هنر- غیرت-مهربونی-شجاعت و كلاً همه جوره پیشینه تاریخی ایران عزیر را با همه ملت‌های دیگر مقایسه كنید. خودتون متوجه‌ می‌شوید چرا باید به ایرانی بودن افتخار كرد.

راستش ایرانی بودن چیزه خاصی نداره که بخوام بهش افتخار کنم. تویه دنیا میلیون ها نفر برایه خودشون افتخار کسب کردن و این ربطی به یه خاک و کشور نداره. کوروش خوب بوده ولی خوب من چی کار کنم الان؟ ایران خیلی کهن سال و متمدنه خوب که چی؟ مهم اینه که هفت میلیار آدمیزاد رویه کره زمین داریم زندگی می کنیم و هیچ کدوم به فکر همدیگه نیستیم. پول نفت کشوره و پول درمد هایه صنعتی و غیر نفتی کشورها خرج تبرج و مصرف گرایی می شه در حالی که میلیون ها انسان به نان شب محتاجن.
بله من یک ایرانی هستم ولی اصلا غم این رو ندارم که روزگاری کشورم تکه تکه شد. چون مردم آن کشورها الان دارند زندگیشان را می کنند و لزومی نمی بنند تحت پوشش کشوری قرار بگیرن که روزگاری منطقه شان را تصرف کرده_ یا با زور یا مسالمت آمیز.
ملی گرایی به درد نمی خوره. انسان گرایی اهمیت بالایی داره.
ولی در کل اگه بخوام جلویه یه غیرا ایرانی کلاس بذارم با گزینه بزرگان ایران زمین کلاس می ذارم که شامل کوروش و سعدی و فردوسی و هزاران بزرگ و دانشمند دیگه می شه.