مقالات کلوب فرزان دلجو

مقالات کلوب فرزان دلجو 2012-02-12T18:31:07+01:00 text/html 2007-08-18T18:17:22+01:00 جواد خالیک چند عکس از شاه مرحوم ایران(روحش شاد) http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/56777/clubname/farzandeljo <IMG src="http://www.dowran.ir/pics/02/shah/03.jpg" /> <IMG src="http://www.farhangsara.com/history/mohammadreza_shah.jpg" /> <IMG src="http://activities.almawakeb.sch.ae:82/hisclub2/Hadarat/persian_files/image001.jpg" /> <IMG src="http://www.payvand.com/news/04/jan/shah-in-uniform.jpg" /> <IMG src="http://prlupin.salijazayeri.com/images/blog/shahoriena.jpg" /> <IMG src="http://www.hekmat.net/iran/images/shah.JPG" /> <IMG src="http://www.unlv.edu/faculty/pwerth/Shah-1.jpg" /> <IMG src="http://www.persianmirror.com/images/history/coronation1.jpg" /> <IMG src="http://www.aftab.ir/articles/politics/plitical_history/images/670cea01d84de5bf1341bbad5582b7d2.jpg" /> <IMG src="http://www.turath.ae/vb/uploaded/721/5Rials.jpg" /> <IMG height="561src" width="413" /> <IMG height="561src" width="440" /> <IMG src="http://nedads.com/pictures-new/rezapahlavi.jpg" /> <IMG alt="alt" hspace="0src" align="baseline" border="0" /> <IMG height="480src" width="298" border="0" />   text/html 2007-08-18T18:03:02+01:00 جواد خالیک اینم سپاسگذاری آقای دکتر(احمدی نژاد)به مردم خون گرم و مهربان ایران(متشکریم دست درد نکنه گل کاشتی) http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/56776/clubname/farzandeljo <DIV dir="rtl"><IMG style="WIDTH:191px;HEIGHT:220px" height="330alt" hspace="0src" width="299" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:175px;HEIGHT:220px" height="384alt" hspace="0src" width="304" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:188px;HEIGHT:221px" height="261alt" hspace="0src" width="239" align="baseline" border="0" /> <IMG style="WIDTH:180px;HEIGHT:172px" height="491alt" hspace="0src" width="229" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:198px;HEIGHT:172px" height="160alt" hspace="0src" width="309" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:176px;HEIGHT:172px" height="464alt" hspace="0src" width="292" align="baseline" border="0" />   <IMG style="WIDTH:182px;HEIGHT:185px" height="597alt" hspace="0src" width="178" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:190px;HEIGHT:185px" height="516alt" hspace="0src" width="287" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:181px;HEIGHT:185px" height="230alt" hspace="0src" width="263" align="baseline" border="0" /> <IMG style="WIDTH:185px;HEIGHT:172px" height="201alt" hspace="0src" width="220" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:180px;HEIGHT:172px" height="163alt" hspace="0src" width="314" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:189px;HEIGHT:172px" height="211alt" hspace="0src" width="240" align="baseline" border="0" /> <IMG style="WIDTH:181px;HEIGHT:157px" height="195alt" hspace="0src" width="219" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:176px;HEIGHT:157px" height="195alt" hspace="0src" width="347" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:196px;HEIGHT:157px" height="399alt" hspace="0src" width="247" align="baseline" border="0" /> <IMG style="WIDTH:190px;HEIGHT:177px" height="172alt" hspace="0src" width="278" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:185px;HEIGHT:177px" height="202alt" hspace="0src" width="341" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:178px;HEIGHT:177px" height="180alt" hspace="0src" width="322" align="baseline" border="0" /> <IMG style="WIDTH:187px;HEIGHT:177px" height="280alt" hspace="0src" width="302" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:184px;HEIGHT:177px" height="214alt" hspace="0src" width="378" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:181px;HEIGHT:177px" height="195alt" hspace="0src" width="332" align="baseline" border="0" /> <IMG style="WIDTH:196px;HEIGHT:180px" height="226alt" hspace="0src" width="287" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:193px;HEIGHT:180px" height="229alt" hspace="0src" width="319" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:164px;HEIGHT:180px" height="179alt" hspace="0src" width="340" align="baseline" border="0" /> <IMG style="WIDTH:196px;HEIGHT:171px" height="217alt" hspace="0src" width="268" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:187px;HEIGHT:171px" height="197alt" hspace="0src" width="310" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:170px;HEIGHT:171px" height="133alt" hspace="0src" width="224" align="baseline" border="0" /> <IMG style="WIDTH:204px;HEIGHT:188px" height="196alt" hspace="0src" width="219" align="baseline" border="0" /> <IMG style="WIDTH:174px;HEIGHT:188px" height="199alt" hspace="0src" width="319" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:178px;HEIGHT:188px" height="255alt" hspace="0src" width="332" align="baseline" border="0" /> <IMG style="WIDTH:185px;HEIGHT:202px" height="496alt" hspace="0src" width="264" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:186px;HEIGHT:203px" height="474alt" hspace="0src" width="285" align="baseline" border="0" /><IMG style="WIDTH:185px;HEIGHT:203px" height="452alt" hspace="0src" width="299" align="baseline" border="0" /> </DIV> text/html 2007-08-18T17:59:20+01:00 جواد خالیک سیروس گرجستانی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/56775/clubname/farzandeljo   <BIG>سیروس گرجستانی</BIG> <TABLE cellSpacing="3" align="left" border="0"> <TBODY> <TR> <TD align="left"><IMG src="http://www.ksabz.net/photos/t1-bazigaranno-6.jpg" width="188" align="left" border="0" /></TD></TR></TBODY></TABLE>     • درسال 1323 در بندر انزلی به دنیا آمد.     • هشت، نه ساله بود كه به تهران كوچ كردند، البته قبل از آن در رشت زندگی می&zwnj;&zwnj;كردند...     • در مدرسه رودكی رشت تحصیل می&zwnj;&zwnj;كرد.     • محل زندگی&zwnj;اش در تهران كوچه پس كوچه&zwnj;های ناصر خسرو و كوچه مروی بود.     • هر از چند گاهی سر به آن محله&zwnj;ها می&zwnj;&zwnj;زد.     • بچه&zwnj; كه بود، دوست داشت، تا پشت ویترین مغازه&zwnj;های خیابان لاله&zwnj;زار را دائما نگاه كند، برایش همیشه تازگی داشت.     • در سال 1348 وارد اداره تئاتر شد.     • نخستین تئاترش را در سنگلج بازی كرد.     • می&zwnj;&zwnj;گوید: اگر بازیگر نبودم، شمال ایران را برای زندگی انتخاب می&zwnj;&zwnj;كردم، صفای آنجا، صفای دیگری است.     • ثمره زندگی مشترك او دو دختر است كه در انگلیس زندگی می&zwnj;&zwnj;كنند.     • احترام به پیشكسوت را در هنر یك «فرهنگ» می&zwnj;&zwnj;داند. جواد خالیک text/html 2007-08-18T17:58:30+01:00 جواد خالیک آناهیتا همتی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/56774/clubname/farzandeljo  <BIG>آناهیتا همتی</BIG> <TABLE cellSpacing="3" align="left" border="0"> <TBODY> <TR> <TD align="left"><IMG src="http://www.ksabz.net/photos/t1-bazigaranno-5.jpg" width="209" align="left" border="0" /></TD></TR></TBODY></TABLE>     • برای اولین بار در مجموعه دبیرستان خضرا مقابل دوربین اكبر خداجویی رفت، اما بهترین كارش از نظر خود، چراغ جادو ساخته همایون اسعدیان است.     • عاشق فیلم «برباد رفته» است، این فیلم باعث شد كه به بازیگری علاقه نشان دهد.     • می&zwnj;&zwnj;گویند در اسكی تبحر خاصی دارد و آن را دنبال می&zwnj;&zwnj;كند، از بین بازیگران داخل به كار فریماه فرجامی، محمدعلی كشاورز، حمیده خیرآبادی و خسرو شكیبایی علاقمند است.     • عاشق دیدن كارتون است.     • نقش دختران شیطان را به خوبی ایفا می&zwnj;&zwnj;كند، یعنی این&zwnj;گونه نقش&zwnj;ها را بهتر ایفا می&zwnj;&zwnj;كند.            جواد خالیک text/html 2007-08-18T17:57:58+01:00 جواد خالیک فتحعلی اویسی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/56773/clubname/farzandeljo   <BIG>فتحعلی اویسی</BIG> <TABLE cellSpacing="3" align="left" border="0"> <TBODY> <TR> <TD align="left"><IMG src="http://www.ksabz.net/photos/t1-bazigaranno-4.jpg" width="240" align="left" border="0" /></TD></TR></TBODY></TABLE>     • در سال 1324 در قم به دنیا آمد.     • متاهل و صاحب یك پسر و یك دختر است.     • به زودی آلبوم موسیقی&zwnj;اش كه با همكاری پسرش تهیه شده وارد بازار می&zwnj;&zwnj;شود.     • عاشق صدای شجریان است.     • خودش از صدای بسیار خوبی برخوردار است.     • عاشق روستا است.     • زندگی را سخت نمی&zwnj;&zwnj;گیرد.     • تحصیلاتش در رشته كارگردانی و بازیگری از تگزاس است، اما گویا خودش حوصله كارگردانی را در سینما و تلویزیون ندارد. جود خالیک text/html 2007-08-18T17:57:01+01:00 جواد خالیک رضا شفیعی جم http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/56772/clubname/farzandeljo   <TABLE cellSpacing="3" align="left" border="0"> <TBODY> <TR> <TD align="left"> <IMG src="http://www.ksabz.net/photos/t1-bazigaranno-3.jpg" width="150" align="left" border="0" />                <BIG>رضا شفیعی&zwnj;جم</BIG> </TD></TR></TBODY></TABLE>                      • در تیرماه سال 1350 به دنیا آمد.     • یك برادر بزرگتر و یك خواهر كوچكتر از خود دارد.     • مجرد است.     • دیپلم گرافیك دارد.     • عاشق تیپ و شخصیت بامشاد است.     • معمولا در كارهای مهران مدیری شركت می&zwnj;&zwnj;كند.     • 20 سال است كه كار بازیگری می&zwnj;&zwnj;كند.     • به شنا بسیار علاقمند است.     • عاشق موسیقی كلاسیك است.     • ساز تخصصی ساكسیفون را خوب می&zwnj;&zwnj;نوازد.     • مرگ مادر بدترین خاطره زندگی&zwnj;اش می&zwnj;&zwnj;باشد.     • بسیار با استعداد است و تمامی نقش هایی را كه به او می&zwnj;&zwnj;دهند ایفا می&zwnj;&zwnj;كند. جواد خالیک text/html 2007-08-18T09:09:35+01:00 جواد خالیک میخائیل سرگئه&zwnj;ویچ گورباچُف http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/56727/clubname/farzandeljo میخائیل سرگئه&zwnj;ویچ گورباچُف (متولد ۲ مارس ۱۹۳۱) از ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۱ آخرین رهبر اتحاد <A title="شورویhref">شوروی</A> بود. تلاش&zwnj;ها و رفرم&zwnj;های او باعث پایان <A title="جنگسرد" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/جنگ_سرد">جنگ سرد</A> شد اما هم&zwnj;زمان یگانگی سیاسی حزب کمونیست اتحاد شوروی را نیز پایان داد و نهایتا باعث <A href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title">فروپاشی شوروی</A><A title="http://www.rahetudeh.com/rahetude/Amuyi/khiyanatbesosiyalism/html/aghaz-sosialim.htmlhref">[1]</A> شد. گورباچف در سال ۱۹۹۰ <A href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title">جایزهٔ صلح نوبل</A> را دریافت کرده است. سال&zwnj;های آغازین و فعالیت سیاسی میخائیل گورباچف در خانواده&zwnj;ای دهقانی در روستای پریولنویه، نزدیکی&zwnj;های استاوروپول، متولد شد. او در <A href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title">دانشگاه مسکو</A> در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد و همانجا با همسر آینده&zwnj;اش،رایسا، آشنا شد. آن&zwnj;ها در سپتامبر ۱۹۵۳ ازدواج کردند و پس از فارغ التحصیلی گورباچف در ۱۹۵۵در خانهٔ او در منطقهٔ استاوروپول(جنوب روسیه) به زندگی مشترک پرداختند. گورباچف در ۱۹۵۲ و در سن ۲۱ سالگی به <A title="حزبکمونیستاتحادشوروی" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/حزب_کمونیست_اتحاد_شوروی">حزب کمونیست اتحاد شوروی</A> پرداخت. او در ۱۹۶۶ و در سن ۳۵ سالگی از موسسه کشاورزی مدرکی به عنوان "<A>آگرونومیست-اکونومیست</A>" دریافت کرد. در سال ۱۹۷۰ او به مقام دبیر اول کشاورزی منصوب شد و سال بعد به عضویت کمیته مرکزی حزب انتخاب شد. در سال ۱۹۷۲ او نمایندگی هیئتی از شوروی در سفر به بلژیک را به عهده گرفت و دو سال بعد در ۱۹۷۴ نمایندهٔ شورای عالی و رئیس کمیسیون ایستادهٔ مسائل جوانان شد. در سال ۱۹۷۹ گورباچف به دفتر سیاسی پیوست و در آن&zwnj;جا از حمایت یوری آندروپوف، صدر وقت <A title="کاگب" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/کا_گ_ب">کا گ ب</A>&zwnj;(که اتفاقا او هم از اهالی <A>استاوروپول</A> بود) برخوردار بود. در همان زمان کوتاهی که آندروپوف رهبر شوروی بود گورباچف بازهم ارتقا یافت. آندروپوف در ۱۹۸۴ فوت کرد. او با همکاری با آندروپوف بیش از ۲۰ درصد از بالاترین وزرای حکومتی و فرمانداران منطقه&zwnj;ای را با افراد جوانتر تعویض کرد. در همین دوران گریگوری رومانوف، نیکولای ریزکوف، و یگور لیگاچف ارتقا یافتند و این دو تای آخری بعدها از نزدیکان گورباچف گشتند. ریزکوف در افتصاد و لیگاچف در امور کارمندان از مهم&zwnj;ترین همکاران گورباچف بودند. گورباچف در ضمن با جانشین آندروپوف، کنستانتین چرننکو، روابط حسنه&zwnj;ای داشت. او به عنوان یکی از مقامات حزب کمونیست سفرهای بسیاری به خارج داشت و معروف است که سفرها عمیقا دیدگاه&zwnj;های سیاسی و اجتماعی او را تحت تأثیر قرار داد. در ۱۹۷۵ او در صدر هیئتی به <A href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title">آلمان غربی</A> رفت و در ۱۹۸۳ در صدر هیئتی از شوروی برای دیدار نخست وزیر پیر ترودو و اعضای مجلس عوام <A title="کاناداhref">کانادا</A> به این کشور رفت. در ۱۹۸۴ او به پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی سفر کرد و آن&zwnj;جا با نخست وزیر <A title="مارگارتتاچر" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/مارگارت_تاچر">مارگارت تاچر</A> نیز دیدار کرد. دبیر کل حزب کمونیست اتحاد شوروری پس از مرگ <A title="کنستانتینچرننکو" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/کنستانتین_چرننکو">کنستانتین چرننکو</A> گورباچف در ۱۱ مارس ۱۹۸۵ و در حالی که ۵۴ سال داشت به عنوان دبیر کل حزب کمونیست انتخاب شد. او اولین رهبر حزب بود که در زمان <A title="انقلاباکتبر" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/انقلاب_اکتبر">انقلاب اکتبر</A> هنوز به دنیا نیامده بود. او به عنوان رهبر دو فاکتوی اتحاد شوروری شروع به اصلاحاتی در حزب کمونیست و اقتصاد دولتی نمود و در کنگرهٔ بیست و هفتم حزب کمونیست اتحاد شوروی در فوریه ۱۹۸۶ این اصلاحات را در سه عنوان گلاسنوست (در روسی:باز بودن)، پروستریکا (در روسی: دوباره سازی)، و اسکورین (در روسی:&zwnj;شتاب)&zwnj;(منظور شتاب توسعهٔ اقتصادی بود) عرضه کرد. اصلاحات و دموکراتیزاسیون گورباچف امید داشت که برنامه&zwnj;های اصلاحات اقتصادی او (پروستریکا) در داخل باعث افزایش سطح زندگی و بازده کارگران شود. اما بسیاری از اصلاحات او بسیار رادیکال شمرده می&zwnj;شدند و با مخالفت&zwnj;هایی از درون حکومت شوروی مواجه شدند. در ۱۹۸۵ گورباچف اعلام کرد که اقتصاد شوروی باید مجدداً از نو ساخته شود. در آن دوران معمولاً بیشتر از اصطلاح "اسکورین" (در روسی:شتاب) برای اشاره به این "از نو ساخته شدن" استفاده می&zwnj;شد اما بعدها اصطلاح "پروستریکا" رایج&zwnj;تر گشت. اولین اصلاحات معروف او در سال ۱۹۸۵ با نام اصلاحات الکلی صورت گرفت. این اصلاحات در جهت مبارزه با رواج گستردهٔ الکلی&zwnj;ها در اتحاد شوروی انجام شدند. قیمت ودکا، شراب و آبجو افزایش یافت و فروششان محدود به شرایطی خاص شد. اگر کسی هنگام کار یا در اماکن عمومی مست بود، دستگیر می&zwnj;شد. مشروب&zwnj;خوری در قطارهای طولانی مسیر و اماکن عمومی ممنوع شد. بسیاری از معروف&zwnj;ترین شرکت&zwnj;های شراب&zwnj;سازی تعطیل شدند. صحنه&zwnj;های نوشیدن الکل در فیلم&zwnj;ها سانسور شدند. این اصلاحات بیش از آن&zwnj;که بر الکلیسم در کشور تأثیر بگذارند یک افتضاح اقتصادی به شمار می&zwnj;رفتند که با انتقال الکل به اقتصاد بازار سیاه به بودجهٔ دولتی ضربه زدند.(الکساندر یاکولف این ضربه را بیش از ۱۰۰ میلیارد روبل می&zwnj;داند). می&zwnj;توان گفت که اصلاحات الکلی یکی از اولین اقداماتی بود که سلسلهٔ زنجیرواری از حوادث را رقم زد که نهایتا به فروپاشی اتحاد شوروی منجر شدند. قانون کوپراتیو&zwnj;ها که در می&zwnj; &zwnj;۱۹۸۸ اعلام شد شاید رادیکال&zwnj;ترین رفرم اقتصادی اوایل دوران گورباچف بود. از زمان نپ در دورهٔ لنین این اولین بار بود که (بر طبق این قانون جدید) مالکیت خصوصی بر بعضی کسب و کارها مجاز شد. قانون ابتدا مالیات&zwnj;های بسیار زیاد و محدودیت&zwnj;هایی در استخدام اعمال می&zwnj;کرد اما سپس برای باز کردن جای بیشتری برای فعالیت بخش خصوصی این&zwnj;ها نیز برداشته شدند. از این دوره به بعد رستوران&zwnj;ها، مغازه&zwnj;ها و شرکت&zwnj;های تولیدی کوپراتیو بخشی از صحنهٔ اقتصادی شوروی گشتند. معرفی سیاست <A title="گلاسنوستhref">گلاسنوست</A> توسط گورباچف آزادی&zwnj;هایی به مردم اعطا کرد. برای مثال درجهٔ بیشتری از آزادی بیان. این تغییری رادیکال به حساب می&zwnj;آمد بخصوص با توجه به این&zwnj;که کنترل مطبوعات و سرکوب انتقاد از دولت قبلا بخش مهمی از سیستم شوروی به حساب می&zwnj;آمد. بسیاری از محدودیت&zwnj;های نشریات برداشته شدند و هزاران نفر از زندانیان سیاسی آزاد شدند. در ژانویه ۱۹۸۷ گورباچف به دموکراتیزاسیون دست زد. یعنی اعمال ترکیب عناصر دموکراتیک مثل انتخاب&zwnj;های چند کاندیدایی در روند سیاسی شوروی. در ژوئن ۱۹۸۸ در کنگرهٔ نوزدهم حزب کمونیست اتحاد شوروی، گورباچف رفرم&zwnj;های رادیکال تری معرفی کرد که کنترل حزب بر حکومت را کاهش می&zwnj;دادند. در دسامبر ۱۹۸۸ شورای عالی تأسیس "کنگرهٔ نمایندگان خلق" را تصویب کرد. این کنگره نهاد جدید مقننه در اتحاد شوروی بود. در مارس و آپریل ۱۹۸۹ انتخابات کنگره در سراسر اتحاد شوروی برگزار شد. در ۱۵ مارس ۱۹۹۰ گورباچف به عنوان اولین رئیس جمهور اتحاد شوروی انتخاب شد. در مسائل بین&zwnj;المللی گورباچف بیشتر سعی در افزایش ارتباطات و تجارت با غرب را داشت. او با بسیاری از رهبران غربی همچون مارگارت تاچر (معروف است که تاچر گفته :"من آقای گورباچف را دوست دارم-می&zwnj;توانیم با هم معامله کنیم")&zwnj;، <A href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title">هلموت کهل</A> (صدر اعظم وقت آلمان غربی)، و <A title="رونالدریگان" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/رونالد_ریگان">رونالد ریگان</A>&zwnj;(رئیس جمهور وقت آمریکا) روابط حسنه&zwnj;ای برقرار کرد. در ۱۱ اکتبر ۱۹۸۶ گورباچف و ریگان در ریکیاویک، ایسلند دیدار کردند تا در مورد کاهش سلاح&zwnj;های هسته&zwnj;ای میان&zwnj;برد در اروپا مذاکره کنند. این نهایتا به امضای معاهدهٔ نیروهای هسته&zwnj;ای میان&zwnj;برد (آی ان اف) در ۱۹۸۷ انجامید. در فوریه ۱۹۸۸ گورباچف شروع به بیرون کشیدن نیروهای شوروی از افغانستان کرد و تا سال بعد تمام نیروهایش را بیرون کشید. اما جنگ داخلی در آن کشور به پیش رفت و نهایتا مجاهدین رژیم پرو شوروی نجیب&zwnj;الله را سرنگون کردند. بین سال&zwnj;های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۹ حدود ۱۵۰۰۰ نفر از اهالی شوروری در این جنگ کشته شدند. (به <A title="جنگشورویدرافغانستان" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/جنگ_شوروی_در_افغانستان">جنگ شوروی در افغانستان</A> نگاه کنید) همچنین در همین سال ۱۹۸۸ بود که گورباچف اعلام کرد که اتحاد شوروی دیگر از دکترین برژنف پیروی نمی&zwnj;کند و ملل بلوک شرق آزادی تصمیم&zwnj; گرفتن در مسائل خارجی را دارند. این را می&zwnj;توان بزرگ&zwnj;ترین رفرم گورباچف در سیاست خارجی دانست تا جایی که سخن&zwnj;گوی وقت وزارت خارجه، گنادی گراسیموف، دکترین جدید را دکترین سیناترا نامید. همین قطع دکترین برژنف بود که در ۱۹۸۹ به ظهور انقلاباتی در اروپای شرقی انجامید که به پیامد آن&zwnj;ها تقریباً تمامی دولت&zwnj;های کمونیست سرنگون شدند. به غیر از رومانی بقیهٔ این انقلابات همه انقلاباتی غیرقهر آمیز بودند که طی آن&zwnj;ها رژیم&zwnj;های پروشوروی سقوط کردند. پایان هژمونی شوروی بر اروپای شرقی عملا جنگ سرد را پایان داد و به همین خاطر گورباچف در ۱۵ اکتبر ۱۹۹۰ برندهٔ جایزهٔ صلح نوبل شد. (او دو سال قبل در ۱۹۸۸ مرد سال مجلهٔ تایمز نیز گشته بود) گرچه اصلاحات سیاسی گورباچف عملا برای رشد دموکراسی و آزادی در اتحاد شوروی مفید بودند سیاست&zwnj;های اقتصادی او کشور را به مشکلات اقتصادی بیشتر نزدیک&zwnj;تر کردند. با پایان دههٔ ۱۹۸۰ کمبود شدید منابع اولیهٔ غذایی (گوشت، و شکر) باعث معرفی دوبارهٔ سیستم زمان جنگ جیره بندی کوپن&zwnj;های غذایی که طبق آن هر فرد در هر ماه تنها می&zwnj;توانست مقدار معینی از هر محصول را مصرف کند شد. در قیاس با ۱۹۸۵ کسری دولت از ۰تا ۱۰۹ میلیارد روبل افزاش یافت. مخازن طلا از ۲۰۰۰ به ۲۰۰ تن کاهش یافتند و بدهی خارجی از ۰ به ۱۲۰ میلیارد دلار رسید. کودتا و <A href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title">فروپاشی شوروی</A> گرچه تلاش گورباچف به نوعی برای زنده کردن سوسیالیسم شوروی بود اما دموکراتیزاسیون اتحاد شوروی و اروپای شرقی عملا قدرت حزب کمونیست و حتی خود گورباچف را زیر سوال برد. عدم سانسور و تلاش گورباچف برای ایجاد فضای باز سیاسی بدون این&zwnj;که خود او بخواهد باعث نفوذ انواع جنبش&zwnj;های ناسیونالیستی قومی و گاها ضد روسی در جمهوری&zwnj;های شوروی شد. بسیاری از این جمهوری&zwnj;ها خواهان استقلال عمل بیشتری از مسکو شدند. بخصوص در جمهوری&zwnj;های بالتیک یعنی استونی، لیتوانی و لاتویا که در ۱۹۴۰ و توسط استالین به خاک شوروی پیوند زده شده بودند. همچنین جنبش&zwnj;های ناسیونالیستی در جمهوری&zwnj;های شوروی گرجستان، اکراین،&zwnj;ارمنستان و آذربایجان فعال شدند. گورباچف سهوا باعث آزاد شدن نیرویی شده بود که نهایتا اتحاد شوروی را نابود کرد<A title="http://www.rahetudeh.com/rahetude/Amuyi/khiyanatbesosiyalism/html/aghaz-sosialim.htmlhref">[2]</A>. پاسخ گورباچف به رشد بیشتر جدایی طلبی در جمهوری&zwnj;ها پیشنهاد معاهدهٔ جدیدی از اتحاد بود که طبق آن یک فدراسیون داوطلبانه در یک اتحاد شوروی دموکراتیزه شده ایجاد می&zwnj;شد. جمهوری&zwnj;های آسیای میانه که به قدرت اقتصادی و بازارهای اتحاد شوروی برای رشد نیاز داشتند شدیدآ از معاهدهٔ جدید پشتیبانی کردند. اما رفرمیست&zwnj;های رادیکال&zwnj;تر مثل رئیس جمهور وقت جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه، بوریس یلتسین، معتقد بودند که یک جهش ناگهانی به اقتصاد بازار نیاز است و حاضر بودند برای نیل به اهداف خود اتحاد شوروری را تجزیه کنند. نقطهٔ مقابل&zwnj; این رفرمیست&zwnj;ها تندروهایی بودند که هنوز شدیدا در حزب کمونیست و ارتش قدرت داشتند. این&zwnj; تندروها با هرگونه روندی که امکان داشت به تجزیهٔ شوروی بیانجامد مخالف بودند. با نزدیک شدن امکان امضای معاهدهٔ جدید تندروها شورش کردند. این تندروها (در رهبری شوروری) در ۱۹۹۱ <A href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title">کودتای اوت</A> را سازمان دادند و تلاش کردند گورباچف را از قدرت عزل کنند و اجازه ندهند معاهدهٔ اتحاد جدید را امضا کند. در همین موقع گورباچف سه روز را (از ۱۹ اوت تا ۲۱ اوت) در حبس خانگی در یک داچا (نوعی ویلا) در کریمه گذراند و پس از آن آغاز شد و به قدرت برگشت. با این حال گورباچف به محض بازگشت به قدرت متوجه شد که نه نهادهای قدرت اتحادیه و نه روسیه به فرمان&zwnj;های او عمل نمی&zwnj;کنند و در عوض یلتسین است که قدرت دارد. در ضمن گورباچف مجبور شد که بسیاری از اعضای دفتر سیاسی را اخراج کند و بسیاری از آنان را دستگیر کند. "گروه هشت" شامل هشت نفر رهبران کودتا بودند که دستگیر شدند. هدف گورباچف این بود که حزب کمونیست اتحاد شووری را متحد نگاه دارد اما آن&zwnj;را بیشتر به سوی سوسیال دموکراسی سوق دهد. اما تناقضات زیادی در این برنامه وجود داشت. او در عین حال از لنین تمجید می&zwnj;کرد، سیستم اجتماعی سوئد را ستایش می&zwnj;کرد و قصد داشت به زور نیروهای نظامی دول بالتیک را درون شوروی حفظ کند. ولی پس از این&zwnj;که حزب کمونیست پس از کودتای اوت ممنوع اعلام شد گورباچف عملا به جز نیروهای مسلح قدرتی نداشت. یلتسین حتی آن نیروها را نیز با وعدهٔ پول به دور خود جمع کرد. نتیجتا در کریسمس ۱۹۹۱، ۲۵ دسامبر ۱۹۹۱، گورباچف استعفا داد و اتحاد سوسیالیستی جماهیر شوروی منقرض<A title="http://www.rahetudeh.com/rahetude/Amuyi/khiyanatbesosiyalism/html/aghaz-sosialim.htmlhref">[3]</A> شد. بسیاری در غرب گورباچف را بخاطر پایان جنگ سرد ستایش می&zwnj;کنند اما معروف است که او در روسیه از محبوبیت کمی برخوردار است. علت این را اولا نقش مهم او در <A href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title">فروپاشی شوروی</A><A title="http://www.rahetudeh.com/rahetude/Amuyi/khiyanatbesosiyalism/html/aghaz-sosialim.htmlhref">[4]</A> و ثانیا مصائب اقتصادی پس از آن می&zwnj;دانند. با این&zwnj;حال بعضا نظرسنجی&zwnj;ها اعلام می&zwnj;کنند که اکثریت مردم روسیه از اهداف پروستریکای گورباچف و آزادی&zwnj;های حاصل از آن خشنود و راضی هستند. فعالیت&zwnj;های سیاسی پس از استعفا گورباچف در ۱۹۹۲ بنیاد گورباچف را تأسیس کرد. او در ۱۹۹۳ صلیب سبز بین&zwnj;الملل یکی از سه حامی مالی "منشور زمین"&zwnj;را تأسیس کرد. او در ضمن به باشگاه رم پیوست. در ۱۹۹۶ گورباچف کاندید ریاست جمهوری روسیه شد اما شاید به علت عدم محبوبیت&zwnj;اش بخاطر فروپاشیدن اتحاد شوروی حدود یک درصد از آرا را کسب کرد. در ۱۹۹۷ گورباچف در یک آگهی تبلیغاتی پیتزا هات برای آمریکا حاضر شد. او از این کار قصد کسب درآمد برای "آرشیو پروستریکا" را داشت. در ۲۵ نوامبر ۲۰۰۱ گورباچف حزب سوسیال دموکرات روسیه ر ا بنیان گذشت. این حزب اتحادی از چندین حزب سوسیال دموکرات در روسیه است. او در می &zwnj;&zwnj;۲۰۰۴ پس از اختلاف با رئیس حزب در مورد موضع حزب در انتخابات دسامبر ۲۰۰۳ از سمت رهبری آن استعفا داد. در ژوئن ۲۰۰۴ گورباچف به عنوان نمایندهٔ روسیه در تشیع جنازهٔ رونالد ریگان شرکت کرد. در سپتامبر ۲۰۰۴ و پس از حملات تروریستی چچن در روسیه، رئیس جمهور وقت این کشور ولادیمیر پوتین طرحی برای جایگزینی انتخابات فرمانداران محلی با سیستمی که در آن فرمانداران مستقیما توسط رئیس جمهور معرفی می&zwnj;شدند و توسط مجالس منطقه&zwnj;ای رای اعتماد می&zwnj;گرفتند ارائه کرد. گورباچف، در کنار کسانی چون یلتسین، این عمل را دوری از دمکراسی خواندند و از آن انتقاد کردند. در سال ۲۰۰۵ گورباچف بخاطر نقشش در اتحاد مجدد آلمان&zwnj;ها جایزهٔ "پوینت آلفا"&zwnj;را دریافت کرد. در همین سال او دکترای افتخاری از دانشگاه مونستر نیز دریافت کرد. او در حال حاضر ساکن مسکو، فدراسیون روسیه است. نکات جالب <UL> <LI>در غرب در زمان رهبری گورباچف به این علت که او از رهبران پیشین خودمانی تر بود به "گربی" معروف شده بود. </LI></UL> <UL> <LI>در ۱۹۸۷ گورباچف اعلام کرد که سیاست های گلاسنوست و پروستریکا تا حدود زیادی وامدار سیاست "سوسیالیسم با چهرهٔ انسانی"&zwnj;الکساندر دوبچک هستند. وقتی از او در مورد تفاوت اقدامات او و بهار پراگ پرسیده شد، گورباچف پاسخ داد:"نوزده سال" </LI></UL> <UL> <LI>در ۱۹۸۹ در هنگام تظاهرات تیان آن من(ولی پیش از اعلام حکومت نظامی در پکن) بازدیدی رسمی از چین به عمل آورد. در این سفر وقتی از او در مورد <A title="دیواربزرگچین" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/دیوار_بزرگ_چین">دیوار بزرگ چین</A> پرسیدند او گفت :"اثر بسیار زیباییست. ولی به اندازهٔ کافی بین مردم دیوار هست." در این هنگام روزنامه&zwnj;نگاری از او پرسید :"دوست دارید دیوار برلین پایین کشیده شود؟" گورباچف بسیار جدی پاسخ داد :"چرا که نه؟" </LI></UL> <UL> <LI>در فهرست <A href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title">مایکل ه.هارت</A> از تأثیرگذارترین چهره&zwnj;های تاریخ گورباچف مکان نود و پنج&zwnj;ام را کسب کرد. </LI></UL> ناوئوس فلامئوس گورباچف مشهورترین فردی از دوران معاصر است که لکهٔ "<A href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title">نائوس فلامئوس</A>" قابل دیدن دارد. این نشان قرمز رنگ که بر روی سر طاس او دیده می&zwnj;شود منبع بسیاری از طنزها و شوخی&zwnj;ها بین منتقدان و کاریکاتوریست&zwnj;ها و نقاشان بوده است. جواد خالیک27/5/1385 text/html 2007-07-31T15:24:26+01:00 جواد خالیک چهار شنبه 10/5/1386 سالگردمرحوم اکبرمحمدی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/55843/clubname/farzandeljo حکومت نظامی   بگذار سربازان بچه ها را              -  تیرباران کنند که هر فرمانِ "آتش" اعتراف به                -  حضورِ ظلمت است .   *** در هر دو سمتِ خیابان این سبزهایِ زردِ صف در صف خشکیده در سایه سارِ تانک ها -  این درختانِ بی برِ پر برگ – با هر شلیک                 -  باری                             -  زوال خویش را اعلام می کنند .   *** در کوچه های سرخ فریاد می گذرد و کودکان گرسنه زیر باران خون پوکه های فشنگ را در باغچه های پر پر                           -  می کارند . بهار نزدیک است مادر مغرور گریه کن .                                      پاییز 57 فردا چهارشنبه  یکمین سالگرد اکبر محمدی ... روحش شاد یادش گرامی  text/html 2007-06-16T07:57:10+01:00 جواد خالیک زندگی نامه ی ایرج جنتی عطایی،بزرگ شاعر ایرانی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/51556/clubname/farzandeljo <IMG height="224src" width="175" border="0" /> <IMG height="3367src" width="700" border="0" /> <IMG height="500src" width="400" border="0" /> <IMG height="980src" width="700" border="0" /> <IMG height="912src" width="700" border="0" /> <IMG height="890src" width="700" border="0" /> <IMG height="1208src" width="698" border="0" /> <IMG height="980src" width="700" border="0" /> <IMG height="1100src" width="700" border="0" /> <IMG height="790src" width="700" border="0" /> <IMG height="1100src" width="700" border="0" /> <IMG height="1100src" width="700" border="0" /> <IMG height="950src" width="700" border="0" /> <IMG height="980src" width="700" border="0" /> <IMG height="990src" width="700" border="0" /> <IMG height="980src" width="700" border="0" /> <IMG height="900src" width="700" border="0" /> <IMG height="1200src" width="700" border="0" /> <IMG height="890src" width="700" border="0" /> <IMG height="790src" width="700" border="0" /> <IMG height="760src" width="700" border="0" /> <IMG height="900src" width="700" border="0" /> <IMG height="1200src" width="700" border="0" /> <IMG height="900src" width="700" border="0" /> <IMG height="890src" width="700" border="0" /> <IMG height="850src" width="700" border="0" /> <IMG height="870src" width="700" border="0" /> <IMG height="1100src" width="700" border="0" /> <IMG height="1200src" width="700" border="0" /> <IMG height="1100src" width="700" border="0" /> <IMG height="950src" width="700" border="0" /> <IMG height="890src" width="700" border="0" /> <IMG height="1330src" width="700" border="0" /> <IMG height="990src" width="700" border="0" /> جود خالیک text/html 2007-06-16T07:19:00+01:00 جواد خالیک فعالیتهای داریوش اقبالی http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/51553/clubname/farzandeljo <IMG src="http://www.dariush2000.com/images/img_header_8.jpg" /> <IMG src="http://www.dariush2000.com/images/img_header_2.jpg" /> <IMG src="http://www.dariush2000.com/images/img_header_7.jpg" /> <IMG src="http://www.dariush2000.com/images/img_header_4.jpg" /> <IMG src="http://www.dariush2000.com/images/img_header_1a.jpg" /> <IMG src="http://www.dariush2000.com/images/img_header3.gif" /> <IMG src="http://www.dariush2000.com/images/img_header_5.jpg" /> <IMG alt="alt" src="http://www.dariusheghbali.com/images/header.jpg" /> <A href="http://www.dariusheghbali.com/images/blog/Bel2.php"><IMG height="150src" width="200" border="0" /></A> <A href="http://www.dariush2000.com">www.dariush2000.com</A> <A href="http://www.dariusheghbali.com/">http://www.dariusheghbali.com/</A> <A href="http://www.ayeneh.org/">http://www.ayeneh.org/</A> دوستان عزیزم، نخواستم کاری را که آغاز کرده بودم نیمه تمام بماند و پنجره را ببندم و بروم؛ چرا که کماکان امیدوارم و نمی خواهم ناامید باشم. هر چند پیام های گذشتهء من از طرف شما بی جواب ماند، و از اصل مطلب و هدف دور افتاد، ولی پیام های پر مهرتان، و محبت و لطف شما را سپاس دارم. <IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/blog/Text1.jpg" /></A> <IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/blog/Text2.jpg" /></A> <IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/blog/Text3.jpg" /></A> نمی خواهم و نمی توانم بنشینم تا یک حادثه و یا اتفاقی رخ دهد، بلکه شرایط به گونه ایست که می خواهم اتفاقی را در کنار هم بوجود بیاوریم. اما متأسفانه می بینم ما تن های تنهاییم، و من هم دست بسته و تنها. از این رو بود که این پنجرهء استمداد را باز کردم تا دستی به دستی بپیوندد، و با ارتباطی هدفمند، مرهمی بر زخمی گذاشته شود. در زندگی، هیچ کاری را به اندازهء مفید بودن و تأثیر مثبت داشتن بر روی دیگری زیبا نمی بینم. من از هدفم بر نخواهم گشت، چرا که زیبایی زندگی را می خواهم با کسانی ببینم که در شرایط بی رحمانه زندگی می کنند. ما در شرایط تفرقه بسر می بریم، ولی خود هنوز نمی دانیم تفرقه چیست؟ ما آزادی اندیشه و عمل را فقط در قد و قوارهء خود می پسندیم، از گفتگو با یکدیگر گریزانیم و دگر اندیشی یکدیگر را به رسمیت نمی شناسیم. بو مارشه، نمایشنامه نویس فرانسوی می گوید: "تا آزادی انتقاد نباشد، ستایش از زندگی نیز نمی تواند وجود داشته باشد. تا آزادی انتقاد نباشد، رشد و پیشرفت نیز در زمینهء فردی، اجتماعی، سیاسی، ادبی و فرهنگی صورت نخواهد گرفت". موفقیت در یک کار گروهی مستلزم دارا بودن ویژگی هایی چون تحمل انتقاد و شنیدن نظر مخالف، پذیرش اشتباهات خویش، احترام به نظر دیگران، احساس مسئولیت، رعایت قوانین و ارج دانستن منافع جمع به منافع شخصی است. مشکل را می بایست از ریشه ای ترین عنصر زنجیرهء یک حرکت اجتماعی، یعنی نزد فرد فردمان حل کنیم. چرا که جامعه ای متشکل از افراد دور از هم و بی اعتماد نمی تواند یک حرکت سازندهء جمعی را پدید آورد. ما به یک خانه تکانی فرهنگی نیاز داریم. این امر میسر نخواهد بود مگر اینکه در وهلهء اول اسارتمان را در تار و پود عادات و ویژگی های مخرب، با تمام گوشت و پوست و استخوان خود لمس کنیم، و این مهم جز با نگاهی بی تعارف و دقیق به رفتارها و گفتارهایمان در هر لحظه از زندگی حاصل نخواهد شد. مطلق گرایی در هر زمینه ای مانع پیشرفت است و مخرب، اعتراف کنیم که روندی که تا امروز پیش گرفته ایم سازنده نبوده و به راهکار بیاندیشیم. تمام راه حل ها با تفکر شروع شده، از دیگران نخواهیم برایمان فکر کنند، هر کدام پیشاهنگ هایی باشیم که با دگراندیشی، روشنگری، و فعالیت های جمعی، قدم های هدفمند بر می داریم. ما نیاز به رهبری جمعی داریم و نه رهبری فردی. چرا از تفکر گریزانیم؟ تفکر نه درد دارد و نه خرج! آیا هرگز به این نکته توجه کرده اید که چرا ما همیشه برای نیستی آماده ایم، اما نه برای هستی؟ آیا با این مورد برخورد داشته اید که همیشه طلبکار فکر گرفتن طلبش هست، ولی بدهکار فکر پرداخت بدهی خود نیست؟ حال سئوال من از شما عزیزان این است که آیا ما از این زندگی و یا این دنیا، خود را طلبکار می دانیم یا بدهکار آنیم؟ اگر خود را طلبکار می دانیم، طلب ما چیست؟ و اگر بدهکاریم، بدهی خود را چگونه می خواهیم بپردازیم؟ مثل هر انسان متفکری که مملو از توانایی های منحصر بفردی می باشد، راه حلی بیابیم تا بتوانیم توانایی های خود را مکمل توانایی های جمعی کنیم. بیائیم دنیا را بسازیم، نه با دنیا بسازیم. پیروز و موفق باشید داریوش اقبالی <A href="http://www.dariusheghbali.com/archives/000032.php#Comments" align="left" size="2">نظرها (360)</A> <IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/webloglower.gif" align="left" /> <HR SIZE="1" />   <DIV style="PADDING-RIGHT:18px;PADDING-LEFT:10px;PADDING-BOTTOM:3px;PADDING-TOP:3px"><IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/weblogupper.gif" align="right" /></DIV> <DIV>چهارشنبه ۲۰ اردیبهشت ۸۵</DIV>   <H1><A href="http://www.dariusheghbali.com/archives/000030.php">خویش را اول مداوا كن، كمال این است و بس</A></H1> <DIV></DIV>   <DIV> گفتگوی عارف محمدی با داریوش اقبالی، ایران جوان با وجودی كه من در زمینه مسایل و مشكلات اجتماعی جامعه ایرانی تورنتو گفتگوهایی با كارشناسان در زمینه&zwnj;های مختلف داشته&zwnj;ام، اما خوانندگان ایران&zwnj;جوان مرا بیشتر به عنوان تحلیل&zwnj;گر فیلم می&zwnj;شناسند. به همین خاطر وقتی مرا در جایی غیر از فضای سینما می&zwnj;بینند تعجب می كنند. به هر حال من تا جایی كه امكان داشته سعی كرده&zwnj;ام معضلات اجتماعی كه به نوعی با سینما در ارتباط بوده&zwnj;اند را چه با نقد فیلم&zwnj;های مربوطه و چه با گفتگو با كارشناسان مربوطه مطرح سازم. برای داریوش به عنوان خواننده&zwnj;ای كه نسبت به مسایل و معضلات و آسیب&zwnj;های اجتماعی بی&zwnj;تفاوت نیست احترام قائلم و علل این گفتگو نیز یكی بخاطر فعالیت&zwnj;های مثبتی است كه این اسطوره موسیقی پاپ در راه ترك اعتیاد ایرانیان مبتلا به این بلای نابود كننده كه خود سال ها در چنگال آن اسیر بوده انجام می&zwnj;دهد. دیگر عشق و علاقه او به سینما كه تلاش هایی هم در این راستا در دوران جوانی داشته و از سویی گرایش او به ادبیات عرفانی و ترویج آن در كارهایش می باشد كه در كل عواملی شدند تا گفتگویی خواندنی با این خواننده محبوب نسل&zwnj;های دیروز و امروز داشته باشیم. هر كسی ممكن است كه رویایی داشته باشد كه بعدها به حقیقت بپیوندد. آیا داریوش از همان آغاز رویای خوانندگی را در سر داشته یا كاملاُ اتفاقی بوده است؟ اگر بخواهم صادقانه جواب بدهم باید بگویم كه خواننده شدن هدف من نبوده بلكه فكر می كنم خواننده متولد شدم (با خنده...). این را از این نظر عرض می&zwnj;كنم كه از بچگی شور و شوق خاصی به خواندن داشتم. وقتی به آن دوران برمی&zwnj;گردم، می&zwnj;بینم حركات یك بچه چهار یا پنج&zwnj; ساله در ارتباط با موسیقی چه معنایی می&zwnj;تواند داشته باشد. این كه یك بچه یواشكی به اتاق مهمانخانه برود، گرامافون را بگذارد و یك سری صفحه&zwnj;های سی&zwnj;و&zwnj;سه&zwnj;دور قدیمی از رشید بهبود&zwnj;اف را گوش كند و یا به عشق شنیدن ترانه پای رادیو بنشیند. همه این ها به نوعی آن انگیزه&zwnj;ها و شاید كشش&zwnj;هایی بوده كه مرا به این سمت كشاند و به خاطر همین همیشه می&zwnj;گویم من خواننده متولد شدم (با خنده...) خوب از این ها كه بگذریم عواملی مثل مسیر كار، اتفاق، رابطه، همه این ها باعث شدند كه وارد عالم خوانندگی به صورت حرفه&zwnj;ای بشوم. حتی شنیدم كه در سنین خیلی پایین روی صحنه ظاهر می&zwnj;شدی؟ من از سن 9 سالگی روی صحنه می&zwnj;رفتم. در یازده&zwnj; سالگی یك اركستر 7 یا 8 نفره داشتیم كه در جشن های مدرسه به اجرای برنامه می&zwnj;پرداختیم. برای همین معتقدم مسیر، مرا به سوی حرفه&zwnj;ای شدن كشاند. به اصطلاح جوی كوچكی بود كه به دریا متصل شد. آیا خاطرتان هست كه چه زمانی برای اولین بار به صورت حرفه&zwnj;ای ترانه اجرا كردید؟ اولین بار به صورت حرفه&zwnj;ای در برنامه&zwnj;ای به نام "شش و هشت" كه توسط فرشید رمزی تهیه می&zwnj;شد در تلویزیون ملی ایران با خوانندگانی مثل كیوان، افشین، نلی، ماسیس و اونیك به صورت گروهی اجرا داشتیم. اما اگر منظورتان اجرای زنده باشد، خاطرم است كه اولین بار در كاباره شكوفه نو در تهران و با یك اركستر حرفه&zwnj;ای آواز خواندم. در یكی از مجلات هفتگی مربوط به دهه 50 ایران، جمله&zwnj;ای گفته بودید با این مضمون "زمانی در آرزوی شهرت بودم و اینك در آرزوی گمنامی. زیرا آنان كه در جستجوی شهرت&zwnj;اند نمی&zwnj;دانند گمنامی چه موهبت بزرگی است." مایلم بدانم كه امروز داریوش درباره این جمله چطور می&zwnj;اندیشد؟ خوب این جمله مربوط به دوران جوانی بوده. تصور كنید كه آدم شناخته می&zwnj;شود، دور و برش را می&zwnj;گیرند و مثل یك شوك است. شاید در آن زمان برایم در آن محیط قرار گرفتن سخت بود ولی بعدها با گذشت سال ها این مسأله با من عجین شده بود. آن زمان با مسایلی روبرو می&zwnj;شدم كه برایم تعجب&zwnj;آور بود. عده&zwnj;ای انتقاد می&zwnj;كردند كه آقا این چه ترانه&zwnj;هایی است كه تو می&zwnj;خوانی... یكی می&zwnj;گفت: "این بچه چه می&zwnj;گوید..."، آن یكی تعریف می&zwnj;كرد، شخصی سرزنش می&zwnj;كرد و خلاصه مجموعه&zwnj;ای بود از واكنش های مردم. بالاخره دوران جوانی من بود و بالطبع هر جوانی كه تازه به شهرت می&zwnj;رسد با این واكنش های مثبت و منفی روبرو می&zwnj;شود كه گاهی او را از آن چه شهرت نامیده می&zwnj;شود دلسرد می&zwnj;كند. ولی به نظر من شهرت و محبوبیت پدیده&zwnj;ای است كه باید از آن استفاده مثبت شود نه سوء&zwnj;استفاده. از آنجا كه گرایش اصلی من سینما است، می&zwnj;خواهم سوالاتی در این زمینه بكنم. شما در اوج شهرت تلاش&zwnj;هایی هم در سینما انجام دادید. در فیلم&zwnj;هایی موسوم به فیلم&zwnj;های خیابانی كه جزو سینمای بدنه&zwnj;ای ایران به حساب می&zwnj;آمدند با كارگردانانی مثل سیروس الوند و فرزان دلجو همكاری كردید. آیا این تلاش از سر عشق به سینما بود یا دلیل دیگری داشت؟ من سینما را بسیار دوست داشته و دارم. هنر بسیار ظریفی است. من نمی گویم كه فیلم بازی كردم، بلكه می&zwnj;گویم تجربه&zwnj;ای كردم. تلاشی كه وقتی دوباره برمی&zwnj;گردم و به كارهایم نگاه می&zwnj;كنم متوجه می&zwnj;شوم كه هنر بازیگری چه ظرافت&zwnj;هایی دارد و به این هنر پخته&zwnj;تر نگاه می&zwnj;كنم. از طرف دیگر هم طبیعتا وقتی در ایران هنرمندی مشهور می&zwnj;شد تهیه&zwnj;كنندگان و سرمایه&zwnj;گذاران گیشه&zwnj;پسند برای صید او تلاش می&zwnj;كردند و من هم جزو كسانی بودم كه صید شدم (با خنده...) و در دو فیلم تجربه&zwnj;هایی کسب کردم كه بعدها متاسفانه به دلایلی ادامه پیدا نكرد. دوست داشتم با راهنمایی های یك معلم خوب در این زمینه كارهای خوبی انجام دهم. یكی از فیلم&zwnj;هایی كه بازی كردید "یاران" به كارگردانی فرزان دلجو و امیر مجاهد بود. نكته جالب توجه این است كه شما در اوج شهرت و محبوبیت ترانه فیلم را به فریدون فروغی واگذار كردید. دلیل آن چه بود؟ عجب سوال ظریفی كردید. اولین بار است كه از من سوالات خوبی می&zwnj;شود و من از شما به خاطر طرح این سوالات ممنونم... واقعیت این است كه در فیلم "یاران" قرار بود با فرزان دلجو همكاری داشته باشیم و اگر توجه كرده باشید در آن فیلم من نقش زیادی ندارم. متاسفانه در آن زمان تجربه آن چنانی درباره سینما نداشتم و با من برخورد درستی نشد. آقایان فرزان دلجو و امیر مجاهد در این راستا به من كم&zwnj;لطفی كردند و قراردادمان كامل اجرا نشد، چرا كه طبق قرارداد مالی كه داشتیم بعد از اینكه 15 دقیقه از فیلم را پیش بردیم من به دوستان گفتم حال بیایید قراردادمان را جلو ببریم و مسایل مالی را طبق قرارمان مشخص كنیم. نتیجه این شد كه دوستان رفتند بدون این كه پشت سرشان را نگاه كنند. با خودم گفتم: "خوب این ها با من كار دارند، فیلمشان نیمه كاره است." اما در كمال تعجب متوجه شدم كه آن ها بر اساس همان 15 دقیقه موجود داستان فیلم را عوض كردند تا دیگر به من احتیاجی نباشد. خوب، از آن جا كه در زندگی به یك توازن اعتقاد دارم و طبیعت را قانون&zwnj;مدار می&zwnj;دانم، این ماجرا مصادف شد با درگیری من با ساواك و رفتن من به زندان اوین كه همان شب فیلم "یاران" كه در سینما كاپری به نمایش درآمده بود از اكران پایین آورده شد و در واقع مفهوم آن ضرر برای تهیه&zwnj;كننده فیلم بود. برگردیم به بحث موسیقی پاپ. این روزها صحبت از مرگ واژه در موسیقی پاپ ایران است. به عنوان خواننده&zwnj;ای كه واژه در ترانه&zwnj;هایت اهمیت داشته و هیچ گاه در سال های فعالیت در غربت تن به بازار ابتذال و سطحی&zwnj;گرایی ندادی و راه همیشگی خود را ادامه دادی، در این باره چه نظری داری؟ به نظر من یك سیلی در راه است و شما نمی&zwnj;توانید جلوی این سیل را بگیرید. این سیل همه چیز را در مسیرش با خود همراه می&zwnj;كند. تقلید بخشی از موسیقی فعلی ما شده است، نداشتن مرجعی كه تصویب كننده باشد خود مزید علت شده است. چرا كه در آن زمان در ایران سازمانی بود كه نظارت و آثار را ارزشیابی می&zwnj;كرد. خوب حال در خارج از كشور تشكیلاتی كه وجود ندارد و در نتیجه خیلی از ترانه&zwnj;سراها و آهنگسازها كارهایی را انجام می&zwnj;دهند كه به سمت سطحی&zwnj;گرایی و ساده&zwnj;پسندی و به قول شما مرگ واژه كشیده می&zwnj;شود. ولی به نظر من با توجه به همه این معضلات، هر نوع اثری جایگاه خاص خودش را دارد. داریوش شنونده خود را دارد و باید با احترام و علاقه به آن ها مسیر كارش را ادامه دهد. موسیقی ما در شرایط بحرانی به سر می&zwnj;برد و مثل خیلی چیزهای دیگر سرزمین ما به هم ریخته است. دلیل مرگ واژه را باید نوعی كم&zwnj;كاری دانست. در جایی كه از زبان شعر و موسیقی كه زبان برنده&zwnj;ای است و می&zwnj;شود از آن به عنوان ابزار سازنده استفاده كرد، از آن سوء&zwnj;استفاده می&zwnj;شود و واقعا نمی&zwnj;دانم كه این جریان كی متوقف خواهد شد. در این جا باید به نقش رسانه&zwnj;های خارج از كشور اشاره كنم كه این نوع موسیقی&zwnj;ها را به چه شكل تبلیغ می&zwnj;كنند و این كه چه نوع موسیقی&zwnj; را بعد از چه نوع دیگری پخش می&zwnj;كنند و جایگاه هر كدام را چگونه قرار می&zwnj;دهند. چون ما سابق بر این هم در كشورمان موسیقی&zwnj;های مختلفی مثل: كوچه بازاری، سنتی، پاپ و فولكور داشتیم اما هر كدام جایگاه خودشان را داشتند. فكر می&zwnj;كنم در حال حاضر رسانه&zwnj;ها بیشتر مروج ساده&zwnj;پسندی می&zwnj;باشند. من می&zwnj;خواهم روی این نكته تاکید كنم كه متاسفانه این ساده&zwnj;پسندی به ابتذال كشیده شده. یعنی واژه&zwnj;هایی كه از فرهنگ لمپنیسم وارد موسیقی پاپ شده و جوان های امروز هم آن ها را ناخواسته به خاطر ریتمشان زمزمه می كنند، واژه&zwnj;هایی كه خیلی از روشنفكران و هنرمندان متعهد سال ها سعی كردند تا آثار آن را از میان نسل&zwnj;های جدید پاك كنند اما با تاسف بسیار شاهد آنیم كه چه در سینمای داخل كشور و چه در موسیقی خارج از كشور كه پرمخاطب&zwnj;تر است، این واژه&zwnj;های مبتذل دوباره ترویج و تبلیغ می شود. اجتناب&zwnj;ناپذیر است، هیچ كاری نمی&zwnj;شود كرد. این جا مسأله مسئولیت هنرمند پیش می آید، این كه یك ترانه&zwnj;سرا، آهنگساز و یا خواننده به دنبال بازار روز نباشد. خوب، جوان هایی هستند كه با عشق و علاقه به سراغ این هنر می آیند اما طعمه تعدادی از كمپانی&zwnj;های موسیقی می&zwnj;شوند كه به آن ها خط می دهند كه چه بخوانند و چه بكنند تا بازار بیشتری داشته باشد. به هر حال همان طور كه اشاره كردم باز هم هنرمندانی هستند كه تلاش می&zwnj;كنند تا در این سیلاب نیافتند و به تعهد خود نسبت به موسیقی سالم پایبند باشند. من معتقدم خلاقیت زاییده درد است. اما آن گونه كه شعرا، ترانه&zwnj;سرایان و خوانندگان نامی و خلاق در آن زمان و در اوج تنگنا و محدودیت&zwnj;ها دست به خلق آثاری زدند كه هنوز هم جزو آثار ماندگار به حساب می&zwnj;آیند، حالا می&zwnj;بینیم كه همین افراد با اینكه در خارج از كشور با جنس دیگری از درد همراه هستند اما مثل گذشته نتوانستند آثار ماندگاری مثل آن دوره را خلق كنند یا حداقل به لحاظ كمیت و كیفیت هم&zwnj;تراز آن ها قرار نگرفتند. اگر هم بخواهم اسم ببرم باید به هنرمندان خلاقی چون شهیار قنبری، ایرج جنتی عطایی، اردلان سرافراز اشاره كنم. البته این نظر شخصی من است و دوست دارم نظر شما را در این باره بدانم. به نظرم با وقوع انقلاب، با جامعه&zwnj;ای روبرو شدیم كه اغلب شاعران، آهنگسازان و خوانندگان آن كوچ كردند و پراكنده شدند و به همین خاطر از هم جدا افتادند. آن زمان اگر می&zwnj;خواستیم كاری انجام دهیم، دور هم جمع می&zwnj;شدیم و چشم در چشم هم زندگی می&zwnj;كردیم، در روند خلق یك آهنگ مشاركت داشتیم و نظر همدیگر را مطرح می كردیم. اما حالا یكی در این كشور، دیگری در آن كشور، مثل زنجیری كه پاره شد و حلقه&zwnj;ها از هم جدا شده&zwnj;اند. نكته&zwnj;ای كه دوست دارم اشاره كنم این است كه ما با باری از تشویش به خارج از كشور آمدیم، یعنی از كشوری با فرهنگ و زبان متفاوت وارد یك سرزمین جدید شدیم و بدون این كه متوجه شویم ضربه&zwnj;های روحی زیادی خوردیم اما علیرغم وجود این روحیه مشوش می باید كه سر پا می ایستادیم و زندگی می&zwnj;كردیم؛ آثار این ترس و تشویش هنوز هم مشهود است. برای مثال شخصی را می&zwnj;شناسم كه اوایل انقلاب به خارج از كشور كوچ كرد و آدم بسیار متمولی هم است. ایشان از روز اول سعی كرد تا زندگی خود و خانواده را تأمین كند، حالا بعد از گذشت 25 یا 26 سال با این كه اوضاع مالی بسیار خوبی دارد و تامین است باز هم همان حركت روزهای اول را انجام می دهد. یعنی آدمی نشده كه بگوید خوب من تلاشم را كردم و نتیجه هم گرفتم، حالا بنشینم و مدتی هم بدون تشویش و نگرانی زندگی كنم. به اعتقاد من این بیماری تشویش و ترس از آینده در همه به نوعی به جا مانده است. اما برگردم به موضوعی كه مطرح كردید. از دیدگاه من شعرای ما در بیشتر موارد كارهایشان را می&zwnj;كنند ولی اجرا كننده&zwnj;های خوب كم شده&zwnj;اند. یعنی ابزاری مثل آهنگ كه با آن كلام چفت و بست شود و جواب شعر را بدهد پیدا نمی&zwnj;شود. توجه داشته باشید كه آهنگساز همان آهنگساز است، مضاف بر این كه رشد و دیدگاهش هم بیش تر و وسیع تر شده اما آن زوج هنری كه انرژی لازم را به او بدهد نیست. یعنی همان قضیه كه گفتم كه در آن زمان آهنگساز و شاعر و خواننده دور هم جمع می&zwnj;شدیم، یكی می&zwnj;گفت اینجای آهنگ را این طور كن، دیگری می گفت این طوری بهتر است و غیره... برای نمونه عرض كنم كه چندی پیش بعد از سال ها با ایرج جنتی عطایی در پاریس به مدت شش روز در كنار هم بودیم. در این مدت مثل دو نفر كه همدیگر را پیدا كرده باشند نشستیم و سیراب از موضوعات مختلف شدیم و درد دل كردیم و در آخر متوجه شدیم با چه كمبودهایی در این پراكندگی مواجه هستیم. به هر حال آن سیل ساده&zwnj;پسندی و سطحی&zwnj;گرایی و یا آن چه كه شما ابتذال می&zwnj;نامید جاری شده و برخی از هنرمندان خلاقی كه به آن ها اشاره كردی نظاره&zwnj;گر این سیل هستند و با خود می&zwnj;اندیشند كه چه فكر می&zwnj;كردیم و چه شد. با توجه به این كه سال هاست در كنسرت هایت و در میان ترانه&zwnj;هایی كه اجرا می كنی اشعار عرفانی را بازگو می&zwnj;كنی و حتی آلبومی هم به نام "رومی" منتشر كردی، مایلم نظرت را راجع به عرفان و تاثیر آن بر زندگی و آثارت را برایمان مطرح كنی. عرفان نقبی در خود و یك بازنگری در خویشتن خویش است. بعد از پنجاه و پنج سال زندگی، مثل كوزه&zwnj;ای خرد شده هستم و به دنبال اینم كه تكه&zwnj;های شكسته را پیدا كنم و به خودم بچسبانم. عرفان دریای بیكرانی است و خوشا به سعادت كسی كه قطره&zwnj;ای از این دریا نصیبش شود و با آن دیدگاه بتواند به زندگی نگاه كند. نمی&zwnj;خواهم بگویم كه مطالعه ندارم و یا با آن ناآشنا هستم. جای خوشبختی است كه رابطه زیبایی با خدای خودم دارم كه برایم بسیار باشكوه است و همیشه وجودش را در كنارم حس می&zwnj;كنم، با او راز و نیاز می&zwnj;كنم، حرفم را با او در میان می گذارم و مراقب من است. پس جریان زندگی را به او می سپارم و این را بسیار باشكوه و زیبا می&zwnj;بینم و سعی می&zwnj;كنم كه مفید باشم. در میان عرفا آثار چه كسی بیشتر روی تو تاثیرگذار بوده است؟ به مولانا خیلی ارادت دارم. با او ساده و روان ارتباط برقرار می&zwnj;كنم و وقتی به چند هزار بیتی كه حاصل كار اوست می اندیشم می&zwnj;بینم كه تمامی در وصف انسانیت و خودشناسی می&zwnj;باشد. برای مثال وقتی می&zwnj;گوید: "بشنو از نی چون حكایت می&zwnj;كند / از جدایی ها شكایت می كند..." به این اشاره دارد كه انسان از زمانی كه متولد می&zwnj;شود، از اصل خود جدا می&zwnj;شود و نباید فراموش كند از كجا آمده و در جستجوی این باشد كه به اصل خود بازگردد. ما ذره&zwnj;ای از یك مجموعه عظیم هستیم و ماموریتی داریم در عمری كه مثل یك حباب زودگذر است؛ پس دریابیم كه این ماموریت چیست. به اعتقاد من دنیای عرفان شفا دهنده تمام دردها و مرحم همه زخم هاست، من راه های تاریكی را طی كردم و وقتی با عرفان آشنا شدم به دنیای باشكوهی پی بردم، دنیایی كه نه به مشروب، نه به قرص و مواد مخدر نیاز دارد و چه دنیای عظیمی است. فقط باید در آن تعمق كرد و ترس نداشت، همان گونه كه مولانا می&zwnj;فرماید: از حادثه جهان و زاینده مترس / از هر چه رسد چون نیست پاینده، مترس این یكدم عمر را غنیمت میدان / بر رفته میندیش و ز آینده مترس این ترس پدیده&zwnj;ای است كه با انسان ها عجین شده و اگر آن را شناسایی كنند و از بین ببرند، زندگی شان آرام&zwnj;تر می&zwnj;شود. مردم اصولا در فرداها زندگی می&zwnj;كنند، غافل از اینكه زندگی همین لحظه&zwnj;هایی است كه در حال گذر است. من همیشه به این می اندیشم كه این مال و منال دنیا، قصر و ماشین&zwnj;های گران قیمت و وسایل لوكس و غیره، این ها متعلق به من و تو نیست. ماشین را دزد می&zwnj;زند و خانه آتش می&zwnj;گیرد؛ چیزی كه متعلق به توست، خانه درون توست. سعی كنیم خانه درون را آباد كنیم و با خود خودمان آشتی كنیم. به هر حال عرفان دریای بیكرانی است كه شاید خداوند قطره&zwnj;ای از آن را نصیب من كرده است. قصد داری كه در زمینه اشعار عرفانی فعالیت&zwnj;های دیگری انجام دهی؟ مثل همان آلبوم رومی كه به آن اشاره كردیم. بله. كماكان در حال خواندن اشعار مولانا هستم و در تلاشم كه با اشعار این عارف بزرگ، نوعی مدیتیشن در موسیقی ایجاد كنم. البته در رابطه با اشعار حافظ نیز قصد دارم كارهایی انجام دهم. افراد مشهور و محبوب همواره الگوی بسیاری از جوان ها بوده و هستند و گرایش&zwnj;های این افراد به هر سویی می&zwnj;تواند علاقمندانشان را نیز به آن سمت سوق دهد. برای مثال جوانی تعریف می&zwnj;كرد كه وقتی متوجه می&zwnj;شود كه بهروز وثوقی به تصوف گراییده است، با وجودی كه هیچ از این عالم نمی دانسته، شروع به مطالعه در عرفان و تصوف می&zwnj;كند طوری كه می&zwnj;گوید مسیر زندگی&zwnj;اش نیز به نوعی تغییر می&zwnj;كند. غرض این كه ما چه بخواهیم و چه نخواهیم و چه قبول داشته باشیم یا نداشته باشیم، افرادی مثل خود شما كه در كار خودتان اسطوره شدید و طرفداران زیادی دارید می&zwnj;توانید تاثیرات مثبتی روی جوان ها و در كل علاقمندانتان در تمام دنیا داشته باشید و این كه شما عرفان را راهگشای زندگی شخصی خودتان و نوری در تاریكی&zwnj;های مسیرتان می دانید بالطبع می&zwnj;تواند خیلی از دوستدارانتان را نیز نسبت به این مقوله كنجكاو سازد. اما در مسیر عرفان و شناخت آن نیز مثل هر مسیر دیگری دام هایی گذاشته شده و بسیاری از این دنیای پر رمز و راز دكانی برای سركیسه كردن شیفتگان ناآگاه باز كرده&zwnj;اند كه خیلی&zwnj;ها را از این عالم معنوی دلسرد كرده است. شما در این باره چه نظری دارید؟ دقیقا برای همین است كه روی شناخت درست و پیروی از راهبران واقعی خیلی تاكید شده است. ادبیات عرفانی ما سرشار از اندرزهای حكیمانه و انسان&zwnj;ساز می&zwnj;باشد و من همیشه در برنامه&zwnj;هایم به این شعر زیبای عرفانی اشاره می&zwnj;كنم: گوهر خود را هویدا كن، كمال این است و بس خویش را در خویش پیدا كن، كمال این است و بس چند می&zwnj;گویی سخن از درد و عیب دیگران خویش را اول مداوا كن، كمال این است و بس پند من بشنو بجز با نفس شوم بد سرشت با همه عالم مدارا كن، كمال این است و بس چون بدست خویشتن بستی تو پای خویشتن هم به دست خویشتن باز كن، كمال این است و بس به هر حال این نفس چو بند است و شما همچو اسیرید. و به اعتقاد من این عرفانست كه می تواند این نفس را مداوا كرده و انسان ها را به گوهر واقعی خودشان بازگرداند. ما گاهی به دنبال قرص والیوم هستیم تا آرامش به دست بیاوریم، این قرص ها زخم موقت ما را مداوا می&zwnj;كند اما با زخم عمیق چه كنیم. ما باید به دنبال شاه كلیدی برای درمان كلی باشیم كه این شاه كلید، عرفان است. به عنوان كسی كه سال ها در دام اعتیاد بودی و بالاخره با عزمی راسخ و تاثیرگذار دست به ترك اعتیاد زدی، برای دوستداران و عاشقانت در سراسر دنیا كه با این بلای ویرانگر روبرو هستند چه كاری انجام دادی و چطور تجربیات خودت را برای رهایی از این دام به آن ها منتقل می&zwnj;سازی؟ چهار سال است كه در زمینه آگاهی&zwnj;رسانی به معتادان برای ترك اعتیاد تلاش می كنم. با برنامه&zwnj;های رادیویی آغاز كردم، در حال حاضر یك برنامه تلویزیونی به نام "آینه" داریم كه هفته&zwnj;ای چهار ساعت از طریق تلویزیون های فارسی&zwnj;زبان ماهواره&zwnj;ای پخش می&zwnj;شود. در واقع ما یك سازمان غیرانتفاعی هستیم كه به غیر از این كه در زمینه آسیب&zwnj;های اجتماعی پیام&zwnj;رسانی می&zwnj;كنیم، به مستندسازی در این زمینه نیز مشغول هستیم. خیلی&zwnj;ها از سراسر دنیا با ما تماس می&zwnj;گیرند و برای ترك اعتیاد راهنمایی می&zwnj;خواهند و ما نیز به آن ها راه های مطلوب و موثر را پیشنهاد می&zwnj;كنیم و افراد را به هم مرتبط می&zwnj;سازیم. خوب، 35 سال برای مردم خواندم، حالا دوست دارم از این طریق و با این برنامه&zwnj;ها كمكی به مردم عزیزی كه مبتلا به این بلاهای اجتماعی هستند بكنم. برای مثال دی&zwnj;وی&zwnj;دی&zwnj;هایی تهیه كردیم كه به طور رایگان برای درخواست&zwnj;كنندگان می فرستیم. برای مثال مادری تماس گرفته بود و می گفت به دنبال راهی برای ترك اعتیاد فرزندش می&zwnj;باشد و می&zwnj;خواهد بداند كه چگونه باید با او برخورد كند، كه ما بلافاصله اطلاعات لازم را به او دادیم. در این رابطه با افراد مختلفی در ایران و خارج از ایران و بخصوص متخصصان و كارشناسان آسیب&zwnj;های اجتماعی همكاری داریم و در این راستا سمینارهایی را در كشورهای مختلف برگزار می&zwnj;كنیم و سعی می&zwnj;كنیم گوشه&zwnj;ای از این زخم ها را مرهم بگذاریم. ما در دوره&zwnj;ای از بی تفاوتی به سر می&zwnj;بریم، در جامعه&zwnj;ای كه هر كس مسئولیت را به گردن دیگری می&zwnj;اندازد. بیشترشان می&zwnj;گویند: "آقا من كه معتاد نیستم یا بچه من كه معتاد نیست. من چرا باید خودم را درگیر این امور كنم؟" هنوز فعالیت تشكیلاتی را یاد نگرفته&zwnj;ایم، در عوض استاد تخطئه و خرابكاری هستیم. چهار سال است كه با بودجه خودم و دیگر دوستان دارم در این زمینه فعالیت می&zwnj;كنم. ما با عشق و علاقه دست به دست هم دادیم و زمان گذاشتیم تا فعالیت این سازمان غیرانتفاعی را گسترش بدهیم. حتما اطلاع دارید كه سازمان غیرانتفاعی زیر ذره&zwnj;بین دولت است، من در این راه لباس زره به تن كردم و از هیچ چیز ابایی ندارم. به قول معروف: "آن كه حسابش پاك است، از محاسبه چه باك است." من با پدیده فرهنگی ترور شخصیت بیگانه نیستم؛ پس توجهی به حرف ها و حدیث&zwnj;هایی كه در این رابطه به من و كارهایم نسبت بدهند، نخواهم داشت. من اگر بتوانم حتی دو نفر را نجات بدهم، خدمتم را كرده&zwnj;ام. اما سازمان غیرانتفاعی احتیاج به سوخت برای حركت دارد، افراد می&zwnj;توانند به طرق مختلف به این سازمان كمك كنند. بعضی ها كمك&zwnj;های مالی می&zwnj;كنند، تعدادی هم می&zwnj;توانند از طریق توانایی&zwnj;های خودشان موثر باشند. برای مثال یكی می&zwnj;گوید من دكتر هستم و در نیوجرسی زندگی می&zwnj;كنم، شما بیماران را در این شهر به من معرفی كنید و من داروی آن ها را به طور رایگان در اختیارشان می&zwnj;گذارم. ما یك تیم تقریبا چهل نفره هستیم كه دور هم فعالیت می&zwnj;كنیم، به كشورهای دیگر می&zwnj;رویم و سمینار تشكیل می دهیم. من در این راه چشمداشتی ندارم و از كسی هم صدقه نمی&zwnj;خواهم. 35 سال برای مردم خوانده&zwnj;ام، حالا می&zwnj;خواهم بدانم چقدر نزد مردم اعتبار دارم. من می&zwnj;دانم كه در جوی از بی&zwnj;اعتمادی زندگی می&zwnj;كنیم، چرا كه خیلی&zwnj;ها آمدند و با شعارهایی كه دادند از اعتماد مردم سوء&zwnj;استفاده كردند. گرفتند و كلاهبرداری كردند و این جو بی&zwnj;اعتمادی را به وجود آوردند. اما من ادب از بی&zwnj;ادبان آموختم، جهت من مشخص است و اگر سرعتم كم است اهمیتی ندارد؛ به هر حال در این مسیر در حركت هستم. پس از آن دسته آدم های خود محور، عیب&zwnj;جو، پرمدعا، پرگو و پرتوقع می&zwnj;خواهم كه سنگ&zwnj;اندازی نكنند و بگذارند ما كارمان را انجام دهیم. در شرایط فعلی خواندن مرا ارضا نمی&zwnj;كند، اما تلاشی كه برای كمك به مبتلایان آسیب&zwnj;های اجتماعی می&zwnj;كنم مرا ارضا می&zwnj;كند. مردم با همدلی و همزبانی می&zwnj;توانند اعتیاد كه مادر آسیب&zwnj;های اجتماعی چون فقر و فحشا است را ریشه&zwnj;كن كنند. این دردها را دردهای خودشان بدانند و از انكار این دردها دوری كنند. تا به حال استقبال مردم از برنامه&zwnj;های شما در جهت ترك اعتیاد چطور بوده است؟ من توصیه می&zwnj;كنم شما یك تحقیقی در مورد برنامه&zwnj;های ما انجام بدهید. برای مثال برنامه آینه كه از تلویزیون NITV پخش می شود و از اینترنت هم می&zwnj;توانید ببینید، از برنامه&zwnj;هایی است كه با استقبال خوب مردم مواجه بوده و ما آرزو داریم كه از این طریق مثمر ثمر باشیم و بتوانیم جوامع بین&zwnj;المللی را نسبت به این مسایل آگاه كنیم. من آدرس سه تارنما (وب&zwnj;سایت) را هم در این رابطه به شما می&zwnj;دهم كه امیدوارم مردم عزیزمان با مراجعه به آن ها اطلاعات لازم در مورد فعالیت&zwnj;های ما را به دست بیاورند: <A href="http://www.ayeneh.org/" target="_blank">www.ayeneh.org</A> <A href="http://www.behboudi.com/" target="_blank">www.behboudi.com</A> <A href="http://www.dariusheghbali.com/" target="_blank">www.dariusheghbali.com</A> از این كه دعوت مرا برای این گفتگو با متانت تمام پذیرفتی تشكر می&zwnj;كنم. من هم از خوانندگان نشریه شما و دیگر عزیزانی كه مرا یاری می&zwnj;كنند سپاسگزارم. <A href="http://www.dariusheghbali.com/archives/000030.php#Comments" align="left" size="2">نظرها (118)</A> <IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/webloglower.gif" align="left" /> </DIV>   <HR SIZE="1" />   <DIV style="PADDING-RIGHT:18px;PADDING-LEFT:10px;PADDING-BOTTOM:3px;PADDING-TOP:3px"><IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/weblogupper.gif" align="right" /></DIV> <DIV>پنجشنبه ۲۵ اسفند ۸۴</DIV>   <H1><A href="http://www.dariusheghbali.com/archives/000029.php">آگاهی، آموزش و پیشگیری اسلحهء مبارزه با بیماری اعتیاد است.</A></H1> <DIV></DIV>   <DIV> <A href="http://www.dariusheghbali.com/english/images/blog/SEMINARSTOCK.php"><IMG height="386src" width="250" border="0" /></A> استکهلم: 27 مارس 2006 <A href="http://www.dariusheghbali.com/english/images/blog/dpseminar.php"><IMG height="386src" width="250" border="0" /></A> دوبی: 22 مارس 2006 <IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/webloglower.gif" align="left" /> </DIV>   <HR SIZE="1" />   <DIV style="PADDING-RIGHT:18px;PADDING-LEFT:10px;PADDING-BOTTOM:3px;PADDING-TOP:3px"><IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/weblogupper.gif" align="right" /></DIV> <DIV>دوشنبه ۲ آبان ۸۴</DIV>   <H1><A href="http://www.dariusheghbali.com/archives/000025.php">برخوردی جهانی با بیماری اعتیاد</A></H1> <DIV></DIV>   <DIV> <A href="http://www.dariusheghbali.com/images/blog/sharefarsi.php"><IMG height="294src" width="200" border="0" /></A> متن سخنانم در گردهمایی سالانهء سازمان !SHARE را با شما در میان می گذارم: "با سلام و تشکر از سازمان !SHARE، از دیدگاه من مواد مخدر یکی از ویران کننده ترین و خطرناک ترین اسلحه ها و بزرگترین مشکل جامعهء بشری است، که هیج مرز و بومی نمی شناسد و به اعتقاد من اعتیاد مادر آسیب های اجتماعی می باشد. چرا که زمینهء آمادگی به درگیر شدن و تخریب دیگر آسیب ها، مثل افسردگی، طلاق، دختران فراری، فقر، فحشا، خودکشی، کودکان خیابانی و مشکل پناهندگی را تشدید می کند و هیج انسانی در این کرهء خاکی از هیولای اعتیاد و یا اثرات آن مصون نمی باشد. با اینکه می دانید مسئلهء مواد مخدر در دنیا تابع ابعاد سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و نظامی است، و تحلیل گران درآمد حاصله از آن را با نفت و اسلحه در یک ردیف می دانند. ما نه فقط از بیان و گفتن واقعیات جامعه می ترسیم، از شنیدن آن نیز وحشت می کنیم. اعتیاد، ایدز و دیگر آسیب ها واقعیت جامعهء ماست، که می تواند حقیقت نداشته باشد، ولی فاجعه زمانی اتفاق می افتد که ما آنرا انکار کنیم. بیاییم قبل از رشد بیشتر این فجایع با انقلابی که نیاز به اعتقاد و همدلی تمام افراد جامعه دارد، با همکاری و دعوت از تمام سازمان های فعال دور دنیا، بدور از مسائل سیاسی و مذهبی، با سم زدائی نه فقط مواد مخدر، بلکه سم زدائی فکری، تعصب، انکار، توهم و وحشت، در کنار هم به مبارزه با این هیولای اجتماعی که انسانها را اسیر خود می کند و آزادی شان را می گیرد، مبارزه کنیم. من مدت 27 سال است که از سرزمین زیبا و ثروتمند خود، چه از نظر مادی و چه معنوی، به اینجا کوچ کرده ام. متأسفانه بی توجهی، ناآگاهی و پنهانکاری مسئولین، و از طرفی بخاطر ساختار سیاسی مملکتم، آمار رشد اعتیاد در این 27 سال از 3% به 63% رسیده، و طبق آخرین آمار بیش از 32 میلیون نفر از 70 میلیون جمعیت کشورم درگیر بیماری اعتیاد هستند، که رشد آن 3 برابر رشد جمعیت است. به نظر من، اگر سازمان های بین المللی و حقوق بشر توجه و اقدامی قاطعانه در این مورد نکنند، این بیماری همچنان به پیشرفت خود در جهت نابودی جامعه ادامه خواهد داد و گریبان نسل های آینده را نیز خواهد گرفت. یکی دیگر از آسیب هایی که کشورهای دنیا را تهدید میکند که ما هم به نوعی درد و رنج آن را لمس کرده ایم، هجوم پناهندگانی است که خواسته یا ناخواسته کشورشان را ترک کرده اند. از سرزمین من سالی بیش از 190 هزار نفر به کشورهای مختلف پناهنده می شوند و نقض کنوانسیون ژنو 1951 از طرف دولت ها باعث گردیده که فرزندان پناهندگان در معرض آسیب هایی مثل افسردگی، فرار از خانه و اعتیاد قرار گیرند. چون اعتیاد یک بیماری تکرار، انکار و پنهانکاری است، و آنهایی که از این بیماری درد و رنج می کشند، و زندگی می کنند تا بسوزند و می سوزند تا زندگی کنند، ما می بایست با آگاهی دادن و با پیام امید و پیشگیری برای فرزندان آینده، پلی باشیم که کارسازترین و با صرفه ترین راه مبارزه است. با استفاده از نقش رسانه های همگانی، نه بصورت مقطعی و موقت بلکه بطور مرتب و تکرار پیام رسانی، چهرهء واقعی این بیماری را برای مردم آشکار کنیم. ماهیت حرفهء اصلی من در برگیرندهء سفرهای متعدد به دور دنیاست. از این رو تصمیم گرفتم این موقعیت برای اشاعهء پیام امید، آگاهی و راهکارهای پیشگیری را با برگزاری سمینارها، و با دعوت از متخصصین در همهء زمینه ها فراهم کنم. در این راستا، مدت 3 سال است که از طریق برنامه های آموزشی که از رادیو و تلویزیون های سراسری پخش می گردد، با استفاده از سه اصول آگاهی رسانی، مبارزه و پیشگیری، به مبارزه با آسیب هایی که بخصوص جوانان و نسل آینده را گریبانگیر است، بعد گسترده تری بدهم. حاصل تجربهء سفرهای حرفه ای من رسیدن به این اصل دردناک است که نه تنها هموطنانم در داخل، بلکه اکثر آنان که درد و رنج پناهندگی را در سراسر دنیا منجمله در کشورهایی که خود مدعی حقوق بشرند، می کشند، از آسیب های اجتماعی مصون نیستند، و این نیاز مبرم به توجه سازمان حقوق بشر را تشدید می کند. در اینجا مایلم طرحی را پیشنهاد کنم که بر اساس آن سازمانی بین المللی برای مبارزه ای علمی و سازنده با بیماری اعتیاد در سطحی جهانی تأسیس گردد، و هنرمندانی که خود را در مقابل جامعه و بشریت مسئول می دانند، با بهره گیری از رابطهء عاطفی و عشق بین هنر و هنرمند و مردم، در راه آگاهی، مبارزه و پیشگیری از این درد و رنج خانمان سوز جهانی همصدا شوند، و در کنار هم با همدلی در این هدف مقدس همگام باشند. با سپاس و تشکر مجدد." <A href="http://www.dariusheghbali.com/archives/000025.php#Comments" align="left" size="2">نظرها (210)</A> <IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/webloglower.gif" align="left" /> </DIV>   <HR SIZE="1" />   <DIV style="PADDING-RIGHT:18px;PADDING-LEFT:10px;PADDING-BOTTOM:3px;PADDING-TOP:3px"><IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/weblogupper.gif" align="right" /></DIV> <DIV>پنجشنبه ۲۸ مهر ۸۴</DIV>   <H1><A href="http://www.dariusheghbali.com/archives/000021.php">خانواده، اعتیاد، پیشگیری</A></H1> <DIV></DIV>   <DIV> سمینار بنیاد آینه در هلند خانواده، اعتیاد، پیشگیری ----- <A href="http://www.dariusheghbali.com/images/blog/22Sep.php"><IMG height="260src" width="200" border="0" /></A> (برای اطلاعات بیشتر بر روی عکس کلیک کنید) <IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/webloglower.gif" align="left" /> </DIV>   <HR SIZE="1" />   <DIV style="PADDING-RIGHT:18px;PADDING-LEFT:10px;PADDING-BOTTOM:3px;PADDING-TOP:3px"><IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/weblogupper.gif" align="right" /></DIV> <DIV>یکشنبه ۲۰ شهریور ۸۴</DIV>   <H1><A href="http://www.dariusheghbali.com/archives/000019.php">زخم های یک ملت</A></H1> <DIV></DIV>   <DIV> <A href="http://www.dariusheghbali.com/images/blog/23July.php"><IMG height="291src" width="200" border="0" /></A> چکیده ای از سخنانم در دیداری با هموطنان پناهنده در بلژیک را با شما هم در میان میگذارم، شاید بتوانیم در کنار هم راهکاری سازنده برای مشکلاتمان پیدا کنیم: "اصلأ نمی خواهم از دید منفی به مسائل نگاه کنم، میخواهم این آغاز یک حرکتی باشد. شاید بتوانیم بدون وابستگی، بعنوان یک انسان در کنار هم باشیم تا مشکلاتمان حل شود. مشکلات همیشه هستند و به شکل های مختلف خودشان را نشان می دهند و متأسفانه آدمی را مستأصل میکنند و گاهی هم از پا در می آورند. اگر نیاز داریم، بیاییم و از آن پردهء انکار بیاییم بیرون و فریاد بزنیم "من کمک می خواهم". ما بخاطر غرورهایمان بعضی مواقع خودمان را شکنجه میدهیم. <A href="http://www.dariusheghbali.com/images/blog/Bel1.php"><IMG height="150src" width="200" border="0" /></A> این تجمع را خیلی ها دوست ندارند، خیلی ها باعث شدند ما از هم پراکنده باشیم و نتوانیم دور هم بنشینیم و در کنار هم باشیم. چرا که جو بی اعتمادی بوجود آمده، چه از نظر مادی و چه از نظر معنوی. البته در این میان مسئله بچه ها خیلی مهم تر است. ما همیشه میگوییم پیشگیری مهمتر از درمان است، پیشگیری باعث میشود بچه ها بدانند اعتیاد یعنی چی، فرار از منزل یعنی چی، فحشاء یعنی چی، بچه هایمان بفهمند معنی پناهندگی یعنی چی... <A href="http://www.dariusheghbali.com/images/blog/Bel2.php"><IMG height="150src" width="200" border="0" /></A> ما قربانیانی هستیم که امروز برای بقای خود تلاش میکنیم، ولی بچه های ما چه گناهی کردند؟ بیاییم برای فرزندانمان هم که شده در کنار یکدیگر باشیم. یکی از اهداف من و دوستانم به ثبت رساندن پاره ای از تاریخ غربت نشینی ما ایرانیان است که فرزندان ما چگونه تفکری داشتند؟ بچه های ما به چه می اندیشند؟ بچه های ما از چه آزار دیدند که ما متوجه نبودیم؟ فرزندان ما نیازشان چه بوده؟ همه راجع به همبستگی صحبت میکنیم، شعار میدهیم، ولی هنوز معنی آن را نمیدانیم. ما ایرانی ها همه چیز را میدانیم، اما هیچ چیز نمی دانیم و راجع به هر مسئله ای اظهار نظر میکنیم. ولی من یاد گرفتم که دیگر گوش بدهم، نگویم چیزی میدانم. من هنوز چیزی نمیدانم ولی این را میدانم که انسان هستم و نیازهای عاطفی من بسیار زیاد است و دردهای بسیاری دارم. من هنوز چیزی نمیدانم، من می خواهم از هموطنانم چیزی یاد بگیرم. یک کلمه از این نازنین، یک کلمه از آن نازنین..." و یک کلمه هم از تو نازنین. چون این زخم ها متعلق به ملت ماست. داریوش اقبالی <A href="http://www.dariusheghbali.com/archives/000019.php#Comments" align="left" size="2">نظرها (131)</A> <IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/webloglower.gif" align="left" /> </DIV>   <HR SIZE="1" />   <DIV style="PADDING-RIGHT:18px;PADDING-LEFT:10px;PADDING-BOTTOM:3px;PADDING-TOP:3px"><IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/weblogupper.gif" align="right" /></DIV> <DIV>پنجشنبه ۱۹ خرداد ۸۴</DIV>   <H1><A href="http://www.dariusheghbali.com/archives/000016.php">چه بر سر ما آمده؟</A></H1> <DIV></DIV>   <DIV> با سپاس و درود به شما عزیزان، عارف لبنانی، جبـران خلیـل جبـران، با اشـاره به گـوشـه ای از فرهنگ ما، عیبجویـی را صـفت اختصاصـی و سـرشـت مـا ایـرانیان مـی نامد. چه بر سـر ما آمـده و به کـجا میرود این قوم تیپاخوردهء رنجـور؟ کـه اگـر از نـسل سـیمرغیم و آشـیانه در بلندای کوه هـا داریـم، پـس چرا نمیتوانیم یا نمیخواهیم یا نمیدانیم چـگونه بال بیفشـانیم و پـرواز کنیم؟ اینکه ما تن های تنهائیم واقعیت دارد ولی میتواند حقیقت نداشته باشد. بیائیم از شعار بگذریم و به شعور برسیم. بیائیم به افق روشن دوردستها بنگریم و راهی برای پیوستن به هم و پیوند دادن دیگران به یکدیگر پیش بگیریم. راهی که دیگران میبایست میرفتند، اما نرفتند و ما را نیمه راه رها کردند. بیائیم و ببینیم تـوانائی هـای هـر کـدام از مـا چـیـسـت و کـجـای ایـن راه ایستاده ایم. حال شما بگویید گره کدام یک از این صدها مشکل را میتوان با هم گشود؟ داریوش اقبالی <A href="http://www.dariusheghbali.com/archives/000016.php#Comments" align="left" size="2">نظرها (211)</A> <IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/webloglower.gif" align="left" /> </DIV>   <HR SIZE="1" />   <DIV style="PADDING-RIGHT:18px;PADDING-LEFT:10px;PADDING-BOTTOM:3px;PADDING-TOP:3px"><IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/weblogupper.gif" align="right" /></DIV> <DIV>سه شنبه ۳ خرداد ۸۴</DIV>   <H1><A href="http://www.dariusheghbali.com/archives/000013.php">اعتیاد: مادر آسیب های اجتماعی</A></H1> <DIV></DIV>   <DIV> سخنرانی در سمینار انجمن پزشکان ایرانی مقیم آمریکا اعتیاد: مادر آسیب های اجتماعی ----- <A href="http://www.dariusheghbali.com/images/blog/28May.php"><IMG height="259src" width="200" border="0" /></A> (برای اطلاعات بیشتر بر روی عکس کلیک کنید) <IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/webloglower.gif" align="left" /> </DIV>   <HR SIZE="1" />   <DIV style="PADDING-RIGHT:18px;PADDING-LEFT:10px;PADDING-BOTTOM:3px;PADDING-TOP:3px"><IMG src="http://www.dariusheghbali.com/images/weblogupper.gif" align="right" /></DIV> <DIV>سه شنبه ۲۳ فروردین ۸۴</DIV>   <H1><A href="http://www.dariusheghbali.com/archives/000008.php">نمی خواهم نا امید باشم...</A></H1> <DIV></DIV>   <DIV> نمی خواهم نا امید باشم... نمی خواهم نا امید باشم که ما انسانهای خود محور، آزادی را به دار آویختیم. این خانه، خانه ماست که در آتش میسوزد و این همان هموطنان ما هستند که میسوزند تا زندگی کنند و زندگی میکنند تا بسوزند. اینکه چرا هر روز از هم دورتر و دورتر می شویم، واقعیت دارد ولی میتواند حقیقت نداشته باشد. اصولی ترین راه برای یکی شدن، از طریق پیوندهای انسانی و نیازهایمان با یکدیگر است. می بایست عاقلانه فکر حل مشکلات کنونی باشیم، نه فکر شکست های گذشته و موفقیت های آینده. و خوشبخت ترین افراد کسانی هستند که فکر، اندیشه، و اعمال خود را به چیزهایی غیر از خوشبختی خود متوجه کرده اند. بیایید دنیا را بسازیم، نه با دنیا بسازیم. داریوش اقبالی </DIV> موفق باشین (جواد خالیک)25خرداد ماه1386