2012-02-12T13:38:26+01:00 text/html 2008-06-18T12:43:08+01:00 m m http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/75001/clubname/bahramradanclub <div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"></span> </div> <div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">خیلی از آدم‌ها، چیزهایی دارند كه قدرشان را نمی‌‌دانند، در صورتی كه همه چیز دارند، اما هیچ چیز ندارند. البته این احساسشان است و به عبارتی ناشكری می‌كنند و در همین بین، هستند آدم‌هایی كه همه چیز را در داشتن، پول می‌دانند و سعادت خودشان را در مادیات خلاصه می‌كنند... اما این تمام داستان زندگی نیست، چرا كه زندگی تنها در مادیات خلاصه نمی‌شود... اگر از افراد پولدار و مرفه كه متاسفانه بیمار هستند، بپرسید، چه آرزویی دارید، می‌گویند فقط سلامتی! سلامتی و سلامتی...</span></div> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">به واقع انسان‌ها، تا زمانی كه همه چیزشان رو به راه باشد، شاید كمتر به فكر معنویات باشند، اما همین كه مشكلی در زندگیشان پیش می‌آید، آنها تازه به یاد همه چیز می‌افتند به خصوص زمانی كه انسان سلامتی‌اش را از دست می‌دهد دلش می‌خواهد تمام ثروتش را بدهد و سلامتی‌اش را دوباره به دست آورد. شاید گفتن و نوشتن این نوع مطالب چنین حسی را به شما انتقال ندهد، پس بهتر است كه بیاییم با چشمانمان این گونه زندگی‌ها را از نزدیك تجسم كنیم. به طور حتم خواهید پرسید، چطور؟ آنچه در ادامه می‌خوانید و خواهید دید این حس را به شما انتقال خواهد داد كه بهترین نعمت خدادادی، سلامتی است و البته تنها نبودن.</span><span style="font-size:8pt;">            </span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">                       </span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"><strong style="color:#0000ff;">جاده بهشت‌زهرا – كهریزك<img alt="" src="http://www.ksabz.net/uploads/majale/199/m-198-2-21.jpg" align="left" border="0" /></strong></span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">حدود 37 سال پیش در سال 1340 عده‌ای خیّر دور هم جمع شدند و مجتمعی كوچك را تاسیس كردند كه نامش كهریزك بود و در این راه زحمات بانو اشرف قندهاری (بهادرزاده) طی این سال‌ها بسیار چشمگیر بود... او خودش هم فكر نمی‌كرد كه روزی كهریزك به یك مجتمع بزرگ تبدیل شود و نام آسایشگاه خیریه كهریزك را به خود بگیرد و با منابع مالی و كمك‌های مردمی به حیات خود ادامه دهد. در آسایشگاه بزرگ كهریزك انواع و اقسام افراد دیده می‌شوند، افرادی كه تنها هستند، افراد بیماری كه بیماری‌هایی چون آلزایمر و ام‌اس دارند بیماران كلیوی، معلولین جسمی، افرادی كه فرزندانشان آنها را به حال خود رها كرده‌اند و... و این آسایشگاه طی این سال‌ها به همت مدیران آن و مددجویانی كه به خاطر عشق به خداوند، عمر خود را در آنجا سپری كردند و هر كدامشان به نوعی تیمارداری كردند. حالا كه پا به كهریزك می‌گذاری انگار وارد یك شهر شده‌ای، سالن‌های ورزشی، آمفی‌تئاتر، بازارچه و...همه و همه در سایه تلاش مدیران زحمتكش و مردم در آنجا به وجود آمد، اما یك حس غریب در آنجا به چشم می‌خورد و آن حس غریب و تنهایی است، با این‌كه امكانات رفاهی برای همه در نظر گرفته شده است و آنها هر روزشان را در كنار هم سپری می‌كنند اما تنهایی در آن شهرك كه در وسط بیابان‌های اطراف تهران است به خوبی در وجود آدم احساس می‌شود به خصوص غروب‌های كهریزك...</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"></span> </p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"><strong style="color:#0000ff;">تهران - اول فروردین‌ماه 87</strong></span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">از چند ماه پیش از عید قرار بر این شد كه تعدادی از هنرمندان روز اول نوروز را در كهریزك سپری كنند و این برگرفته از ذهنیت هنرمند خوب كشورمان بهرام رادان بود كه به همراه چند تن از دوستانش تصمیم گرفت به كهریزك بروند.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">محسن پزشكی مدیر روابط عمومی كهریزك می‌گوید: البته بهرام چند ماه پیش سر زده به كهریزك آمده بود و ساعاتی را در كنار افراد حاضر در آسایشگاه گذرانده بود، او چندی پیش از نوروز به من گفت كه می‌خواهم لحظه تحویل‌ سال در كنار شما باشم و ما هم با آغوش باز استقبال كردیم، البته به او گفتیم كه اگر می‌تواند رضا صادقی را هم در این كار خیر شركت دهد.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"></span> </p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"> رادان پس از صحبت با صادقی متوجه شد كه رضا هم از این طرح استقبال كرد و قرار بر این شد كه این دو هنرمند تحویل سال را در كهریزك بگذرانند...</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"></span> </p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"><strong style="color:#0000ff;">اتوبان چمران – ساعت 6 صبح</strong></span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">طبق هماهنگی‌های به عمل آمده قرار بر این شد كه رادان و تنی چند از دوستان نیكوكارش به همراه رضا صادقی ساعت شش صبح در اتوبان چمران – پل گیشا، دور هم جمع شوند و همه به سوی كهریزك برویم، با توجه به این‌كه روز اول نوروز خیلی از تهرانی‌ها به بهشت زهرا می‌روند و ترافیك سنگینی در آن منطقه به وجود می‌آید، سعی كردیم كه یك ساعت پیش از تحویل سال خودمان را به كهریزك برسانیم. ایران ساعات پایانی سال 86 را می‌گذراند و تا ساعاتی دیگر وارد سال 87 خواهیم شد... چند اتومبیل پر از لوازم كه هدیه‌ای برای ساكنین كهریزك است، هم همراه ماست.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"></span> </p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">مدیر برنامه‌های رادان، بازل و همچنین خانم میری هم به ما ملحق شدند كه جا دارد از زحمات آنان تشكر ویژه‌ای به عمل آوریم. خوشحالیم كه در آن روز دوربین خانواده‌سبز به همراه این دوستان و هنرمندان بود. پس از طی مسیر یك ساعته، به كهریزك می‌رسیم، آن روز برای كاركنان و همچنین ساكنین كهریزك روز خاصی است، می‌دانید چرا؟ به این خاطر كه همه فكر می‌كنند با آمدن سال جدید زندگی یكنواختشان عوض می‌شود... از این رو به خودشان تلقین می‌كنند كه خوشحال باشند. اتومبیل‌ها را پارك می‌كنیم، وارد سالن اصلی محل برگزاری جشن نوروز می‌شویم، اولین چیزی كه باعث جلب توجه ما می‌شود، یك سفره هفت‌سین بزرگ شش، هفت متری است، كه با زیبایی هر چه تمام‌تر آراسته شده، همچنین انواع و اقسام شیرینی‌ها كه به همت بانوی نیكوكار «شیرین آذربا» و همكارانش تهیه شده است. او از یاران دیرین آسایشگاه كهریزك است... این بانوی نیكوكار بیش از سی سال، كام معلولان و سالمندان كهریزك و مهمانان آنها را شیرین كرده است و همچنان به این كار ادامه می‌دهد. آنها تعدادی سالمند را بر روی صندلی‌های سالن نشانده‌اند و حتی خانواده‌هایشان هم به آنها ملحق شده‌اند از طرفی معلولین هم با ویلچرهای‌شان خود را به سالن برگزاری مراسم تحویل سال رسانده‌اند. تا ساعت هشت و 45 دقیقه یعنی نیم ساعت پیش از مراسم تحویل سال، چیزی حدود هزار نفر جمعیت در سالن هستند.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">آنها با دیدن بهرام رادان و رضا صادقی خوشحال می‌شوند و خنده بر لبانشان نقش می‌بندد. دو، سه نفر هم با پیراهن‌های یكسره قرمز و صورت‌های سیاه، نقش حاجی فیروز را بازی می‌كنند.<img alt="" src="http://www.ksabz.net/uploads/majale/199/m-198-2-22.jpg" align="left" border="0" /></span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"></span> </p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">یكی از معلولین هم كه از ناحیه دست معلول است، پشت كیبورد نشسته است و موسیقی می‌نوازد، لابد می‌پرسید چطور؟، با استفاده از یك چوب كه در دهانش است و با حركات سر و صورت، این چوب را بر روی كلیدهای كیبورد می‌نوازد و موسیقی دلنشین از بلندگوهای سالن به گوش می‌رسد. حاضران در سالن دست می‌زنند، رضا صادقی از دیدن این فرد تعجب می‌كند و خودش را به او می‌رساند و او را تشویق می‌كند و به همت او آفرین می‌فرستد.به طور حتم می‌دانید كه رضا صادقی هم در كودكی بیمار شد و از ناحیه پا آسیب دیده است تا جایی كه با عصا راه می‌رود...</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"> مراسم با تلاوت قرآن و پخش سرود جمهوری اسلامی ایران، نیم ساعت قبل از تحویل سال آغاز می‌شود، سپس یك شاعر، دقایقی اشعاری درباره نوروز می‌خواند و پس از آن یك گروه موسیقی سنتی تا تحویل سال، موسیقی‌های شادی اجرا می‌كنند، زمانی كه سال تحویل می‌شود، همه حاضران در سالن خوشحال هستند. اما هستند افرادی كه در آن لحظات بی‌تفاوت می‌باشند و آن لحظات است كه اگر از نزدیك شاهد آنان باشی، زندگی برای شما نگاه دیگرش را نشان خواهد داد، یا به عبارتی نگاهتان به زندگی عوض می‌شود.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">جوانی در گوشه‌ای از سالن بر روی ویلچر به شكل قوز كرده نشسته، می‌گویند سال‌هاست كه به همین شكل باقی مانده و نمی‌تواند حركت كند، بهرام رادان خودش را به او می‌رساند و عید را به او تبریك می‌گوید وی از دیدن بهرام خوشحال می‌شود و خودش را در آغوش او جا می‌دهد. جوانی 28 ساله در گوشه‌ای دیگر از سالن بر روی ویلچر نشسته است، انگار زندگی برایش معنایی ندارد، می‌‌گویند آلزایمر گرفته و چیزی را به یاد نمی‌آورد، او تنها 28 سال سن دارد، در گوشه‌ای دیگر چشمم به دو نفر دیگر برمی‌خورد كه آنها هم از ام‌اس رنج می‌برند، هر دوی‌شان جوان هستند، یكی 23 ساله و دیگری 25 ساله...</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">زمانی كه آنها را می‌بینی به واقع تمام تجملات این زندگی مادی برای آدم بی‌معنی می‌شود، آخر چرا؟ چه حكمتی است كه باید این گونه باشند، آنها تنها جمعیتی را می‌بینند كه به این ور و آن ور می‌روند، عده‌ای كه در حال دست زدن هستند، اما نمی‌توانند تفاوتی را احساس كنند، زندگی برای آنان تاریك است، خداوند شفایشان بدهد.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">پیرمردی در كنار در ورودی اصلی سالن است، به او می‌گویم، چرا داخل نمی‌نشینید، می‌گوید دلم هوای فرزندانم را كرده است، هفت سالی است كه آنان را ندیده‌ام نمی‌دانم چه كار می‌كنند راستی یك عكس از من بگیر و داخل مجله بنداز... او خانواده‌سبز را خوب می‌شناسد، چرا كه سال‌هاست نشریه‌مان به كهریزك می‌رود تا اوقات فراغت سالمندان را در آنجا پر كند، عكسش را می‌گیرم، لبخندی تحویل می‌دهد به من می‌گوید: جوان! می‌دانی درد من چیست؟ می‌گویم: بیماری؟ می‌گوید: نه. من تنهام... چند سال پیش كه فرزندانم به خارج رفتند، تنهایی اذیتم می‌كرد، از این رو به اینجا آمدم تا دیگر تنها نباشم، پشت سرت را نگاه كن، اون آقا رو ببین او هم مثل من تنهاست، این تنهایی سرانجام ما را بیمار می‌كند، آن گاه قطراتی اشك از چشمانش جاری می‌شود. دلم برایش می‌سوزد، می‌گوید جوان قدر جوانیت و سلامتی‌ات را بدان كه غیر از این دو همه چیز این دنیا فانی است. دوباره می‌گوید: عكسم را می‌اندازی. می‌گویم خیالت راحت باشد.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">بانو بهادرزاده و پس از او محمدرضا صوفی‌نژاد مدیر كهریزك و سپس محسن پزشكی مدیر روابط عمومی كهریزك دقایقی پای تریبون می‌روند و از فعالیت‌های كهریزك می‌گویند. پزشكی در گوشه‌ای از گفته‌هایش می‌گوید، هزینه سالانه كهریزك چیزی حدود هشت میلیارد تا نه میلیارد تومان است كه كمك‌های مردمی باعث شده ما همچنان بر روی پای خود بایستیم، سپس آنتراكی داده می‌شود و از مهمانان پذیرایی می‌شود، در همین فاصله رادان و صادقی به داخل جمعیت می‌روند و با آنان تصاویر یادگاری می‌گیرند.<img height="300" alt="" src="http://www.ksabz.net/uploads/majale/199/m-198-2-26.jpg" width="210" align="left" border="0" /></span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">در این فاصله به یاد گفته‌های مدیریت كهریزك صوفی‌نژاد می‌افتم كه در پایان گفته‌هایش می‌گفت: و خلاصه كلام این‌كه، در این لحظات حساس، خداوند سبحان ما را توفیق خدمت به پدران و مادران عزیزی عنایت فرموده كه در این وادی ایمن و آسوده كسی را ندارند جز شما، پس با این نعمات الهی با خوشرویی و متانت برخورد كنید كه اجری مضاعف داشته و دارید. اگرچه من و تو نه برای گرفتن پاداش بلكه صرفا برای نفس خدمت، خدمتگزار جامعه بزرگ كهریزك بوده و خواهیم بود كه پاداشی بس بزرگ دارد.بنابراین، زیباترین گل‌های دنیا را تقدیم شما و كاركنان زحمتكش آسایشگاه كرده، نوروزتان را صمیمانه شادباش گفته و آرزومندم لحظه‌ها، تكرار حضور برای تامین رفاه، آسایش و امنیت شما عزیزان بوده باشد و اما سفارش به اعضای محترم خانواده بزرگ كهریزك، این‌كه در مقابل خدمات كاركنان زحمتكش و خادمان آسایشگاه صبر و خویشتن‌دار باشید، روح شكیبایی، تحمل و صبر پیشه كنید و قدرشناس زحمات آنان باشید.بانو بهادرزاده هم می‌گفت: در این لحظات می‌اندیشم كه چگونه عشق به خدمت در این مكان در وجود هزاران نیكوكار ریشه دواند كه به راستی در این 36 سال هیچ نفسی، بی‌اندیشه آنجا روا نبود و هیچ بهاری زیباتر از بهار كهریزك معنی نمی‌یافت.</span></p> <div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">نوروز 1387 از راه رسید و آسایشگاه كهریزك با افتخار به عرصه 37 سالگی خویش قدم می‌نهد.</span> </div> <div dir="rtl" align="right"> </div> <div dir="rtl" align="right"> </div> <div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">یكی از دوستان بهرام رادان كه تاجر فرش است، فرش‌های نفیسی را به كهریزك اهدا می‌كند،</span></div> <div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"></span> </div> <div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"> خود رادان هم كمك‌های زیادی به همراه دوستانش به كهریزك می‌كند، برای مثال صدها مسواك برقی كه یك قلم از كمك‌های او بود به كهریزك اهدا می‌كند، رضا صادقی كه به جز خوانندگی، مدیریت رستوران بلك‌شاپ را در خیابان شیخ بهایی تهران برعهده دارد، كمك نقدی می‌كند. با هرمز شجاعی‌مهر تماس می‌گیریم كه مبلغ اهدایی خانواده‌سبز را از او بپرسیم، اما به خاطر حضور در «جام‌جم» گوشی همراهش خاموش است، از این رو با سردبیر خانواده‌سبز مهدی اسماعیل‌تبار تماس می‌گیریم و او هم از پشت تلفن به ما می‌گوید كه خانواده‌سبز هم مبلغ ...میلیون تومان به كهریزك كمك می‌كند، پزشكی از حاضران در سالن می‌خواهد كه تشویق كنند... حالا دیگر همه خوشحالیم، كمك‌های زیادی از سوی چند شركت تولیدی بهرام رادان، رضا صادقی و مجله خانواده‌سبز در اولین ساعات سال 87 برای این آسایشگاه خیریه جمع شده است.</span></div> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">«مادام نادیا» هم لبخند می‌زند، او كه مسیحی است سال‌هاست كه عمر خود را صرف كمك به این آسایشگاه كرده و خوشحال است كه در اولین ساعات تحویل سال، هنرمندان ایرانی به كمك كهریزك شتافتند. امیدواریم این روند همچنان ادامه داشته باشد و هنرمندان كشورمان از این گونه كارهای خیر انجام بدهند...</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">پس از این مراسم رادان دقایقی برای حاضران در سالن صحبت كرد و از حس قلبی‌اش برای آنان گفت، سپس رضا صادقی آمد و پس از دقایقی صحبت، سه ترانه هم اجرا كرد كه با استقبال شدیدی مواجه شد.كم‌كم در نزدیكی‌های شهر بوی سبزی‌پلو با ماهی در سالن پیچیده شد، چرا كه آشپزخانه پشت سالن بود. رادان و صادقی و دوستانشان تصمیم می‌گیرند كه بروند، اما همین بیرون رفتن از سالن و نشستن در اتومبیل، نیم ساعتی طول می‌كشد، چرا كه به همه سالمندان و معلولین سر می‌زنند و از آنان خداحافظی می‌كنند... اما از آنجا كه خانواده عده‌ای از این عزیزان در سالن بودند، با گوشی‌های همراهشان شروع كردند به گرفتن عكس یادگاری...</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"><strong style="color:#0000ff;">كهریزك - 12 ظهر</strong></span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">سوار اتومبیل‌هایمان شده‌ایم و عازم تهرانیم - در ترافیك سنگینی گیر كرده‌ایم، همان طور كه گفتم روز اول عید بهشت‌زهرا بسیار شلوغ می‌شود. در آن ترافیك سنگین كاری نداریم بكنیم، جز این‌كه از دور بهشت‌زهرا را ببینیم.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">در این فكرم كه این همه در زندگی روز‌مره‌مان بالا و پایین می‌پریم، اما عاقبت، مقصد نهایی همین زمین‌های خاكی در جنوب تهران است (البته برای ما كه در تهران ساكن هستیم)...</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">به فكر تنهایی ساكنین كهریزك هستم، با این كه برایشان اقداماتی انجام گرفته كه روحیه‌شان عوض شود، اما درد مشترك همه‌شان تنهایی است. به یاد آن جوان كم سن و سال، «ام اس» گرفته می‌افتم كه آرزو دارد ساعاتی به زندگی برگردد، به یاد آن نابینایی می‌افتم كه دوست داشت تنها یك دقیقه، یك دقیقه آن هم لحظه تحویل سال چشمانش باز شود و همان یك دقیقه شور و حال را ببیند، به یاد آن پیرزنی می‌افتم كه با تخت مخصوصی او را به سالن می‌آورند تا شاید لحظه‌ای روحیه‌اش عوض شود، آن وقت ما آدم‌ها، همه چیز داریم، حالا كمی بیشتر، عده‌ای خیلی بیشتر و عده‌ای كمتر، آن گاه قدر یكدیگر را نمی‌دانیم، ای كاش با خواندن این مطلب شما هم سری به كهریزك می‌زدید تا درد مشترك افراد آنجا را ببینید، افرادی كه به همت و تلاش موسسین كهریزك روزگار خوبی را پشت سر می‌گذرانند، اما آرزوی همه آنها یك چیز است، سلامتی و فقط سلامتی و دوری از تنهایی.</span></p> <p dir="rtl" align="right"></p> <p dir="rtl" align="right"></p><span style="font-size:8pt;"><strong style="color:#0000ff;">گل بنفشه</strong></span> <img alt="" src="http://www.ksabz.net/uploads/majale/199/m-198-2-27.jpg" align="left" border="0" /><p> </p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">گل بنفشه، اگرچه گلی بهاری است و با بهار می‌آید، ولی با بهار نمی‌رود. خیلی‌هایشان سرسخت و به قولی: جان سخت هستند و در تمام مدت بهار و تابستان گل می‌دهند و رشد می‌كنند و چشم شما را به جمال زیبایشان روشن. من، حتی شاید خود شما هم در میانه پاییز و سرما نیز آنها را سرزنده و پر گل دیده‌ایم و از این تماشا دو احساس داشته‌ایم؛ یكی: آمدن آنها و نشستن‌شان در باغچه و گل دادنشان كه رهاورد بهار و سرزندگی است و دیگری سرمازدگی و پژمردگی و بعد هم نابودی‌شان كه هر دو مورد درس زندگی است، كه: آشنایی یك حادثه است و جدایی یك قانون.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">نیمه اول اسفند بود، ولی هوا بهاری بهاری بود. تو حیاط نیمه آفتابی آسایشگاه، سالمندان زن و مرد با ویلچر یا واكر یا با پاهای لرزانشان چشم به در آسایشگاه داشتند و باغبان‌ها با شور و شوق تمام در حال نشاندن نشاهای بنفشه‌ها روی زمین‌های تازه نفس كشیده بودند. دیدن آن صحنه‌ها، اگرچه شادی‌آور بود اما غم هم به دلم آورد. نمی‌دانم چرا بی‌خودی با خودم زمزمه كردم كه: «بهار با بنفشه می‌آید و نوروز با بهار...»زمانی كه چشم به چشم بعضی از سالمندان دوختم، حسرت و غربت در آنها موج می‌زد. آیا آنها هم هر بهار در خانه‌هاشان بنفشه می‌كاشتند؟ آیا آنها هم نام فرزندانشان را بنفشه گذاشته بودند؟ نمی‌دانم چرا حسرت به دلی آنها را تا ته وجودم حس كردم و شوق دوران كودكی‌ام را از یاد بردم، شما می‌دانید چرا؟ حالا بنفشه‌هایشان كجا هستند و اینها كجا؟ از كنار یكی‌شان كه رد شدم، مرد سالمندی بود كه به سختی با واكرش راه می‌رفت، آرام گفتم: «سلام پدر! عید شما مبارك».نگاهم كرد؛ از آن نگاه‌هایی كه تو می‌دانی و من. زمزمه‌ای كرد كه نفهمیدم چه گفت. انگاری گفت: «ای بابا! دل خوش سیری چنده؟» و حسرتی به دلم گذاشت كه نگو و نپرس.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;color:#0000ff;"><strong>شماره حساب‌های آسایشگاه</strong></span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">افرادی كه دوست دارند در امر خیر كمك به آسایشگاه خیریه كهریزك سهیم باشند، می‌‌توانند كمك‌های نقدی خود را اینچنین ارسال كنند:</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">  حساب جاری 700 بانك صادرات، شعبه باقرشهر، كد شعبه 1248 (آسایشگاه شماره 1)</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">  حساب جاری 42215 بانك ملی، شعبه استاد نجات‌الهی، كد شعبه 452 (آسایشگاه شماره 1)</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">  حساب جاری 4404 بانك ملی، شعبه اسكان، كد شعبه 271 (آسایشگاه شماره 2 – مهرشهر كرج)</span></p> <p dir="rtl" align="right"></p> <p dir="rtl" align="right"></p><span style="font-size:8pt;"><strong style="color:#0000ff;">در كهریزك چه می‌‌گذرد؟</strong></span> <p> </p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">مجتمع خیریه كهریزك 37 سال پیش با همت دكتر محمدرضا حكیم‌زاده و با نیتی پاك‌تر از همت، در مساحتی حدود هزار متر مربع و نگهداری كمتر از ده نفر سالمند نیازمند، فعالیت خود را شروع كرد.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">امروزه در فضایی به وسعت 420 هزار متر مربع، با زیربنای 160 هزار مترمربع، هزار نفر نیروی كاری موظف و دو هزار نفر بانوی نیكوكار و دیگر نیكوكاران در خدمت 1800 معلول، سالمند و بیمار مبتلا به ام.اس می‌‌باشند.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">تمام تلاش مسئولان آسایشگاه كهریزك این است كه به معلولان و سالمندان براساس برنامه‌ریزی‌های منظم با در نظر گرفتن شرایط جسمی، روحی و سنی خود از تخت‌ها جدا شده و لحظه‌هایی را در كارگاه‌های توانبخشی و یا كلاس‌های مختلف فرهنگی شركت كنند. مثل كارگاه‌های كاردرمانی عبارتند از: بافندگی با ماشین و دست، گلدوزی، گلسازی، منجوق‌دوزی، مكرومه‌بافی، قالی‌بافی، خیاطی، سفالگری، نقاشی، معرق، قلمزنی، تكه‌دوزی، كفاشی، سراجی، توربافی، شمع‌سازی و مونتاژ قطعات الكترونیكی.<img alt="" src="http://www.ksabz.net/uploads/majale/199/m-198-2-29.jpg" align="left" border="0" /></span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">كلاس‌های فرهنگی كه عبارتند از: سوادآموزی از مقطع ابتدایی تا سطح عالی، قرائت و حفظ قرآن، زبان انگلیسی، خط، نقاشی، تئاتر، سرود و موسیقی، كامپیوتر و آموزش خط بریل برای نابینایان و...</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"><strong style="color:#0000ff;">درمانگاه دكتر حكیم‌زاده</strong></span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">جدای از ساكنان همیشگی مجموعه كهریزك، تمامی مراجعه‌كنندگان خارج از آسایشگاه نیز می‌‌توانند از امكانات بهداشتی درمانی مهیا شده با بخش‌های فعال داخلی، ارتوپدی، اورولوژی، چشم‌پزشكی، مامایی و زنان، طب فیزیكی، قلب، پوست، دندانپزشكی، اورژانس، اتاق‌های عمل سرپایی و داروخانه استفاده ‌كنند.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;color:#0000ff;"><strong>شهرك‌های مسكونی</strong></span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"> شهرك گلها با 54 واحد مسكونی برای كاركنان آسایشگاه.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"> شهرك امید با 20 واحد مسكونی برای اسكان سالمندان نیكوكار.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"> شهرك امید با 25 واحد مسكونی برای اسكان زوج‌های معلول جوان.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">      </span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">همچنین یكی از اساسی‌ترین برنامه‌های فوق‌العاده آسایشگاه، ورزش معلولان، سالمندان و كاركنان است كه شركت در مسابقه‌های مختلف و كسب مقام‌های گوناگون به ویژه عضویت تعدادی از معلولان در تیم‌های ملی نیز از دستاوردهای ورزشی كهریزك است.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"> بخش ام.اس: نخستین بخش تخصصی ام.اس در كشور با هدف نگهداری، پژوهش و تحقیق برای معلولان مبتلا به بیماری ام.اس با ظرفیت 120 تخت از سال 1385 به بهره‌برداری رسید. </span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">همچنین باید به مجتمع درمانی تخصصی جوادالائمه (ع) اشاره داشت.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">و در ضمن به پروژه‌های در دست اقدام از جمله مركز پژوهش و تحقیق برای كاهش معلولیت‌ها و از بین بردن اشكالات موجود در سالم‌سازی دوره سالمندی و مركز مراقبت‌های روزانه سالمند، سالن توجیهی و سالن گنجینه یادمان یاران اشاره داشت و طی این سال‌ها نباید از نقش گروه بانوان نیكوكار هم غافل بود.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;"><strong style="color:#0000ff;">یك روز قهرمان آسیا بود</strong></span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">محمود دادآفرین 48 سال بیشتر نداره، تو نگاه اول فكر كردم كه اون واقعا یه پیرمرده، آخه 48 سال، سنی نیست كه آدم این‌قدر پیر و از كارافتاده بشه. اما وقتی بیماری سراغ آدم بیاد و دست از سرش بر نداره، خیلی زود پیر و از پا افتاده می‌كنه.<img alt="" src="http://www.ksabz.net/uploads/majale/199/m-198-2-23.jpg" align="left" border="0" /></span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">وقتی با آقا محمود جوون زود پیر شده این قصه كه حالا بخش صنوبر خونه اون شده از بیماری و گذشته‌اش پرسیدم، در جواب گفت كه دكترم می‌گفت از هر پنجاه هزار نفر، یك نفر ممكنه به این بیماری دچار بشه. از اقبال بد، من جزو اون یك نفرهای بخت برگشته بودم. موقع نوجوونی و جوونی سری بین سرها داشتم. كشتی‌گیر بودم و مقام‌های اولی كشوری و آسیایی به دست می‌‌آوردم. تو زندگی كم و بیش به اندازه خودم درآمد داشتم و از زندگی راضی بودم اما یه دفعه همه چیز به هم ریخت و من اینی شدم كه الان می‌بینید.</span></p> <p dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">توی اون گذشته‌های نه چندان دور، چه‌ها دیده و چه‌ها كشیده. از دنیای كوتاه قهرمانی‌اش باخبر بشیم و برسیم به الانش؛ زندگی در كهریزك. خانه‌ای كه در دل خود همه جور نیازمندنگه‌داری رو نگه‌داری می‌كنه و شاید به جرات بشه گفت كهریزك آخرین چاره و آخرین پناهگاه برای خیلی از كسانی كه به دلیل بیماری و گرفتاری به بن‌بست رسیدن، است. حالا به كهریزك پناه آوردن تا مابقی عمر رو در این خونه بزرگ سپری كنن.</span></p> <div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:8pt;">من برای اولین بار در مسابقات باشگاه‌های تهران در حالی كه 14 سال سن داشتم در گروه نوجوانان شركت كردم. همه حریفان را بردم تا هم اول شوم و هم مجوز شركت در مسابقات نمایشی كشور را به دست آورم. سالی دیگر گذشت. این بار پا را از تهران فراتر گذاشتم و به عنوان نماینده تهران در مسابقات قهرمانی كشور شركت كردم. یادم است در آن دوره، هفده كشتی گرفتم و همه حریفان را بردم و شدم قهرمان كشور. برای هر تازه‌كاری، قهرمانی كشور اوج آرزوهای اوست و من به این مهم رسیده بودم. حالا از این به بعد به بالاترها هم فكر می‌كردم. حالا به اردوی تیم ملی نوجوانان هم دعوت شده بودم. یك سال تمام همراه با اعضای تیم تمرین كردیم تا آماده عزیمت به مسابقات قهرمانی آسیا كه در كشور عراق انجام می‌شد، شویم. با تمرینات مرتب و اراده‌ای كه در خود سراغ داشتم، مطمئن بودم كه می‌توانم روی سكو بروم. همین طور هم شد و من یكی پس از دیگری حریفانم را شكست دادم و در آخرین مسابقه به عنوان فرد پیروز دستم بالا رفت. حالا در سن 16 سالگی، نفر اول آسیا شده بودم. وقتی روی سكوی نفر اول رفتم و مدال طلا گرفتم، در پوست خود نمی‌گنجیدم. همه سالن را می‌دیدم كه برای اول شدن من دست می‌زنند ومن در همان لحظات به فكر تكرار قهرمانی در سال‌های آینده بودم. موقع بازگشت به كشور در فرودگاه مهرآباد همه خانواده به استقبالم آمده بودند. احساس غرور عجیبی داشتم. وقتی با مادرم روبه‌رو شدم و او در حالی كه صورتم را می‌بوسید و مرتب می‌گفت: آفرین پسرم، غرورم دو چندان شد. بچه‌های محل، كوچه و دم در منزلمان را چراغانی كرده بودند. سر كوچه كه از ماشین پیاده شدم همه بچه محل‌ها دورم را گرفتند. روی دوش بچه محل‌ها تا دم در خانه رفتم و من در حالی كه از همه آنها تشكر می‌كردم وارد خانه شدم. آن شب واقعا شب به یادماندنی بود. مادر برایم اسپند دود می‌كرد و خواهر و برادرها از اوضاع و احوال كشتی و قهرمانی می‌پرسیدند و من تا پاسی از شب برایشان می‌گفتم كه چه كردم و چه‌ها كه گذشت. آن شب تا نزدیكی‌های صبح نخوابیدم. در رویاها می‌دیدم كه دارم از روی سكوهای برتر جهانی و المپیك بالا می‌روم و نام و نشان خود را در همه مطبوعات داخلی و خارجی می‌بینم. جالب‌تر آنكه فردای آن روز در مجله كاپ صفحه پنجم دو تا عكس بزرگ از من چاپ شده بود، یكی زمانی بود كه داشتم حریف فینالم را فیتیله‌‌پیچ می‌كردم و دیگری زمانی كه روی سكوی اول قهرمانی ایستاده بودم و با تیتر درشت نوشته شده بود: «نام پهلوان جسور را برای عضویت در تیم ملی بزرگسالان ایران به خاطر داشته باشید.»آقا محمود كه دل پری از دورگردون و چرخ‌فلك داشت، گفت: «بیماری، جوونی و زندگیمو به باد داد. طفلك پسرم علیرضا خیلی زود بیمار شد و در سن هفت سالگی از دنیا رفت. من هم به گوشه‌ای پناه بردم تا روز و شب را بگذرانم. چند سالی به همین منوال گذشت تا حسابی از دست و پا افتادم. بدون كمك دیگران حتی نمی‌توانستم راه بروم. مرتب دوا و درمان، اما فایده‌ای نداشت. به آخر خط رسیده بودم. امیدی برای ادامه زندگی نداشتم تا بالاخره اومدم اینجا. حالا باید از این به بعد اینجا زندگی كنم. همین جا دوا و درمان بشم و بقیه عمر رو هم همین جا بمونم. هیچ كس دلش نمی‌ خواد این جوری زندگیش از هم بپاشه اما خوب سرنوشت من هم این طوری بوده و كاریش هم نمیشه كرد. سهم من هم از زندگی همین قدر بوده، همینی كه گفتم و بس».</span> <div> </div> <div style="color:#0000ff;">پژمان كردمحله</div></div> text/html 2008-01-03T16:37:34+01:00 m m http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/65189/clubname/bahramradanclub <p> اشاره: «بهرام رادان»، بازیگر بنام سینمای ایران در بسیج همگانی علیه ایدز سنگ‌تمام گذاشت و برای ما داستانی درباره این ویروس كشنده و بلای هزاره سوم نوشت.</p> <p> </p> <p> دست به قلم برد و آنچه را كه احساس كرد روی ورق سفید آورد، نوشت و نوشت تا به پایان رسید.</p> <p> </p> <p>به طور حتم زمانی كه می‌نوشت، فیلمنامه‌ای را در ذهن خود تجسم می‌كرد اما سعی‌اش این بود كه آن را خلاصه كند... <br />    آنچه می‌خوانید حكایت «من و لیلی» به قلم بهرام رادان، بازیگر موفـق سـینمای ایران است. </p> <p> </p> <p><br />    <br />    <font>من و لیلی </font></p> <table cellspacing="3" align="left" border="0"><tbody><tr><td align="left"><img height="260" alt="" src="http://www.ksabz.net/photos/m-193-2-5.jpg" width="136" align="left" border="0" /></td></tr></tbody></table><p><br />    تمام صندلی‌های آزمایشگاه پر بود؛ یك زن حامله، یك زوج جوان، تعدادی بچه ریز و درشت، یك پیرمرد رنجور، من و... </p> <p><br />    فضای سردی حاكم بود... تلویزیون قدیمی آزمایشگاه داشت به زور و با برفك فراوان برنامه پزشكی شبكه خبر را پخش می‌كرد. مجله‌های روی میز وسط اتاق انتظار آن‌قدر قدیمی و زهوار دررفته بودند كه جماعت میل كمی برای تورق آنها داشتند. صدای گریه بچه‌ای كه از ترس سوزن خوردن فریاد می‌زد، لحظه‌ای قطع نمی‌شد. </p> <p><br />    خانم منشی داشت جدول حل می‌كرد و كلافه از صدای بچه، صدای تلویزیون را زیاد كرد. موبایلش زنگ زد و مجبور شد دوباره صدا را كم كند. به طرف پنجره نیمه‌قدی پشتش رفت و آن را باز كرد و سرش را كمی بیرون برد. انگار صدای ماشین‌ها، موتورها و ترافیك خوشایندتر از صدای گریه بچه بود. خانم سفیدپوشی به طرف میز منشی آمد و برگه‌ای را روی آن قرار داد. منشی برگه را نگاه كرد و ارتباط تلفنی را قطع كرد و پشت كامپیوتر نشست و مشغول تایپ شد. زوج جوان را صدا كرد و به آنها پرینت جواب را داد. زن نگاهی به مردش كرد و لبخند زد. مرد متكبرانه تبریك گفت، زن خوشحال شد. زوج خوشحال بیرون رفتند و جماعت منتظر، با نگاه بدرقه‌شان كردند. <br />    پیرمرد رنجور نگاهی به من كرد. نگاهش سرد و وهم‌انگیز بود، چشمانش از زلال آب تا خاكستری ابر، در طیف عجیبی خلاصه می‌شد. نگاهم را به زور ازش گرفتم و مشغول تماشای دو كودك شدم كه كنار مادرشان مشغول ور رفتن با اسباب‌بازی كوچك‌شان بودند. خانم سفیدپوش دوباره از اتاق مخصوص بیرون آمد، برگه‌ای كه دستش بود را به طرف میز منشی برد و با او مشغول زمزمه شد... <br />    منشی به طرف كامپیوترش رفت و مشغول تایپ شد. دكتر میانسال بیرون آمد و سراغ مریض بعدی را گرفت. خانم سفیدپوش انگار كه هول شده باشد، همراه منشی، پرونده‌ها را زیر و رو كردند و بالاخره زن حامله را به اتاق دكتر فرستادند. دكتر كنار رفت تا زن حامله وارد اتاق شود كه منشی صدایش كرد و او را به سمت میز خود خواند. در همین حین زیرچشمی به من نگاه كرد. دكتر به طرف میز منشی رفت و پرینت را از دست منشی گرفت، عینكش را عوض كرد و با عینك ذره‌بینی‌اش مشغول مطالعه شد. منشی دوباره زیرچشمی به من نگاه كرد. احساس كردم تمام خون توی بدنم رفت كف پاهام! رگ‌های دستم شروع به لرزیدن كرد. نگاه تیز منشی پر از الكترون‌های منفی بود. دكتر پس از لختی، صدایم زد. این یك آغاز بود: دكتر: آقای سپیدار؟ <br />    من: ...بله... من هستم! <br />    دكتر: چند لحظه تشریف بیاورید تو اتاق من (مكث كرد)... لطفا! <br />    به راه افتادم. حس می‌كردم بیشترین توجهم را باید متمركز این نكته بكنم كه در راه نیفتم. زانوهایم ذق‌ذق می‌كردند، فشار خونم پایین آمده بود... در راه نفس عمیقی كشیدم و در باز را آرام بازتر كردم. چهره دكتر در حالی كه به برگه جواب آزمایش من چشم دوخته بود، در انعكاس نور چراغ مطالعه‌اش ترسناك بود. بدون این‌كه سرش را بالا بیاورد، گفت: بفرمایید بنشینید آقای سپیدار. <br />    تلاطم وجودم اجازه نشستن نمی‌داد، ولی آرام نشستم. دكتر در حالی كه می‌خواست خودش را منطقی و خونسرد نشان دهد، نفس عمیقی كشید و شروع به صحبت كرد: <br />    دكتر: آقای سپیدار در آزمایشات شما نكته‌ای هست كه باید با خودتون در میان بگذارم... البته من پزشك آزمایشگاه هستم ولی همانطور كه می‌دانید، پزشكان محرم راز بیماران هستند... پس هیچ نكته‌ای را نباید از قلم بیندازید چون ممكنه به ضرر خودتون بشه... (دیگه تمام تنم یخ كرده بود و لرزش رگ‌های دستم برایم عادی شده بود.) <br />    دكتر ادامه داد: شما مشكوك به یك بیماری هستید كه گرچه در حضور عوام بیماری صعب‌العلاجی است اما علم پزشكی نشون داده كه هیچ‌چیز غیرممكن نیست. شما هم اولین اصل را باید رعایت كنید؛ اون هم این‌كه به خودتون مسلط باشید و خونسردی خودتون را حفظ كنید چون فعلا پس از خدا، روحیه شما، منجی شماست. </p> <table cellspacing="3" align="left" border="0"><tbody><tr><td align="left"></td></tr></tbody></table><p><br />    دیگه سرم داشت گیج می‌رفت... چشمام مات مونده بود روی لب‌های دكتر، دندان‌های زرد و نامرتبش هیچ ربطی به روپوش سفید و اتوكشیده‌اش نداشت، لب‌هاش خشك و ترك خورده بود، اینقدر مات ماندم كه خودش به حرف اومد: دكتر: آقای سپیدار متاسفانه شما مشكوك به اچ‌آی‌وی مثبت هستید. دیگه داشتم از حال می‌رفتم... فكرم متمركز نبود.. تمام زندگیم مثل اسلاید از جلوی چشمم رد شد... كجا اشتباه كرده بودم. شیطنت دوران نوجوانی... با كی؟ از كی! پس اونم الان...! كی؟ من؟ كجا؟ <br />    دیگه داشت سی سالم می‌شد و آدم‌های مختلف رو از ذهنم گذروندم... خداوندا به هیچ‌كس نرسیدم... آخه من!... من؟... با كی؟ <br />    دكتر رشته افكارم را پاره كرد و گفت: آقای سپیدار... ویروس ایدز می‌تونه جز از راه‌های مقاربتی، از راه‌های دیگر هم وارد بدن بشه، این تصور غلطیه كه در میان مردم رواج داره... شما به چیز خاصی اعتیاد دارید؟ سرم را تكان دادم به علامت نه! احساس كردم سرم چندین تن وزن داره! <br />    <br />     <br />    همان خانم سفیدپوش با لیوان آبی جلویم خم شد. از نگاه ترحم‌آمیزش متنفر بودم. احساس می‌كردم بهم ناچاری می‌فروشه... دكتر به نوشیدن آب دعوتم كرد. زن سفیدپوش لیوان را به دستم داد. یك قلپ خوردم و انگار مشتی شیشه به حلقم فرو كردم. دكتر برایم توضیح داد. درباره نحوه انتقال این بیماری و مراقبت‌های بعدی و بدتر از همه این‌كه نام من طبق قانون، وارد بانك اطلاعاتی وزارت بهداشت می‌شود و باید تحت كنترل باشم و هروقت نیاز به تزریق یا دندانپزشكی داشتم، این موضوع را با پزشك معالج در میان بگذارم و... حرف‌هایش را از یك جایی به بعد نشنیدم و به فكر لیلی افتادم... صورت گلگون و خندانش... نگاه مهربونش و دست‌های گرمش... <br />    <br />    آرزوهای نقشه بر آب آینده‌مون با بچه‌هامون، كهنسالی‌مون و در نهایت عشقمون... از فكر كردن این‌كه شاید او رو هم آلوده كردم وحشت‌زده شده بودم... خودم را شیطانی تصور می‌كردم كه ندانسته طالع نحسی است كه وجودش برای بشریت مضر است. چرا، خدا من رو اینطور سخت مورد آزمایش قرار داده؟ خدایا چرا من؟ چرا لیلی؟ چرا ما؟دكتر كه حالا از پشت میزش بلند شده بود، زیر بغلم را گرفت و به بیرون هدایتم كرد. <br />    <br />    همینطور كه به طرف یك صندلی خالی مرا می‌برد، در گوشم نجوا می‌كرد و دلداریم می‌داد. نشستم، نمی‌فهمیدم چی می‌گه؟ باید ولم می‌كرد! توان این را نداشتم كه بگویم ولم كند. <br />     خودش فهمید و از من فاصله گرفت. من ماندم و لیوان آب! خدایا چه كنم؟ خدایا... تا به حال هیچ وقت از صمیم قلب اینطور نخواسته بودمت! هیچ‌وقت این‌قدر نیاز به حضورت را حس نكرده بود! چه كنم؟ نذر كنم؟ دخیل ببندم؟ ساكت بشم؟ این غم فراتر از تحمل من است! من توانایی درك فاجعه رو ندارم! <br />    می‌خواهم بمیرم... حتما می‌كشم خودم رو! كی گفته خودكشی كار آدمای ضعیفه؟ كه حتی اگه باشه، اونی كه گفته آیا در چنین موقعیتی بوده و این رو گفته؟ چطور چنین حقی رو به خودش داده كه همچین چیزی بگه؟ شانه‌های سردم، گرمی یك دست را احساس كرد. صدای سلامی به گوشم رسید. سرم را بلند كردم، همان پیرمرد رنجور در گوشه اتاق انتظار نشسته بود. به سراغم آمده بود، كنارم نشست، چقدر ساده بود... چقدر رنج‌كشیده بود و چقدر خالص بود... دلم می‌خواست در آغوشش زار بزنم و فغان سر دهم، اما نمی‌شناختمش. آرام گفت: می‌دونی كه خدا بزرگه؟ آرام سرم را تكان دادم... گفت: می‌دونی چقدر بزرگه؟ آرام سرم را تكان دادم كه بله... گفت: نمی‌دونی! كه اگر می‌دونستی، این نبودی!خونم به جوش آمد، خواستم فریاد بزنم كه تو چه می‌فهمی؟ تو درد مرا چه می‌دانی؟ تو آیا لیلی داری؟ آیا وجود بیمارت را به آن معصوم هدیه كرده‌ای؟ آیا می‌دانی كه من صبح‌ها به چه امیدی باید بیدار شوم؟ می‌دانی من باید چه بگویم؟ به مردم؟ به زمانه؟ به پدرم؟ به مادرم؟ به پدر و مادر لیلی؟ به خود لیلی؟ آه... از خود لیلی... وای بر من و وای بر لیلی! تو چه می‌دانی؟ <br />    قبل از این‌كه حرفی بزنم، پیرمرد گفت؟ من می‌دانم ولی تو نمی‌دانی. من وسعت درد تو را درك می‌كنم چون مثل تو دردمندم... از همان جنس درد دارم كه تو داری! تو تازه مبتلا شدی و من سیزده سال است كه بارش را به دوش می‌كشم... ولی من می‌دانم... می‌دانم كه خدا رحیم است، ارحم‌الراحمین است و این آن چیزی است كه تو نمی‌دانی. حرف‌هایش به نظرم كمدی می‌آمد! یك كمدی سیاه! لبخند تلخی زدم و عاقل اندر سفیه نگاهش كردم. باز به خودم مشغول شدم و فكر خودم و... صدای منشی از دور می‌آمد. داشت كسی را صدا می‌زد. نگاه من وسط سنگ‌های ریز مغلوب موزاییك كف اتاق بود. چه خوشبختند آنها... همیشه در میان موزاییك هستند و درد ندارند، پس درمان هم نمی‌خواهند. چقدر انسان ضعیف است. چرا اسمش اشرف مخلوقات است؟ او كه از یك پشه دلگیر است و زخم‌زبان مردم برایش از زخم ساطور كاری‌تر است! آخ از زخم‌زبان مردم. زخم‌زبان مردم را چه كنم؟ من چه كنم؟ لیلی چه می‌كند؟ او كه هنوز منتظر عروسی‌مان در بهار است! كدام بهار؟ بهار تمام شد و رفت و من محكوم زمستانم! زمستان ابری و مهلك! <br />    كودكی دستش را روی زانویم تكان داد، صدایم می‌كرد. با من بود؟ آره با من بود. <br />    <br />    كودك: عمو... عموجون... اون خانمه صدات می‌كنه! <br />    خط نگاهش‌را در امتداد دستان كوچكش ادامه دادم و در دوردست منشی را دیدم كه صدایم می‌كند. من را؟ دكتر را؟ كاش كودك معصوم جاش را به من می‌داد؛ من كودك می‌شدم. شاید او تحمل درد مرا داشت، شاید خداوند در نهاد او این قوه را گذاشته بود. بلند شدم و به راه افتادم. همزمان دكتر و زن سفیدپوش هم بیرون و به سمت میز منشی آمدند. ایستادم، اما حوصله ایستادنم نمی‌آمد... مجبور بودم بایستم. منشی پچ‌پچی با دكتر كرد و چند كلمه قلمبه و سلمبه پزشكی بلغور كردند و به خودشان پیچیدند و صدای پرینتر آمد و منشی كاغذ را كند و به دكتر داد و زن سفیدپوش سرك كشید و سرش را پایین انداخت تا چشم در چشم دكتر نیفتد كه خشمگین نگاهش می‌كرد. دكتر نگاهش را از زن سفیدپوش گرفت و رو به من گفت. <br />    دكتر: ببخشید آقای سپیدار، متاسفانه یا خوشبختانه پرینت جواب شما اشتباهی بود. من واقعا از شوكی كه این مسئله به شما داده، مطلع هستم ولی به شما اطمینان می‌دهم كه این اولین و آخرین باریه كه (از اینجا به بعد به زن سفیدپوش نگاه می‌كرد) این اتفاقات در این آزمایشگاه می‌افتد و مقصر این اتفاق هم می‌تونه برای تسویه‌حساب به حسابداری مراجعه كند و... <br />    دیگه نشنیدم، نمی‌خواستم بشنوم... فشار خونم بالا رفت، ضربان قلبم تند شد، عضلات صورتم به دنبال سوژه‌ای برای خندیدن بودند و برگشتم. به دنبال پیرمرد... به دنبال امید... به دنبال آن‌كه به ارحم‌الراحمین وفادار بود... به آن‌كه روحش زنده به عشق بود... پیرمرد نبود.. رفته بود... كجا رفته بود... او تمام غم‌ها را به دوش كشیده بود و برده بود... كاش بود و می‌دید و می‌فهمید كه چه حالی دارم... نبود... رفته بود... جیبم لرزید... دستم را داخلش بردم و موبایلم را درآوردم. هنوز داشت می‌لرزید، عكس لیلی خندان و شادان روی صفحه ظاهر شد. جوابش را ندادم، مخصوصا جواب ندادم، این منتهای خواستن لحظه‌ای تنهایی بود، خواستم لختی با فكر بودنش... با فكر بودنم... با فكر بودنمان... عشق كنم. </p> <p> </p> <p> </p> <p>تمام. <br />    <br />    <font>زمستان هشتاد و شش <br />    بهرام رادان</font><br /></p> text/html 2007-09-23T17:43:14+01:00 m m http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/59058/clubname/bahramradanclub <P><FONT color="#ff0066"><STRONG>پیراهن مردانه و شلوار جین</STRONG></FONT> </P> <P><BR />برای جلوی دوربین معمولا لباس طیف ابی را ترجیح می دهم از ابی اسمانی تا سرمه ای فكر كنم بیشتر به چهره ام بیاد طیف كرم تا قهوه ای هم به همین دلیل خوب است به نظرم چیزی كه جلوی دوربین می پوشی باید به تو بیاد.راستش همیشه ترجیح می دهم به جای سه تا لباس معمولی یك لباس ماركدار با كیفیت و دوخت بهتر بخرم<BR />جلوی دوربین هم با پیراهن مردانه و شلوار جین راحت ترم.كفش برایم خیلی مهم است اگرچه تقریبا هیچ وقت در عكس دیده نمی شود اما به پایم و به ایستم شكل می دهد و ایستم را محكم می كند اگر چه اغلب هم توی كادر نیست<BR /><BR /><FONT color="#ff0066" size="3"><STRONG>تنیس.شنا</STRONG></FONT></P><FONT color="#ff0066" size="3"></FONT> <P><BR />باری روی فرم بودن بدنم هر چقدر بتوانم ورزش می كنم.به خصوص اینكه دارم به سی سالگی نزدیك می شم و خطر برامدگی شكم را احساس می كنم.<BR />الان هفته ای 10 ساعت ورزش می كنم بیشتر فیتنس اگر وقت پیدا كنم تنیس می روم پیاده روی را هم دوست دارم و شنا.در فیتنس بیشتر به بالاتنه توجه می كنم به خاطر كارم در سینما و به خصوص تابستان.هرچه به سمت زمستان می رویم به خاطر اسكی روی پاهایم بیشتر كار می كنم.<BR /><BR /><BR /><FONT color="#ff0066" size="3"><STRONG>دیگر سخت نمی گیرم</STRONG></FONT> </P> <P><BR />من قبلا استایلیست داشتم و به من می گفت چی را با چی بپوشم و در مقابل دوربین چه استایلی داشته باشم و در مجموع عكاسی ها را برایم كارگردانی می كرد. اما حالا كم حوصله ام ان اوایل دم و دستگاه زیادی داشتم گریم می شدم فریدون خسرویان و رضا معطریان می امدند و ساعت ها عكاسی می كردند مثلا با فریدون از 2 بعدازظهر تا نیمه شب عكاسی می كردیم گاهی با 15 دست لباس مختلف. هر چه گذشت ماجرا برایم ساده تر شد دیگر گریم نمی كنم سعی می كنم به جای 10 ساعت عكاسی در یك روز 5 روز روزی 2 ساعت عكاسی كنم ترجیح می دهم هر روز یك نوع لباس بپوشم یك روز لباس روشن یك روز جین یك روز مردانه و . . .<BR /><BR /><FONT color="#ff0066" size="3"><STRONG>چرا خودكشی كنیم؟</STRONG></FONT></P><FONT color="#ff0066" size="3"></FONT> <P><BR />به عقیده ی من بازیگر خیلی چیزها رو باید در نظر بگیره. روش غذا خوردن ورزش خواب مناسب و داشتن اعصاب ارام.من با دخانیات به شدت مشكل دارم الكل و دخانیات هر كسی را نابود می كند كدام ادم عاقلی است كه به فكر خودش باشد و دور انها را خط نكشد!.<BR /><BR /><FONT color="#ff0066" size="3"><STRONG>خانم ها باید بپسندند</STRONG></FONT></P><FONT color="#ff0066" size="3"> <P><BR /></FONT>وقتی به صورت همفری بو گارت نگاه می كنی تركیب صورتش از خیلی از هنرپیشه های مرد در این سن زشت تر است او نه خماری نگاه رابرت دنیرو را دارد و نه جذابیت پنهان ریچارد گر و نه لبخند های اغوا گر جرج كلونی را ولی جذاب است چون مرد مناسب زنان زمان خودش است این نكته را فراموش نكنید كه مطمئنا این جنس مخالف است كه باید یك مرد را از نظر جذابیت بپسندد این جنس مخالف هم در اثر مرور زمان ایده ال ها و سلایق اش تغییر می كند.<BR /><BR /><FONT color="#ff0066" size="3"><STRONG>جذابیت مردانه ی تام كروز</STRONG></FONT></P><FONT color="#ff0066" size="3"></FONT> <P><BR />وقتی صحبت از بازیگر مرد می كنیم من قبل از هر كس یاد تام كروز می افتم یكی از خوبی هایش فرم استخوانی بینی اش است به دلیل همین فرم هم هست كه مختصات زنانه بدنش كمتر از كسی مثل برد پیت است <BR />برد پیت برعكس تام كروز به خاطر موهای طلایی و دماغ كوچكش در خیلی از موقعیت ها زنانه تر به نظر می رسد كه این برای عده ای خوشایند تر است فقط در صحنه هایی از فیلم «افسانه های پاییزی» <BR />Legend of the fall است كه برد پیت ریش بسیار دلنشینی دارد این ریش به خوبی به صورتش نشستهو اشكالات زنانه اش را پنهان كرده است.<BR /><BR /><FONT color="#ff0066" size="3"><STRONG>بازیگرانی كه راه رفتن بلد نیستند</STRONG></FONT> </P> <P><BR />خیلی از بازیگران در راه رفتن مشكل دارند جای تاسف است این در حالی ست كه برطرف كردن این ایراد تمرینات وحشتناكی هم نمی خواهد می خواهم یك صحنه مثال بزنم ان هم صحنه راه رفتن رابرت دنیرو قبل از تیتراژه فیلم« كازینو» ست جایی كه دنیرو می رود تا به ماشینش برسد كه در یك لحظه منفجر می شود به نظرم راه رفتن زیباتر از این برای یك مرد ممكن نیست.<BR /><BR /><BR /><FONT color="#ff0066" size="3"><STRONG>سیگاری حرفه ای حالا از سیگار متنفر است</STRONG></FONT></P><FONT color="#ff0066" size="3"></FONT> <P><BR />من 12 سال سیگار می كشیدم یعنی از 15 تا 27 سالگی یك سیگاری حرفه ای بودم الان از دود سیگار حالت تهوع به من دست می دهد اوج سیگار كشیدنم دردوران اوایل سینما بود دوره«شور عشق»زمانی بود كه روزی 30 نخ سیگار می كشیدم این اواخر رسیده بود به روزی سه چهار تا اما همیشه حس می كردم سیگار كشیدن یك نقطه ضعف ست به هیچ صورتی نمی توانستم از كارم دفاع بكنم می دانستم مزخرف است ودیر یا زود باید بگذارم كنار دوست نداشتم سیگار با من حال بكن می گفتم من باید با او حال كنم یك روز فكر كردم سیگاردارد مرا چیپ می كند از اینكه لباس ها و دست هایم بوی سیگار بدهد حس چنش اوری به من دست می داد اخرین سیگار نصفه ام را خاموش كردم 15 ماه است كه سیگار را ترك كرده ام حالا از دود سیگار هم اذیت می شوم و اگر جایی كسی سیگار بكشد ترجیح می دهم انجا را ترك كنم.<BR /><BR /><FONT color="#ff3366"><FONT size="3"><STRONG>از نیمه رسمی تا بسیار رسمی</STRONG></FONT> </FONT></P> <P><FONT color="#ff3366"><BR /></FONT>به عروسی كه می روم كاملا رسمی می روم كت و شلوار در جشن ها مراسم سینمایی هم لباسم بستگی به نوع جشن و مدعوین دارد. معمولا بین cusual-formal و formal لباس می پوشم كفش برایم خیلی مهم است بیشتر بوت های مردانه ی كلاسیك می پوشم</P> <P><IMG alt="alt" hspace="0src" align="baseline" border="0" /></P> text/html 2007-08-24T07:51:13+01:00 m m http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/57113/clubname/bahramradanclub <P align="justify">بهرام رادان بازیگر سینما و برگزیده‌ی سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد جشنواره‌ی بیست و پنجم، طی نمابری به ایسنا نسبت به واكنش خود در هنگام دریافت جایزه توضیحاتی را ارائه داد. </P> <P align="justify"> </P> <P align="justify">به گزارش سرویس هنری خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این توضیحات كه طی نمابری به این خبرگزاری ارسال شده است به شرح زیر است: </FONT></P> <P align="justify">«چشمها را باید شست .... جور دیگر باید دید... </P> <P align="justify"></FONT></P> <P align="justify">پیشا پیش از محضر استاد عزیزم جناب نصیریان و هم‌چنین دوست گرامی آقای هنرمند و سایر اعضای هیات محترم داوری و تمامی جامعه‌ی سینمایی كشور پوزش می‌طلبم ( چنان چه از رفتار من برداشتی اهانت‌آمیز داشته‌اند، شاید به‌قول برخی این نكات در جای دیگری باید گفته می‌شد) گرچه به دلایل ذیل یقین دارم كه رفتار من نه تنها اهانت‌آمیز نبوده، بلكه درجهت حمایت از سینمای ملی بوده است. </FONT></P> <P align="justify">در پایان قضاوت را به خود این عزیزان واگذار می‌كنیم: </P> <P align="justify"></FONT></P> <P align="justify">ــ هر كس كه اثری خلق می‌كند، دوست دارد كه اثرش مورد قضاوت عادلانه قرار گیرد. در اكثر مواقع پس از داوری‌ها عده‌ای كه جایزه نگرفته‌اند، سر به عصیان برمی دارند و داوری‌ها را نقد می‌كنند و از این كه جایزه نگرفته‌اند، شكایت دارند. اما دوستان، حكایت من حكایت دیگری بود. </FONT></P> <P align="justify">زمانی كه برای فیلم سنتوری كاندیدا شدم، حقیقتا تعجب نكردم! اما زمانی كه دیدم این فیلم فقط در دو رشته نامزد دریافت جایزه شده، شگفت زده شدم. چرا كه بنا به گفته‌ی بسیاری از كارشناسان این فن، سنتوری بهترین فیلم آقای مهرجویی است. حالاچرا هیات محترم داوران امسال نظر دیگری داشت، بحث سلیقه است و این مقال، مجال آن نیست. </FONT></P> <P align="justify">درخواست این جانب از هیات محترم داوران برای بازبینی فیلم در خلوتشان نه طعنه بود و نه كنایه. تنها درخواستی بود و طرح این مساله كه اگر یكبار دیگر در خلوت خود و به دور از هیاهو و با آرامش بیشتر سنتوری را ببینید، آیا هم‌چنان بر رأی خود هستید و این فیلم را شایسته‌ی كاندیداهای بیشتر می‌دانید یا خیر؟ آیا این توهین است؟ اگر تشكیك در رأی صادره وجود داشته باشد، توهین به حساب می‌آید... ! </FONT></P> <P align="justify">- آن چه از وانهادن سیمرغ برروی زمین بیان شد، سخنی مبهم بود در باب بی‌احترامی به سیمرغ !!! </FONT></P> <P align="justify">اولا كه من اصولا با مقدس كردن هر چیزی و شی و اسمی مخالفم و آن را توهین آشكار به مقدسات واقعی می‌دانم. در ثانی نمی‌خواستم موقع صحبت كردن سیمرغ را در آغوش بگیرم، چون آن را متعلق به همه‌ی عوامل فیلم می‌دانستم. از طرفی دیگر چون در كنار میكروفون میزی تعبیه نشده بود، در این فكر بودم كه جایی برای جایزه‌ام پیدا كنم . بعد از آن كه خسروی(شكیبایی) نازنینم هنگام رفتن روی سن، آن را بوسید، به این فكر كردم كه سن برای اهل هنر مكان با ارزشی است و بسیاری از بزرگان و پیشكسوتان زیباترین تواضعشان بوسیدن خاك صحنه بوده، پس قراردادن جایزه روی سن و فرش قرمز پهن شده روی آن نه تنها توهین نیست، بلكه كاری ست درباب احترام و ارزش گذاشتن به سیمرغ !!! </P> <P align="justify"></FONT></P> <P align="justify">- گفتم مهرجویی بزرگ بی‌نیاز از جایزه است و برخی ناراحت شدند! هنوز هم این باورم كه جایزه نیازمند مهرجویی ست. </P> <P align="justify"></FONT></P> <P align="justify">- دوستان عزیز و منتقدان محترم، خوب می‌دانند كه در این هفت سالی كه در خانواده‌ی سینما هستم، هیچ وقت عضو فرقه‌ای و گروهی و باندی نبوده و نیستم و همیشه مستقل فكر كردم و مستقل حرف زدم و مستقل كار كردم. از این به بعد هم این چنین خواهد بود. </P> <P align="justify"></FONT></P> <P align="justify">- در انتها با ایمان و یقین به آن چه گفته‌ام، از خداوند متعال تقاضا دارم، كمالات و اداراك و انسانیت را آن چنان در نهاد ما پرورش دهد تا همیشه از سوء تفاهم ها بدور باشیم و خوش بینانه به وقایع اطراف نگاه كنیم و به یاری هم در راه تعالی فرهنگمان بكوشیم. </P> <P align="justify"></FONT></P> <P align="justify">آمین . بهرام رادان.26 بهمن 85 » </P> <P align="justify"> </P> <P align="justify">=D>@};-=D>@};-=D>@};-=D>@};-=D>@};-=D>@};-=D>@};-=D>@};-</P> <P align="justify"> </P> <P align="justify">------------------------</P> <P align="justify">با تشکر از آقای رضا مهران نژاد</P> text/html 2007-08-24T07:43:58+01:00 m m http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/57112/clubname/bahramradanclub <P><STRONG>بچه ها شاید قدیمی باشه-* اما خیلی جالبه!! مخصوصا واسه اونایی كه نمی دونستن!.. بخونید و نظرتون هم بگید:D8-></STRONG></P> <P>در مراسم افتتاحیه <A href="http://www.sourehcinema.com/Festival/Festival.aspx?FestId"><FONT color="#0000cc">بیست و چهارمین جشنواره فیلم فجر</FONT></A> آرزو های 10 كارگردان بزرگ ایران به همراه آرزوهای بازیگران سینما روی پرده نمایش داده شد. <P> <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">ابراهیم حاتمی‌كیا</FONT></A>: امیدوارم شخصیت شهید چمران را بتوانم به تصویر بكشم. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">جمال شورجه</FONT></A>: در جهت آرمان‌ها و ارزش‌های انقلاب حركت كنم و آنها را به تصویر بكشم. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">فریدون جیرانی</FONT></A>: حال سینما در سال آینده خوب باشد و همه بپذیرند سینما یك هنرمدرن است. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">مسعود كیمیایی</FONT></A>: سینما با استقبالی كه در جهان پیدا می‌كند مطرح شود و آرزو دارم بتوانم فیلم عین القضات را بسازم. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">علیرضا داوودنژاد</FONT></A>: سیف‌الله داد به عرصه فعالیت‌های صنفی برگردد. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">فریدون حسن‌پور</FONT></A>: مردم زود به آرزوهایشان برسند. <HR /> شادروان<BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">رسول ملاقلی‌پور</FONT></A>: بتوانم بخشی از دوران كودكی‌ام را بسازم. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">محمدعلی نجفی</FONT></A>:<SPAN lang="ar-sa"> </SPAN>فیلم خداوند الموت را بسازم. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">محسن امیریوسفی</FONT></A>: خط قرمز سینمای تجاری و فرهنگی روز به روز كمرنگ‌تر شود، جوانان برای كار اول با تهیه كنندگان حرفه‌ای كار كنند و خداوند همه ما را بیامرزد. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">رسول صدرعاملی</FONT></A>:<SPAN lang="ar-sa"> </SPAN>به سینمای مورد علاقه‌ام برسم. <HR /> <HR /> <BR />همچنین در بخش دیگر این برنامه بازیگران سینمای ایران آرزوی خود را عنوان كردند: <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">عزت‌الله انتظامی</FONT></A>:آرزو می‌كنم سینما آزادی ساخته شود. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">جمشید مشایخی</FONT></A>: نقش حكیم طوس و یا حافظ را بازی كنم. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">نیكی كریمی</FONT></A>: آرزویم ساخت فیلم بلند بعدی ام است. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">رضا بابك</FONT></A>:<SPAN lang="ar-sa"> </SPAN>در یك فیلم فانتزی بازی كنم. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">فرهاد آییش</FONT></A>: تا آخر عمر بازی كنم. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">گلشیفته فراهانی</FONT></A>: هنر زنده بماند. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">جواد هاشمی</FONT></A>:<SPAN lang="ar-sa"> </SPAN>دوست دارم نقش شهید همت را بازی كنم. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">محمدرضا فروتن</FONT></A>: قبل از اینكه جایزه بگیریم انسان‌تر باشیم. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">حبیب‌ رضایی</FONT></A>: همه نقش‌هایی كه بازی نكردم را بازی كنم. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">علیرضا خمسه</FONT></A>: براساس شاه لیر فیلمی ساخته شود و من نقش دلقك آن را بازی كنم. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">فتحعلی اویسی</FONT></A>: دوست داشتم طنز بازی كنم كه كردم، امیدوارم این عرصه را ادامه دهم. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><FONT color="#0000cc">رضا كیانیان</FONT></A>: وقتی من را به جشنواره دعوت می‌كنند با زن و بچه ام دعوت كنند. <HR /> <BR /><A href="http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id"><STRONG><FONT color="#0000cc">بهرام رادان</FONT></STRONG></A><STRONG>: نقش لطفعلی خان زند را بازی كنم.*****</STRONG> <P></P> <P> </P> <P>@};-@};-@};-@};-=D>@};-@};-@};-@};-</P> text/html 2007-08-24T07:35:04+01:00 m m http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/57111/clubname/bahramradanclub <P><B>طی دو سال گذشته هشت فیلم بازی كرده‌ای كه باهم تفاوت‌های اساسی دارند؛ ذر حالی كه پیش از آن هم مدتی كار نكرده بودی. چه‌طور بازی در این همه فیلم، پی‌درپی پیش آمد؟</B><BR />‘ پس از آواز قو كه فیلم چهارمم بود، به این نتیجه رسیدم كه چهار عمل اصلی را انجام داده‌ام و فرصتی برای اشتباه كردن ندارم. به همین دلیل محتاط شدم و یك سال كار نكردم. رُز زرد را به خاطر مسایل مالی و این‌كه یك سال بازی نكرده بودم، پذیرفتم. البته فكر می‌كردم فیلم خوبی می‌شود كه نشد و در میان فیلم‌هایی كه كار كرده‌ام، كم‌تر از همه دوستش دارم. بعد بازهم شش ماه فیلمنامه‌ها را رد می‌كردم تا این‌كه عطش پیشنهاد شد و فقط به خاطر رفاقت با حسین فرح‌بخش قبول كردم. هنگام بازی در عطش رابطه با بهروز افخمی و بازی در گاوخونی پیش آمد و بعد بلافاصله شمعی در باد. دو ماه بعد از آن با كارگردان محبوبم رخشان بنی‌اعتماد در ننه گیلانه همكاری كردم. بعد همزمان صحبت دو فیلم بود: سربازهای جمعه و فیلمی كه فرح‌بخش می‌خواست بسازد. در دوئلی كه با خودم داشتم، فیلم كیمیایی را انتخاب كردم.<BR /><B>” چرا دوئل؟</B><BR />‘ چون می‌دانستم فیلمی كه رد كرده‌ام، از نظر تجاری خیلی موفق خواهد بود.<BR /><B>” منظورت كما است؟</B><BR />‘ بله. من خیلی پای كما ایستادم. دو سال تمام در گوش فرح‌بخش می‌خواندم كه این فیلم را بساز. او هم می‌گفت حالا وقتش نیست. موقعی كه وقتش رسید، من دیگر نبودم. یك‌بار كه رفتم سر صحنة كما، فرح‌بخش گفت: «اشتباه كردی، حالا می‌بینی این فیلم چه‌قدر می‌فروشد و سربازهای جمعه چه‌قدر.» گفتم: «حاجی! مطمئن باش كما 700 میلیون می‌فروشد و سربازهای جمعه 200 میلیون. ولی من آن فیلم را انتخاب كردم.»<BR /><B>” فیلمنامة كما چی داشت كه دوست داشتی ساخته شود؟</B><BR />‘ این كما را هنوز ندیده‌ام. ولی كمایی كه پیمان معادی برای من نوشته بود و دو سال درباره‌اش صحبت می‌كردیم، یك فریاد اعتراض بود.<BR /><B>” قرار بود كدام نقش را بازی كنی؟</B><BR />‘ پسر پولدار. نقش مقابل را هم قرار بود محمدرضا فروتن بازی كند كه ظاهراً فیلمنامه را رد كرد، ولی من نوشته‌های پیمان معادی را خیلی دوست دارم. وقتی با فرح‌بخش بحث می‌كردم، می‌دانستم سربازهای جمعه پرفروش نمی‌شود. ولی این را هم می‌دانستم كه فیلم‌هایی مثل كما در سال خیلی به من پیشنهاد می‌شود، ولی كار با كیمیایی همیشه پیش نمی‌آید و من دوست داشتم فیلم كیمیایی را در كارنامه‌ام داشته باشم. <BR /><B>” بلافاصله بعد از سربازهای جمعه الوند به تو پیشنهاد بازی در رستگاری در هشت و بیست دقیقه را داد؟</B><BR />‘ بله. قبل از جشنواره قرارداد بستم. فیلمنامه را چند سال پیش محمد متوسلانی پیشنهاد داده بود و من دوستش داشتم. از طرف دیگر با سیروس الوند دوستی دارم و خیلی وقت بود می‌خواستیم با هم كار كنیم. فیلم سختی بود. نزدیك صد روز فیلمبرداری ادامه داشت. یك‌بار از شدت خستگی به الوند گفتم این كار الان برایم كابوس است. هرچه می‌گرفتیم، تمام نمی‌شد. همه شده بودند برنامه‌ریز. به‌هرحال شنیده‌ام سیروس خیلی راضی است. اما من دوست داشتم كمی احتیاط را كنار می‌گذاشت. در میانة فیلمبرداری این فیلم سفر به جشنوارة كن به خاطر نمایش گاوخونی پیش آمد...<BR /><B>” و بازی در ته دنیا. افخمی دو هفته قبل از جشنوارة كن تصمیم گرفت ته دنیا را بسازد. كی با تو مسأله را در میان گذاشت؟</B><BR />‘ ده روز قبل از كن.<BR /><B>” تو هم خیلی زود قبول كردی؟</B><BR />‘ بله. اگر اتفاقی نیفتد، برای همكاری تا چند سال بعد هم برنامه‌ریزی كرده‌ایم. منظورم قیصر نیست. ما كارهای دیگر انجام می‌دهیم. قصه ته دنیا را داد بخوانم. وقتی خواندم، گفت ده روز دیگر می‌رویم كن و این فیلم را هم می‌سازیم. رفتیم و ساختیم.<BR /><B>” به همین راحتی؟ از خودت نپرسیدی این قصه چه‌طور به فیلمنامه و فیلم تبدیل می‌شود؟</B><BR />‘ من آن‌قدر به بهروز اعتماد دارم كه می‌دانم از آب كره می‌گیرد. هوش این كار را دارد. البته این اعتماد كاملاً دوطرفه است.</P> <P><U>“ گاوخونی</U><BR /><B>” این اعتماد هنگام ساخت گاوخونی شكل گرفت؟</B><BR />‘ من كارهای افخمی را دوست داشتم، ولی قبل از گاوخونی هیچ‌وقت فكر نمی‌كردم با هم كار كنیم. تغییر روش افخمی باعث شد این اتفاق بیفتد. اولین‌بار علی معلم اردیبهشت 81 زنگ زد و گفت رمان گاوخونی مدرس صادقی را بخوان.<BR /><B>” وقتی خواندی، اولین برداشتت چه بود؟</B><BR />‘ این‌كه چنین داستانی اصلاً نمی‌تواند به فیلم تبدیل شود. با خودم گفتم اگر من بخواهم چنین كاری كنم، براساس مفهوم رمان، قصه‌ای می‌نویسم و بعد آن را به فیلمنامه تبدیل می‌كنم. ولی افخمی با وفاداری كامل فیلم را ساخت. بعد از خواندن در جلسه‌ای هم با افخمی و معلم صحبت كردیم، ولی همه‌چیز متوقف شد. چند ماه بعد در روزنامه‌ها خواندم افخمی می‌خواهد فراموشخانه را بسازد و فكر كردم همه‌چیز تمام شده، ولی زمان فیلمبرداری عطش افخمی تماس گرفت و گفت بیا استودیو كمی صدا ضبط كنیم و بعد هم كه فیلم ساخته شد. ولی فكر می‌كنم افخمی بعد از اولین نمایش‌های گاوخونی به من اعتماد كرد. چون رابطه‌ای كه بین ما بعد از اكران شكل گرفت، خیلی با رابطة قبلی متفاوت بود.<BR /><B>” تو هم بعد از نمایش گاوخونی به او اعتماد كردی؟</B><BR />‘ نه. به نظر من افخمی در حال طی كردن مسیرش رو به بالاست. فقط دو چیز می‌تواند این صعود را متوقف كند؛ یكی غرور كاذب كه با اعتمادبه‌نفس خیلی فرق دارد و دومی اطرافیانی كه با تحسین‌های بی‌خود نمی‌گذارند فرد اشتباه‌هایش را شناسایی كند. اگر این دو مسأله پیش نیاید، افخمی تازه دارد متولد می‌شود.<BR /><B>” گفتی وقتی رمان گاوخونی را خواندی، به نظرت تبدیل‌شدنش به فیلم غیرممكن آمد. ظاهراً افخمی هم در چگونگی اقتباس مدت‌ها در برزخ بوده و ناگهان ایدة روایت اول شخص به ذهنش می‌رسد. وقتی فهمیدی حدود 80 درصد فیلم نمای نقطه‌نظر راوی است، قضاوتت چه بود؟</B><BR />‘ یك كار نو، یك فكر عجیب‌وغریب، یك ماجراجویی تمام‌عیار.<BR /><B>” این تصمیم بعد از كارگردان بیش از همه در كار تو تأثیر می‌گذاشت. به عنوان بازیگر نقشی كه در 80 درصد فیلم فقط صدایش شنیده می‌شود، چه حسی داشتی؟</B><BR />‘ اول آدرنالین خونم بالا رفت! ولی بعد به نظرم دانشگاهی آمد كه می‌توانم در آن روی صدایم كار كنم.<BR />” برای كم‌تر بازیگری پیش می‌آید كه در یك فیلم صدایش ‌بیش‌تر از تصویر و بازی با صورت و بدن اهمیت داشته باشد.<BR />‘ روی صدا خیلی كار كردیم. چندبار هنگام خواندن نریشن خوابم برد!<BR /><B>” هنگام فیلمبرداری تصاویر نقطه‌نظر راوی حضور داشتی؟</B><BR />‘ نه. دست‌هایی هم كه دیدید، مال من نبود. آن زمان فقط یك‌بار رفتم سر صحنه. قبل از فیلمبرداری، نریشن را گفتم. براساس زمان‌بندی نریشن، فیلمبرداری انجام شد و بعد دوباره روی نریشن كار كردیم؛ حدود دو ماه. وقتی می‌گویم خوابم می‌برد، شوخی نمی‌كنم. حتی در اولین نمایش خصوصی فیلم قبل از جشنواره هم دوسه‌بار چرتم گرفت. در اولین نمایش جشنواره هم فیلم را كامل دیدم، ولی در كن خوابم برد. البته این ویژگی داستان است. افخمی هنگام هدایت من می‌گفت تو یك خوابگردی و می‌خواست مثل یك آدم تب‌دار نریشن بگویم.<BR /><B>” نثر مدرس‌صادقی از راوی حس یك آدم بی‌تفاوت و بی‌خیال را منتقل می‌كند. صدای تو در فیلم این حس را تشدید می‌كند. این حس چه‌گونه درآمد؟</B><BR />‘ اوایل از مدرس‌صادقی مدام می‌پرسیدم منظورت از این جمله یا توصیف چی بوده؟ برایم تعریف كرد وقتی گاوخونی در دهة 1360 منتشر شد، در نشریات می‌نوشتند مدرس‌صادقی منظورش از این‌كه نوشته «این قایق داشت آب رودخانه‌ای را شیار می‌داد كه سیصد سال پیش زاینده بود و حالا مدتی بود یائسه شده» فلان بوده و بهمان و... ولی من منظوری نداشتم، فقط یك قصه نوشته بودم. <BR /><B>” خود مدرس‌صادقی هم وقتی دربارة كارهایش صحبت می‌كند، همین‌قدر بی‌تفاوت است...</B><BR />‘ بله و خیلی ساده و مظلوم است. اگر یك روز او را مقابلم می‌نشاندند و می‌گفتند حدس بزن چه‌كاره است، بین ذه شغلی كه می‌گفتم، نویسنده وجود نداشت. چون خیلی ساده است و خودنمایی نویسنده‌ها را ندارد.<BR /><B>” هنگام ضبط نریشن مدرس‌صادقی هم حضور داشت؟</B><BR />‘ همیشه. بدون تأیید او چیزی قطعی نمی‌شد. شاید فقط پنج درصد موارد افخمی نظر او را وتو می‌كرد.<BR /><B>” هیچ‌وقت از افخمی نپرسیدی چرا تا این حد نظر مدرس‌صادقی برایش مهم است؟</B><BR />‘ نه، ولی می‌دانستم. چون به او اعتماد داشت و می‌دانست مدرس‌صادقی از همه كس نسبت به قصه دلسوزتر است.<BR /><B>” چرا وقتی راوی از خواب بیدار می‌شود او را می‌بینیم ولی در داستان روایت اول شخص باقی می‌ماند؟</B> <BR />‘ این انتخاب افخمی بود كه مدرس‌صادقی هم تأیید كرد. به نظر من باید تماشاگر اواخر فیلم از آن قالب یكنواخت خارج می‌شد. كار من هم در آن 20 درصد خیلی سخت بود. چون فقط 20 دقیقه فرصت داشتم كه نشان بدهم اگر در تمام فیلم هم دیده می‌شدم از پس نقش برمی‌آمدم. این باعث افتخارم شد كه خیلی‌ها بعد از جشنواره گفتند این بازی كوتاه از سایر كارهایم بهتر است.<BR /><B>” چه كار كردی كه این قضاوت به وجود بیاید؟</B><BR />‘ كاری كه همیشه می‌كنم؛ نزدیك شدن به حس كارگردان و ایجاد یك حس مشترك.<BR /><B>” تصویرهای گاوخونی چرك و دلمرده است. وقتی هم راوی از خواب بیدار می‌شود، تماشاگر یك بهرام رادان چرك و خسته می‌بیند كه گریم و جنس تصاویر، زیبایی چهره‌اش را از بین برده...</B><BR />‘ خیلی موافق این كار بودم. چون همیشه دوست داشتم چهره‌ام را بشكافم؛ چهره‌ای كه از دل فیلم‌های اولیه‌ام شناخته شده بود و بعضی‌ها جزو ستاره‌های كاغذی سینمای ایران طبقه‌بندی‌اش می‌كردند. حتی در رز زرد به اصرار خودم نقش مكانیك را بازی كردم، درحالی‌كه تهیه‌كننده و كارگردان می‌خواستند نقش پسر پولدار را به من بدهند.<BR /><B>” گاوخونی بین منتقدان محبوبیت زیادی ندارد. برخلاف شوكران یا حتی تختی كه بیش‌تر منتقدها پسندیدند، گاوخونی نتوانست نظر بیش‌تر آن‌ها را جلب كند...</B><BR />‘گاوخونی اصلاً قرار بود همین‌طور باشد، ولی همة نتیجة گاوخونی را در ته دنیا خواهند دید و این فیلم جزو محبوب‌ترین فیلم‌های افخمی بین منتقدان می‌شود. من خیلی مجله‌خوان هستم، ولی خیلی از منتقدها به خودم گفته‌اند همة حرف‌های ما را جدی نگیر.<BR /><B>” البته جزو معدود كسانی هستی كه در میان بازیگران هم‌نسلت از همان ابتدا جدی گرفته شدی. </B><BR />‘ چون من هم آن‌ها را جدی گرفتم و نظرهای‌شان همیشه پس ذهنم باقی می‌ماند و موقع خواندن فیلمنامه یا بستن قرارداد یا جلوی دوربین مقابل چشمم می‌آمد.</P> <P><U>“ شمعی در باد</U><BR /><B>” پس از گاوخونی در شمعی در باد بازی كردی. یكی از ملاك‌های بازیگر برای انتخاب نقش علاوه بر فیلمنامه و نقش، سابقة كارگردان است. سابقة پوران درخشنده تو را برای بازی در فیلمش تشویق می‌كرد؟</B><BR />‘ اولاً كار كردن با یك كارگردان زن برایم مهم بود. از طرفی وقتی یك فیلمساز پس از چند سال می‌خواهد فیلم بسازد، این یك موقعیت طلایی برای بازیگر است، چون آن فیلمساز با تجدید قوا و انگیزة زیادی به میدان برمی‌گردد تا خودش را دوباره ثابت كند. وقتی فیلمنامه را خواندم تصمیمم برای همكاری با پوران درخشنده محكم‌تر شد. فقط یك نگرانی داشتم كه به خودش هم گفتم. او می‌خواست دربارة مواد مخدر فیلم بسازد، درحالی‌كه خودش حتی سیگار هم نمی‌كشد. او دست من را به عنوان بازیگر باز گذاشت، چون به من اطمینان كرد. متوجه شد نسل جوان را می‌شناسم و اجازه داد این شناخت را منتقل كنم.<BR /><B>” حركت فرزین به سمت مواد مخدر به نوعی حالت اعتراض دارد. آن‌قدر آدم خاصی است كه درك نمی‌شود و به‌تدریج خودش را آلوده می‌كند. این درونمایه چه‌قدر كمك كرد تا نقش معتاد را متفاوت دربیاوری؟</B><BR />‘ نقطة مشترك همة نقش‌هایی كه بازی كرده‌ام، عصیان است. رؤیای من فرو رفتن در جلد یك آدم معترض است، درحالی‌كه شخصاً این‌طور نیستم.<BR /><B>” این علاقه از كجا می‌آید؟</B><BR />‘ شاید شنیدن موسیقی دهة 1960 قبل از ورودم به سینما تأثیرگذار بوده. همیشه این چهرة معترض را از دور می‌دیدم و وقتی این چهره مال من می‌شود، خیلی لذت می‌برم. من ابراهیم حاتمی‌كیا را خیلی دوست دارم، چون آدم‌های فیلم‌هایش معترض‌اند. معترض‌هایی كه گاهی نمی‌توان بهشان حق داد، مثل حاج كاظم آژانس شیشه‌ای. آدم درمی‌ماند چرا قهرمان‌های حاتمی‌كیا را دوست دارد.<BR /><B>” فرو رفتن در نقش آدم معترض خطرهایی هم دارد. مثلاً اگر فیلمنامه‌نویس و كارگردان خودشان را كنترل نكنند، اعتراض تبدیل می‌شود به شعار.</B><BR />‘ موافقم. حداكثر سعی‌ام را می‌كنم كه این اتفاق نیفتد. مثلاً اگر با كارگردان دربارة یك دیالوگ بحث كنم كه حالت شعاری‌اش كم شود و او نپذیرد، مقابل دوربین آن دیالوگ را طوری می‌گویم كه تعدیل شود.<BR /><B>” در شمعی در باد این اتفاق افتاد؟</B><BR />‘ بیش‌تر از همة فیلم‌هایم در رستگاری... این حالت پیش آمد. فیلمنامه روی كاغذ شعاری به نظر می‌رسد، ولی فكر نمی‌كنم فیلم این‌طور باشد.<BR /><B>” معتاد معترض در سینمای ما نمونه‌های زیادی ندارد. با این نكته مشكلی نداشتی؟</B><BR />‘ وقتی به یك بازیگر ایرانی نقش معتاد پیشنهاد می‌شود، یك ترس بزرگ وجود دارد؛ این‌كه بهروز وثوقی در گوزن‌ها پروندة بازی در نقش معتاد را بسته است. ولی جوان معتاد امروز خیلی با سید گوزن‌ها فرق دارد. این مسأله را وقتی كلاس چهارم دبیرستان بودم فهمیدم. دو ماه با كسی معاشرت داشتم كه ناگهان فهمیدم هرویینی است، ولی من در این مدت متوجه نشده بودم. این تجربه كمك كرد قالب معتاد را تغییر دهم. طوری كه وقتی او را می‌بینی، فكر می‌كنی یك آدم خسته است. در سكانس آژانس اتومبیل این حالت را خوب می‌توان تشخیص داد؛ وقتی فرزین دربارة پیانو صحبت می‌كند و چشم‌هایش می‌رود.<BR /><B>” كدام لحظة بازی‌ات را در شمعی در باد بیش‌تر دوست داری؟</B><BR />‘ پلان‌ـ‌‌سكانسی كه با ایرج راد بازی كردم. همان‌كه می‌گویم: «آقای دكتری كه با دلارهای هفت‌تومنی كه بابا گُروگُر برات می‌فرستاد شدی دكتر و به قصد خدمت به جامعة بشریت سایز سینه و باسن خلق‌الله رو كوچیك و بزرگ می‌كنی.» این سكانس را خیلی دوست دارم.<BR /><B>” فكر می‌كردم صحنة روبه‌رو شدن با پلیس‌ها را می‌گویی. چون حس اعتراض در اوج نشئگی را خیلی خوب درآوردی.</B><BR />‘ ضمن این‌كه باید حس اعتمادبه‌نفس آدمی كه «دراگ» مصرف كرده درمی‌آمد. آن شب كه این سكانس را می‌گرفتیم، سر بلندی و كوتاهی صدا موقع گرفتن دیالوگ با خانم درخشنده بگومگوی كوچكی پیش آمد. من دوست داشتم دیالوگ «هنوز خیلی مونده تا بفهمین با آب هم می‌شه حال كرد» را زیر لب به خودم بگویم. ولی درخشنده گفت باید این دیالوگ را با صدای بلند به مأمورها بگویی. من در نهایت نظر كارگردان را اجرا كردم، ولی ناراضی بودم. شاید به همین دلیل این صحنه را مثال نزدم. صحنة بی‌دیالوگ روبه‌رو شدن با شهاب حسینی در قرنطینه را هم دوست دارم. بازی شهاب در این سكانس فوق‌العاده است. سر این صحنه بچه‌ها گریه می‌كردند.<BR /><B>” نظرت دربارة اجرای صحنة اكس‌پارتی چیست؟</B><BR />‘ كاری نمی‌شد كرد. من تمهید دیگری داشتم كه گفتم و پذیرفته نشد؛ این‌كه پاها را نشان دهیم. به‌هرحال مجبوریم. صحنة پارتی فیلم پارتی كه اصلاً دختر نداشت. اگر می‌شد این چیزها را نشان داد كه همة فیلم‌ها جور دیگری ساخته می‌شدند. ما زندگی عادی‌مان را نمی‌توانیم روی پرده بسازیم یا ببینیم.<BR /><B>” این محدودیت چه‌قدر كار بازیگر را سخت می‌كند؟</B><BR />‘ خیلی. در فرانسه وقتی با بازیگران فرانسوی دراین‌باره صحبت می‌كردیم، اصلاً نمی‌فهمیدند. یكی‌شان پرسید: «اگر در یك صحنه نامزدت روی زمین بیفتد و رو به مرگ باشد، چه كار می‌كنی؟ گفتم: می‌روم بالای سرش، بعد شروع كردم به بازی كردن. خنده‌شان گرفت! هرچه هم توضیح می‌دادم كه این به فرهنگ و عرف و قوانین ما برمی‌گردد، متوجه نمی‌شدند.</P> <P><U>” سربازهای جمعه</U><BR /><B>” می‌رسیم به سربازهای جمعه. یكی از شهرت‌های كیمیایی این است كه بازیگرانش را آزاد می‌گذارد تا روی نقش مانور دهند و به همین دلیل بازیگرها از كار كردن با او لذت می‌برند. در سربازهای جمعه هم این‌طور بود؟</B><BR />‘ بله. با این تفاوت كه برای اولین‌بار با یك قهرمان طرف نیستیم. بعد از تیتراژ، سعید و گروهبان را می‌بینیم. بعد آصف وارد پادگان می‌شود و با رضا روبه‌رو می‌شود. وقتی از پادگان بیرون می‌زنند و به خانة رضا می‌رسند، صحنه مال اوست. داد می‌زند و خودش را بیرون می‌ریزد. بعد به فرامرز می‌رسیم. در استودیو نقره می‌آید و وارد ماجرای آصف و نقره می شویم.<BR /><B>” فیلم را می‌توان به دو قسمت تقسیم كرد: قبل و بعد از ورود نقره به داستان. جالب است كه هر دو بخش ماجرا، به واسطة آصف آغاز می‌شود...</B><BR />‘ ولی دربارة خودش چیز زیادی نمی‌فهمیم...<BR /><B>” حضورش مهم است.</B><BR />‘ آصف خیلی كم حرف می زند. سكانس هم كه به بازیگر نقش آصف فضای بازی درخشان بدهد، در فیلم وجود ندارد. فقط حضور دارد و كار من به عنوان بازیگر این بود كه فقط حضور آصف را جا بیندازم. من هم دربارة نقش خودم كم‌ترین صحبت را با كیمیایی داشتم و می‌دانستم كه اگر نقش بجز این باشد، غلط است.<BR /><B>” فكر می‌كنی این‌كه چیز زیادی دربارة آصف نمی‌فهمیم، منطقی است؟</B><BR />‘ این متن همین‌جوری بود. داستان سربازهایی كه به نقره می‌رسند تا او ماجرایی را تعریف كند.<BR /><B>” ولی اسم فیلم سربازهای جمعه است.</B><BR />‘ بله. به همین دلیل خیلی‌ها به تمسخر می‌گویند: «سربازهای نقره». این دیگر سلیقة آقای كیمیایی است.<BR /><B>” ولی این سلیقه گاهی به تو به عنوان بازیگر نقش آصف مربوط است. مثل این‌كه چه‌طور آصف در این مدت آن‌قدر از خواهرش بی‌خبر بوده كه او با جزئیات ماجراها را تعریف می‌كند. وقتی تماشاگر اساس قضیه را باور نمی‌كند، بازیگر هم تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد.</B><BR />‘ اتفاقاً به نظر من كاملاً باورپذیر است. در شكل زندگی این طبقه از جامعه كه آصف و نقره به آن تعلق دارند، خواهر و برادر اصلاً همدیگر را نمی‌بینند. خودم با این آدم‌ها برخورد داشته‌ام. ولی ماجرا از آن‌جا برای آصف مهم می‌شود كه نقره با آن شكل و شمایل به استودیو می‌آید و آصف رد نگاه‌های ناخوشایند دوستان تازه‌اش را می‌گیرد تا به نقره می‌رسد. او همه‌چیز را تا قبل از این برخورد رها كرده و یك عامل بیرونی باعث بازگشت او می‌شود. وقتی هم از نقره توضیح می‌خواهد، به شیوة طبقة اجتماعی خودش رفتار می‌كند. می‌ایستد یا راه می‌رود و خونسرد صحبت می‌كند. درحالی‌كه اگر رضا بود، كار به درگیری فیزیكی می‌كشید. البته باید یك مسأله را گوشزد كنم كه به عنوان خواننده و تماشاگر، فیلمنامه و فیلم سربازهای جمعه را دوست نداشتم و ندارم.<BR /><B>” ولی به عنوان بازیگر، شخصیت آصف را دوست داشتی كه در فیلم بازی كردی...</B><BR />‘ قطعاً. اگر آن را دوست نداشتم كه بازی نمی‌كردم.<BR /><B>” اگر آصف را دوست نداشتی، همكاری با كیمیایی آن‌قدر وسوسه‌كننده نبود كه در سربازهای جمعه بازی كنی؟</B><BR />‘ نه. وقتی به عنوان بازیگر به چیزی كه قرار است بازی كنی، باور نداری، چه‌طور می‌خواهی باور را از دریچة دوربین به تماشاگر منتقل كنی؟<BR /><B>” پس اعتماد به كارگردان چه می‌شود؟</B><BR />‘ اعتماد از زمان ورود به كار به وجود می‌آید. وزن هیچ كارگردانی برای من آن‌قدر زیاد نیست كه وقتی نقش و فیلمنامه را دوست ندارم، در فیلمش بازی كنم. دو بار از طرف دو فیلمساز معتبر پیشنهاد بازی شد و به همین دلیل قبول نكردم، درحالی‌كه همیشه دوست داشتم در فیلم‌شان حضور داشته باشم.<BR /><B>” خود كیمیایی را چه‌طور دیدی؟</B><BR />‘ كاریزمای فوق‌العاده‌ای دارد. انرژی و امواج مثبت او به همه منتقل می‌شود. چهره‌اش با عینك و مو و ریش هم خیلی به این حالت كمك می‌كند. مطمئنم اگر وارد جمعی شود كه از سینما هیچ چیز نمی‌دانند و او را نمی‌شناسند، باز هم جلب توجه می‌كند. حرف‌های قشنگ و شنیدنی زیادی در آستین دارد و حتی سكوتش هم پر از حرف است. این كاریزما خیلی‌ها را مسخ می‌كند. من فكر می‌كنم طرفداران پروپاقرص كیمیایی، مسخ خودش هستند، نه فیلم‌هایش و شخصیت‌های فیلم‌هایش. اگر بازیگری در حد و اندازة بهروز وثوقی امروز در فیلم او بازی كند، حاصلش فیلم كیمیایی است و نه فیلم وثوقی. او در این سن و سال مثل یك دریانورد پیر است كه دیگر از هیچ موجی نمی‌ترسد. سایة كیمیایی به‌شدت روی فیلم‌هایش سنگینی می‌كند. اندیشه فولادوند از زمان نوشته شدن فیلمنامة سربازهای جمعه حضور داشته و نقش مهمی هم در فیلم دارد. تمام تلاشش را هم به عنوان بازیگر به خرج داده، ولی باز سربازهای جمعه فیلم كیمیایی است. به نظر من این فیلم نه «سربازهای جمعه» است نه «سربازهای نقره»؛ «سربازهای كیمیایی» است.<BR /><B>” این نكته آزارت نمی‌داد؟</B><BR />‘ نه. من با علم به این مطلب رفتم و بازی كردم تا فیلمی از كیمیایی را در كارنامة خود داشته باشم.<BR /><B>” سؤال آخر: پس از این سال‌ها و تجربة كار با فیلمسازان مختلف، اگر شور عشق را ببینی، چه احساسی پیدا می‌كنی؟</B><BR />‘ شاید باور نكنی، ولی همین چند روز پیش در فرانسه، در یكی از زمان‌های استراحت نشسته بودم و داشتم این سال‌ها را از زمانی كه رفتم كلاس بازیگری تا امروز مرور می‌كردم. دیدم اگر فیلم‌هایم را بگذارم كنار هم و صادقانه قضاوت كنم، بازی‌ام در شور عشق را از همه بیش‌تر دوست دارم. چون معصوم و روراست بود. هنوز درگیر سیاست‌های بازیگری و پشت صحنة سینما نشده بودم. توصیف بازی در شور عشق سخت است؛ یك بچة بیست سالة بی‌ادعا با كم‌ترین اطلاع دربارة بازیگری و سینما و مناسبات كه اولین فیلمش را بازی می‌كند. لذت گاز زدن همان سیب بهشتی بود، همان گناه اول.</P> <P> </P> <P>-------------------------------</P> <P>با تشکر از مینا جان</P> text/html 2007-08-24T07:26:59+01:00 m m http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/57110/clubname/bahramradanclub <TABLE cellSpacing="0" cellPadding="0" border="0"> <TBODY> <TR> <TD style="PADDING-RIGHT:10px" align="right" colSpan="2"> <DIV style="WIDTH:100%;"> <DIV><SPAN>داستـان بهـرام رادان *و سنتــوری* در ((خانواده سبز))</SPAN></DIV></DIV></TD></TR></TD> <TR> <TD style="PADDING-RIGHT:10px;DISPLAY:block;PADDING-LEFT:10px;MIN-HEIGHT:50px;MARGIN-LEFT:5px;PADDING-TOP:5px;" align="right"> <DIV> <P> </P> <P>سنتوری، فیلمی است كه فیلمسازش عصاره سینمای ایران می‌باشد، داریوش مهرجویی... ایرانیان از تمامی فیلم‌های او خاطره دارند. اسامی این فیلم‌ها را بخوانید: «مهمان مامان، بمانی، دختر دایی گمشده، مگس، درخت گلابی، لیلا، پری، سارا، بانو، هامون، شیرك، اجاره‌نشین‌ها، دایره سینما، پستچی، آقای هالو، گاو و الماس» و حالا حكایت «سنتوری» فیلمی كه قرار بود سوم مردادماه به سینماها بیاید، اما دوباره به مانند چند مرحله پیش كه هر بار قرار بود، اكران شود، بنا به دلایلی دوباره اكران نشد... حال مردم و علاقه‌مندان به سینما تشنه فیلم جدید مهرجویی هستند. این فیلم در جشنواره فیلم فجر، حرف و حدیث‌های زیادی را به دنبال خود داشت. به خصوص زمانی كه در جشنواره 85، نتوانست عنوان بهترین فیلم جشنواره را كسب كند. «بهرام رادان»، به خاطر بازی در این فیلم، طی سه سال اخیر، دومین سیمرغ بلورین را از آن خود كرد و زمان دریافت جایزه، به هیئت داوران اعتراض و اعلام كرد كه داوران جشنواره، یك‌بار دیگر </P> <TABLE cellSpacing="3" align="left" border="0"> <TBODY> <TR> <TD align="left"><IMG src="http://www.ksabz.net/photos/m-183-2-18.jpg" width="237" align="left" border="0" /></TD></TR></TBODY></TABLE>فیلم «سنتوری» را ببینند... البته بعدها رادان گفت كه قصد بی‌احترامی به هیئت داوران نداشته و در گوشه‌ای از توضیحات خود بیان داشت كه: دوستان، حكایت من حكایت دیگری بود، زمانی كه برای سنتوری كاندیدا شدم، تعجب نكردم! اما وقتی كه دیدم این فیلم تنها در دو رشته نامزد دریافت جایزه شد، شگفت‌زده شدم. در صورتی كه به گفته بسیاری از كارشناسان، سنتوری بهترین فیلم مهرجویی است و سپس گفت: گفتم مهرجویی بزرگ، بی‌نیاز از جایزه است و برخی ناراحت شدند، هنوز هم بر این باورم كه جایزه نیازمند مهرجویی است.برای رسیدن به این باور كه چرا «سنتوری» یكی از اثرهای به یادماندنی مهرجویی است، بهتر است، ابتدا این كارگردان بنام كشور را بشناسیم و سپس درباره سنتوری بنویسیم.<BR />    <BR /><STRONG>    <FONT size="size">فارغ‌التحصیل یو.سی.ال.ای</FONT></STRONG><BR />    داریوش مهرجویی در هفدهم آذرماه سال 1318 در تهران به دنیا آمد و تحصیلات مقدماتی خود را در تهران گذراند، 20 سال داشت كه برای ادامه تحصیل به آمریكا رفت. در سال 1344 (1965) از دانشگاه «یو.سی.ال.ای» در لس‌آنجلس لیسانس فلسفه گرفت، در همین سال سردبیری نشریه پارس ریونو در لس‌آنجلس را به عهده داشت و سال بعد به تهران آمد. در سال 1346 نخستین فیلم خود به نام «الماس 33» را ساخت كه نتوانست با این فیلم، موفق شود اما او امید خود را از دست نداد و دو سال بعد به همراه غلامحسین ساعدی در سال 1348، فیلمنامه گاو را نوشت و به كارگردانی آن پرداخت، این فیلم برای مهرجویی و سینمای ایران جوایز متعددی در خارج و داخل كشور به دنبال داشت. گاو چه از نظر تجاری و چه از نظر هنری فیلم موفقی از آب در آمد و فصل جدیدی را در سینمای ایران گشود تا جایی كه در جشنواره‌های كن، برلین، مسكو، لندن، لس‌آنجلس و اغلب كشورهای آسیایی، اروپایی و آمریكایی به نمایش در آمد. آقای هالو در سال 49، دومین فیلم مهرجویی بود و این كارگردان را تنها با دو فیلم ساخته شده، اما معتبر به دنیا شناساند، این فیلم هم در جشنواره‌های برلین، مسكو و لندن به نمایش در آمد. مهرجویی در آن زمان تنها 31 سال داشت. همچنین فیلمی كه وی در سال 1351 به نام پستچی ساخت، فیلم هفتم از ده فیلم برگزیده جهان در سال 1972 میلادی شد.<BR />    پس از انقلاب او مدتی در فرانسه زندگی كرد، اما پس از بازگشت دوباره فیلمسازی را ادامه داد كه اوج مخاطبان او در سینما برای فیلم‌های اجاره‌نشین‌ها (1365)، هامون (1368)، سارا و پری (1371)، لیلا (1375)، درخت گلابی (1376)، بمانی (1380) و مهمان مامان (1383) بود. گفتنی است فیلمنامه‌ این فیلم‌های موفق از دست نوشته‌های خود مهرجویی است و حالا او با سنتوری می‌خواهد، برگی به دفتر افتخارات سینمایی‌اش اضافه كند.<BR />    او سنتوری را به همراه وحیده محمدی‌‌فر به رشته نگارش در آورده و طی آن می‌بینیم كه یك نوازنده چیره‌دست و خواننده محبوب ناگهان در اوج شهرت و موفقیت، افسار زندگی‌اش را از دست داده و به بیراهه می‌رود، او می‌گوید: «همه بدبختی‌ها از زمانی آغاز شد كه عشق بزرگ زندگی‌ام، همسرم، هانیه تركم كرد، اما هانیه زمانی می‌رود كه من مدت‌هاست در بند اعتیاد خود گرفتار هستم.» <TABLE cellSpacing="3" align="left" border="0"> <TBODY> <TR> <TD align="left"><IMG src="http://www.ksabz.net/photos/m-183-2-13.jpg" width="178" align="left" border="0" /></TD></TR></TBODY></TABLE><BR />    <BR /><STRONG>    <FONT size="size">اصل داستان چیست؟</FONT></STRONG><BR />    اصل ماجرای این فیلم چیست؟ «علی بلورچی» (بهرام رادان) فرزند حاج آقا بلورچی یكی از كسبه قدیمی و صاحب‌نام صنف بلور و شیشه است، حاج آقا در دوران كودكی و نوجوانی سختی‌های زیادی را متحمل شده است و تحت تاثیر عقده‌های آن دوران، پسرش را آن طور كه خود دلش می‌‌خواست تربیت می‌‌‌كند، این نقش را (مسعود رایگان) ایفا می‌كند. از طرفی حامد (نادر سلیمانی) پسر بزرگ‌تر حاج آقا از همان دوران مدرسه از درس محروم شده تا نزد پدر در حجره كار كند و ادامه‌دهنده راه او باشد.<BR />    علی پسر دوم حاج آقا از دوران كودكی با ساز كهنه‌ای كه متعلق به دایی مرحومش است، انس گرفته و قصد دارد زمانی كه بزرگ شد، تحصیلات خود را در رشته موسیقی ادامه بدهد اما با مخالفت مادرش (رویا تیموریان)، مواجه شده و به اجبار در رشته بازرگانی درس می‌خواند، این مخالفت و دیگر كشمكش‌های او با والدین باعث می‌شود، علی خانه پدری‌ را رها كرده و از خانواده جدا ‌شود. سپس علی به همراه دوستش «تمایل» (مهیار پورحسابی)، یك گروه موسیقی تشكیل می‌دهد و با اجرا در جشن‌ها و مناسبت‌های مختلف گذران زندگی می‌كند و به خاطر مهارتش در نواختن سنتور به «علی سنتوری» معروف می‌شود. اما او به تدریج در پی معاشرت با دوستان و كارهای شبانه‌روزی هر از گاهی به سراغ موادمخدر می‌رود، چرا كه از درون احساس پوچی می‌كند و اعتماد به نفس لازم را ندارد. به عبارتی ظرفیت معروف شدن را ندارد و استفاده تفننی از موادمخدر او را رفته‌رفته به ورطه اعتیاد می‌كشاند.<BR />    پس از مدتی كه از زمان فیلم می‌گذرد، در یك مراسم كه اجرای موسیقی آن با علی است، دختری به نام هانیه (گلشیفته فراهانی) مجذوب هنر علی می‌شود و این آشنایی به ازدواج آن دو منجر می‌شود. این آشنایی و ازدواج برای مدتی نشاط را به زندگی علی می‌آورد و او را تشویق به كارهای بیشتر می‌كند. اما او كماكان به مصرف مواد ادامه می‌دهد تا به خیال خود شرایط روحی‌اش تقویت شود، وضع بدین‌گونه باقی نمی‌ماند، چرا كه به خاطر اوضاع نامناسب مالی و رفتارهای حاصل از مصرف موادمخدر، بین او و هانیه مشكلاتی پدید می‌آید و همین مسئله باعث می‌شود تا هانیه منزل را ترك كند. علی كه به خاطر معتاد شدن به موادمخدر كمتر امكان كار برایش فراهم است، فرصت پیدا می‌كند تا به همراه «تمایل» اجرای برنامه موسیقی یك مراسم عروسی را برعهده بگیرد.<BR />    در ادامه این فیلم زیبا خواهید دید كه در حین برگزاری مراسم عروسی، میان اقوام خانواده داماد كه با یكدیگر مشكلاتی داشتند، درگیری شدیدی به وجود می‌آید و كار به زد و خورد كشیده می‌شود. در این زد و خورد دستان علی می‌شكند و به آلات موسیقی او هم خسارت وارد می‌شود. آسیب‌دیدگی و عدم توانایی‌ علی در ساز زدن كه تنها راه امرار معاش اوست، باعث بیكاری‌اش می‌شود. در همین زمان صاحبخانه هم عذرش را می‌خواهد و او با مقداری وسایل، آواره و سرگردان كوی و خیابان می‌شود تا این‌كه در گوشه‌ای از یك پارك جنگلی چادر می‌زند. <TABLE cellSpacing="3" align="left" border="0"> <TBODY> <TR> <TD align="left"><IMG src="http://www.ksabz.net/photos/m-183-2-16.jpg" width="300" align="left" border="0" /></TD></TR></TBODY></TABLE><BR />    در این دوران با بی‌خانمان‌ها و معتادان همنشین شده و چون درمانده و نیازمند است، برای پول در آوردن تن به هر كاری می‌دهد، زندگی در میان جمعی معتاد و آواره در حاشیه شهر، علی را درمانده، شكسته و آلوده‌تر می‌كند. یك شب كه او در میان این جمع مشغول مصرف موادمخدر است و می‌خواهد از این طریق خاطرات تلخ گذشته را فراموش كند ماموران نیروی انتظامی سر رسیده و همه را دستگیر می‌كنند. علی پس از دستگیری به مركز ترك اعتیاد فرستاده می‌شود و مسئولان آن مركز متوجه اختلالات روحی او می‌شوند و سعی می‌كنند با او ارتباط برقرار كنند.<BR />    گفتنی است، حسن پورشیرازی و صدرالدین حجازی در نقش معتاد در این فیلم در كنار رادان بازی می‌كنند. داستان در مركز بازپروری چنین ادامه پیدا می‌یابد كه ، محیط مناسب و شرایط درمانی به علی كمك تا او بهبودی نسبی پیدا كند و با خرید یك سنتور توسط روان‌شناس مركز برای علی، او فرصت و انگیزه پیدا می‌كند تا دوباره موسیقی را ادامه دهد. اشتیاق علی به اندازه‌ای است كه او در همان جا به دیگر معتادان آموزش سنتور می‌دهد. فیلم كه به پایان نزدیك می‌شود حاج آقا بلورچی به همراه حامد به مركز بازپروری می‌رود تا به علی بگوید كه از گذشته پشیمان شده و حاضر است پس از آزادی و ترك اعتیاد، تمامی امكاناتش را در اختیار او بگذارد، اما علی كه دیگر معلم ویژه موسیقی آن مركز است، می‌گوید: با این‌كه مشكل اعتیادش برطرف شده و وضعیت جسمانی كاملا سالم و مناسبی دارد، همچنین دوران محكومیتش هم به پایان رسیده، اما تازه منزل واقعی‌اش را پیدا كرده است، چرا كه این مكان به دور از هیاهوی جامعه‌ای بی‌رحم بوده و او می‌تواند برای آدم‌هایی مثل خودش مفید بوده و با نغمه سازش به آنها عشق و زندگی ببخشد.<BR />    در پایان این فیلم كه پر ازواقعیت‌های تلخ زندگی است، می‌بینید در نهایت، علی به همراه شاگردانش كه همگی از بیماران همان مركز هستند كنسرت كوچكی اجرا می‌كنند. چشم علی در میان تماشاگران حاضر به هانیه می‌افتد كه به تشویق او مشغول است اما در پایان كنسرت از هانیه خبری نبود.<BR />    از دیگر بازیگران این فیلم باید به مائده طهماسبی در نقش مادر هانیه، سیامك خواهانی ویولونیست گروه آریان در نقش جاوید، مونا ربیعی در نقش خواهر جاوید و محمد سلوكی برادر بزرگ‌تر مهدی سلوكی كه پیش از این سابقه مجری‌گری داشت در نقش دكتر روان‌شناس اشاره داشت. همچنین برنامه‌ریز، دستیار اول كارگردان، مجری طرح، بخشی از طراحی صحنه و لباس و عكس برعهده محمدرضا شریفی‌نیا است.<BR />    در پایان فیلم متوجه خواهید شد مهرجویی حتی در تلخ‌ترین اثرش هم، دلش نمی‌آید بیننده را ناامید رها كند. بازگشت شكوهمند علی سنتوری به زندگی و آشتی دوباره‌اش با سنتور، مهارت استاد در پرداخت این صحنه‌ها، آن‌قدر چشمگیر است كه بیننده چاره‌ای جز باور آن ندارد.<BR />    سنتوری شاهكار دیگری از این كارگردان است، كارگردانی كه در طول تمامی این سال‌ها هر بار به نوعی غافلگیرمان كرد، كارگردانی كه می‌داند چه بسازد كه بیننده را شگفت‌زده كند.<BR />    ایفای نقش بهرام رادان در این فیلم بی‌نظیر است، او چه در روزهای اوج و چه در شب‌های سقوط علی سنتوری و در تمامی سكانس‌های مربوط به كنسرت‌ها درخشان ظاهر می‌شود و خصوصیاتی از یك بازیگر حرفه‌ای كامل را بروز می‌دهد. از طرفی سكانس‌های مشترك میان رادان و گلشیفته فراهانی، شیطنت‌های عاشقانه‌شان به ویژه سكانس بازی با شال گردن، بسیار دیدنی است.<BR />    <BR />    <FONT size="size"><STRONG>نواختن سنتور توسط رادان</STRONG></FONT><BR />    ساخت موسیقی متن و نوازنده سنتور این فیلم، كسی نیست جز یكی از اعضای خانواده «كامكارها»... اردوان كامكار، او می‌گوید: پیش از این برای هیچ فیلمی موسیقی نساخته بودم، ساخت موسیقی این فیلم را، به دلیل آشنایی چند ساله‌ام با مهرجویی پذیرفتم، او با من تماس گرفت و عنوان كرد، فیلمنامه‌ای در این مورد دارد، چند بار با یكدیگر فیلمنامه را مرور كردیم و پیش از آغاز فیلمبرداری، 5 قطعه موسیقی برای آن ساختم. <TABLE cellSpacing="3" align="left" border="0"> <TBODY> <TR> <TD align="left"><IMG src="http://www.ksabz.net/photos/m-183-2-15.jpg" width="300" align="left" border="0" /></TD></TR></TBODY></TABLE><BR />    حدود دو ماه و نیم هم با رادان سنتور كار كردم و نواختنش را به او آموختم و خوشبختانه آن‌قدر او با استعداد بود كه گام‌های اولیه سنتور را یاد بگیرد. كامكار می‌گوید: انتخاب بازیگر اول برای این فیلم كار دشواری بود، باید دست‌های بازیگر، شبیه دست‌های من باشد تا تفاوتی در تصاویر مربوط به نوازندگی من و نقش‌های ایشان ایجاد نشود، از طرفی موفق شدیم بین دست‌هایش و لب‌خوانی هماهنگی خوب به وجود بیاوریم. كار مشكل‌تر از لب‌خوانی بود، چون حركات دست، همراه فیگور او نیز باید درست انجام می‌شد و از آنجا كه بهرام توانایی خوبی دارد، توانست به نحو احسن از عهده این كار برآید. در صحنه‌هایی كه رادان در فیلم می‌نوازد، در نماهای نزدیك از خود كامكار در حین نواختن سنتور استفاده شد و در نماهای دور از رادان و...<BR />    <BR /><STRONG>    <FONT size="size">رادان به جای سلوكی</FONT><BR /></STRONG>    مهرجویی از ابتدا تاكید داشت كه بازیگر نقش اول فیلمش، حتما جوانی لاغراندام با صورتی استخوانی باشد تا بتوان با چهره‌پردازی اندك، چهره یك معتاد را بر صورتش ترسیم كرد. البته دانستن سنتور نیز یكی از شرایطی بود كه بازیگر نقش اول مرد باید آن را می‌دانست. در حال تست‌گیری از متقاضیان، مهرجویی به این فكر افتاد كه از بازیگران حرفه‌ای نیز برای ایفای این نقش، تست بگیرد. اولین گزینه او پارسا پیروزفر بود كه علیرغم همكاری با مهرجویی در كار قبلیش، «مهمان مامان» نتوانست نظر او را برای ایفای این نقش جلب كند.<BR />    دیگر گزینه استاد مهرجویی برای ایفای این نقش، محمد سلوكی، مجری سیما بود كه از نظر فیزیك چهره با این نقش همخوانی نیز داشت، تقریبا همه چیز برای بازی او در این نقش آماده بود كه ناگهان مهرجویی اعلام كرد، بهرام نقش علی سنتوری را ایفا خواهد كرد و سلوكی ایفاگر نقش دكتر روان‌شناس شد.<BR />    <BR />    شاید برایتان جالب باشد بدانید كه داریوش مهرجویی زمانی، سنتور می‌نواخت و این ساز را به دلیل صدای زیبایش دوست داشت و یكی از دلایل نوشتن این فیلمنامه، علاقه‌اش به سنتور بود. گفتنی است، تصویربرداری این فیلم از هفدهم بهمن 1384 در كاشانك نیاوران آغاز شد و به مدت هشت ماه طول كشید.<BR />    <BR />    <FONT size="size"><STRONG>خواننده فیلم</STRONG></FONT> <TABLE cellSpacing="3" align="left" border="0"> <TBODY> <TR> <TD align="left"><IMG src="http://www.ksabz.net/photos/m-183-2-14.jpg" width="300" align="left" border="0" /></TD></TR></TBODY></TABLE><BR />    قرار بر این شد كه محسن چاووشی ترانه‌های این فیلم را بخواند، چرا كه مهرجویی اعتقاد داشت كسی باید ترانه‌های این فیلم را بخواند تا مردم با صدایش بیگانه نباشند، به ویژه زمانی كه باید لوكیشنی در كاخ سعدآباد در نمایی از كنسرت برگزار شود و این كار هم انجام پذیرفت، اما...<BR />    اولین ایراد شورای نظارت و ارزشیابی نام فیلم بود كه سنتوری نمی‌تواند علی باشد و باید نام «علی» از فیلم حذف شود مهرجویی این موضوع را پذیرفت، سپس ایرادها به ترانه‌ها وارد شدند كه باید ترانه‌ها را حذف كنید. مهرجویی گفت: نمی‌شود، ما بر روی این قضیه حسابی ویژه باز كردیم. گفتند پس چاووشی نباشد و یكی را بیاورید كه صدایش مجوز داشته باشد.<BR />    مهرجویی هم در مقام پاسخ گفت: آخر صدا كه مجوز نمی‌خواهد، این ترانه و آهنگ است كه مجوز می‌خواهد و شما هم مجوز آن را صادر كرده‌اید و در پاسخ شنید كه نه، باید عوض شود و سرانجام فیلم دچار تغییراتی شد و رادان باید با صدای خود روی آهنگ‌های ساخته شده، یك‌بار دیگر ترانه‌ها را بازخوانی می‌كرد تا فیلم مجوز پخش بگیرد و این‌گونه هم شد. هدایت فیلم پخش‌كننده این فیلم است كه ید طولایی در زمینه پخش دارد و به اندازه كافی از مهارت برای فروش هر چه بیشتر یك فیلم برخوردار است. گفتنی است تهیه‌كننده‌های این فیلم فراز فرازمند و داریوش مهرجویی هستند. اما این فیلم چه زمانی به نمایش درآید خدا می‌داند، با این حال شنیده‌ها حاكی از آن است كه سنتوری در اواخر مردادماه اكران خواهد شد... باید دید و منتظر ماند.<BR />    <BR /><STRONG>    <FONT size="size">بازیگری، برایم شوخی بود</FONT></STRONG><BR />    رادان می‌گوید: اولین بار كه مقابل دوربین سینما ظاهر شدم، برایم مثل یك تفریح بود، مثل یك شوخی، یكسری جمع شدیم و رفتیم كلاس بازیگری و حتی خجالت می‌كشیدیم كه بگوییم ما می‌رویم كلاس بازیگری، می‌گفتیم می‌رویم كلاس كامپیوتر، زمانی هم كه انتخاب شده بودم، دو، سه هفته بیشتر كلاس نرفته بودم، یادم می‌آید آن روز از پشت شیشه‌های كلاس، دو، سه نفر آمدند و با هم صحبت كردند، من هم مشغول تمرین بودم، اما صدای آنها را نمی‌شنیدم و بعد مرا به یكدیگر نشان دادند، پس از كلاس جلو آمدند و یك نشانی به من دادند كه به آن جا مراجعه كنم.<BR />    تا دو ساعت پیش از فیلمبرداری نمی‌دانستم كه نقش چندم را ایفا می‌كنم، فكر می‌كردم فقط باید در فیلم شور عشق حضور داشته باشم، بعدها فهمیدم نقش من در شور عشق نقش اول است. آن زمان من بیست سال داشتم كه آمدم مقابل دوربین و بازی كردم، نمی‌دانم انگار یك كار عجیب بود.<BR />    <BR />    <FONT size="size"><STRONG>رفقای صمیمی</STRONG></FONT> <TABLE cellSpacing="3" align="left" border="0"> <TBODY> <TR> <TD align="left"><IMG src="http://www.ksabz.net/photos/m-183-2-17.jpg" width="225" align="left" border="0" /></TD></TR></TBODY></TABLE><BR />    من دوستانی دارم كه در دایره خیلی اندكی هستند، اما لزوما به این معنا نیست كه كم معاشرت می‌كنم، اتفاقا زیاد معاشرت می‌كنم، بیشتر دوستانم جزو دوستان دوره دبیرستان هستند، بین بازیگران ایران هم بیشتر با گلشیفته فراهانی و همسرش ارتباط دارم.<BR />    <BR />    <STRONG><FONT size="size">شخصیت حقوقی بازیگران</FONT><BR /></STRONG>    همه آدم‌های مشهور یك شخصیت حقیقی دارند و یك شخصیت حقوقی. آنها در شخصیت حقوقی حق ندارند خیلی از كارها را انجام دهند. برای مثال وقتی یك بازیگر سیگار می‌كشد، حق ندارد در خیابان سیگار بكشد به خاطر این‌كه مردم می‌گویند كه نگاه كن فلانی دارد سیگار می‌كشد، چون آن پسر كوچك از تو یاد می‌گیرد سیگار بكشد، می‌‌دانی چرا؟ می‌گوید اگر آن بازیگر دارد سیگار می‌كشد، پس حتما كار خوبی است، حالا آن شخصیت حقیقی در داخل خانه می‌تواند سیگار بكشد.<BR />    <BR />    <FONT size="size"><STRONG>دل‌های مردم</STRONG></FONT><BR />    رادان می‌گوید : رابرت پریش در سینمای هالیوود یكی از آن بچه‌هایی بود كه به دنبال چارلی چاپلین می‌دوید و ماهی هفت دلار حقوق می‌گرفت. كتابی دارد كه در آن نوشته، مدت‌ها كاركرد، در استودیوهای مختلف رفت و آمد داشت دستیار مونیتور شد و رسید به مونتاژ كار. او از جان فورد كه استاد مسلم سینماست خیلی چیزها یاد گرفت. می‌دانید كه ایشان ركورددار اسكار در سینمای جهان است. او چهار اسكار بهترین كارگردانی را از آن خود كرده است. رابرت پریش می‌گوید سال‌ها گذشت و من هم اسكار گرفتم، رفتم دیدم جان فورد، روی یك صندلی چرمی نشسته، رو به من گفت: رابرت، شنیدم اسكار گرفتید گفتم: بله قربان، برگشت گفت: من چهار تا گرفتم و گفت: مجسمه اسكارت را می‌بری 25 سنت، دو تا كوچه پایین‌تر می‌فروشی و دو تا لیوان قهوه می‌گیری... می‌خواهم بگویم رمز ماندگاری، سیمرغ و عنوان نیست، رمز ماندگاری، وارد شدن در دل‌های مردم است.</DIV></TD></TR></TBODY></TABLE> text/html 2007-07-31T15:42:41+01:00 m m http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/55844/clubname/bahramradanclub <P>  <SPAN dir="rtl"><FONT style="FONT-SIZE:8pt" face="Tahoma">چون عادت کردیم تحمل کنیم پس تمام زجر ها و نبودن ها را به جان می خریم . سکوت می کنیم و هیچ نمی گوییم. چون «لب فرو بستن در این مجلس اولین شرط سخنرانی است. » حال چه توفیری دارد که چه کسی به ما زور بگوید. تحقیر کند. و ما را محروم کند. کی گفته که ما می توانیم اعتراض کنیم؟چند سالی است که سئوالی مبهم دغدغه ی ذهن پر تلاطمم شده . و خوب را نمی توانم از بد تشخیص بدهم. <BR /><BR />سینما برایم معنایی متضاد پیدا کرده. اونجایی که باید خوشم بیاید ، بدم آمده. و آنجایی که باید بدم بیاید ، بایستی که خوشم بیاید. بایستی که خودم را با جامعه تطبیق دهم. مجاورت وجوه متضاد در درون بدنه ی به ظاهر یکسان سینما مرا در کش و قوس پیدا کردن یک حقیقت گمشده ، سرگردان کرده است. <BR /><BR />به ظاهر همه چیز خوب پیش می رود. در حرف همه ی هنرمندان بیمه می شوند اما وقتی پای عمل که می رسد ، کسی تقصیر ی بر گردن نمی گیرد. «پگاه آهنگرانی » با کمر شکسته درون بیمارستان حتی یک جانب دار ندارد تا بتواند احقاق حق کند. <BR />سرمایه ی یک فیلم سالها بعد از ساخت ، راکت می ماند و کسی حتی حق اظهار نظر ندارد. هر روز مدیریت کلان سینمایی جابجایی هایی انجام می دهد که نمی شود برای خود تحلیلش کرد. <BR /></FONT></SPAN></P> <P><SPAN dir="rtl"><FONT style="FONT-SIZE:8pt" face="Tahoma">سنتوری در جشنواره نمایش داده می شود و تازه یادمان می افتد که ماجرای دیگری در کار است. اول به خواننده ای که باید حفظش کنند به دلیل شباهت صدایش به « سیاوش قمیشی » کنار گذاشته می شود و حاضر به خواندن بازیگر « ناخواننده ای» می شوند که هیچ سر رشته ای در کارش ندارد. <BR /><BR />بعد که از این شش خوان به سلامت گذر می کنند و تهییه کنندگان فیلم با جسارت در این بهبهه بازار قاچاق فیلم تصمیم می گیرند فیلم را اکران کنند نگاه امنیتی مسئولان تصمیم بر عدم اکران آن می گیرند. <BR /><BR />مگر نه اینکه چند وقت پیش همه ی سینما گران را توی باغ فردوس دور هم جمع کردند ، با عینک های دودی مختلف و ژست های مختلف تر . زیر طوماری را امضا کردند و قرار گذاشتند که نگذارند سینما نابود شود. مگر نه اینکه از معدود ترین اجتماع ها ی تاریخ یکصد ساله ی سینما را دیدیم. <BR /><BR />چرا باید اینقدر زود فراموش کنیم با هم چه قراری گذاشتیم. چرا نگاهمان را کلی تر نمی کنیم. مگر قرار نشد امسال سال اتحاد ملی باشد. و مگر نه اینکه پایه های یک اتحاد را با حمایت از بزرگان می گذاریم. <BR /><STRONG>یاد گرفته ایم همیشه در دوران فراموشی از بزرگان یاد بکنیم. یاد گرفته ایم مرده پرور باشیم. چرا نباید اساس وجود ما (( پهلوون زنده رو عشقه )) باشه.</STRONG><BR /><BR /><BR />داریوش مهرجویی از آن دست کارگردانانی است که خوب را از بد تشخیص می دهد. هیچ گاه هم از ساختن طفره نرفته. با هر سازی رقصیده و برای هر نسل و هر جامعه ای فیلم ساخته. مثل خیلی از این تازه به دوران رسیده های « مخملبافی» هم نیست که با یک پخ کردن از جا در برود و با یک به به و چه چه گفتن از خود بی خود شود. او راه و طریقت خود را رفته و بر اصل همان اعتقادات پاکش قدم در راه بی برگشتی گذاشته که درسته یک عده با او مخالفت می کنند اما او دارد چوب محبوب بودنش را می خورد. « بهمن قبادی ها و محسن مخملبافها » زیادی بودند که با یک طرح خشک و خالی و به مدد یک جریان خاص وارد شدند و خود را گم کردند و مثل همان « شادمهر عقیلی ها» الان دیگر دوست ندارند در جایی فیلم بسازند که مال آن خاک و پوست و گوشت و استخوانشان از آن است. بهتر نیست با کمی خود باوری در یابیم که مهرجویی ها برای ما خیلی خیلی غنیمت اند. سرمایه هایی که نه زائیده ی تفکری و نه پرورش یافته ی هدفی هستند.<BR /><BR /><BR />اساس تفکر یک فیلمساز متعهد همین است که همیشه یک عده ای هستند که با او مخالفت کنند. برای همین می خواهم نگاهمان کمی بازتر باشد. تا نوک دماغ را نباید دید و تفاوت یک تاثیر عمقی را بر نگاه سطحی بفهمیم. <BR /><STRONG>منکر شدن توانایی های داریوش مهرجویی ، انکار تفاوت روز و شب است. ما می گوییم روز است و بعضی ها می گویند شب است. چون عادت کرده ایم که « آفتاب باشد تا دلیل آفتاب را بفهمیم» <BR /></STRONG><BR />سنتوری اکران نشد . اما جایگزین مناسبش همان فیلمی است که خیلی ها دوستش خواهند داشت. اما نگذاریم که به جایی برسیم که مهرجویی و فیلمسازان متعهدی همچون او را فراموش کنیم. تنها گناه « ایرج قادری» این است که چوب محبوبیت «مهرجویی » را می خورد. اما من و تو نباید کسی را با کسی مقایسه کنیم. آنوقت همیشه باید همه چیزمان به همه چیزمان بیاید تا زندگی پر از استرس و تشویشمان تبدیل به خواب سنگین و بهانه هایمان ، « بنی اسرائیلی » تر از آن باشد که بشود در پشتش آرام زندگی کرد.</FONT></SPAN></P> text/html 2007-06-05T20:00:43+01:00 m m http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/50331/clubname/bahramradanclub <DIV align="center"><IMG src="http://old.tebyan.net/Adabi-Honari/84/07/IMAGE/AD_06_GILANE_0.JPG" /></DIV> <DIV align="center"> </DIV> <DIV align="center"><STRONG>عشق، فقر، سیاست و اجتماع 4 تم اصلی فیلمهای بنی اعتماد</STRONG></DIV> <P>گیلانه در میان كلیت آثار سینمایى رخشان بنى اعتماد چه جایگاهى دارد؟ آیا با تمركز بر این نكته كه براى اولین بار مسائل مربوط به جنگ به اثرى از آثار این سینماگر راه پیدا كرده است، باید موقعیتى ممتاز و ویژه براى گیلانه قائل باشیم؟ آیا محوریت تماتیك گیلانه را باید در موضوع جانبازان جنگى و معضلات آنها خلاصه كنیم؟ آیا باید از گیلانه نتایجى از قبیل ضدجنگ بودن اثر و ... اخذ كنیم؟ پاسخ نگارنده به این پرسش ها منفى است. گیلانه دقیقاً در تداوم مسیر كارنامه سینمایى رخشان بنى اعتماد قرار دارد و موضوع مورد عنایت این فیلمساز در آخرین فیلم او نیز نمود پررنگى را به خود اختصاص داده است. وجه تمایز این فیلم با كارهاى قبلى بنى اعتماد تنها در بسترى سطحى شكل گرفته است. جنگ و پیامدهاى آن تنها یك قالب است تا محتواى غالب آثار بنى اعتماد در آن پى ریزى شود. اما این موضوع ثابت در فیلم هاى مختلف این فیلمساز چیست؟</FONT></P> <P>اگر از یكى دو فیلم اول بنى اعتماد (خارج از محدوده، پول خارجى) كه درونمایه هاى اجتماعى داشتند (و از همین رو در بدو امر بسیارى از صاحبنظران سینمایى مى پنداشتند بنى اعتماد یك فیلمساز زن است كه با موضوعات مردانه كار مى كند) بگذریم، مضمون سایر فیلم هاى او مبتنى بر عنصر خانواده با محوریت نقش زن خانواده است. درواقع بنى اعتماد، قابلیت هاى زنان را قبل از آن كه برخلاف برخى از همكسوتانش در برابرى جویى با مردان طى مناسبات فمینیستى مطرح سازد (مثل تهمینه میلانى)، در ارتباط با مفهوم خانواده و كاركردهایش جست وجو مى كند. این روند در نرگس درون یك مثلث عاطفى نضج گرفت و تداخل احساسات انسانى در دو خانواده اى كه مرد مشترك خانواده داشتند بر روابط پیچیده آن مى افزود تا آنجا كه گویى بقاى یكى به نفى دیگرى منوط بود و این زنان خانواده بودند كه در پى حفظ كانون مربوط به حوزه خویش بودند. در روسرى آبى، زن عضو جدید خانواده در اثر نفوذ به مناسبات سنتى و پرریشه دیگر اعضا، بحرانى را پیش روى خویش مى بیند كه نهایت آن به طرد مرد خانواده از جانب دخترانش مى انجامد و عشق بین زن جوان و مرد مسن نیز همچنان فاصله اى گسترده دارد. در بانوى اردیبهشت خانواده كم نفرى وجود دارند؛ مادر و پسر ولى این كم حجمى مانع ایجاد بحرانى نیست كه بین اعضاى آن در اثر تمایل مادر به ازدواج مجدد سر مى گیرد. در اینجا نیز مثل نرگس با یك مثلث عاطفى مواجه هستیم: مادر، پسر و یك مرد جدید؛ و نهایت آن با پایانى الاكلنگى رقم مى خورد تا انتهایى مشخص براى این معضل رقم نخورد. زیر پوست شهر یكى از بارزترین آثار بنى اعتماد در پرداختن به موضوع خانواده است و باز این زن خانواده است كه در برخورد با معضلات پیرامونى (لاابالى گرى همسر، عاشقى پسر بزرگتر و به خلاف افتادن او، سیاسى بازى پسر كوچكتر، بحران خانوادگى همسایه صمیمى اش در خصوص فرارى شدن دخترشان و فلاكت دختر بزرگترش پس از ازدواج) سعى در ایفاى نقش محورى در راستاى جلوگیرى از فروپاشى خانواده دارد. این نكته حتى در مستند روزگار ما نیز به چشم مى خورد و تلاش مادر جوانى كه ازدواج هایى ناموفق داشته است، براى امرار معاش خود و دختر خردسالش و مادرش كه حتى به وادى سیاست نیز گره مى خورد(كاندیداتورى زن براى انتخابات ریاست جمهورى) گویاى این نقش ثابت آثار بنى اعتماد است.</FONT></P> <P></P> <DIV align="center"><IMG src="http://old.tebyan.net/Adabi-Honari/84/07/IMAGE/AD_06_GILANE_1.JPG" /></DIV> <P>اكنون واضح تر مى توان به تم فیلم گیلانه نگریست. اگر در آثار قبلى مسائل چهارگانه عشق، فقر، سیاست و اجتماع در جهت گیرى زن درخصوص مسائل خانوادگى مؤثر بوده اند و بستر مناسبات خانوادگى را تشكیل مى دادند، در گیلانه نیز باز این مسائل چهارگانه خود را بر كیفیت روابط خانوادگى تحمیل مى كنند.</FONT></P> <P>عشق مادر (گیلانه) به دو فرزندش اسماعیل و مى گل از یك طرف و عشق ناكام و نافرجام اسماعیل و ستاره از طرف دیگر و عشق مى گل به همسرش رحمان از جانب دیگر، شبكه در هم تنیده اى از روابط عاطفى را تشكیل مى دهد كه موجبات كنش و پویش آدم هاى قصه و پیشبرد روایت اثر را فراهم مى كند، عشق هایى كه گاه حتى در تضاد با یكدیگر واقع مى شوند (مثل عشق مى گل و رحمان كه در تقابل با عشق گیلانه و مى گل است) و این تضاد، موتور محركه انگیزش ها را تشكیل مى دهد.</FONT></P> <P>فقر عاملى است كه غربت گیلانه و آدم هاى دیگر قصه را به صورتى مضاعف نمایش مى دهد. كلبه حقیرانه گیلانه كه در كنار جاده اى پرت واقع شده است، با آن مغازه كوچك كه فروش سیگار و كلوچه و دستمال در آن نحوه امرار معاش گیلانه را نشان مى دهد، اوج تجلى این عنصر است. اما این فقر ابعادى عزت مندانه دارد تا آنجا كه به هنگام درخواست گیلانه از مرد سودجوى اقتصادى درخصوص تلفن به تهران با موبایل، اسماعیل از درون كلبه مادر را به وسیله زنگوله آویزان از در خانه صدا مى كند تا مبادا فقرشان موجب روانداختن به آدمى شود كه از ارزشهاى انسانى به دور است.</FONT></P> <P></P> <DIV align="center"><IMG src="http://old.tebyan.net/Adabi-Honari/84/07/IMAGE/AD_06_GILANE_2.JPG" /></DIV> <P>در گیلانه سیاست نیز خود را به وضوح نشان مى دهد. سقوط دولت بعثى صدام به هنگام حمله آمریكا به عراق در واپسین روزهاى سال ،82 اعتراض برخى آدم هاى بین راه مانده به عدم اتمام جنگ پس از فتح خرمشهر و عدم رسیدگى مقتضى به جانبازان جنگ در آسایشگاهها تا آنجا كه گیلانه خود عهده دار این امر مى شود، از جمله این بازتاب هاست. انگار كه جنگ و جنگ افروزى در زندگى گیلانه و خانواده اش امرى تمام نشدنى است و جنگ تحمیلى عراق به ایران و جنگ تحمیلى آمریكا به عراق دو روى سكه اى هستند كه در دو زمان متفاوت كاركردى مشابه را براى آدم هاى قصه رقم مى زنند.</FONT></P> <P>اما اجتماع نیز وجوه پررنگى در گیلانه دارد و همچون اكثر آثار پیشین بنى اعتماد كه واجد لحن اجتماعى بودند، اینجا نیز این نوع مسائل چه در اپیزود اول (آدم هاى آواره اى كه در اثر جنگ شهرها سرگردان بین جاده هاى شهرى شده اند و در این میان از غارت اسباب منزل گرفته تا برپایى مراسم ازدواج وسط جاده و تا حتى فرارى شدن مشمولان نظام وظیفه از خدمت - مثل همسر مى گل - مشكلات اجتماعى جنگ بازگو مى شود) و چه در اپیزود دوم (رهگذران جاده مقابل منزل گیلانه كه هر یك واجد سوژه اى اجتماعى است: سودجویى از مناسبات جنگى، هوسرانى هاى شهوانى، خیانت به خانواده، اعتیاد، پشت پا زدن به ارزشها و یادگارها و آدم هاى جنگ و ...) در پیوند با موضوع جنگ خود را به وضوح نشان مى دهند.</FONT></P> <P>اما شخصیت گیلانه در این میان همچنان نقش دیگر زنان آثار رخشان بنى اعتماد را به عهده مى گیرد و براى از هم متلاشى نشدن خانواده و اركان آن دست به هر كارى مى زند. از شمال راهى تهران مى شود تا دامادش را به ولایتش برگرداند، پسر معلول را با هر مصیبتى كه هست نزد خود نگه مى دارد، تیماردارى دختر باردارش را انجام مى دهد، رعشه هاى عصبى پسر را با قراردادن صورت و بدن خود در مقابل ضربات او آرام مى كند. امید به تداوم زندگى را به دختر و پسرش از طرق مختلف مى بخشد و حتى در انتظار آدمى به سر مى برد كه بیاید و پسرش را سروسامان ببخشد و اینجاست كه در بحبوحه اى از مسائل و دغدغه هاى مختلف عاطفى، سیاسى، اجتماعى و اقتصادى باز این زن است كه وسعت سایه امیدبخش خود را بر سر موقعیت هاى نابسامان پیرامونى اش در خانواده مى گستراند تا از رسیدن به مرز فروپاشى جلوگیرى كند، زنى همچون همه زنان بنى اعتماد.</P> <P><FONT color="#800000" size="2"><STRONG>مهر زاد دانش</STRONG></FONT></P></FONT> text/html 2007-06-05T19:56:47+01:00 m m http://www.cloob.com/club/article/show/articleid/50327/clubname/bahramradanclub <SPAN>دیدار با واقعیت در پشت صحنه شمعی در باد</SPAN> <IMG align="left" /> <P><SPAN>یك نفر در آیینه </SPAN> <P>شبیه هم هستند. شباهتی آشكار و غیرقابل انكار، یك روزگار سختی را پشت سر گذاشته و دیگری به لطف سینما آیینه ای پیش روی او گذاشته تا تصویرگر سالهایی از جوانی این مردم باشد. سالهای راه ها و بی راهه ها.<BR />پوران درخشنده سال‌ها پس از آخرین فیلمش سرانجام <B><I>شمعی در باد</I></B> را مقابل دوربین برده است. نامی كه پیش از این بر پیشانی فیلم‌نامه‌ی دیگری نشسته بود، حالا روایتگر سرنوشت یك معتاد مبتلا به ایدز است. این گزارش در یك روز ابری بهاری در بیمارستان بوعلی تهران تهیه شده است. جایی كه قرار است... <P> <CENTER>* * *</CENTER>می‌گوید: «اعتیاد یك عكس تخت نیست، چندین بعد دارد. مردم باید به این نكته توجه كنند». <P>نامش <B><I>فرزین مدنی </I></B>است. چهل‌وچهار سال دارد. روز جمعه سی‌ام فروردین كه گروه فیلم‌برداری در بیمارستان بوعلی تهران مشغول كارند، روی نیمكت كنار ورودی یك بخش بیماستان كنار زن جوانی نشسته است. قبلاً با او تلفنی حرف زده‌ام و قرار است درباره‌ی زندگی‌اش و نحوه‌ی آشنایی با پوران درخشنده حرف بزنیم. وقتی از یكی از افراد گروه می‌پرسم با آقای مدنی كار دارم، خودش بلند می‌شود و جلو می‌آید. مرا به همسرش ــ همان زن جوان ــ معرفی می‌كند و بعد با هم به گوشه‌‌ای می‌رویم تا راحت‌تر صحبت كنیم. امروز این‌جاست تا مقابل دوربین هم حاضر شود: «قرار است در نماهای پایانی فیلم، من، فرزین مدنی در كنار بهرام رادان كه نقش مرا بازی می‌كند، قرار بگیرم و نمی‌دانم خانم درخشنده دقیقاً چه منظوری دارند». حدود نیم ساعت بعد، داخل ساختمان بخش غوغایی برپاست. در راهروی كوچكی كه پله‌ها به آن منتهی می‌شوند، بشكه‌ای هست و فرزین مدنی باید روی آن قرار گیرد تا سقف را رنگ بزند. كمی آن‌سوتر مرد دیگری سیمان درست می‌كند و مشخص است در فیلم مكانی درحال بازسازی است. این‌جا مؤسسه «نگاه سبز» است كه فصل پایانی فیلم در آن می‌گذرد. فرزین (بهرام رادان) بعد از آن‌كه توانسته خود را از شر اعتیاد خلاص كند، بازگشته تا خاطراتش را مرور كند و تولدی دوباره به مؤسسه ببخشد. درحالی كه او، درخشنده و فرهاد صبا (فیلم‌بردار) درباره‌ی چگونگی ضبط این فصل صحبت می‌كنند، در اتاق دیگری دو چهره آشنا نظرها را جلب كرده است. باورش كمی سخت است، ولی علی رضاییان بازیگر نوجوان فیلم <B><I>رابطه </I></B>و عطیه معصومی بازیگر <B><I>پرنده كوچك خوشبختی </I></B>هم حضور دارند. هر دو آن‌قدر بزرگ شده‌اند كه در نگاه اول شناخت آن‌ها مشكل است. برداشت این نما آغاز می‌شود. دوربین روی دوش فرهاد صباست. رادان پرده را كنار می‌زند، برمی‌گردد، <B><I>قرآن </I></B>را می‌بوسد، غبار روی عكس آیدا را پاك می‌كند و خاطرات گذشته در ذهنش مرور می‌شود. دوربین از او فاصله می‌گیرد، از اتاق خارج می‌شود و در راهرو فرزین مدنی را در كادر می‌گیرد كه درحال رنگ زدن سقف است. پس از یك مكث كوتاه متوجه اتاق دیگر می‌شود كه دو بازیگر فیلم‌های گذشته درخشنده درحال تمیز كردن شیشه پنجره هستند، دوربین دور آن‌ها می‌چرخد و دیالوگ‌هایشان را ضبط می‌كند. كات. این نمای بلند در برداشت سوم موردپسند كارگردان و فیلم‌بردار قرار می‌گیرد. در فاصله‌ی میان برداشت‌ها همسر فرزین به او سر می‌زند و گوشزد می‌كند مواظب خودش باشد تا از روی بشكه نیفتد! تماشای مدنی آدم را به یاد حرف‌های درخشنده می‌اندازد كه می‌گفت: «او پس از آن‌كه در این گرداب غرق شد، توانست با تكیه بر معنویت به زندگی بازگردد». <P>چند دقیقه پیش‌تر خود فرزین مدنی حرف‌های جالب‌تری درباره‌ی گذشته و امروزش داشت كه بگوید و سبك شود. شاید باورش سخت باشد كه او فرد تحصیلكرده‌ای بوده كه به عنوان مترجم فعالیت داشته و در سال‌های اولیه پس از انقلاب مجبور می‌شود تحصیلش را نیمه‌كاره رها كند. یك شكست عشقی و مسابل دیگری زمینه‌ساز گرایش او به موادمخدر می‌شود و پس از هجده سال موفق می‌شود از چنگ اعتیاد بیرون بیاید. او چهار سال است كه در «سرای احسان» مشغول كار است: مؤسسه خیریه‌ای كه به عنوان یك سامانگاه موقت از آسیب‌دیدگان اجتماعی حمایت می‌كند. <P>فرزین مدنی درباره‌ی اعتیاد تحلیل‌های جالبی دارد. برایم دور از ذهن بود، ولی نحوه‌ی حرف زدن او و حتی واژگانی كه استفاده می‌كرد، دیدگاهم را كاملاً درباره‌اش تغییر داد. می‌گفت: «اعتیاد سه وجه بارز دارد: اول وجه فیزیولوژیك كه می‌تواند ریشه ژنتیك هم در فرد داشته باشد و او را به سمت چنین جریانی هدایت كند. وجه دوم، وجه پسیكولوژیك است كه فرد را به لحاظ روانی به فردگرایی بیش از حد متمایل می‌كند، و وجه سوم وجه سوسیولوژیك (اجتماعی). این سه وجه را باید در كنار هم مورد توجه قرار دهیم. همان‌طور كه برای اندازه‌گیری حجم یك شی از زوایای مختلف به آن می‌نگریم، در این‌باره هم این‌گونه عمل كنیم». او در ادامه‌ی حرف‌هایش به یك تعبیر عامیانه كه معمولاً در چنین مواردی پر رنگ می‌شود، اشاره می‌كند و آن را به باد انتقاد می‌گیرد: «این‌كه همه چیز را در موارد سطحی و صوری مثل «دوست ناباب» خلاصه كنیم، ساده كردن صورت مسأله است. این كار را می‌كنیم تا ساده‌تر با آن كنار بیاییم، درحالی كه همه چیز به این سادگی نیست». او سه وجهی را كه در گرایش فرد به اعتیاد ذكر كرده بود به یك طیف رنگ تشبیه می‌كند كه ممكن است درباره‌ی افراد مختلف یك وجه غالب‌تر باشد و تأكید دارد این تحلیل او از مسأله اعتیاد نكته‌ای است كه امروز به آن رسیده: «در آن زمان این‌گونه نبود، من اسیر امواج بودم». <P>وقتی این حرف‌ها را با درخشنده در میان می‌گذارم، او هم تأیید می‌كند: «عدم آگاهی می‌تواند جوان را به نوعی سرگشتگی دچار كند، طوری كه نه می‌تواند به گذشته‌اش تكیه كند و نه آینده را بسازد. اسیر حال می‌شود و روز به روز بیش‌تر در گرداب فرو می‌رود. دغدغه‌ی اصلی من در <B><I>شمعی در باد </I></B>این بود كه این سرگشتگی را از عمق بكاوم و برخورد با فرزین مدنی خیلی كمك كرد این اتفاق رخ دهد». <P>در همان حالی كه روی پله‌های ورودی بخش اطفال بیمارستان بوعلی با فرزین مدنی حرف می‌زدم، به نكته‌ای اشاره كرد كه به نظرم تعیین‌كننده آمد. گفت: «این‌كه نتوانستم به تحصیلم ادامه دهم، این‌كه در بیست‌ویك سالگی عاشق شدم و شكست خوردم، من را به سمت یك انتخاب برد. انتخابی كه از سر عدم آگاهی نبود؛ یك جور انتحار بود، یك جور خود ویرانگری». وقتی پرسیدم: چرا؟ مكثی كرد و گفت: «برای انتقام. از خودم و شاید از جامعه». و بعد یك اعتراف می‌كند: «بیش‌تر كسانی كه دچار این آسیب می‌شوند، فرافكنی می‌كنند. درحالی كه درنهایت همه چیز به خود فرد برمی‌گردد. آدم باید خودش را نقد كند، بكشد زیر بازجویی و همه چیز را در خودش جست‌وجو كند. اگر توانست به حقیقت مسأله برسد، تا نود درصد مشكل حل شده و می‌تواند به رهایی برسد». پیش‌تر از درخشنده شنیده بودم كه فرزین مدنی پس از آن‌كه در «سرای احسان» موفق می‌شود از اعتیاد به موادمخدر بگریزد، خود را وقف كسانی می‌كند كه آن‌جا به عنوان آسیب‌دیدگان اجتماعی و جسمی و روانی حضور دارند. به همین دلیل از مدنی سؤال می‌كنم در سرای احسان بر او چه گذشته و چگونه توانسته به خودسازی جسمی و روانی برسد. در جواب، ابتدا تأكید می‌كند كه دوست دارد این بخش از حرف‌هایش برجسته شود. قول می‌دهم و او می‌گوید: «وقتی شخص اسیر منیت و فردیت خود می‌شود، ناخودآگاه درقبال محیط اطرافش به انزوا و بیگانگی می‌رسد، اولین محیط هم خانواده است. حالا وقتی این شخص در جوی مثل سرای احسان قرار می‌گیرد، فرصت فكر كردن به دست می‌آورد. اگر بتواند چشم دلش را باز كند، انسان‌هایی را می‌بیند كه ناخواسته آسیب دیده‌اند. خلقت آن‌ها را معلول خواسته و به نظر من خداوند متعال آن‌ها را قرار داده تا انسان‌ها درس عبرت بگیرند. اگر خردمندانه نگاه كنیم، می‌بینیم خودمان چنان به خودمان آسیب رسانده‌ایم كه با این افراد در یك سطح قرار گرفته‌ایم. در این صورت می‌توانیم به خودمان بیاییم. حالا هم اگر خودم را وقف این آسیب‌دیدگان كرده‌ام، می‌خواهم تاوان خودخواهی‌های گذشته را بدهم». صحبت‌مان كه تمام شد، فرزین مدنی رفت و در همان نما بازی كرد. <P>درخشنده درباره‌ی نحوه برداشت از زندگی فرزین مدنی می‌گوید: «این یك برداشت آزاد است. ما مسأله درگیری با ایدز را هم به آن افزودیم، چون استفاده از موادمخدر توهم‌زا به وسیله تزریق در بیش‌تر اوقات به این بیماری ختم می‌شود و درحال حاضر به معضل بزرگ همه جوامع تبدیل شده است». او می‌افزاید: «گرایش به ماده مخدر «اكس» كه در جامعه ایران هم رایج شده است، مسأله ساده‌ای نیست. استفاده از این ماده قطعاً به نابودی ختم می‌شود. اثر آن چنان قوی است كه اگر فرض كنیم منظره‌ای از دریا در یك تابلوی نقاشی دیده شود، فرد استفاده‌كننده از این ماده احساس خفگی در این دریای فرضی را خواهد داشت». <P>بهرام رادان كه نقش فرزین مدنی را بازی می‌كند، با آن گریم متفاوت كه بسیار شبیه دوران جوانی مدنی است، او را اولین بار در میانه فیلم‌برداری دیده است. رادان می‌گوید: «تجربه‌ی عجیبی بود كه مقابل دوربین بودم و فرزین را دیدم. ناگهان از قالب نقش بیرون آمدم و متوجه شدم با یك آیینه طرفم. ولی چون قبلاً نقش را برای خودم پرداخت كرده بودم، دیدار با او تأثیر چندانی بر كارم نداشت». <P>وقتی رادان و مدنی دست در گردن هم عكس می‌انداختند، همه كسانی كه آن‌جا بودند از چنین رویارویی احساس خاصی داشتند. از لبخندی كه بر لب همه‌شان نشسته بود، می‌شد این احساس را ردیابی كرد، به خصوص گریم دست سوخته رادان كه خیلی شبیه دست راست فرزین بود. این سوختگی یادگار همان دوران سقوط است. شبی كه در حمام تزریق می‌كرده و برای رد گم‌ كنی آب داغ باز بوده، ناگهان از حال می‌رود و دستش برای مدت طولانی در وان پر از گرما می‌ماند. ولی امروز فرزین مدنی با همان دست كار می‌كند. وقتی می‌پرسم در سرای احسان چه كاری داری؟ می‌گوید: «رخت آن بچه‌ها را می‌شویم و منت‌شان را هم می‌كشم. آرزوی من این است كه زیر پای همان بچه‌ها دفنم كنند». چشمانش تر می‌شود و سراغ همسرش می‌رود كه تازه یكسال است با او ازدواج كرده. آن‌ها در سرای احسان با هم آشنا شده‌اند و منتظر تولد فرزندشان هستند. با خودم می‌گویم حالا دیگر فرزین مدنی دارد خوشبختی و آرامش را تجربه می‌كند. او قطعاً خوشبخت است، چهره‌اش این را فریاد می‌زند. <PRE> </PRE>