اگه این تسخیر انجام نمیشد دید مردم دنیا نسبت به ایران اینقدر منفی نمیشد. هرچند که توی سی سال بعدی با بقیه ی کارایی که انجام شد، دید دنیا روز به روز نسبت به ما منفی تر شد. ولی حمله به سفارت و گرگان گرفتن کارمندای سفارت شبیه کابوس بود. به خصوص برای ایرانی هایی که اون موقع ساکن امریکا بودن.

دنیایی که هیچوقت نمیدونستن ایران کجای نقشه ست و حتی بلد نبودن اسمشو تلفظ کنن (و اون عده هم که ایرانو میشناختن با جشنهای 2500 ساله و تمدن زیاد میشناختن) یهو همه با هم ایران رو به صورت یه کشور وحشی، عقب افتاده، و خشن و تروریست شناختن. هنوز که هنوزه این تصور رو در مورد ما دارن و روز به روز هم با اقداماتی که حکومت ایران انجام میده تصورشون محکم تر میشه.

متاسفانه و هزاران بار متاسفانه، تند روها در ایران هیچوقت درک نکردن که مردم هر کشوری چقدر احساساتشون جریحه دار میشه وقتی هم وطناشون گروگان گرفته میشن و توی کشور غریبه باهاشون بدرفتاری میشه.
جاسوس بودن یا نبودنشون یه مساله ی جداست. قوانین صریحا مشخص کردن با جاسوس های دشمن باید چکار کرد. باید مجازات بشن ولی هیچ قانونی، هیچ کجای دنیا، گروگان گیری رو تایید نمیکنه.

گروگان گیری توی هر شرایطی که بودیم کار اشتباهی بود. باید از راه های درستش اون به اصطلاح جاسوس ها رو مجازات می کردیم. اونوقت شاید دنیا کمتر از الان، به ما به چشم یه مشت وحشی بی اصالت نگاه می کرد.

کاش واقعا همون چیزی بودیم که ادعاشو میکنیم