قانون مالکیت فکری حد اقل در بخش اختراعات ، نرم افزار ، کتب و مقالات کاملاً رعایت می شه. هیچکس نمی تونه اختراعی رو که در ایران به نام دیگری ثبت شده به نفع خودش بهره برداری کنه.
هیچکس نمی تونه اثر متنی که در ایران به نام دیگری ثبت شده رو به اسم خودش انتشار بده.
هیچکس نمی تونه نرم افزاری رو که به نام دیگری ثبت شده رو به نفع خودش بهره برداری کنه.
نمی تونه به این معنی که امکانش وجود نداره، چون هر اختراع ، هر نرم افزار ، هر متنی که در ایران بخواد ازش بهره برداری بشه باید ثبت شده باشه و خیلی مراقب هستند که قانون مالکیت فکری رعایت بشه.

اما.....

احتمالاً منظور شما این هست که ما ( ایرانی ها ) مالکیت فکری اشخاص غیر ایرانی رو محترم بشماریم و رعایت کنیم! مثلاً سی دی ویندوز رو بریم دونه ای 200 هزار تومن بدیم و اورجینال بخریم!

چرا باید به نفع اشخاص غیر ایرانی عمل کنیم؟! روابط بین المللی اعم از اقتصادی ، سیاسی ، فرهنگی و و و ایجاب می کنه که هر کشوری فقط و فقط منافع مردم خودش رو در نظر داشته باشه.
مگر اینکه قراردادی با کشورهای دیگه بسته شده باشه و طبق اون قرارداد مالکیت فکری اونها رو به رسمیت بشناسه و محترم بشماره و این قرارداد بسته نمی شه مگر اینکه به نفع مردم ایران باشه.

مثلاً ایران مالکیت فکری تمامی اتباع روسیه رو کاملا رعایت می کنه! حتی اسلحه کلاشینکف رو هم با پرداخت حق روسیه می سازه! ولی مالکیت فکری کشورهای آمریکایی رو رعایت نمی کنه. و خیلی علنی اسلحه های آمریکاییی رو کپی می کنه و می سازه. چون به نفعشه!

یک کنوانسیونی هم هست که طبق اون امضا کننده ها مجبور هستند که مالکیت فکری دیگر امضا کننده ها رو به رسمیت بشمارن. ایران به نفعش نیست که اون رو امضا کنه. حد اقل در بخش نرم افزار به هیچ وجه به نفعش نیست. هر چند محرومیت هایی هم به همین دلیل نصیبش می شه.