار فعالیت های فرهنگی و حقوقی تلاش برای پیوستن به کنوانسیون محو کلیه اشکال تبعیض علیه زنان باید مدنظر قرار گیرد. مگر نه این که عبدالله بداوی و رجب طیب اردوغان هر دو از رهبران مسلمان هستند، اما هر دو تلاش می کنند تا راه هایی برای برتری جستن بر دکترین های بنیادگرایی بیابند و ثابت کرده اند که جوامع اسلامی می توانند متسامح و دموکراتیک باشند. امید آن هست که حتی به زودی با تلاش های دختر عبدالله بداوی قانون تجاوز به همسر در کشوری همچون مالزی به وجود آید. در ایران باید برای گسترده تر کردن تعریف تجاوز و تحول در قوانین مربوط به تجاوز تلاش های بیشتری کرد و قانونگذاران و مردم هم باید آزادی و خودمختاری جنسی را مورد احترام و حمایت قرار داده و به رسمیت بشناسند. هم چنین چیزی را که باید به مبارزه طلبید دیدگاه عرفی رایجی است که جرایم واقع در حوزه خانگی را مسئله ای خصوصی و خارج از حیطه وظایف پلیس و دستگاه قضایی می داند. متجاوز به عنف، متجاوز به عنف است و این مسئله ارتباطی به رابطه خویشاوندی ندارد، پس ازدواج نباید حق یک زن را برای حمایت در مقابل خشونت از بین ببرد. پس با اقدام جهت تصویب قانونی در جهت محکومیت تجاوز به همسر می توان به نتایج مفید آن در آینده امیدوار بود. --------------------- 1.    کار،مهرانگیز،ساختار حقوقی نظام خانواده در ایران،انتشارات روشنگران،تهران:1378  2.  فمینیسم و دانش¬های فمینیستی،مترجمان عباس یزدانی و بهروز جندقی،دفتر مطالعات و تحقیقات زنان،تهران:1382  3.  گیدنز،آنتونی،جامعه شناسی،ترجمه منوچهر صبوری،نشر نی،تهران:1376  4.  معتمدی مهر،مهدی،حمایت از زنان در برابر خشونت،نشر برگ زیتون،تهران:1380</div></td></tr></tbody></table></div></td></tr></tbody></table></div> text/html 2007-11-19T23:09:29+01:00 پرنیان باستانی دختری که می خواست همه سیب ها را بچیند http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/62662/clubname/feminismclub <h2>دختری که می خواست همه سیب ها را بچیند</h2> <h5>دستگیری مریم حسین خواه - دوشنبه 28 آبان 1386 [2007.11.19] </h5> <div> <div> <img height="181" alt="havva.jpg" src="https://www.yellowcream.com/dahr.php?q=aHR0cDovL3d3dy5yb296b25saW5lLmNvbS9hcmNoaXZlcy9pbWFnZXMvaGF2dmEuanBn" width="150" /> مریم کاشانی m.kashani@roozonline.com دستگیری گسترده فعالان جنبش زنان، به مریم حسین خواه، روزنامه نگار و از مسئولین سایت زنستان رسید. او دیروز &rlm;در حالیکه برای بازجویی فراخوانده شده بود، با حکم بازداشت روانه اوین شد. &rlm; مریم حسین خواه یک هفته پس از توقیف سایت زنستان احضاریه ای از وزارت اطلاعات دریافت کرد که در آن از وی &rlm;خواسته شده بود روز شنبه، ۲۶ مهرماه، خود را به دادسرای ویژه امنیت تهران معرفی کند. به گفته شهاب میرزایی، &rlm;همسر خانم حسین زاده &quot;مریم در روز مقرر خود را به دادسرا معرفی کرد و پس از چهار ساعت بازجویی از او &rlm;خواسته شد دوباره در روز یکشنبه، ۲۷ آبان، به آن دادسرا مرجعه کند.&quot;[رادیو فردا] و یکشنبه دیروز بود که بازداشت &rlm;وی را به همراه داشت. &rlm; مریم حسین خواه در سال ۸۵ نیز به همراه ۳۲ تن دیگر از زنان در جریان اعتراض مسالمت آمیز به دادگاه چند تن از &rlm;فعالان حقوق زنان، بازداشت شد و چهار روز در زندان اوین به سر برد. وی از آن به بعد با اتهامی روبه رو بود که این &rlm;روزها اتهام بسیاری دیگر نیز هست: تشویش اذهان عمومی، تبلیغ علیه نظام و نشر اکاذیب. &rlm; همسر مریم حسین خواه در مورد این اتهامات می گوید: &quot;مریم و دوستانش در سایت های زنستان و تغییر برای برابری، &rlm;مطالب اجتماعی و غیر سیاسی می نوشتند. آنان برای برابری حقوق مردان و زنان تلاش می کنند که دربسیاری از &rlm;کشورهای جهان، از جمله در کشورهای عربی، تحقق یافته است و حتی مراجع تقلید در ایران از آن حملیت می کنند.&quot; &rlm; اقداماتی کاملا قانونی و شفاف که به گفته وکیلش نمی تواند مبنای اتهاماتی به منظور بازداشت او و یا دیگران قرار &rlm;گیرد. &rlm; مریم حسین خواه هم در روزنامه اعتماد کار می کرد و هم در سایت زنستان؛ سایتی که بعد از هفت بار مسدود شدن &rlm;عاقبت هفته گذشته توقیف شد. پیش از این توقیف، دادسرای ارشاد تهران با اخطار به شرکت هایی که میزبانی و دامین &rlm;زنستان از آنها خریداری شده بود و احضار مسئولان این شرکت ها از آنها خواسته بود فضای اینترنتی فروخته شده به &rlm;آن را مسدود کنند. &rlm; اما مریم حسین خواه چه می خواست و چه می گفت که باید با پاسخ زندان رو به رو می شد؟ فریده غائب، از دیگران &rlm;زنان روزنامه نگار و فعال مدنی در پاسخ نوشته است: &quot;مریم حسین خواه را از وبلاگ صورتک اش شناختم. مطلبی &rlm;نوشته بود درباره فمنیست شدنش و احساس اش از آن. آن روز حرفش به دلم نشست و شدم یکی از خوانندگان وبلاگش. &rlm;مریم را در ذهن تصویرسازی کرده بودم. دختری هوادار حقوق زنان و مهم تر ازهمه هوادار برابری و انسانیت. تا &rlm;اینکه من هم شدم خبرنگار حوزه زنان و دیدارهای پی در پی با خبرنگاران این حوزه از جمله مریم. هر دو هم در &rlm;سرویس اجتماعی روزنامه ها کار می کردیم و هم به عنوان فعال حوزه زنان در جلسات حضور داشتیم. حتی در نوشتن &rlm;گزارش ها هماهنگ بودیم که کدام نکته را برجسته کنیم. در طرح برخورد با بد حجابی بود که علی رغم میل باطنی مان &rlm;در طرح مبارزه با بدحجابی حضور یافتیم و حداقل کارمان پرسیدن سئوال های انتقادی بود و نوشتن روایت دختران و &rlm;زنانی که به این جرم دستگیر می شدند. یادم نمی رود آن لحظه دستگیری دختری که پوششی بسیار عادی داشت و &rlm;اعتراض مریم را در برابر دستگیری دخترک. اشک های مریم در تجمع 22 خرداد در میدان هفت تیر و نگرانی اش هم &rlm;درباره سلامتی دیگران در ذهنم مانده است. دوستان همه جزو دستگیر شدگان این تجمع بودند و پی گیری های خبری &rlm;این تجمع برایم سخت بود. چون هنوز آنقدر به این دستگیری ها عادت نکرده بودم و این دلگرمی های مریم بود که مرا &rlm;از انعکاس اخبار دستگیری ها و بازجویی ها و خبرهای سیاه دلسرد نکرد. حالا «حوا» شده وبلاگ نه چندان تازه مریم &rlm;اما نوشته هایش همان ها هستند و خواسته هایش نیز همان رنگ را دارند. می دانم که در حوا گزارش هایی را از زندان &rlm;و بند عمومی زندان زنان خواهم خواند. و مریم می تواند از فرصت در زندان بودن استفاده کند و به قول بازجوها به &rlm;زنان زندانی از حقوق زنان بگوید. &quot;[سایت زنستان]&rlm; اما مریم بیش از اینها می خواهد؛ همان که بر تارک سایتش، نوشته است: &quot;قد حوا نمی رسید؛من همه سیب ها را خواهم &rlm;چید.&quot;&rlm; درست همانکه با بینش استبدادی و مرد سالار نمی خواند؛ بینشی که حق خواهی را به &quot;تشویش اذهان عمومی&quot; تعبیر &rlm;می کند و مبارزه مدنی را، به &quot;اقدام علیه امنیت ملی.&quot; بر همین اساس است که دستگیری مریم حسین خواه، درست &rlm;اندک زمانی پس از صدور حکم زندان و شلاق برای دیگر فعال عرصه زنان، یعنی دلارام علی، فعالین عرصه حقوق &rlm;زنان را به این باور رسانده که این تازه آغاز برخوردهاست. و آغاز نگرانی های جدی. &rlm; </div></div> text/html 2006-12-04T05:00:00+01:00 پریسا كاكائی به کار بردن واژه «ختنه» در مورد زنان یا خشونت معرفتی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/35743/clubname/feminismclub به کار بردن واژه «ختنه» در مورد زنان یا خشونت معرفتی/صفورا نوربخش (منبع: زنستان <A href="http://herlandmag.net">http://herlandmag.net</A>) پنچ شش ساله بودم. زنهای فامیل دور هم نشسته بودند، خاطره می گفتند و می خندیدند. صحبت از روزی شد که یکی از پسران فامیل را ختنه کرده بودند. توصیف دم به دم ماجرا که امروز در ذهن من بسیار مبهم است، باعث می شد که زنها از شدت خنده روی زمین بغلطند. من که کوچک ترین بچه فامیل بودم و به اصطلاح ته تغاری، از اینکه نمی توانستم در این گفت وگوی هیجان انگیز شرکت کنم کلافه شده بودم و بالاخره محض خودنمایی با صدای بلند گفتم: « من هم یادم است آن روزی که من را ختنه کردند...» با شنیدن این حرف از دهان من، ناگهان همه به طرف من برگشتند و بعد شلیک خنده های وحشتناک و کرکننده بود... من با هق هق گریه از اتاق بیرون آمدم. با این تراژدی کودکانه فهمیدم که ختنه خاص پسرها است و دخترها را نمی توان ختنه کرد. سال ها بعد در یکی از دانشگاه های آمریکا دانشجو بودم. برای تحقیقی درباره خشونت به کتابخانه دانشگاه رفتم، در لابلای اوراق کتاب به عبارت Female circumcision برخوردم. «ختنه زنان»؟! شوخی می کنید! با کنجکاوی و ولع بسیار این موضوع را در کتاب های دیگر دنبال کردم. وقتی جزئیات فجیع بریدن قسمتی یا تمام اندام جنسی دختران را، با عکس و شرح و تفصیل خواندم مات و مبهوت، گیج و گنگ از کتابخانه بیرون آمدم. آن روز برای اولین بار خشونت علیه زنان را در ابعاد وحشتناک و ویرانگر آن لمس کرده و بر خود لرزیدم. اما هنوز جوان تر از آن بودم که اهمیت اطلاق کلمه ختنه را به مثابه عملی وحشیانه برای سرکوب میل جنسی زنان و مالکیت آنها درک کنم. تنها حس مبهمی داشتم؛ انگار همه زنان فامیل به من خیانت کرده بودند، چرا آنها درباره ختنه دختران چیزی نمی دانستند؟ چرا "ختنه" در گفتگوهای محاوره ای آنها با چنان شادی و سرمستی همراه بود؟ اولین کسی که مرا نسبت به معنای اطلاق کلمه ختنه در مورد زنان هوشیار کرد « گایاتری اسپیواک» بود. او در مقدمه مقاله خود « فمینیسم فرانسوی در چارچوب بین المللی» در جواب یک استاد جامعه شناس زن سودانی که موضوع تحقیق خود را " ختنه زنان" قرار داده بود می نویسد: « حاضر بودم که اصطلاح تبعیض آمیز ختنه زنان را ببخشم. ما یاد گرفته ایم بگوییم که برداشتن کلایتوریس، چرا که دیگرانی که از ما زرنگ تر بوده اند اشتباه ما را تصحیح کرده اند.» لحظه ای که این جملات را می خواندم دقیقا به خاطر می آورم. روی کاناپه ای در کتابخانه دانشکده دراز کشیده بودم، یک مرتبه بلند شدم و نشستم. صدایی در درونم می گفت: « بله! درست است.» انگار این همان چیزی بود که همیشه می خواستم بگویم ولی جرئت بازگویی آن را نداشتم. امروزه به دلیل رایج شدن اصطلاح « ختنه زنان» در زبان فارسی و به ویژه استفاده رایج این واژه توسط فعالان زن و نویسنده های فمینیست ایرانی لازم می بینم با مروری بر تاریخچه ختنه و مداخله فمینیسم در در شناسایی و نام گذاری عملی که آن را از گذشته نه چندان دور « ختنه زنان» نامیده اند، جنبه تبعیض آمیز این عبارت را کاویده و اهمیت زبان و ترجمه را در آگاهی فمینیستی یادآور شوم. عملی که بر روی آلت جنسی پسران صورت می گیرد و در فارسی و عربی به آن « ختنه» می گویند، چه ارتباطی به عملی دارد که بر روی اندام جنسی دختران صورت می گیرد؟ استفاده از واژه « ختنه» برای هر دو عمل به چه منظوریست، از چه وقت رایج شده و چگونه تغییر پیدا کرده است؟ و بالاخره زبان و ترجمه در این رابطه در خدمت چه قدرتی عمل می کنند؟ مروری بر باستان شناسی ختنه قدیمی ترین سند درباره ختنه پسران از مقبره « انخ ماهور» در مصر باستان ( 2181 تا 2613 قبل از میلاد) به دست آمده است. این تصویر دیواری نمایانگر مراسم ختنه پسران جوان است، یعنی نمایانگر عمل بریدن پنجاه درصد پوسته یا غلاف آلت تناسلی مردانه. شواهد باستان شناسی موجود، از جمله مردان مومیایی ختنه شده و نوشته ها و تصاویر دیواری چنین حکایت می کند که در مصر باستان ختنه پسران دست کم در میان طبقه اشراف و راهبان تا حدودی رایج بوده است. اما آیا شواهدی دال بر بریدن اندام جنسی دختران در مصر باستان نیز وجود داشته است؟ و اگر بله، آیا واژه ای که برای اطلاق به این عمل استفاده می شده برای هر دوجنس یکی بوده است؟ شواهد باستان شناسی در مورد دختران، قاطعیت و استحکام شواهد ختنه پسران را ندارد. تاکنون هیچ تصویری در این باره به دست نیامده، علاوه بر این بررسی اندام جنسی زنان مومیایی شده نیز تا به حال به نتیجه ای قطعی نرسیده است. متخصصان بر این باورند که دست کاری اندام جنسی زن در روند مومیایی کردن ظاهر آلت جنسی زنانه را تا اندازه ای تغییر می دهد، به طوری که بریدگی های سطحی تر عمل ( بر فرض اینکه چنین عملی صورت گرفته باشد) غیرقابل مشاهده است. تنها نتیجه قطعی این است که از سه نوع شناخته شده این عمل، نوع سوم و حاد آن که شامل برداشتن کامل کلایتوریس و لبه های کوچک و بزرگ و دوختن محل می شود، در مصر باستان ناشناخته بوده است. قدیمی ترین سند نوشتاری که ختنه مردان را با عملی بر روی اندام جنسی زنان مربوط می کند نوشته ای است مندرج بر تابوتی سنگی متعلق به دوران میانه حکومت فراعنه مصر ( 1786 تا 1991 سال قبل از میلاد مسیح). در این متن عبارت « ختنه نشده» برای مرد به کار رفته است و باستان شناسان با توجه به معنای آن، بر این گمان هستند که این عبارت می تواند برای زنان نیز استفاده شود. به عبارت دیگر، در این متن که درباره چگونگی ادای اوراد و جادوی خاصی صحبت می شود، « مرد ختنه نشده» و « دختر ختنه نشده» با هم گره می خورند. اما مشکل اینجا است که بنا بر رسم ختنه در مصر باستان، می دانیم که بین مرد ختنه شده با مرد ختنه نشده چه تفاوتی وجود دارد، اما از دختر ختنه شده هیچ اطلاعاتی در دست نیست. دومین متن موجود در این زمینه، پاپیروسی در موزه بریتانیا است. این متن درباره دختری مصری به نام « تاتمیس» است که قرار است در خدمت معبد « ساراپیس» در آید. در این نوشته درباره دستمزدی که برای ختنه کردن او قبل از ازدواج باید پرداخت شود صحبت می شود. این نامه 163 سال پیش از میلاد مسیح نوشته شده است. در این نوشته نیز، باز درباره اینکه ختنه کردن تاتمیس دقیقا به چه معنایی است صحبتی نشده است. اولین توصیف از عمل بریدن کلایتوریس، در کتاب تخصصی بیماری های زنان نوشته «سورانوس» طبیب یونانی قرن دوم آمده است که تنها ترجمه لاتین آن، متعلق به قرن ششم، موجود است. در این کتاب واژه ای که مترادف با « ختنه» باشد به کار نرفته است. اما عملی تشریح می شود که یونانیان بر روی کلایتوریس بسیار بزرگی که به آن « کلوریتوس مردانه» می گویند انجام می دادند. « مشخصه این نقص "کلایتوریس بزرگ مردانه" است. در حقیقت برخی بر این باورند که این عنصر گوشتی درست مثل آلت تناسلی مردان انگار که در جستجوی آمیزش جنسی مکرر باشد، هنگام تحریک قائم می شود. شما می توانید این عارضه را به این ترتیب معالجه کنید: زن به پشت می خوابد و پاهایش را به دو طرف باز می کند. لازم است که کلایتوریس را با پنس بیرون کشیده تا اضافه آن را مشاهده کرده و سر آن را با چاقوی کوچک جراحی برید. سرانجام با دقت و پیشتکار مناسب از جراحت حاصل مراقبت کرد.»(322 ، مری نایت) چنین توصیفی از یک « نقص» یا « بیماری» به نام « کلایتوریس بزرگ مردانه»، مانع از اطلاق آن به یک رسم و عمل عمومی برای همه زنان می شود. در واقع «مری نایت» گمان می کند که این عمل احتمالا اولین توصیف علمی بر روی افراد «دوجنسی» یا «میان جنسی» است که در قدیم « هرموفرودیت» (6) گفته می شدند. به نظر می رسد این حدس « مری نایت» که گذرا آن را مطرح می کند، حدسی درست و منطقی است. دومین توصیف از عمل بریدن کلایتوریس مراتب مفصل تر است و جنبه عمومی تری نیز دارد. سابقه این توصیف به مصر بر می گردد. این شرح، توصیف طبیب یونانی با نام « ایتو» (7)، طبیب رسمی امپراتور « ژوستین اول» است که در قرن ششم نوشته شده است. « ایتو» نیز کلمه ختنه را برای توصیف این عمل به کار نمی برد و توجه خود را بر روی کلایتوریس متمرکز می کند. «آنچه به آن nympheکلایتوریس می گوییم، نوعی ساختار پوستی یا مردانه است که بالای بهم پیوستگی لب های کوچک وجود دارد. یا زیر آن مجرای ادرار قرار دارد. این ساختار رشد می کند و در برخی زنان به طور افراطی بزرگ می شود. به طوری که به صورت یک نقص عضو ظاهر شده و موجب شرمساری زنان می شود. به علاوه، تماس دایمی آن با لباس موجب حساس شدن آن و تحریک میل جنسی می شود. از این رو، مصریان بر این باور بودند که شایسته است قبل رشد، آن قسمت عضو جنسی را بردارند. به ویژه زمانی که دختران آماده ازدواج می شدند. جراحی نیز به این ترتیب صورت می گیرد...» ( مری نایت، ص 327) در این توصیف چند نکته مهم درباره عمل جراحی به چشم می خورد: 1- کلایتوریس اساسا عضوی مردانه تلقی می شود. 2- میل جنسی، میلی مردانه محسوب می شود که باید در زنان سرکوب شود. 3- بریدن کلایتوریس، دختران را آماده ازدواج می کند. از طرف دیگر، می توان گمان برد که عمل جراحی بر روی افراد هرموفرودیت که کلایتوریس آنها از حد معمول بزرگ تر بوده، الگویی برای تعمیم این موضوع به همه دختران بوده است. امروزه نیز، ترس از میان جنسی بودن این جراحی را برای اغلب نوزادانی که با اندام های جنسی دوگانه (مردانه و زنانه) به دنیا می آیند، عملی لازم و بدیهی به شمار می آورد. به عبارت دیگر بریدن یا برداشتن کلایتوریس تضمینی برای مطمئن شدن از جنسیت فرد بوده است. از طرف دیگر عمل افراد هرموفرودیت و شناسایی کلایتوریس به عنوان عضوی مردانه میل به مالکیت زن و تسلط بر او انگیزه دیگری برای سرکوب تمایلات جنسی دختران و تثبیت ازدواج به عنوان تنها شکل رابطه جنسی مورد قبول بوده است. به تدریج، در دل این مجموعه عوامل سنتی شکل می گیرد که به برداشتن بخشی از اندام جنسی زنان منتهی می شود. تلقی کلایتوریس به عنوان اندامی مردانه شاید بتواند اولین توجیه برای استفاده از واژه « ختنه» برای این عمل باشد. اما این تلقی نیز خود تاریخچه ای دارد که پرداختن به آن شاید بتواند به درک رابطه آلت تناسلی مرد و اندام جنسی زن و عملی که بر روی هر دو آنها صورت می گیرد، کمک کند. نتایج حاصل از بررسی مجموعه عوامل باستان شناختی و تاریخی شواهد موجود حاکی از آن است که « ختنه مردان» سنتی بسیار قدیمی است و دلیل آن هرچه باشد بی شک سرکوب میل جنسی مردان نبوده است؛ بلکه برعکس نشانی از قدرت مردانه و تایید توانمندی آنان بوده است.(1) نکته دیگر، اطلاق کلمه « ختنه» در مورد زنان در متون باستانی با تکیه بر آگاهی محققان از رسم ختنه پسران و تصاویر دیواری باقی مانده شکل می گیرد و نبود شواهد محکم ( از جمله اجساد مومیایی زن که عمل جراحی کلایتوریس بر روی اندام آنها صورت گرفته باشد و یا تصاویر دیواری که نشانگر این عمل باشد) به کارگیری لغت « ختنه» در مورد زنان را نامفهوم می سازد. نکته سوم این است که ظاهرا در اثر مرور زمان و تقویت مردسالاری ( که خود دلایل اقتصادی و اجتماعی بسیاری دارد) کلایتوریس که مهم ترین اندام جنسی زن است، به عنوان عضوی مردانه تلقی شده است. این مردانه تلقی کردن نیز هم به اندازه و بزرگی کلایتوریس و هم به میل جنسی ناشی از آن مربوط می شده است. « فرن هاسکن» در نوشته معروف خود که « گزارش هاسکن» نام دارد می نویسد: « این اعتقاد وجود دارد که کلایتوریس نماد عنصر مردانه در وجود زن است و غلاف آلت جنسی مردانه نماد عنصر زنانه در وجود مرد است. بنا بر این کلایتوریس دختران برداشته شده و آلت تناسلی پسران ختنه می شود تا جنسیت آنها در جامعه تثبیت شود.» (31 / 1993) مردم شناسان در مشاهدات خود از رسم ختنه پسران در میان بومی های استرالیا که سنتی بسیار قدیمی در آن مناطق است به نکته جالبی برخوردند. در میان بومی های استرالیا این آگاهی فرهنگی وجود دارد که در اجرای این رسم آلت تناسلی مردان مثل آلت تناسلی زنان دچار خونریزی می شود. از آن گذشته، رسم دیگری که در آن یک بریدگی عمودی بر روی آلت تناسلی مردانه ایجاد می شود، تقلیدی عمدی از شکاف اندام جنسی زنانه است.(اشلی مونتگیو) از سوی دیگر محققانی چون « مری نایت» بر این باورند که رسم ختنه در مصر باستان نیز در جهت تقلید از روند طبیعی زنانگی، یعنی باروری به وجود آمده است. حتی این گمان نیز مطرح می شود که غلاف آلت تناسلی مردان، تداعی کننده پرده بکارت زنان است و بنابراین با برداشتن آن باروری تضمین می شود. بنا بر این شواهد می توان تصور کرد که در ابتدا ختنه مردان در دورانی مرسوم می شود که باروری زنان در جامعه مقدس بوده و ختنه آلت تناسلی مرد به نوعی حضور و شرکت او در جشن باروری زنانگی محسوب می شده است. در گذار هزاران ساله از جامعه پیشامردسالاری ( زن تباری) به جامعه ای کاملا مردسالار و گاه زن ستیز، تقدس زنانگی جای خود را به نفرت از زنانگی و انزجار از اندام جنسی زن و تقدس آلت جنسی مردانه می دهد. این بار ختنه مردان رسمی در راستای نفی زنانگی و توجیهی برای برداشتن کلایتوریس مردانه زن می شود. بنابراین می توان تصور کرد که اطلاق کلمه « ختنه» برای هر دو عمل ظاهرا به منظور تعریف مطلق جنسیت، ( مرد مطلق بی نمادی از جنسیت زنانه و زن مطلق بدون نشانی از مردانگی) صورت می گرفته است. اما عملی که بر روی اندام جنسی زن صورت می گیرد، در حقیقت به منظور سرکوب میل جنسی زن و تضمین مالکیت بر او در امر ازدواج است. به عبارت دیگر این عمل آمیزش جنسی را برای زن چنان دردناک و حتا در مواقعی غیر ممکن می سازد که او قادر نخواهد بود غیر از شوهر خود با مرد دیگری رابطه برقرار کند. 1- بسیاری از محققان بر این باورند که فراگیری ختنه مردان نشانه قدمت آن نیز هست. هرودت مورخ یونانی در قرن پنجم پیش از میلاد می نویسد که مصریان، گرجی ها و مردان اتیوپی از زمان های قدیم ختنه می شدند. وی از دیگر نژادها، چون فنیقی ها، سوری ها و مردم فلسطین نیز نام می برد که می گویند رسم ختنه را از مصریان آموخته اند. امروزه ختنه مردان نه تنها در میان یهودیان و مسلمانان سنتی پایدار است، بلکه در کشورهای غربی از جمله آمریکا هنوز 55.9 درصد نوزادان پسر ختنه می شوند. تفاوت های « ختنه پسران» و برداشتن و بریدن اندام جنسی دختران ختنه یعنی بریدن پنجاه درصد غلاف یا پوسته آلت تناسلی مرد، هرگز به بریدن یا برداشتن اندام جنسی مرد منتهی نمی شود و بر ارضای میل جنسی وی تاثیری نمی گذارد. بنا بر گزارش سال 1989 آکادمی آمریکایی بیماری های کودکان ریسک و عوارض جانبی این عمل بسیار کم است. ( 0.2 تا 0.6 درصد) عوارض متداول آن عفونت موضعی و خونریزی است.مرگ و میر در اثر ختنه، به خصوص در میان نوزادان بسیار نادر است. از 500 هزار ختنه صورت گرفته در شهر نیویورک، هیچ موردی به مرگ نوزاد منجر نشده است. به علاوه، ختنه اطفال موجب جلوگیری از ابتلا به بیماری هایی نظیر Paraphimosis phimosis , balanopathithis و سرطان آلت جنسی نیز می شود. همین امر سبب رایج شدن ختنه به عنوان یک جراجی پزشکی از قرن نوزدهم به بعد شده است. اما برداشتن یا بریدن اندام جنسی دختران یک عمل واحد نیست بلکه نسبت به نوع وشدت عمل خود به چهار دسته تقسیم می شود: 1- برداشتن پوست اطراف کلایتوریس با یا بدون برداشتن قسمت یا تمامی کلایتوریس 2- برداشتن کامل کلایتوریس یا برداشتن تمام یا قسمتی از لب کوچک 3- برداشتن کامل کلایتوریس یا تمام لب کوچک و لب بزرگ و دوختن محل آن به طوری که فقط سوراخ کوچکی برای خارج شدن ادرار و خون باقی بماند. 4- انواع دیگری از جمله سوزن زدن، سوراخ کردن و شکاف دادن کلایتوریس یا لب های کوچ و بزرگ. پهن کردن، سوزاندن یا هرنوع تغییر دیگری که منجر به تغییر اندام جنسی می شود. حدود 80 تا 85 درصد این عمل ها به نوع اول و دوم محدود می شود. نوع سوم که به آن قفل کردن یا « ختنه فرعونی» نیز گفته می شود حدود 15 درصد موارد را شامل می شود. در حال حاضر انواع مختلف این عمل بر روی 130 میلیون زن صورت گرفته و سالانه دو میلیون دختر نیز به این تعداد افزوده می شود. ریسک و عوارض جانبی انواع این عمل که معمولا بر روی دختران 4 تا 14 ساله و در محیط های غیر پزشکی و اغلب غیر بهداشتی صورت می گیرد بسیار زیاد است. انواع این عمل معمولا با شوک، درد و خونریزی بسیار زیادی توام است. اگرچه هنوز آمار دقیقی در دسترس نیست اما مسلم است که موارد زیادی منجر به مرگ و میر، فلج شدن، عفونت دائم، آسیب مجاری ادراری و دیگر عضوهای مجاور شده است. همچنین می توان از آمیزش جنسی بسیار دردناک ( به خصوص در نوع سوم یعنی قفل کردن که برای آمیزش محل دوختگی باید باز شود) نیز به عنوان یکی از عوارض این عمل یاد کرد. اختلال جنسی، افسردگی و اضطراب شدید نیز از دیگر عوارض بلند مدت انجام چنین عملی است. آخرین تحقیقات موسسه بهداشت جهانی (2003- 2001) حاکی از آن است که زنانی که این عمل بر روی اندام جنسی انها صورت گرفته است به مراتب زایمان های مشکل تر و با درد بیشتری را تجربه کرده و احتمال مرگ نوزادان آنها نیز بیش تر است. در قرن نوزدهم نیز نوع دوم این عمل یعنی یعنی برداشتن کلایتوریس در جامعه پزشکی غرب به ویژه در کشورهای انگلستان و آمریکا رایج شده و توجیه آن نیز جلوگیری از خود ارضایی، تمایلات همجنس گرایانه و معالجه انواع افسردگی و بیماری های روانی در زنان بوده است. حتا تا سال 1935 نیز این نوع جراحی در بیمارستان های روانی امریکا انجام می شده است. ( ایزابل گاینینگ) امروزه این عمل از نظر جامعه پزشکی مردود شمرده شده و هیچگونه جنبه درمانی ندارد. اما هنوز هم در جوامعی که بریدن اندام جنسی دختران مرسوم است، علت را معالجه خود ارضایی، از بین بردن میل جنسی در دختران و محفوظ نگاه داشتن این میل تا زمان ازدواج دختر می دانند. اگرچه مطالعات اخیر نشان داده است که این عمل میل جنسی دختران را سرکوب نمی کند، بلکه تنها باعث عدم ارضای میل جنسی می شود. ( فرایدی اکونو فوآ) نابربرای ختنه پسران و بریدن اندام جنسی دختران حتا در انعکاس اجتماعی این رسم نیز تبلور می یابد. از تصاویر دیواری مصر باستان تا به امروز ختنه پسران همیشه رسمی آشکار، عمومی و شایسته به تصویر کشیدن، جشن و پایکوبی بوده است. در حالیکه عمل بریدن اندام جنسی دختران همان طور که مشاهده کردیم حتا در مصر باستان در هاله ای از ابهامات پوشیده شده و هرگز جنبه یک رسم علنی را پیدا نکرده و تا به امروز با جشن و پایکوبی همراه نبوده است. مداخله فمینیسم: زبان، ترجمه و قدرت موضوع فمینیسم با زبان، در واقع درگیری فمینیسم با قدرت است. تبعیض جنسیتی زبان نامیدن جهان از نقطه نظر مردانه است که نتیجه آن وجود کلیشه های جنسیتی است که زن و مرد و روابط آنها را تعریف می کند. تبعیض جنسیتی زبان، نتایج بسیار جدی و خطرناکی را در پی دارد، چرا که زبان یک ابزار قراردادی مستقل از واقعیات روزمره نیست، بلکه ابزاری فرهنگی است که برای انتخاب و ثبت آنچه واقعیت خوانده می شود، به کار می آید. اطلاق کلمه « ختنه» به عمل بریدن اندام جنسی زنان همواره آن را در گرو معنای ختنه مردان نگاه داشته و این شبهه را ایجاد می کند که همان اتفاقی که برای آلت تناسلی مردان می افتد، برای اندام جنسی زنان نیز رخ می دهد. در این میان نویسندگانی که طی قرون درباره این عمل از جنبه های گوناگون دانش بشری نقل قول می کنند، ترجمه می کنند و می نویسند به تداوم این تصویر غلط بریدن اندام جنسی زنان = ختنه مردان کمک کرده و می کنند. نکته جالب توجه این است که حتا با وجود غلبه زبان مردسالار و حاکمیت مردان نویسنده از ابتدای ثبت عمل بریدن اندام جنسی زنان واژه « ختنه» به تنهایی برای توصیف این عمل نارسا بوده و نویسندگان را ناچار به یافتن کلمه مناسب تری کرده است. این موضوع خصوصا در مورد نویسندگانی صادق است که از بیرون به این رسم نگاه کرده اند و در نتیجه گرفتار فرهنگی که بخواهد این رسم را توجیه کند نیستند. مثلا در اغلب منابع از « استرابو» جغرافی دان یونانی، به عنوان اولین کسی یاد می شود که درباره این رسم نوشته است. او در سفر خود به مصر در 25 سال پیش از میلاد مسیح می نویسد: « این رسم را آنها ( مصریان) با اشتیاق دنبال می کنند که بچه های خود را تربیت کرده، پسران خود را ختنه کرده و دختران را ببرند.» ( مری نایت 318) استرابو از کلمه یونانی « Perikmenin برای پسران استفاده می کند.که ترجمه لاتین آن Circumcision است. هر دو کلمه دو جزء دارد. جزء اول، Peri/Circum به معنای پیرامون و جزء دوم temnein/ cisionبه معنای بریداست که در مجموع بریدن پیرامون چیزی معنا می دهد. استرابو این کلمه را برای توصیف عملی که بر روی دختران انجام می شود به کار نمی برد و در عوض از کلمه یونانی ek te'mnein استفاده می کنند که معادل لاتین آن excision به معنای بریدن/ در آوردن است. همچنین در گزارش های پزشکی از ابتدا از کلمه excision نیز برای توصیف این عمل استفاده شده و بعدها واژه (برداشتن کلایتوریس)cliterodoctomy نیز به ان افزوده شده است. با همه این ها، کلمه ختنه به تدریج در نوشته های انسان شناسان و محققانی که درباره بریدن آلت تناسلی دختران می نویسند مسلط شده و خشونت فیزیکی این عمل را با خشونت دیگری که من به تبعیت از « گایاتری اسپیواک» به آن خشونت معرفتی / شناختی می گویم همراه می کند. این روال تا دهه های شصت و هفتاد جنبش فمینیستی ادامه می یابد. زمانی که مبارزه با خشونت فیزیکی و شناختی علیه زنان در صدر کار فمینیسم قرار گرفت، محققان فمینیسم در کشورهای مختلف برای اولین بار به بحث درباره عمل موسوم به « ختنه زنان» و شناخت و شناسایی آن پرداختند. از طرفی « نوال السعداوی» فمینیست و پزشک مصری که خود یکی از قربانیان این رسم زن ستیز است در اواخر دهه هفتاد کمپینی علیه این عمل را در کشور خود آغاز کرد و برای اولین بار به بازگویی تجربیات شخصی خود و بیمارانش از این عمل پرداخت و این بحث را علنی ساخت. از سوی دیگر « فرن هاسکن» ( فمینیست آمریکایی با نوشتن سلسله گزارش هایی در خبرنامه خود « شبکه خبری بین المللی زنان» و انتشار این گزارش ها در کتابی به نام « گزارش های هاسکن» در سال 1979 جامعه بین الملل را با ابعاد وسیع و مصیبت بار این عمل آشنا ساخت. در اثر تلاش های آگاهی رسانی فعالان فمینیست و توصیف این عمل اصطلاح Female Genital Mutilation به معنای مثله کردن آلت جنسی زنان با نام اختصاری FGM جایگزین واژه ختنه زنان شد. در کنفرانس 1979 سازمان بهداشت جهانی در خارطوم، برای اولین بار تلاش های بین المللی برای مبارزه با مثله کردن آلت جنسی زنان آغاز شده و سازمان های بین المللی نظیر سازمان ملل متحد و زیر مجموعه های آن، « مثله کردن اندام جنسی زنان» را در متون رسمی خود ثبت کردند. اما جایگزینی وازه « مثله کردن» آسان صورت نمی گیرد. نمایندگان کشورهای آفریقایی که در آنها این عمل رایج است به عنوان « مثله کردن» که معنای شکنجه عمدی است معترض شده و برخی از زنان فعال این کشورها، فمینیست های غربی را متهم به نگاه استعماری و متکبرانه می کنند. با این وجود، اصطلاح « مثله کردن» در دهه هشتاد در نوشته های آکادمیک و سازمانی تثبیت شده و نزد بسیاری از سازمان ها و فعالان حقوق بشری کشورهای آفریقایی نیز متداول می شود. در دهه نود اصطلاح دیگری با نام Female Genital Cutting با نام اختصاری FGC برای توصیف «بریدن اندام جنسی زنان» از سوی برخی سازمان های توسعه بین المللی مطرح می شود. نیت اصلی این عنوان این بود که بتواند نگاه استعماری و متکبرانه غربی را تصحیح کرده و کانال ارتباطی گفتگو میان فرهنگ ها و کشورها را باز نگاه دارد. در حالیکه امروزه بحث درباره نامیدن عملی که بر روی اندام جنسی زنان صورت می گیرد کماکان ادامه دارد اصطلاح قدیمی « ختنه زنان» بدون اختصار FGM یا FGC تقریبا در هیچ منبعی به چشم نمی خورد. کافی است این لغت را در موتور جستجوگر گوگل در اینترنت جستجو کنید تا نتیجه را ببینید. در دو دهه اخیر تلاش فعالان فمینیست در شناساندن و نامیدن « مثله کردن آلت جنسی زنان» موجب تحقیق بیشتر درباره ختنه پسران و عوارض جانبی آن شده و جنبش سلامت اندام جنسی را به وجود آورده است که فعالان این جنبش خواهان توجه جامعه جهانی به نادرستی عمل ختنه به عنوان « مثله کردن اندام جنسی مردان» نیز شده اند. ختنه زنان در زبان و فرهنگ فارسی ختنه [ خ ت ن] ماخوذ از زبان عربی بریدگی غلاف سر نره ( از ناظم الاطباء ) " پاکی" در قاموس کتاب مقدس آمده است. یکی ار رسوم مشهود دین یهود است و آن بریدن گوشت غلفه هر فرزند نرینه است که هشت روز از تولدش گذشته باشد و این مطلب نشانه عهدیست که خداوند در میانه ی ابراهیم و نرینه ی او گذارده است. پس فورا خود و همه اهل بیتش ختنه شدند. ( لغت نامه دهخدا) ختنه – ماخوذ از عربی بریدن پوست یا غلاف سر آلت تناسلی مرد. به عربی ختن می گویند. رسم ختنه یا ختان قبل از اسلام میان مصریان و عربها و یهود متداول بوده است. در نزد مسیحیان معمول نیست. در ایران رسم ختنه کردن پسران و جشنی را که به آن مناسبت برپا می کنند ختنه سوران یا ختنه سوری می گویند. ( فرهنگ فارسی عمید) ختنه تا قبل از اسلام در میان پارسیان معمول و متداول نبوده است. بنابراین واژه فارسی نیز برای این عمل وجود ندارد. بنابر منابع تاریخی ختنه پسران در میان اعراب قبل از اسلام بسیار متداول بوده است؛ اما بریدن آلت جنسی دختران تنها در میان برخی قبایل رواج داشته است. ( برکی 23) وازه ختنه لااقل در صدر اسلام در مورد دختران نیز استفاده می شد. پس از اسلام این ناهمگونی میان دو رسم ادامه پیدا می کند، بدین ترتیب که ختنه پسران سنت شمرده شده و امری واجب تلقی می شود. در صورتی که علمای دینی نظرات مختلفی درباره ختنه دختران ارائه می دهند و به طور کلی آن را یا مستحب و یا مکروه می دانند و بیشتر بر این اعتقادند که این امر واجب نیست، اما پسندیده و نیکو است.( برکی 25و26) بدین ترتیب دین اسلام راه را برای فرهنگ هایی که در آن بریدن اندام جنسی دختران متداول بوده است باز می گذارد و در عین حال اصراری نیز به تغییر فرهنگ هایی که با این رسم بیگانه بوده اند ندارد. برای مثال در کشور مصر این رسم با اسلام عجین می شود؛ هرچند که در میان مصریان غیر مسلمان نیز این رسم رواج داشته و دارد. در حالیکه در ایران این رسم هرگز عمومی نمی شود و تنها در میان برخی اقوام کرد و عرب خوزستان و خلیج فارس این رسم دیده می شود. با توجه به تاریخچه ختنه در ایران در فرهنگ های لغت فارسی از جمله فرهنگ عمید و دهخدا همان طور که در بالا هم گفته شد، ختنه مطلقا درباره پسران به کار رفته و از ختنه زنان اثری مشاهده نمی شود.( به نظر می رسد زنان خانواده ما آنقدرها هم در اشتباه نبوده اند!) نکته قابل توجه این است که « ختنه زنان» با ادبیات فمینیستی و توجه به مسایل زنان در فرهنگ امروزی در زبان فارسی معمول شده است و در واقع ترجمه Female Circumcision است. حتا توجه و تحقیق درباره رسم ختنه زنان در برخی نقاط ایران از طریق ترجمه متون دانش جهانی در مورد این مساله است که در ایران مطرح می شود.برای مثال در گزارشی با عنوان « هفتاد درصد زنان بندر کنگ هرمزگان ختنه می شوند» در وب سایت کانون زنان ایرانی، ترانه بنی یعقوب که نویسنده این گزارش است با نقل قول از کتاب « گل صحرا خاطرات واریس دیرس زن آفریقایی که در کودکی عمل مثله کردن آلت جنسی بر روی او انجام شده است» می نویسد: « وقتی چندی پیش این کتاب را می خواندم هرگز تصور نمی کردم در کشور من نیز زنانی تحت این عمل وحشتناک قرار گیرند. امروز که فهمیدم عمل ختنه در برخی نقاط کشور من هم اتفاق می افتد چنان شوکه شده ام که گویی هرگز انجام چنین عملی بر روی زنان کشورم را تصور هم نمی کردم.» خوشبختانه سالها است که در ایران فمینیسم بحث روز شده است و محققان و نویسندگان بسیاری را به نوشتن درباره مسائل زنان واداشته است. اما این مساله به تنهایی کافی نیست؛ بدون توجه به دستاوردهای فمینیسم در حوزه زبان و ترجمه حاصل این تلاش ها کشاندن خشونت فیزیکی به حوزه معرفتی است که ختنه پسران را با بریدن اندام جنسی دختران برابر کرده و چرخه خشونت را مجال چرخش بیشتر می دهد. لزوم ترجمه FGM به مثله کردن اندام جنسی زنان و FGC به بریدن اندام جنسی زنان و ساخت واژه های تازه ای که بتواند این خشونت را در ابعاد وسیعش القا کند وتحریم عبارت « ختنه زنان» لازمه پایبندی به دیدگاه فمینیستی است. ساخت واژه هایی که معادل فمینیستی را در برداشته باشد اکثر مواقع آسان نیست. ختنه کلمه متداولی است و استفاده از آن نه تنها ساده تر است بلکه از نظر زیباشناختی زبان و ترجمه نیز مانوس تر و روان تر است. اما اولا متداول کردن عبارت « ختنه زنان» در زبان فارسی حرکتی برخلاف فمینیسم است چرا که در پی تثبیت واژه ای نادرست است که فمینیست های جهان سالها برای تغییر آن همت و تلاش کرده اند و ثانیا هدف فمینیسم دقیقا واژگون کردن مانوسی و روانی واژه ها است. چرا که مانوس بودن و روان بودن واژه ها یعنی آنچه بدون درنگ، بدون سوال و بدون شک می توان از کنار آن گذشت؛ حال آنکه هدف فمینیسم پرسشگر و کنجکاوانه به زیر سوال بردن آشناترین واژه ها و مفاهیم است تا نشان دهد آشنایی چیزی نیست جز پنهان کردن قدرت و نهان نمودن هدف و انگیزه غایی. Bibilography Jonathan P. Berkey, “Circumcision Circumscribed: Female Excision and Cultural Accommodation in the Medieval Near East,” International Journal of Middle East Studies, 28, No.1 (1996) 19-38. Isabelle R. Gunning, “Arrogant Perception, World Traveling and Multicultural Feminism: The Case of Female Genital Surgeries,” Columbia Human Rights Law Review, 23, No. 2 (1992) 189-248. Fran P. Hosken, The Hosken Report: Genital and Sexual Mutilation of Females. 4th Rev. WIN News, Lexington, 1993. Stanlie M. James and Claire C. Robertson, Genital Cutting and Transnational Sisterhood, Chicago: University of Illinois Press, 2002. Mary Knight, “Curing Cut or Ritual Mutilation? : Some Remarks on the Practice of Female and Male Circumcision in Greco-Roman Egypt,” Isis, 92, No.2 (2001) 317-338. Ashley Montagu, “Mutilated Humanity,” The Second International Symposium on Circumcision, San Francisco, 1991. www.nocirc.org/symposia/second/montagu.html Friday Okonofua, BJOC: An International Journal of Obstetrics and Gynecology, Vol. 109 (2002) 1089. www.circumstitions.com/FGM-sex.html Nawal El Saadawi, The Hidden Face of Eve:Women in the Arab World, Translated and Edited by Dr. Sherif Hetata, Boston:Beacon Press, 1980. Gayatri Chakravarty Spivak, “French Feminism in an International Frame,” In Other Worlds, New York, 1987. Gayatri Chakavarty Spivak, A Critique of Postcolonial Reason: Towards History of the Vanishing Present, Cambridge: Harvard University Press, 1999 text/html 2006-12-04T05:00:00+01:00 پریسا كاكائی تجاوز زناشویی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/35742/clubname/feminismclub <DIV id=body style="COLOR: #000"> تجاوز زناشویی/پریسا کاکائی دی نا متزگر، یکی از قربانیان تجاوز می گوید: " تجاوز جرمی ست بر علیه انسان، و نه بر علیه پرده بکارت." این تعبیر به سادگی، دامنه گسترده تجاوزات انسانی را تعیین می کند چرا که دیگر، هدف قسمتی از بدن یک زن نیست بلکه فردیت و تمامیت آزادی یک انسان را شامل می شود. جانت شیبلی هاید در کتاب روان شناسی زنان، در تعریف تجاوز این مسئله را مطرح می کند که چنین عملی با نارضایتی طرف مقابل صورت می گیرد: "قربانی نسبت به انجام آن راضی نیست، نارضایتی وقتی رخ می دهد که قربانی قادر به بیان رضایت خود نیست، شاید به این دلیل که او مست و ناهشیار است و یا ماده دارویی را به میزان زیاد مصرف کرده است." اما شاید شیبلی هاید در توضیح خود یکی از دیگر دلایل عدم توانایی در بیان نارضایتی یعنی هشیار بودن اما مجاز به اعتراض نبودن را در نظر نگرفته است. اجازه ای که در محدوده قانون و فرهنگ تعیین می شود. اگر خشونت را فقط در سطح کتک زدن زن تعریف نکنیم خواهیم دید که در بسیاری جوامع خشونت به صورت تجاوزات زناشویی صورت می گیرد. ازدواج و پیمان زناشویی دو انسان به مثابه قراردای تلقی می شود که طی آن هر دو موظفند به وظایف زناشویی خود عمل کنند و این وظیفه در مورد زن از شدت بیشتری برخوردار است چراکه در ازدواج چرخه قدرت دخیل است به خصوص اگر قدرت مزبور از پشتوانه قانونی نیز برخوردار باشد. اگرچه در بسیاری از کشورهای اروپایی و امریکایی هم گزارشاتی از تجاوزات زناشویی وجود دارند و البته قابل اثبات در محاکم نیستند ولی به هر حال باید در نظر گرفت در چنین کشورهایی چون حق طلاق دو طرفه است وقتی زن توسط شوهرش مورد آزارهای جنسی قرار می گیرد و یا به زور مجبور به ارتباط جنسی می شود در صورتیکه نتواند خود و خانواده را توسط مداخلات حل بحران از این آزار و پیامدهای آن برهاند می تواند از زندگی مزبور خارج شود اما در کشورهایی مثل ایران که قانون به حمایت از تسلط مرد بر زن پرداخته و مسئله ای به نام تمکین را مطرح کرده است، زن با توجه به قانون درخواست طلاق که حق مرد است و همچنین نامشخص بودن حد عسر و حرجی که زن را مجاز به تقاضای طلاق می داند، نمی تواند مورد تجاوز جنسی را در دادگاه مطرح و حقانیتش را در اعتراض به آزارهای جنسی شوهرش ثابت کرده و خود را از چنین خشونتی آزاد کند، به ناچار مقهور خشونت می شود. همچنین به دلیل بیش از حد مقدس جلوه دادن نهاد خانواده که مانع از دیدی واقع بینانه و آسیب نگر می شود و خصوصی دانستن این جامعه کوچک و در عین حال ریاست تک نفره مرد در آن، از سویی قانون امکان هر گونه مداخله درمانگری را از بین برده و تا مشاهده قربانی در حال احتضار اقدام خاصی نمی شود کرد از سوی دیگر، خود زن نیز علی رغم تحمل انواع خشونتها، بنا بر سنت رایج نمی خواهد تقدس مزبور را زیر سوال ببرد. تمکین در هر دو سطح خاص و عام آن بیانگر از دست رفتن آزادی فردی و در نظر نگرفتن زن به عنوان یک شخصیت واحد و مستقل است. در تمکین خاص، زن مجبور است برای برخورداری از حقوق اولیه خود تحت عنوان نفقه یعنی، مسکن، غذا و ...، به غیر از مواردی که پزشکی تعیین می کند که آن هم تعریف مشخصی ندارد، هر زمان که شوهر بخواهد خود را در اختیار وی قرار دهد. زیر بنای چنین تفکری که به دنبال آن در صورت عدم تمکین زن، مرد را به طور ضمنی مجاز به ازدواج با زن دیگر و یا جدایی می داند خشونتی پنهان و حاکی از تمایل به حذف موجودیت زن است. در واقع به قول متزگر، تجاوزی علیه انسان است. این جزم اندیشی، تعریف درستی از آنچه استحقاق فرد است و آنچه حقوق افراد ندارد. جان استیوارت میل در این زمینه می گوید: "دست زدن به عملی درست مستلزم به حساب آوردن فایده و عدالت، هر دو، است و خود عنصر عدالت هم شامل دو ملاحظه متفاوت است. آنچه نشانه احترام به حقوق افراد است متفاوت از چیزی است که استحقاق آنهاست، چون افراد حقوقی دارند، فقط به همین دلیل که انسان هستند، حال آنکه استحقاق افراد بستگی به اعمال گذشته آنان دارد." بنابر چنین تعریفی، آنچه تحت عنوان نفقه مطرح می شود همان حقی ست که به دلیل انسان بودن زن برای وی در نظر گرفته می شود اما وقتی منوط می شود به تمکین، جنبه استحقاق به خود می گیرد و زن در صورت گوش به فرمان بودن می تواند از آن برخوردار شود. در نتیجه به ناچار آنچه پیش می آید معامله ای ست برای بقا. اما اینکه چنین مبادله ای تا چه حد جنبه انسانی دارد و بر اساس توافقی دو طرفه صورت می گیرد جای بحث دارد. به نظر می رسد در تمکین در هر دو بعد خاص و عام، بیشتر از آنکه توافق مطرح باشد استیصال یک انسان به دلیل تعدی به حقوق ابتدایی وی جاری ست. در جوامعی مثل ایران که نگاه مرد سالار غالب است و از حمایتی قانونی برخوردار است، زن برای شکوفایی استعدادهای بالقوه خود، تحصیل، اشتغال نیازمند اجازه شوهر است یعنی تمکین به طور عام که به او اجازه توانمند شدن را نمی دهد تا روزی برای دریافت نفقه مجبور به تمکین خاص نشود و اختیار و اشتیاق خود را دخیل کند، از طرفی باز قانون با محصور کردن وی در قید و بندهای مردسالارانه خود، برآوردن نیازهای ابتدایی وی را مشروط می کند و او را مانند موجود بی دست و پایی جلوه می دهد که همیشه و در همه حال صغیروارانه محتاج قیمی چون مرد است و حتی بر خلاف میل، برای دریافت حقوق اولیه اش در غالب نفقه، مجبور است خود را تحت هر شرایطی در اختیار شوهر قرار دهد است. این در حالی ست که زیر بنای ارتباط جنسی و به طور کلی ارتباطات بین فردی تمایلی دو طرفه است و هر گونه اجبار و یا سوء رفتاری در چنین ارتباطاتی چه در سطح خانواده و چه در خارج از این چهارچوب، تجاوز به حقوق فردی محسوب می شود. اما چه عواملی موجب پدیدآیی تجاوز در رابطه زناشویی می شوند؟ آنچه مسلم است زیر بنای رفتارهایی از این دست، پرخاشگری نهفته ای ست که یا به شخصیت و اختلالات فرد متجاوز بر می گردد و یا ناشی از نگرشها، دیدگاهها و نواقص قوانین جاری در یک کشور است و در عین حال برایند این دو عامل خود می تواند از عوامل تعیین کننده ترویج خشونت در جوامع مختلف باشد. طبق پژوهشهای انجام شده بسیاری از زنان کتک خورده، توسط شوهرانشان مورد تجاوز هم قرار می گیرند. شیبلی هاید می گوید: "در یک بررسی روی 137 زن که گزارش داده بودند توسط شوهرانشان مورد ضرب و شتم جسمانی قرار گرفته اند، 34 درصد گزارش دادند که شوهرانشان به آنها تجاوز نیز کرده اند." برای مردان ضارب و گاه متجاوز نشانگان خاصی را نمی توان در نظر گرفت اما این افراد غالبا دچار اختلال شخصیت، اضطراب، خودشیفتگی، گاه افسردگی، در بعضی موارد مبتلا به حسادت هذیانی، عدم تعادل و ثبات در روابط بین فردی، و فقدان همدلی هستند. برخی از این مردان نیز خود قربانی خشونت خانوادگی دوران کودکی بوده و بعضی هم چه توسط آشنا و چه غریبه مورد تجاوز قرار گرفته اند. و در نتیجه این چرخه تا به زندگی کنونی شان ادامه یافته است. از طرفی، در بسیاری از فرهنگها مردها به دنیا می آیند که قوی باشند، بجنگند، عامل تولید مثل باشند و قدرت افسانه ای خود را به ظهور برسانند. این قدرت صرفا به مرد تفویض شده است و زن برای مصونیت در برابر خطرات احتمالی زندگی که بخشی از آن، خود زاییده همین قدرت است باید به وجود مرد متوسل شود، چرا که تقسیم قدرت در جامعه چنین حکم می کند که بر اساس امکانات و پشتوانه های فرهنگی و قانونی جامعه، زن در موقعیت کهتر قرار گیرد. دکتر اعزازی، جامعه شناس و پژوهشگر مسائل زنان در گفتگویی با رادیو دویچه وله، نابرابری قدرت را عامل اصلی خشونت بر زنان قلمداد می کند: "آنچه در خانواده خیلی از اوقات و یا اکثر اوقات، به خشونت می&zwnj;انجامد، رفتارهایی از زنان است که مردان آن را نمی&zwnj;پسندند و می&zwnj;خواهند بر روی رفتار زن، تحرکاتش، اقداماتی که می&zwnj;تواند بکند و به هرحال هر نوع فعالیت او اعمال قدرت و نظارت کنند. از آن طرف وقتی نگاه می&zwnj;کنید در قوانین خانواده می&zwnj;بینید که به عنوان رییس خانواده اصولا قدرت به او داده شده. این دو، یعنی ساختار جامعه و ساختار خانواده، باهم در ارتباط هستند. تا موقعی که ساختار جامعه قدرت را به مرد می&zwnj;دهد، همین قدرت در خانواده هم می&zwnj;تواند اعمال بشود و آنوقت زنان را وادار می&zwnj;کنند که رفتار مطابق میل آنها را انجام بدهد، حتی، اگر خودش موافق با آن نباشد." همچنین ارتباط جنسی در بیشتر فرهنگها و برای بسیاری از مردان، نشان دهنده قدرت وی و سلطه مرد بر زن است و در نتیجه وقتی زن بنا به هر دلیلی از برقراری ارتباط سر باز زند از سوی مرد به نوعی زیر سوال بردن این قدرت و سلطه تلقی می شود و در نتیجه خشونت جایگزین توافق دو طرفه می گردد. طبق بررسی دکتر اعزازی در مورد زنان کتک خورده در تهران، نزدیک به 49 درصد زنان در شب اول ازدواج و یا تا یک ماه بعد از ازدواج مورد ضرب و شتم قرار گرفته اند که بعضی از این موارد به دلیل ترس زن در برقراری ارتباط جنسی بوده است. به طور مثال در این پژوهش یکی از قربانیان می گوید: " از رابطه جنسی می ترسیدم. چندین بار به سختی کتک خوردم تا یک بار که در خانه بودیم، شوهرم اول مرا کتک زد. بعد مرا تا کمر زیر کمدی که در اتاق بود انداخت. نمی توانستم تکان بخورم و احساس خفگی شدید می کردم. او در این حالت با من رابطه برقرار کرد." از طرفی نیز مردانی که از لحاظ جنسی پرخاشگر هستند خود را مجاز دانسته و دلیل وجودی زن را نیز به عهده گرفتن چنین نقشی به عنوان قربانی می دانند. در عین حال در کشور ما قوانینی که مبین ارتباط تنگاتنگ تمکین و نفقه هستند می توانند این تفکر را به وجود آورند که مرد امکاناتی را به زن می دهد و در ازای در اختیار گذاشتن چنین امکاناتی این حق را دارد که با وی به هر صورتی حتی با آزارهای جنسی، رابطه برقرار کند. یکی دیگر از قربانیان مورد بررسی دکتر اعزازی در این مورد می گوید: " شوهرم به من خیلی مشکوک است. نه فقط همیشه مرا کتک می زند، بارها با میل گرد و برس شست و شوی توالت به من تجاوز کرده است." تفکرغالب در جامعه و فرهنگ رایج در آن و نگرشی که نسبت به رابطه جنسی زن و شوهر وجود دارد نیز عامل تعیین کننده ای ست. در جوامعی که زن همیشه نقشی منعطف و گوش به فرمان داشته است مجبور به تمکین است و در بیشتر موارد این زن است که خود را مقصر قلمداد کرده و خشونت مرد را دلیل بر بی کفایتی خودش می داند. عدم تعریف درست تعهدات زناشویی با حفظ استقلال و احترام فردی، عدم آشنایی افراد با رابطه درست جنسی از علل خشونتهای جنسی مردان نسبت به همسرانشان است. در کشورهایی مثل ایران نیز عدم وجود سازمانهای حامی زنان آسیب دیده و بازمانی قربانیان در محیط خشونت زده، دست این قدرت را باز گذاشته و سوءرفتار به صورت میراث خانوادگی به فرزندان نیز منتقل می شود و رفتار بیمارگون، بسان چرخه ای طبیعی در زندگی ادامه می یابد. منابع: 1. اعزازی، شهلا – خشونت خانوادگی، زنان کتک خورده – تهران 1380 – نشر سالی 2. اندرسون، سوزان لی – فلسفه جان استیوارت میل – ترجمه دیهیمی، خشایار- تهران 1385 – نشر طرح نو 3. جزایری، شیرین - گفتگو با دکتر شهلا اعزازی/ نابرابری قدرت، عامل اصلی خشونت بر زنان- آذر 1385- رادیو دویچه وله 4. روی، ماریا – زنان کتک خورده – ترجمه قراچه داغی، مهدی – تهران 1377 – نشر علمی 5. شیبلی هاید، جانت – روان شناسی زنان – ترجمه خمسه، اکرم – تهران 1383 - نشر آگه و ارجمند </DIV> text/html 2006-07-04T04:00:00+01:00 پریسا كاكائی خشونت آموختنی ست. http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/19209/clubname/feminismclub منبع: زنستان (http://herlandmag.org)/پریسا کاکائی قوانین جزایی در هر جامعه ای برای حمایت از آزادیهای فردی و اجتماعی مردم آن جامعه تعیین شده اند و این مهم از دیرباز مورد بحث حقوقدانان و اندیشمندان بوده است. آراء و عقاید مختلفی نسبت به تعریف قوانین جزایی وجود دارد اما آنچه اهمیت دارد کاربرد این قوانین و چگونگی تاثیر آن در جامعه است. به همین دلیل، همیشه فعالان اجتماعی در حوزه حقوق بشر، نسبت به موضوع عدالت و قوانین کیفری حساس بوده اند، به خصوص که مجازاتهایی چون زندان، شکنجه و اعدام در برخی موارد اثری معکوس بر بزهکار یا جامعه دارند و گاه کاربرد آنها در تضاد با میزان جرم است. یکی از موارد مورد توجه فعالان اجتماعی، نحوه به کار بردن قوانین جزایی ست. اینکه اصولا تنبیه در نظر گرفته شده برای مجرم، بیشتر در جهت ریشه کن کردن جرم و تعدیل رفتاری ست یا ایجاد رعب، وحشت و قدرتنمائی؟ به طور مثال، بسیاری از مدافعان حقوق بشر، اعدام را راه حل از بین بردن جرم ندانسته و آن را تنها حذف صورت مسئله قلمداد می کنند. از طرف دیگر هم کاربرد شکنجه را برای اقرار گرفتن، عملی غیر انسانی دانسته و هیچ جرمی را شایسته برخوردهای وحشیانه نمی دانند. این در حالی ست که به نظر آمران و عاملان شکنجه، با چنین روشهایی ست که هم مجرم و هم مردم در مقابل ترس و قدرت موجود، رفتاری معقول (که خود تعاریف گسترده ای دارد) را در جامعه در پیش می گیرند. میشل فوکو در کتاب مراقبت و تنبیه خود، در مورد اشکال روش کیفری فرانسه تا پیش از انقلاب سال 1789 می نویسد: " در مراسم تعذیب مجرم، شخصیت اصلی مردم اند که حضور واقعی و بی واسطه شان برای اجرای این مراسم ضروری است. دادن سرمشق و درس عبرت هدف بود، آن هم نه فقط با دادن این آگاهی که کوچک ترین جرم به احتمال زیاد تنبیه می شود؛ بلکه با برانگیختن احساس رعب و وحشت از طریق نمایش قدرتی که با تمام نیرو، خشم خود را بر مجرم وارد می آورد. مردم نه تنها باید آگاه می شدند بلکه باید به چشم خود می دیدند. چون باید می ترسیدند؛ و نیز چون باید به منزله ی ضامن های تنبیه، شاهدان تنبیه می بودند، و چون باید تا حدی در آن شرکت می کردند." این نویسنده در کتاب مزبور، پیدایش مفهوم عدالت کیفری را به سالهای پایانی سده هجدهم و آغازین سده نوزدهم متعلق می داند. عدالتی که در آن کشورهایی مثل روسیه و فرانسه، حداقل از نمایش شکنجه و تنبیه در ملاعام دست برداشته و در قوانین زندان اصلاحاتی را انجام دادند. البته با گذشت سالها، همچنان مجرمان در بند، چه به دلیل بزهکاری و چه سیاسی و اجتماعی، تحت نام قانون، مورد آسیبهای جدی روانی و جسمی قرار می گیرند و این مسئله بیشتر شامل حال زندانیهای سیاسی می شود که به دلیل مخالفت با دولتها در بدترین شرایط روانی و جسمی به سر می برند. آنچه مسلم است، حکومتها، سالهای سال از روش ایجاد رعب عمومی استفاده می کردند تا با نمایش خشونت و درد در میان مردم، به گونه ای، ترس از قدرت را جایگزین آموزش تشخیص خوب و بد نمایند. در این میان معترضین سیاسی و مذهبی با روشهایی دردناک تر درحضور همه مردم شکنجه و به مرگ محکوم می شدند. بدین ترتیب دولتمردان با نهادینه کردن خشونت به نام اجرای عدالت قانونی، مخالفین را سرکوب کرده و آنچنان مردم را دچار وحشت می کردند که خود مردم نیز منادیان آزادی را طرد می کردند. این روند در اشکال مترقی تر، سالهای سال ادامه داشته است. با پیدایش سازمانهای جاسوسی، مردم امنیت روانی و مفاهیمی چون اعتماد و ایمان را از دست داده و انزوا یا کار فردی را بر روابط مخاطره آمیز ترجیح دادند. مردم به تدریج آموختند قدرتها با استفاده از جاسوسهای حرفه ای و غیر حرفه ای حتی در خانه هایشان نفوذ کرده اند و کوچکترین مخالفت با مظاهر قدرت آنها را دچار مشکل خواهد کرد. با آنکه مراسم شکنجه مجرمین تا مرز اعتراف و یا تعذیب آنها به مرور زمان از بین رفت و بسیاری از کشورها اعدام در ملاعام را ممنوع اعلام کردند اما اینبار وسایل ارتباط جمعی تبدیل به امکانی شدند که از طریق آن حکومت های مختلف بتوانند همان ترس را ایجاد نمایند. روزنامه ها، تلویزیون، فیلمها همه از زندانها و شکنجه گران کشورهای مختلف سخن گفته و مخاطب را با تجسم وحشتناکی از آزار جمسی و روانی یک انسان رها می کنند. به هر حال اگر در گذشته مشاهده مستقیم چنین صحنه هایی مردم را وحشت زده می کرد حال تجسم همان صحنه ها آن هم با تخیل آدمی که پا را از واقعیت فراتر می گذارد رعب آورتر است. مردم هم، دیده ها و نادیده ها را در کنار هم گذاشته و شکنجه ای تمام عیار را به کمک رسانه ها و شایعات، برای یکدیگر تصویر سازی می کنند. و بدین ترتیب همانطور که فوکو می گوید مردم باید می دیدند چون باید می ترسیدند و حال مردم باید بشنوند چون باید بترسند. اما آنچه مهم است سلسله مراتب انتقال ترس استوار بر پایه قدرت است. مردم، ناامنی حاصل از سیاستهای دولتها و همچنین ترسهای دریافت شده را باید به گونه ای از چرخه روانی خود خارج کنند. بنابراین آنها با ابراز خشم به یکدیگر، تجاوز، قتل، فحاشی، کودک آزاری، زن آزاری و به طور کلی انسان آزاری کمی از انرژی منفی اندوخته شده را تخلیه کرده و به طور ناخودآگاه خود را برای پذیرش بارهای منفی دیگر آماده می کنند. این روند بدون توقف ادامه پیدا می کند. آنها آموخته اند که قدرت برای نیرو گرفتن، نیازمند سرکوب ضعفا و یافتن فرصت برای خودنمایی است. این سرکوبی، کاربردهای مختلفی هم دارد برای مثال، رئیس خانواده، به واسطه قدرت می تواند سایر افراد را مورد هجوم و سرکوب قرار دهد. صاحبان کار می توانند با توهین، تحقیر و اخراج کارگران اعمال قدرت کنند. در اجتماع آنکه اسلحه سرد در دست دارد یا قدرت بدنی بیشتری دارد می تواند دیگران را مورد آزار و اذیت قرار دهد. حکومتها می توانند به دلیل جایگاه قیم مابانه ای خود نسبت به مردم، کوچکترین اعتراضی را سرکوب کنند. چرا که در همه موارد آنچه باید حفظ شود قدرت است و زمانی که قرار بر حفظ جایگاهی به هر قیمتی باشد، بهایش می تواند ترویج خشونت در جامعه ای باشد که افراد به طرز بیمارگونه ای روز به روز پرخاشگر و کم طاقت تر می شوند. از سوی دیگر، در کشورهایی مثل ایران که اعدام در ملا عام همچنان برگزار می شود، نمایش خشونت به صورت یک نمایش خیابانی درآمده که مشاهده آن برای عموم آزاد است و هیچ کنترلی هم بر حضور تماشاگران از سنین مختلف نیست. چه کسی می خواهد تضمین کند که در میان تماشاگران، کودک عابری یا نوجوان رهگذری حضور نداشته باشد؟ چه کسی در آن میان حضور دارد که ذهن آشفته بیننده را که از سر کنجکاوی به تماشا آمده آرام نماید و یا آن نوجوان و کودک را از دیدن صحنه دست و پا زدن یک آدم معاف کند؟ نمایش مذکور برای نهادینه شدن ترس، توانایی بالایی دارد و بارزترین نکته، عکس العملهای تماشاگران به صورت تشویق برای اعدام کردن مجرم و یا هورا کشیدن پس از اجرای اعدام است. فریادها نه فقط از سر تشویق اجرای عدالت که به جهت برونریزی دردی ست به هنگام مشاهده زجر کشیدن یک موجود زنده در آدمی ایجاد می شود. بکاریا در سال 1764 در همین مورد می گوید:" قتل که همچون جرمی دهشتناک به ما معرفی می شود، بار دیگر با خونسردی و بدون ندامت و پشیمانی تکرار می شود." به واقع به نام اجرای عدالت، خشونت دوباره متولد می شود. مردم با دیدن جان دادن یک موجود زنده در مقابل چشمانشان، خشونت برایشان عادی می شود و بعدها با ارتکاب جرایم به صور مختلف، آنچه آموخته اند را تحویل جامعه می دهند. همانطور که گفته شد اعمال خشونت توسط دولتمردان، تنها شامل بزهکاران نمی شود بلکه آنها با سرکوب مخالفان خود به صورت یورشهای خیابانی به گروههای متحصن یا تجمعات اعتراضی و ضرب و شتم و فحاشی نسبت به آنها، خشونت را به شکل علنی تر درمقابل چشم مردم کوچه و بازار به نمایش می گذارند تا هم درس عبرتی شود برای دیگران و هم گوشه ای از قدرت خود را نشان دهند. این قدرتنمائی، مجوز غیرمکتوبی برای عاملان خشونت است. وقتی کسی به نام قانون در مقابل دید همگان باتون خود را با شدت بر بدن انسانی دیگر می زند، بدن نیمه برهنه او را روی زمین می کشد، پیراهن بر تن او می درد و یا رکیک ترین فحشها را به او می دهد، انگار کلاس درسی تشکیل داده برای آموختن ندانسته های خشونت. جالب آن است که همین عاملان خشونت، روز دیگر خود در تعقیب کسی خواهند بود که با ضربه سنگی، انسانی را مجروح کرده است. وجه تمایز هر دو، تنها این است که اولی، برای ضرب و شتم مجوز قانونی دارد و دومی، خود حکم صادر کرده، تشابهشان هم در این است که هر دو تاب عقیده مخالف نداشته اند. اصولا در بیشتر مواقع خشونت اتفاق می افتد چون عامل آن نمی تواند نه را بپذیرد. نه به تجاوز به حقوق فردی یک انسان را. به طور کلی آنچه امروزه قابل مشاهده است افزایش روزافزون بزهکاری، خشونت گرایی، تجاوز و قتل است. اگرچه عاملان خشونت از لحاظ روان شناختی جزو دسته شخصیتهای ضداجتماعی قرار می گیرند ولی شخصیتهای ضد اجتماعی هر کدام پیشینه کودکی دارند که در آن بر اثر محرومیتها و آموخته های خشن، دچار چنین اختلالی شده اند. این افراد چه در سطح خصوصی و چه اجتماعی، نسبت به حقوق دیگران بی تفاوت و بی مسئولیتند. اما جامعه در مقابل آنها مسئول است چراکه هر کدام از این افراد می توانند به شدت آسیب رسان باشند. آنچه جامعه باید انجام دهد حمایت های روانی از این افراد، ترویج حس انسان دوستی، حساس کردن افراد برای احترام به حقوق فردی ست. همچنین مردم و دولتمردان باید برای شنیدن صدای مخالف آموزش ببینند، چرا که حکومتها با استفاده از افراد پرخاشگر و فحاش به جهت سرکوبی منتقدین، نه تنها نمی توانند به برقراری نظم در جامعه کمک کنند بلکه مرجعی خواهند شد برای پرخاشگری آموخته شده که در اینصورت دیگر تاریخ قابل فخری برای آیندگان باقی نخواهیم گذاشت. منابع: 1. فوکو، میشل– مراقبت و تنبیه – ترجمه سرخوش و جهاندیده – نشر نی – تهران 1384 2. ولیدی، محمد صالح – حقوق جزای عمومی – انتشارات سمت – تهران 1384 3. روزنهان و سلیگمن – آسیب شناسی روانی 2 – ترجمه یحیی سیدمحمدی – نشر ارسباران – تهران 1384