جذب نماز بشه که چی بشه
من از بچگی اهل نماز بودم
الانم هستم
اما کسی به من نگفت
فقط اعتقاد مادرم باعث شد
الانم خیلی از اعتقادا رو ندارم اما نمازم سر جاشه
اگر خودت واقعا اعتقاد داشته باشی که نماز به درد میخوره بچه ت خودش جذب میشه وگرنه هر کاریشم کنی تاثیر تو موقتی خواهد بود

چند تا کار
1-گفتن داستان های قرآنی
2-یاد دادن نماز از سن قبل از تکلیف و تشویق به خواندن آن.
3-ارتباط با مسجد(سعی کنید مسجد بره ولی توی دوستایی که انتخاب میکنه و باهاش رفت و آمد داره حتما دقت کنید
و یک چیز خیلی مهم دوستای اونن.(در کل.هم در مسجد و هم بیرون مسجدومثلا مدرسه)من اینو خیلی مهم میدونم.طرز فکر دوست ها میتونه روی آدم تاثیر بزاره.اونم در سن کودکی و نوجوانی
4-یک چیزی که توی همه اینا باید باشه،افراط و تفریط نکردن شماست. ان شاالله موفق باشید

درود
سعی کنید تشویقش کنید و با زبان خودش براش تفهیم کنید که چرا نماز میخونیم .... در ضمن کودک یا نوجوان شما کاملا از رفتار پدر و مادرش الگو میگیره پس وقتی نماز خوندن شما و مادرش رو ببینه همچنین اعمال خوب دیگه این الگو براش شکل میگیره و خود به خود به سمت اعمال پسندیده گرایش پیدا میکنه .
یه نکته مهم اینه که اجباری نباید در کار باشه اگر میخواید عبادت در زندگیش نهادینه بشه باید با تشویق ، استدلالهای درست ، راهنمایی و عدم سختگیری بی جا به این سمت سوق پیدا کنه .

موفق باشی .

سلام
شما خودت بخون
اون هم نماز خون میشه
البته نمازاتو تند تند نخون و بگو كه با شما بیاد بخونه

بنظر من شما تا حدودی با نماز خوندنت میتونی تاثیر بذاری بقیه ش مربوط به ذات خود بچه هست .چون خودم اینو تجربه کردم. باید خودش به این نتیجه برسه که برا چی نماز میخونه وگرنه همیشه به نماز مثل یه عادت نگاه میکنه و مفهومش رو نمیفهمه

الگو دهی
از جمله روش‌های مؤثر و سریع‏الانتقال مطرح در روانشناسی رشد، روش الگوپذیری است، اگر پدر و مادر، والدین و اولیاء قبل از اینکه بخواهند کودک را با آداب اسلامی آشنا کنند، خود متخلق به اخلاق نبوی و اسلامی باشند و خود عمل کنند، کودک نیز تقلید کرده و عمل خواهد کرد، زیرا از سن ۱ تا ۷ سال کودک بدون دانستن فلسفه کار صرفاً آن را تکرار می‌کند و این مساله در همه جوامع پذیرفته شده است و حتی نسبت به افراد بزرگسال نیز تاثیرگذار است.

فضاسازی معنوی
فرزندی که در خانواده‌ای لبریز از یاد و محبت خدا به دنیا می‌آید، هیچ‌گاه نیازی ندارد که آموزش ویژه برای نماز ببیند، زیرا از همان آغاز تولد در گوشش اذان و اقامه می‌گویند و او را به «صلوه» و «فلاح» و «خیرالعمل» دعوت می‌کنند، در خانه‌ای که والدین به مناجات شبانه بر می‌خیزند و اهل خانه همگی معتقد و مقید به آداب دینی هستند، چگونه ممکن است فرزندشان گریزان و روی گردان از خدا باشد؟

پاسخ به کنجکاوی‌های کودک
کنجکاوی کودک یک ویژگی طبیعی اوست که پاسخ آن ضمن ایجاد آرامش روحی و روانی کودک، فرصت مناسب در اختیار والدین قرار می‌دهد تا بتوانند رفتارهای مناسب و مطلوب در او به وجود آورند، بر این اساس وقتی که فرزندان از مادر در مورد مسائل اعتقادی و نماز می‌پرسند، فرصت مناسب برای ما به وجود آورده‌اند، تا بتوانیم با پاسخ‌های مناسب و یا طرح سؤالات مؤثر در او اثر تربیتی بگذاریم.

آموزش مستقیم
پدر و مادر باید این را باور کنند که همان گونه که در تامین نیازهای مادی کودک مسؤولیت دارند، در قبال تامین نیازهای معنوی نیز موظف هستند، امام باقر علیه‌السلام در یک گفتار حکیمانه مراحل تربیت معنوی فرزندان را شرح داده و چگونگی تربیت آنان را در سنین مختلف بیان می‌دارد، طبق رهنمود آن حضرت، والدین باید در سه سالگی کلمه توحید «لا اله الا الله» را به کودک یاد دهند، در چهار سالگی کلمه رسالت «محمد رسول الله» را به او بیاموزند و در پایان پنج سالگی او را آزمایش کنند، اگر راست و چپ را می‌شناسد، صورتش را به سوی قبله متوجه ساخته و به او بگویند رو به سوی قبله سجده کند، در شش سالگی اجزاء نماز، رکوع و سجده صحیح را یادش دهند تا سن او به آخر سال هفتم برسد، در آن موقع به او بگویند: دست‌ها و صورتش را بشوید و آنگاه به نماز بایستد.

حضور در مجامع و محافل نماز
مشاهدات انسان یکی از عوامل مؤثر در تربیت انسان است، قرآن در آیات متعدد انسان ها را به «دیدن» و «فکر کردن» دعوت می‌کند، بین «دیدن» و «باور کردن» رابطه مستقیم وجود دارد، باید کاری کنیم که فرزند ما با صحنه‌های گوناگون اقامه نماز و آماده شدن برای اقامه نماز مواجه شود، شرکت در نمازهای جماعت مسجد محله می‌تواند در تقویت روحیه نمازگزاردن فرزندان ما مؤثر باشد.

زیبا سازی نماز
انسان یک موجود زیبا دوست است و به دنبال زیبایی‌ها می‌رود و این ویژگی را خداوند در وجود آدمی قرار داده است، به خصوص کودک و نوجوان که بیش از بزرگسالان زیبایی‌ها را می‌بیند و دوست دارد، با ترتیب دادن یک سجاده زیبا و چادر نمازی قشنگ برای دختران، جانماز و لباس زیبا برای پسران می‌توان رغبت آنها به نماز خواندن و حضور در جمع نمازگزاران را فزونی بخشد، هرقدر والدین بتوانند زیبایی‌ها را با نماز خواندن پیوند بزنند، به همان اندازه موفق‌تر خواهند بود.

تشویق
همان گونه که قرآن انسان‌ها را به انجام اعمال پسندیده ترغیب می‌کند و از ارتکاب اعمال زشت به شدت بر حذر می‌دارد، سخنان پدر، مادر و مربی نیز باید این گونه باشد، جای جای قرآن کریم وعده به بهشت است که نمونه‌ای بارز برای تشویق به عبادت است،پدر و مادر نیز با روش‌های مختلف و وعده برآورده ساختن نیازهای فرزند به اسباب بازی و رفتن به سینما، پارک شادی و … او را به نماز تشویق کنند، البته این تشویق نباید به گونه‌ای باشد که فرزند برآورده شدن نیازها را نتیجه نماز بداند که این آسیب جدی در امر تشویق است.

فرهنگ خوب تاثیر زیادی در تربیت فرزند به سوی نماز خواندن دارد

برای آموزش یک فرهنگ خوب به کودک به نکات زیر توجه کنید

نکته اول:

هر نوزادی با فطرت دینی متولد می شود(1) و از همان دوران طفولیت باید فرزندان را به روش دینی تربیت کرد، در حدیثی می خوانیم که الْعِلْمُ فِی الصِّغَرِ كَالنَّقْشِ فِی الْحَجَر ؛دروس در دوران کودکی، چون نقش در سنگ است .(2)

نکته دوم:

معرفی الگوهای ناسالم به کودک و کشاندن آنان به الگوهای مبتذل می تواند حب اهل بیت را در دل فرزندان کم رنگ کند

نکته سوم:

آن چه در ساختن شخصیت یک انسان مؤثر است، توجه به مسأله تغذیه،شیر مادر ،شرایط ایام بارداری،انعقاد نطفه و... هم مربوط می شود و موضوع وراثت نیز،در جای خود مهمّ است. در زندگی نامه ی بسیاری از بزرگان دین یا شهیدان اسلامی می خوانیم و می شنویم که مادرانشان آنان را با وضو شیر داده اند،ایام بار دادن و شیر دادن،مواظب حالات روحی خود،غذای حلالی که می خورده اند،مجالسی که شرکت می کرده اند،کتابهایی که می خوانده اند و... بوده اند.

نکته چهارم:

آن چه در آداب و سنن اسلامی در مورد کودکان ونوزادان است از قبیل: از خداوند فرزند صالح خواستن کام نوزاد را با آب فرات و تربت کربلا برداشتن،هنگام تولد و نامگذاری در گوش او اذان و اقامه گفتن،نام نیک برای او نهادن،از نام ائمه علیهم السلام برای فرزندان گذاشتن،یاد دادن قرآن کریم و حدیث اهل بیت علیهم السلام به فرزندان و آموختن نماز و وداشتن به روزه و... همه نشان دهنده تأثیر امور مثبتی در خلق و خوی کودکان است.

نکته پنجم:

والدین در محیط خانه به خصوص در مناسبتها به اهل بیت (علیهم السلام) اظهار محبت کنند و علاقه مندى از خود نشان دهند. مثلاً در اعیاد و ولادتها اظهار خوشحالى و در عزاداریها ابراز غم و اندوه نمایند. با چنین رفتارها بسیارى از پرسش هاى موجود در ذهن کودک نسبت به اهل بیت (علیهم السلام) پاسخ داده مى شود،

نکته ششم:

آشناسازى کودکان با اهل بیت (علیهم السلام) و شرکت دادن آنان در مجالس و محافلى است که در مناسبت هاى مختلف به یاد و نام معصومان (علیهم السلام) برگزار مى گردد.

نکته هفتم:

کودک را با نمادهای عزاداری و جشن ائمه آشنا کنند

نکته هشتم:

رفت و آمد و برقرارى ارتباط با علما و بزرگان دینى و شرکت دادن کودکان در این گونه مناسبات به نوبه خود نقش مهمى در آشنا سازى کودکان با اهل بیت علیهم السلام دارد.


پی نوشت ها:
1-کافی ج 2 ص 13
2- كنز الفوائد، ج‏1، ص: 319

سلام به نطر من نماز با علاقه وعشق به خدا باید باشد نماز زوری واز روی اجبار نباید باشد اگر خود خانواده از روی عشق وعلاقه نماز بخوانند بچه ها هم یاد می گیرند واینکه بعضی ها با هدیه بچه ها را نمازی می کنند نباید به این صورت باشد بلکه باید به برکات خواندن نماز باید برسد مثلا با نماز به خدا نزدیکتر شدی یا ارامش درونی داری به طرف گناه وحرف زشت نمی روی خدا حرفاتا می شنود وارزوهات بر اورده می شود با خدا درد دل می کنی .نماز تشکر از خداست بخاطر این همه نعمت و امثال این نماز را باید درونی کرد