دوست گرامی
چیزی که به طور خلاصه در مورد Big Bang یا انفجار بزرگ گفته شده اینه که میلیارها سال پیش ( در مورد زمانش بحثهای بسیاری مطرحه و اختلاف نظر خیلی گسترده میباشد ) کل جرم کائنات ( یعنی همه کهکشانها و ستارگان و ... ) در حجمی به اندازه سر سوزن فشرده شده بود که با انفجاری عظیم پراکنده گردید
تلاش بسیاری صورت گرفته تا مراحل این انفجار مورد بررسی دقیق قرار گیرد ولی متاسفانه با دانش فیزیک کنونی تنها قادر به تجزیه تحلیل شرایط انفجار از زمان چند میکروثانیه بعد از انفجار ( که حجم کائنات به اندازه چند دسیمتر یا یک توپ فوتبال ) میباشیم و به هیچ روی دانش کنونی بشر قادر به تبیین شرایط ماده در پیش از آن زمان نمیباشد
حجم کائنات در طی میلیاردها سال به تدریج گسترش یافت و هم زمان دما نیز کاهش پیدا کرد و به مرور کهکشانها و ستارگان شکل گرفتند
در حدود 4.5 میلیارد سال پیش ( در مورد این رقم اختلاف نظر کمتری وجود دارد ) توده ای از ماده نسبتا سرد که به دور ستاره ای نسبتا جوان ( خورشید ) میگردید به دهها قسمت تجزیه گردید و پایه اولیه سیارت منظومه شمسی شکل گرفت
شکل این توده در قسمت میانی ضخیم و در در دو انتها نازک تصور گردیده است ( متناسب با حجم سیارت )
سومین قسمت از این قطعه که بعدها سیاره زمین را تشکیل داد به دلیل فاصله مناسب از خورشید با سرد شدن تدریجی توانست دما مناسبی را برای فرآیندهای شیمیایی دارا گردد و بتدریج مواد شیمیایی در سطح آن پدید آمدند
تمام این مراحل در یک میلیارد سال اول عمر زمین طی گردید و اتمسفر گازی ( البته هنوز فاقد اکسیژن ) ، وجود آب و ئیدروکربن ها شرایط وجود دریاهای اولیه را فراهم آورد .
البته برای میلیونها سال همه بارانها به دلیل گرمی سطح زمین بلافاصله تبخیر و به آسمان باز میگشت ولی به محض شکل گیری دریاها و امکان وجود آب دائم در سطح زمین ، امکان بوجود آمدن مواد پیچیده تر آلی که سنگهای زیر بنا حیات محسوب میشدند فراهم گردید و سپس نخستین باکتری ها در گل و لای گرم دریاها بوجود آمدند ....

پس از بیگ بنگ کره ای بسیار بسیار عظیم از پلاسمای بسیار داغ (معادل کل ماده و و بیشتر انرژی موجود در جهان) که قسمت اعظم اون رو ذرات پروتون، آلفا و بتا تشکیل میدادن شروع به انبساط کرد. به مرور و با انبساط بیشتر خنک تر شد تا اینکه ذرات پروتون و آلفا (هسته هلیم) شروع به جذب ذرات بتا (الکترون) کردن و بدین ترتیب اولین اتم ها یعنی اتم هیدروژن و هلیوم تشکیل شدن (البته بمقدار کمتر عناصر دیگری هم - صرفاً تا بور - سنتز شدن). با سرد شدن بیشتر اولین واکنش های شیمیایی آغاز شدن و مولکول ها بوجود اومدن. در این مرحله بود که کره گازی عظیم الجثه بدلیل نیروی گرانش شروع به توده شدن در نواحی مختلف کرد و بدین ترتیب اولین سحابی های گازی بوجود اومدن. متعاقب اون با تراکم بیشتر گاز ها اولین توده های متمرکز ماده و پس از اون اولین واکنش های هسته ای در این توده ها ایجاد شدن (کوتوله قهوه ای) که با بلعیدن گاز بیشتر واکنش های هسته ای در اونها شدت گرفت و اولین ستاره گان متولد شدن. سحابی های گازی هنگام تبدیل شدن به توده ماده و ایجاد ستاره طبق قوانین فیزیکی تمایل به چرخش و تشکیل دادن دیسکی پهن در اطراف ستاره دارند. این رفتار فیزیکی رو براحتی میتونی با برداشتن درپوش سوراخ وان حمام مشاهده کنی که چطور آب راکد هنگام سقوط بداخل حفره وان دچار چرخش میشه و گرداب ایجاد میکنه. این چرخش دیسک گاز داغ منشأ همون چرخش وضعی و انتقالی سیارات منظومه شمسی و همچنین خود خورشیده. البته منظومه شمسی در این مرحله متولد نشد چون هنوز عناصر سنگین برای تولد سیارات خاکی وجود نداشتن و صرفاً غول های گازی قادر به تشکیل بودن. ابتدا هسته ی سیاه چاله ای کهکشان راه شیری و سپس ستارگان اولیه اون بدور اون متولد شدن که همین رفتار چرخشی در کهکشان هم ایجاد شد. البته ممکنه کهکشان ما در طول حیاتش چندین برخورد کهکشانی و ادغام شدن با اونها رو تجربه کرده باشه. بزرگترین ستارگان کهکشان قادر بودن تا عنصر آهن رو سنتز کنن. البته هیچکدوم نتونستن پارو فراتر بذارن مگر در لحظه مرگشون. با اولین ابرنواختر (مرگ انفجاری ستارگان بزرگ) جدول تناوبی عناصر تا انتها کامل شد و تمام عناصر سنتز شدن. بدین ترتیب دوباره گازی داغ (ناشی از انفجار ستاره) مشابه همون گاز اولیه که ستاره از اون متولد شده بود ایجاد شد با این تفاوت که این گاز نه فقط عناصر اولیه خلقت بلکه تمامی عناصر شیمیایی رو در خودش داشت. گاز جدید دوباره در اثر جاذبه در خودش سقوط کرد و بار دیگر دیسک سیاره ای و کره داغ مرکزی (ستاره جدید در حال تولد) رو ایجاد کرد (این فرآیند ممکنه چند بار تکرار شده باشه). دیسک سیاره ای جدید برخلاف دیسک قبلی بجای گاز مملو از ذراتی مایع و جامد بود. اینها اولین مواد جامد و مایع بودن. باوجود اینکه نقطه اصلی تمرکز و تجمع ماده ستاره ی جوان در حال تولد بود اما بعضی از مواد در نقاط دیگری از دیسک دور هم جمع شدن و بنابراین مناطق کوچکتری از توده ماده ایجاد کردن. بعضی به بزرگی مشتری و بعضی به کوچکی سیارک سرس. بهرحال اینها اجرامی جدید و باقی مانده از انفجار ستاره اولیه بودن که در کنار ستاره مرکزی تشکیل شدن. خیلی از این اجرام در اطراف خودشون شروع به جمع آوری اجرام کوچکتر کردن (قمرها) و حتی سیاره مشتری به نوبه خودش منظومه کوچک جدیدی در اطراف خودش ایجاد کرد. در این بین که ذرات جامد در دوردست در حال تشکیل سیارات خارجی بودن در کنار خورشید جوان 4 کره ی آتشین مذاب در حال شکل گیری بود که بدلیل باد شدید خورشیدی تقریباً ظاهری شبیه به یک دنباله دار داشتن. در این مرحله خورشید تقریباً متولد شده بود و تمام سیارات بسیار سریعتر از اونچه که امروز میگردن در حال چرخش بدور خود بودن. به مرور با کاهش پیدا کردن حجم ذرات سرگردان توسط باد خورشیدی و همچنین تجمع توده های بزرگتر در سیارات، تصادم توده های مواد کاهش پیدا کرد و سیارات شروع به سرد شدن کردن. زمین که بسیار کوچکتر از اون چیزی بود که امروز میبینیم به آرومی سطحی سیاه و جامد از خودش نشون داد که البته در اتمسفری ضخیم و تاریک با رعد و برق های تمام نشدنی احاطه شده بود. ظاهر زمین در این حالت بسیار شبیه به حالت کنونی سیاره زهره بود. عطارد بدلیل نزدیکی بخورشید بسرعت در حال از دست دادن اتمسفر خودش تحت اثر باد خورشیدی بود که هر لحظه قوی تر میشد. زهره و زمین کمی مقاومت بیشتری داشتن و مریخ هم که البته چند میلیون سال بعد با سرد شدن بیشتر و انجماد هسته ی اون سپر مغناطسی خودش رو از دست داد و پس از اون بیشتر محتوای آب و اتمسفر خودش رو.

زمین کوچک در کنار زهره داغ، تقریباً سرد و آرام شده بود و مملو از حوضچه هایی کم عمق از آب اسیدی و اتمسفری رقیقتر شده بود. اما سرنوشت برای زمین کوچک طور دیگری رقم خورده بود. همزمان با تشکیل زمین سیاره دیگری کمی دورتر اما هم مدار با زمین تشکیل شده بود (در زاویه 60 درجه ای با زمین). این سیاره که تقریباً هم اندازه مریخ بود «تیا» نام داشت. بدلیل هم مداری با زمین تیا بتدریج شروع به حرکت کردن به سمت زمین کرد تا اینکه در نهایت حدود 4.48 میلیارد سال قبل با زمین برخورد کرد. این برخورد عظیم منجر به ایجاد یک فوران عظیم از ماده بسمت فضا شد و دیسکی عظیم بدور دو جرم برخوردی تشکیل داد. دیسک ایجاد شده بدور سیاره بزرگتر و مذاب مرکزی گردش پیدا کرد و در نهایت بصورت یک توده جدید متراکم شد. در این مرحله زمین کنونی و ماه هر دو متولد شده بودن.

بسیاری بر این اعتقادن که زمین در این مرحله فاقد این حجم عظیم آب کنونی و بود و بنابراین صرفاً دریاچه هایی کم عمق سطح اون رو پوشونده بودن. تا اینکه برخورد دوم اتفاق افتاد و این یک ستاره ی دنباله دار عظیم بود که با زمین برخورد کرد (البته احتمال داره که بجای یک برخورد تعدادی و حتی میلیون ها برخورد کوچک انجام شده باشه). هر چند هیچ مدرک مستقیمی از این برخورد بدست نیومده اما ناسا در حال بررسی شباهت ایزوتوپی بین آب دریاهای سطح و آب موجود در دنباله دارهاست و مطمئناً پس از 2015 و وارد شدن فضاپیمای «افق های جدید» ناسا به کمربند کویپر جواب این سوال مشخص میشه. بهرحال جواب سوال هر چه که باشه این حجم عظیم از آب در سطح زمین نمیتونه از خود زمین نشأت گرفته باشه. ستاره گان دنباله دار نه تنها آب بلکه مواد فرار دیگری که در زمان داغ بودن زمین از سطح اون فرار کردند رو به زمین برگردونده از جمله سنگ بنای شروع حیات یعنی دی اکسید کربن. :)

سلام دوست عزیز .
منظور شما بیگ بنگ یا بوجود آمدن زمین و منظومه شمسی ؟
اگه منظورت بیگ بنگ كه این حادثه حدود 13 میلیارد سال قبل رخ داده و چندین نظریه براش مطرح كه دوستان بعضی از اونهارو مطرح كردن . اگه منظورت تشكیل زمین كه حدود 4.5 میلیارد سال پیش به همراه خورشید و سایر سیاره های منظومه شمسی از بقایای انفجار یك ستاره بوجود آمدن . اما باز برای تشكیل منظومه شمسی و زمین هم چندین نظریه وجود داره . یكیش دیسك غبار كه تقریبا از بقیه معتبر تره طبق اون پس انفجار . مواد حاصله به شكل یك دیسك از غبار و قطعات ریز در اومدن كه در مركز كه حجم گاز انبوه و همچنین جاذبه فوق العاده زیادی بود و به حالت كروی در آمده بود خورشید و در سایر سیارات هم از قسمت دیسكی شكل تشكیل شدن . البته من این نظریرو بسیار خلاصه كردم ولی بهت توصیه میكنم اگه تونستی كل این نظریاترو كامل بخون چون بعضی هاشون مثل هم هستن و فقط در نكات جزئی با هم فرق میكنن
امیدوارم پاسخ خودترو گرفته باشی

با 1 موافقم