مهندسی هوافضا علم طراحی و ساخت هر وسیله پرنده ای رو به ما میدهد. مطالب این رشته به مطالب رشته ی مکانیک نزدیک است، اما در عین حال به گفته ی اساتید هوافضا و مکانیک از لحاظ علمی و سختی بالاتر از این رشته قرار دارد.
جسم پرنده: هواپیما، هلیکوپتر، موشک، بالن، ماهواره و ماهواره بر و ....
گرایش های ارشد :
1-آیرودینامیک : علمی است که به بررسی نیروهای وارد بر جسم پرنده ناشی از برخورد هوا با آن می پردازد.از اهداف این گرایش میتوان کاهش نیروی بازدارنده و افزایش نیروی بالابرنده جسم پرنده نام برد.
2-پیشرانش: مطالب این گرایش بسیار شبیه به آیرودیناکمیک است. به موتور پرنده مربوط میشود. و از اهداف این گرایش میشه افزایش نیروی جلوبرنده و کاهش مصرف سوخت و کاهش وزن موتور نام برد.
3-سازه: این گرایش به سازه ی جسم پرنده مربوط میشه. مهندس این گرایش اطلاعاتی رو از نیروهای وارده بر نقاط مختلف جسم پرنده، از مهندس آیرودینامیک و پیشرانش میگیره و سعی میکنه مقاوم ترین و در عین حال سبک ترین سازه رو برای پرنده طراحی کنه.
4- دینامیک پرواز: این گرایش به مقوله ی پایداری وکنترل پرنده میپردازد. پایداری پرنده در مقابل نیروهای اغتشاشی مثل باد، و کنترل توسط خلبان یا کنترل از روی زمین برای مانور و یا مقابله با شرایط جوی بد می پردازد. برای هر نوع هواپیمایی باید به کنترل پذیری حداکثر برسد ولی بسته به نوع هواپیما ممکن است پایداری کم یا زیاد هدف باشد.
5-فضا:این گرایش برای ماهواره و هر وسیله ای که قرار از جو زمین خارج شود بنا شده است. بیشتر به گرایش دینامیک پرواز شبیه است. انتخاب مدار ماهواره و مسائلی از این دست به این گرایش مربوط میشود.