با سلام
چیزى كه شانس و اقبال و بخت و طالع مى گویندش، حقیقت ندارد. علّت هر حادثه خوب یا بدى، كه براى انسان پیش مى آید، یك دسته علل و عوامل واقعى است.
اندشه و رفتار و كوشش خود انسان و محیط نشو نما و اوضاع و شرایط زندگى اش، در سرنوشت او تأثیر دارد. در واقع، علّت روى دادن بسیارى از رویدادها، همین عوامل است. ولى گاهى ما از علل واقعى حوادث آگاهى نداریم و از این رو، منشأ آنها را شانس و اتّفاق مى پنداریم، در صورتى كه اگر دقّت كنیم، آشكار مى شود كه آن حادثه، بى علّت نبوده است.
با این همه به چند نكته باید توجّه داشت:
اوّل - هر حادثه اى از گذر مشیّت و اراده الهى پدید مى آید و خداوند پیش از پدید آمدنش كاملا از آن آگاه است. این نیز كه تما رویدادهاى جهان بر اساس علل و عوامل طبیعى تحقق مى یابند، مشیّت الهى است.
دوم - بى گمان از عواملى كه در حوادث زندگى مؤثّرند، اراده خود انسان است. اراده، نقشى چشمگیر در این جا دارد و چون انسان موجودى داراى اراده و اختیار است، چگونگى اراده و خواست و تصمیم گیرى اش در چگونگى رویدادها مؤثّر است. ولى چنین نیست كه هر چه بخواهد، روى دهد.
سوم - بر اساس آنچه از قرآن مجید و احادیث بر مى آید، ایمان و عمل صالح - به ویژه دعا - در سرنوشت انسان مؤثّر است. چه بسا دعا و برخى دیگر از كارهاى نیك - مانند صله رحم و صدقه كه سرنوشت را عوض كنند و موجب فراخى رزق شوند. اگر رابطه انسان با خداوند استوار باشد و در دعا و نیایش پاى فشارد، سرنوشتى خوش در انتظار اوست.
چهارم - اگر انسان در زندگى خویش كوتاهى نكند و وظایفش را انجام دهد، هر چه خداوند برایش مقدّر كند و در زندگى برایش پیش آید، خیر است گرچه همراه با تلخى و رنج باشد. انسان همواره باید از خداوند راضى باشد. رضا به قضاى الهى و شكیبایى در رویدادهاى ناگوار، از ارزشهاى بزرگ و موجب نیل به كمال معنوى و ثواب بزرگ است.

موفق باشید.