این مخلوطی (نه محلول) که شما ازش گفتین یک «سیال غیر نیوتونیه» یعنی سیالی که تفاوت های فیزیکی با سیال های عادی داره (معمولاً در ویسکوزیته یا همون غلظت) که توضیحش مفصل و هر کدوم حالت خاص خودشو داره. شامپو، خمیر دندون، سس کچ آپ (سس گوجه)، بعضی رنگ ها و حتی خون از جمله این سیالات هستن.

مخلوطی هم که شما گفتین یعنی مخلوط 1 به 1.5تا2 آب با نشاسته هم چنین سیالی بشمار میاد. این سیال در واقع سوسپانسیونی از ذرات معلق نشاسته در آبه. عاملی که باعث ایجاد این پدیده میشه بیشتر به تمایل زیاد نشاسته برای تشکیل پیوندهای هیدروژنی با آب مربوط میشه که هرچند که باعث انحلال اون نمیشه (بدلیل اندازه بزرگ ذرات نشاسته) اما باعث تعلیق اونها میشه. از اونجایی که مقدار نشاسته در این ترکیب زیادتر از آبه در واقع این آبه که در لابلای ذرات بزرگ نشاسته قرار میگیره. اما چرا در لحظه ضربه زدن این سیال بیشتر شبیه یک جامد عمل میکنه؟

خب جواب این سوال به غیر نیوتونی بودن این سیال برمیگرده اما مکانیسم عمل اون خیلی پیچیده تر از اونیه که فکر میکنی. من همین قدر میدونم که پیوند هیدروژنی قوی (بصورت پل هایی از مولکولهای آب بین دو ذره نشاسته) مانع از اون میشه که مولکولهای نشاسته در اثر ضربه سریع از هم فاصله بگیرن. در واقع اونها فرصت کافی برای شکستن پیوندهای هیدروژنی با آب و ایجاد آرایش جدید ندارن و در نتیجه سطح سیال گود برمیداره (و در صحنه آهسته حتی مشخص میشه که ترک میخوره - مستند تلویزیونی Time Warp بخوبی رفتار این سیال رو در صحنه آهسته بررسی میکنه). اما وقتی دستتون رو به آرومی روی اون بذارین و فشار بدین پیوندهای هیدروژنی تک تک شکسته شده، ذرات نشاسته جابجا شده و در جای دیگه بشکل جدیدی آرایش پیدا میکنن. در نتیجه قالب دست شما رو میگیرن و دستتون فرو میره. شاید بپرسین چرا همین اتفاق برای خود آب نمیافته چون اونها هم با هم پیوند هیدروژنی دارن؟ خب باید بگم که جابجا کردن مولکولهای کوچک آب بسیار راحتتر از ذرات بزرگی به اندازه دانه ها و رشته های نشاسته ست. مسلماً این ذرات بزرگ برای جابجا شدن از زیر دست شما به فرصت نیاز دارن و اگه شما این فرصت رو به اونها ندین مسلماً چاره ی دیگه ای جز گود برداشتن و ترک خوردن مثل یک ماده جامد ندارن. :)