1) کوتوله قهوه ای: ستارگانی نیمه روشن هستن. این ستارگان از اتمسفری غنی از هیدروژن پر شدن اما از اونجایی که جرم کمی دارن نمیتونن فشار کافی رو جهت شروع واکنش هسته ای ایجاد کنن و واکنش جوش هسته ای صرفاً در ناحیه کوچکی از هسته اونها انجام میشه. بنابراین جزء سردترین ستارگان هستن و همچنین یکی از مهمترین توجیه هات دانشمندان در مورد ماهیت ماده تاریک بشمار میرن. اگر سیاره مشتری حدود 13 برابر (از لحاظ وزنی) بزرگتر بود تبدل به یک کوتوله قهوه ای میشد.

2) ستارگان روشن: که خودش سه دسته ان: کوچک، متوسط و بزرگ که بزرگترین اونها اگه بجای خورشید قرار بگیره سطح اون جایی نزدیک به مدار زحل قرار خواهد گرفت. خورشید ما در مقابل این غول فقط یک نقطه ست.

3) کوتوله سفید و سیاه: کوتوله سفید ستاره اییه که تمام سوخت هیدروژنی خودش رو مصرف کرده ولی اونقدر بزرگ نیست که بتونه مرحله دوم جوش هسته ای یعنی جوش هلیوم رو آغاز کنه. در نهایت اون مقدار جزئی سوخت این ستاره ها هم تموم میشه و برای همیشه خاموش میشن که در این حالت بهشون میگن کوتوله سیاه.

4) ستاره نوترونی: ستارگان متوسط میتونن وارد مرحله جوش هلیم بشن. پس از خاموش شدن چنین ستاره هایی جاذبه به اندازه کافی قوی هست تا اتم رو در هم بریزه و الکترون ها و پروتون های اونو به هم جوش بده. در نتیجه تنها چیزی که در این ستاره ها باقی میمونه نوترونه. چگالی این ستاره ها فوق العاده بالاست. میدان مغناطیسی قدرتمندی دارن و بنابراین پالسدار هستن. زیر شاحه های متعددی دارن که یکی از اونها بنام مگنتار از لحاظ قدرت میدان مغناطیسی تقریباً بی رقیبه.


5) سیاه چاله: آخرین حد فشردگی مادهست و باقی مانده ای از ستارگان غول پیکر. جاذبه اونها بقدری زیاده که سرعت فرار از سطح اونها رو تا سرحد سرعت نور بالا برده. نمونه های عظیم اونقدر قدرتمندن که سرعت فرار اونها کیلومترها قبل از رسیدن به سطح سیاه چاله از سرعت نور فراتر میره. مرزی که از اون با نام افق بی بازگشت نام میبرن.